Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 21 : Future

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 321 ครั้ง
    2 ก.ย. 58

Episode 21 Future

 

กิ่งไม้เล็กๆกิ่งหนึ่งถูกแกว่งไปมาด้วยมือของเด็กหนุ่มโดยสอดประสานไปกับจังหวะการเดินทุกย่างก้าว ดวงตาสีดำขลับมันวาวทั้งสองข้างเพ่งสายตาจ้องมองไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏลอยค้างอยู่กลางอากาศ  มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือสิ่งใดไว้ก็กดไปมานู่นนี้นั้นไปทั่วหน้าต่างระบบของตน เท้าทั้งสองที่ยังคงเดินย่ำไปข้างหน้าอย่างมั่นคงอย่างไม่มีปัญหาใดๆ เพราะพื้นที่เด็กหนุ่มก้าวเดินอยู่ในตอนนี้คือทางสัญจรที่เหล่าผู้เล่นมักใช้เป็นทางเดินตัดผ่านเข้าไปในป่าเพื่อเก็บระดับเป็นประจำ

 

            เมื่อแสงสว่างสีขาวสาดส่องเข้ากระทบกับดวงตาของเด็กหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการอ่านข้อมูลข่าวสารต่างๆในบอร์ดผู้เล่น เขาก็พลันละสายตาออกมา ก่อนจะปิดหน้าต่างระบบลง ภาพที่มาร์เวลลัสมองเห็นหลังจากผ่านแนวป่าที่มีเพียงแสงสลัว คือเมืองแบบญี่ปุ่นโบราญที่พื้นหลังของทั้งเมืองถูกประดับด้วยใบสีแดงของพันธุ์ไม้ที่เป็นสัญลักษณ์ประจำเมือง และนอกจากนั้นก็ยังมีพันธ์ไม้อื่นๆ อีกนานาขึ้นแทรกไปตามบริเวณต่างๆ ซึ่งมาร์เวลลัสมั่นใจอย่างแน่นอนว่าต่อให้แลดูเมืองนี้อีกเป็นหมื่นครั้ง มันก็จะยังคงงดงามมิจืดจางลงเช่นเคย

 

            เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นบิดไล่อาการล้าตามร่างกายจากการเดินทางออกไป ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินตรงไปยังประตูทางเข้าของเมืองสีแดง

 

            “เกิดอะไรขึ้น”มาร์เวลลัสเอ่ยเบาๆกับตัวเอง

 

            ด้านหน้าของเด็กหนุ่มคือ แถวที่เรียงต่อกันยาวเหยียดของเหล่าผู้เล่นหลายสิบคนที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าของเมืองทางทิศตะวันออก เด็กหนุ่มรีบจ้ำเท้า ก่อนจะมายืนอยู่ในแถวเช่นเดียวกันกับผู้เล่นคนอื่น

 

            “พี่ครับ เกิดขึ้นอะไรขึ้นเหรอครับ”เด็กหนุ่มเอ่ยถามกับหนึ่งในผู้เล่นที่เข้าแถวอยู่ด้านหน้าของเขา

            “น้องชายคงพึ่งมาที่นี้สินะ”ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรแต่ถามกลับแทน

            มาร์เวลลัสพยักหน้ารับ “ผมพึ่งเข้าเมืองมาเปลี่ยนอาชีพ แล้วก็ออกไปทำภารกิจที่นอกเมืองมา พอกลับมาถึงก็เป็นอย่างที่เห็น”มาร์เวลลัสอธิบายต่อ

            “เจ้าพวกตัวตลกเริงระบำมันไม่ยอมให้ใครเข้าเมือง” ชายหนุ่มบอก

            “ตัวตลกเริงระบำ?”มาร์เวลลัสเอ่ยทวนด้วยความสงสัย

            “ใช่แล้วล่ะ มันเป็นสมาพันธ์ที่ค่อนข้างมีอำนาจในเมืองนี้พอสมควร พวกมันบอกให้เราจ่ายเงิน 7000 ยูธต่อคน เพื่อเป็นค่าเข้าเมืองและค่าคุ้มครอง ทั้งที่ไม่ใช้เมืองของตัวเองแท้ๆทำเป็นวางก้ามเป็นเจ้าของซะได้”ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเดือดดาล สายตาก็มองตรงไปยังข้างหน้าแถวสุดที่เป็นกลุ่มผู้เล่นราวๆ 4-5 คน

           

            มาร์เวลลัสพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ คนที่เห็นแก่ตัว ทำเพื่อประโยชน์ส่วนตัวของกลุ่มตนเองไม่ว่าจะโลกนี้หรือความเป็นจริงก็คงจะมีเยอะไม่ต่างจากแมลงสาบ แต่ก็นะ นั้นก็เป็นหนึ่งในแก่นแท้ที่เรียกว่า มนุษย์ เขาในฐานะมนุษย์ด้วยกันเองก็คงไม่มีสิทธิ์ไปว่าอะไร

 

            “เฮ้ย อะไรวะ ก็บอกว่าไม่มีไง”ผู้เล่นคนหนึ่งที่อยู่หน้าสุดโวยวายขึ้น “ตั้ง 7000 ยูธใครจะไปมีให้ และอีกอย่างแกไม่ใช้เจ้าของเมืองสักหน่อย ปล่อยพวกข้าเข้าเมืองนะเว้ย”ชายหนุ่มเอ่ยต่ออย่างมีอารมณ์

            “อ้าวไอ้ไก่อ่อนพูดอย่างงี้ แกคงอยากมีปัญหากับพวกเราตัวตลกเริงระบำมากสินะ”ชายผู้ที่แลดูเป็นหัวหน้าของกลุ่มเอ่ยข่มขู่

 

            ชายที่ถูกข่มขู่ขบฟันกรามแน่นด้วยความเครียดแค้น เขากับพรรคพวกเป็นเพียงกลุ่มผู้เล่นเล็กๆ จะริต่อต้านสมาพันธ์ใหญ่คงลำบากเป็นแน่แท้ แต่ความรู้สึกต่างๆก็พลันบรรเทาลงเมื่อความรู้สึกอบอุ่นที่ฝ่ามือถูกประทับลงด้วยฝ่ามือของหญิงสาวผู้เป็นคนรัก เธอกุมมือแฟนหนุ่มของเธอที่เข้ามาเล่นเกมด้วยกันไว้

 

            “โฮ แฟนแกนี้น่ารักดีนะ เอาเป็นว่าพวกแกเข้าไปได้ แต่ให้แฟนแกไปเที่ยวกับฉันสักวันหนึ่งล่ะกัน”หัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้น สายตาที่โลมเลียไปทั่วอย่างน่ารังเกียจจ้องมองไปทางหญิงสาว พร้อมกับพวกลูกน้องที่ร้องสนับสนุนกันอย่างออกรส

“ว่าไงนะ แก”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างโมโหสุดขีด ไฟแห่งความเครียดแค้นที่มอดลงไปก่อนหน้านี้ ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ดาบถูกชักออกมาจากฝักและชี้ตรงไปยังศัตรู  ในขณะที่เพื่อนอีกสองคนของเขาก็มีสภาพอารมณ์ไม่ต่างกัน

            “เป็นไก่อ่อนแท้ๆ แค่เป็นเหยื่อของพญาเหยี่ยวที่ยิ่งใหญ่กว่าก็พอแล้วมั้ง ฮ่าๆๆ”มันพูดขึ้น ก่อนจะหัวเราะอย่างเหยียดหยามใส่ชายหนุ่มพร้อมกับดาบที่ดูมีระดับพอสมควรถูกเผยออกมาจากฝักเช่นกัน บรรดาลูกน้องเองก็ต่างดึงอาวุธคู่กายออกมา 

           

            สี่ต่อห้า กับระดับของผู้เล่นและไอเทมสวมใส่ที่ต่างกันสุดขั้ว แถมฝ่ายที่มีสี่คนของเหล่าผู้เล่นยังมีหนึ่งคนที่เป็นผู้หญิงเล่นสายนักบวชที่ช่วยต่อสู้ไม่ได้ เด็กอนุบาลยังดูออกในทันทีว่าใครจะชนะ เหล่าผู้เล่นต่างถอยหล่นเพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากการต่อสู่

 

            “เดี๋ยวก่อนครับ” เสียงบุคคลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ทำให้ความสนใจทั้งหมดพลันมุ่งตรงมายังเด็กหนุ่มที่เป็นเจ้าของเสียงนั้น

            “มีอะไรไอ้หน้าอ่อน”หนึ่งในลูกสมุนเอ่ยขึ้นแทนผู้เป็นหัวหน้าของตน ทั้งที่ยังตกใจไม่หายกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มที่โพล่มาจากไหนก็ไม่รู้ แถมเข้าใกล้ได้ขนาดนี้โดยที่พวกเขาไม่สามารถรับรู้ตัวตนได้อีกต่างหาก จะว่าจดจ่อกับศัตรูตรงหน้าเกินไปก็ไม่ใช้

 

            เด็กหนุ่มมิได้ตอบสิ่งใด เพียงแต่ล้วงมือไปในกระเป๋าเก็บไอเทมเพียงชั่วครู่

 

“ยังไงก็อย่ามีเรื่องกันเลยนะครับ ผมจะยกไอเทมให้ แลกกับการที่พวกพี่ชายช่วยปล่อยพวกเขาสี่คนไปได้หรือเปล่าครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกไอเทมที่ว่าให้ดู ซึ่งมันก็สร้างความประทับใจให้กับเหล่าผู้เล่นเป็นอย่างมาก พวกเขาต่างมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาชื่นชม และมองเหล่าคนจากสมาพันธ์ตัวตลกเริงระบำด้วยสายตาชิงชัง

 

ใช่แล้ว ได้แต่มอง แต่ไม่คิดทำสิ่งใด...

 

หนึ่งในพวกลูกน้องที่มีทักษะตรวจสอบเดินสาวเท้ามาหาเด็กหนุ่ม ก่อนจะเรียกใช้ทักษะตรวจสอบชั่วครู่กับก้อนศิลาที่ดรอปจากหมีศิลา ที่เด็กหนุ่มตั้งใจว่าอย่างน้อยให้มันไปอยู่ในมือของคนที่จะใช้มันดีกว่าจะมีประโยชน์มากกว่า ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม และยังคิดว่าหากใช้มันเพื่อช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้คงจะดีต่อหมีศิลามากกว่า

 

ลูกน้องคนเดิมหันหลังกลับ และตรงไปกระซิบกระซาบกับหัวหน้าของมันนานอยู่สักพัก ก็ผละออกไป

 

“ฮ่าๆ น้องชายนี้คุยกันง่ายหน่อย เอาเป็นว่าพี่รับข้อเสนอของน้องชายแล้วกัน พอดีพี่ชายก็ไม่อยากฆ่าใครให้ชื่อเปลี่ยนสีพอดีด้วยล่ะนะ เอาเป็นว่าค่าเข้าเมืองของน้องชายพี่จะลดลงให้ 2000 แล้วกัน”หัวหน้ากลุ่มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

 

            หินที่ดรอปจากเจ้าหมีศิลาคือ ก้อนแร่แบร์สโตเนียม ที่สามารถสร้างอาวุธหรือเกราะได้ที่สุดคือระดับ 5 ถ้าช่างที่ทำมีระดับฝีมือสูง แต่มันจะสามารถสร้างไอเทมระดับสูงกว่านี้ได้อีกหากนำไปผสมกับแร่ชนิดอื่น ซึ่งการที่มาร์เวลลัสไม่รู้เรื่องนี้ก็คงไม่แปลกอะไรเพราะคุณภาพของทักษะตรวจสอบกับคำสั่งตรวจสอบของระบบนั้นมีความละเอียดของข้อมูลที่ต่างกันมาก

           

            หัวหน้ากลุ่มดูไม่สนใจนักว่ามาร์เวลลัสได้ก้อนแร่นี้มาอย่างไร แค่มีผลประโยชน์ให้มันได้เก็บเกี่ยวก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาสนใจรายละเอียดต่างๆที่น่ารำคาน มือของมันยื่นออกไปรอรับไอเทมที่อาจจะทำให้มันได้รับคำชื่นชมและรางวัลจากหัวหน้าสมาพันธ์ของตน

 

            “ทำตัวอย่างกับเป็นเจ้าของเมืองเลยนะ อาเชีย แห่งสมาพันธ์ตัวตลกเริงระบำ”น้ำเสียงประชดประชันเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มสามคนจะปรากฏขึ้น ซึ่งมาร์เวลลัสดูจากการที่ผู้คนเริ่มพูดคุยกระซิบกระซาบกัน ก็พอเดาได้ว่าพวกเขาค่อนข้างมีชื่อเสียงพอสมควรที่เมืองนี้

            “คุณค้อนกัมปนาท คุณกิง คุณเรียวคา”หนึ่งในผู้เล่นเอ่ยชื่อพวกเขาทั้งสามขึ้นตามลำดับโดยเริ่มจากด้านขวา ฟังดูจากน้ำเสียงแล้วเห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสามคนค่อนข้างได้รับความชื่นชมอย่างมากจากคนในเมืองนี้

 

            ชายหนุ่มที่อยู่ตรงกลางเดินนำหน้าขึ้นมา เขามีรูปร่างเหมือนนักกีฬาที่ดูสมส่วน และแลดูมีความเป็นผู้นำค่อนข้างสูง ใบหน้าที่แม้จะไม่หล่อมากแต่ก็ยังพอทำให้สาวๆหลงได้ไม่ใช้น้อย เพราะมันบวกเข้ากับภาวะความเป็นผู้นำที่ปรากฏ เขาสวมใส่ชุดแฟนซีนักสู้ที่ดูดีพอสมควร โดยไม่มีอาวุธใดๆประดับ ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่าบุคคลผู้นี้เล่นสายอาชีพใด และดูเหมือนว่าน่าจะได้อาชีพขั้นที่ 2 แล้วด้วย เช่นเดียวกันกับผู้เล่นที่มาด้วยกันกับเขาอีกสองคน

           

            “ทั้งนาย และ ราฟา หัวหน้าสมาพันธ์ของนายยังไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้ เอาไว้พวกนายยึดปราสาท และมีอำนาจครอบครองเมืองก่อน ค่อยว่ากัน”ชายหนุ่มคนดังกล่าวเอ่ยอย่างเยือกเย็นสมเป็นความเป็นผู้นำที่แผ่ออกมา

            “เอาที่แกสบายใจเถอะ กิง อีกไม่นานระบบก็จะเปิดรับยื่นเรื่องขอตีเพื่อยึดปราสาทและเมืองได้แล้ว แน่นอนว่าฉันและท่านหัวหน้าราฟาต้องทำแน่ ไว้ถึงตอนนั้น ทั้งแก และสมาพันธ์ลำนำวิหคของแก พวกฉันจะใช้สิทธิ์เจ้าเมืองไล่และบดขยี้พวกแกให้ดู”อาเซียเอ่ยอย่างเย้ยหยัน

            “แกพูดแบบนี้คงไม่เห็นหัวฉันและกิลด์นกฮูกพเนจรที่อยู่ภายใต้สังกัดเลยสินะ”ชายหนุ่มที่อยู่ด้านขวาสุดของทั้งสามคนเอ่ยขึ้น

            “จริงด้วยสินะ ฮันยูล เองก็คงมีบัญชีที่อยากสะสางกับแกอยู่ด้วยสินะ ค้อนกัมปนาท”อาเชียเอ่ยอย่างไม่ยี่หระต่อสิ่งใด “วันนี้พวกฉันจะยอมถอยให้ก่อนแล้วกัน” โดยไม่รั้งรอสิ่งใดทั้งกลุ่มของอาเชียก็เดินจากไปในเมืองอย่างรวดเร็ว

            “ขี้ขลาดเอ้ย” ค้อมกัมปนาทสบถออกมา

            “ทุกคนเข้าเมืองได้ถามปกติแล้วครับ”ชายหนุ่มคนสุดท้ายที่ชื่อว่าเรียวคาเอ่ยขึ้น กับเหล่าผู้เล่นๆก็เริ่มทยอยเดินเข้ามาขอบคุณและแยกตัวกระจัดกระจายกันเข้าไปในเมือง

           

            มาร์เวลลัสเองก็ได้รับคำขอบคุณจากกลุ่มผู้เล่นสี่คนที่เขาเข้าไปช่วยไว้และได้รับคำชื่นชมจากเหล่าผู้เล่นเช่นกัน เด็กหนุ่มเพียงแค่ยิ้มรับ และขอบคุณเท่านั้น

 

            “เก็บมันไว้เถอะน้องชาย”ค้อนกัมปนาทเอ่ยขึ้นกับมาร์เวลลัส

            “ขอบคุณมากนะครับ ที่ช่วยไว้”เด็กหนุ่มเอ่ยพร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเก็บก้อนศิลาดังกล่าวลงในกระเป๋าเก็บไอเทมไว้ตามเดิม

            “ไม่เป็นไรๆ ช่วยคนดีๆแบบน้องชายไว้ดีแล้ว อย่างน้อยมีคนแบบน้องชายไว้ โลกนี้ก็อาจจะน่าอยู่ขึ้นมามากกว่าตอนนี้บ้างก็ได้”ค้อนกัมปนาทเอ่ยอย่างชื่นชมในตัวเด็กหนุ่ม

            “ครับ เอ่อ... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวเลยแล้วกันนะครับ ยินดีที่ได้พบนะครับ”มาร์เวลลัสเอ่ย ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อยอีกครั้ง ค้อมกัมปนาทก็ก้มศีรษะเป็นเชิงรับเช่นกัน พร้อมกับกล่าวอวยพรเล็กน้อย

 

            เด็กหนุ่มหันมาก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณและบอกลากับกิงและเรียวคาเช่นกัน ทั้งสองก็ก้มศีรษะรับ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินจากไป

 

            ชายหนุ่มในชุดนักรบแฟนซีที่มีเกราะสวมใส่อยู่บางส่วน มองตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มน้ำใจงามที่เดินจากไปด้วยสายตาที่ชื่นชมไม่จางหาย

 

            “คนดีๆในสังคมที่มีแต่การหลอกลวงและแย่งชิงก็ยังคงมีอยู่สินะ”ชายหนุ่มนามค้อนกัมปนาทเอ่ยขึ้นลอยๆกับตัวเอง “จบไปอีกหนึ่งเรื่อง ได้เวลาแล้ว ไปซัดเจ้าพวกนั้นกันดีกว่า”เขาเอ่ยต่อ

            “เดี๋ยวๆไอ้ค้อน แกจะไปอัดใครวะ”เรียวคาเอ่ยขัดขึ้นมา

            “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้จะไปซัดเจ้าพวกตัวตลกหรอก ข้าเข้าใจที่ไอ้กิงบอกว่ายังไม่ถึงเวลาดี แต่ข้าหมายถึงไปซัดไอ้พวกบ้าที่โกหกเราตั้งหาก”

            “แกหมายถึงคนของเรา ที่ไปเก็บระดับแล้วเจอกับหมีศิลาที่กำลังคลั่งอยู่แล้วหนีมาโดย ได้ผู้เล่นคนหนึ่งช่วยดึงเจ้าหมีศิลาไว้สินะ”เรียวคาเอ่ยถาม

            “ก็เออสิวะ ข้านึกแล้วว่าต้องแปลกๆ มีที่ไหนผู้เล่นคนเดียวยันสัตว์อสูรที่กำลังคลั่งอยู่คนเดียว อุตส่าห์รีบออกไปช่วยเขาก็หาไม่เจอ แถมออกตามหากันทั้งวันทั้งคืนก็ยังไม่เจอเบาะแสเลยสักนิด ถึงเป็นเรื่องจริงก็ไอ้พวกบ้านั้นก็สมควรโดนล่ะ ไปกันตั้งสิบกว่าคนปล่อยผู้เล่นคนเดียวทิ้งไว้แล้วหนีมา”ค้อมกัมปนาทเอ่ยอย่างหัวเสีย

            “แกคิดว่า...”เรียวคากำลังจะเอ่ยถามหัวหน้าสมาพันธ์ของตน แต่พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจับคางครุ่นคิดอยู่เขาก็เงียบไป

            “เฮ้ เรียวคา สิ่งที่คนของเราเจอคือหมีศิลาใช้หรือเปล่า”กิงเอ่ยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

            “ก็ใช่ แล้ว...”เรียวคาหยุดคำพูดไว้ ก่อนจะครุ่นคิดเช่นเดียวกันกับกิง

            “แกรู้แล้วสินะ”กิงเอ่ย

            “เดี๋ยวๆพวกแกคุยอะไรกันวะ อย่าเข้าใจกันแค่สองคนสิวะ”ค้อนกัมปนาทเอ่ยขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

            “หมีศิลาจะมีของที่ดรอปได้จากมันหลายรูปแบบ แต่ที่มีข้อมูลว่าพบเจอบ่อยที่สุดคือการดรอปวัตถุดิบซึ่งก็คือ ก้อนแร่แบร์สโตเนียม ลักษณะเป็นหินสีเทาผิวขรุขระ สามารถนำไปใช้ทำอาวุธและชุดเกราะได้ดีในระดับหนึ่ง” เรียวคารองหัวหน้าสมาพันธ์ลำนำวิหค ที่ควบหน้าที่เป็นฝ่ายข้อมูลของสมาพันธ์เอ่ยอธิบาย “ซึ่งถึงจะไม่ได้ใช้ทักษะตรวจสอบดูชื่อหินก้อนนั้นแต่...”

            “มีความเป็นไปได้ว่า ก้อนแร่ที่น้องเขาถืออยู่คือแร่แบร์สโตเนียม และเท่ากับว่าน้องคนเมื่อกี้คือคนที่เรากำลังตามหาอยู่” ค้อนกัมปนาทเอ่ยขึ้นเมื่อทุกอย่างแจ่มแจ้งขึ้นมา

            “มันก็ยังเป็นเพียงแค่ข้อสันนิษฐาน และอาจเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น ดีไม่ดีอาจจะไม่ใช่แร่เดียวกันก็ได้”กิงเอ่ย

            “ให้คนของเราออกตามหาไหม คงไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ ถามกับเจ้าตัวเลยง่ายกว่า”ค้อนกัมปนาทเอ่ยเสนอความคิด

 

            กิงและเรียวคาส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยในความคิดนี้ของผู้เป็นเพื่อน

 

            “จะเป็นการรบกวนน้องเขาเปล่าๆ” กิงเอ่ย “และอีกอย่างหากแร่นั้นคือแร่แบร์สโตเนียมจริงๆล่ะก็ อีกไม่นานเราต้องได้รู้จักเขาแน่”

            “แกหมายความว่าไงวะ”

            “แปลว่าเด็กคนนั้นสามารถโค่นสัตว์อสูรระดับสูงที่ติดสถานะคลั่งอยู่  ด้วยตัวคนเดียว อันนี้ถึงจะไม่แน่ใจเพราะอาจมีปัจจัยอื่นๆมาเกี่ยวข้องด้วย แต่ถ้าเด็กคนนั้นสามารถโค่นมันด้วยตัวคนเดียวจริงๆล่ะก็ อีกไม่นานในอนาคตอันใกล้นี้ พวกเราต้องได้รู้จักเขาแน่”เรียวคาเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังอยู่ในอาการครุ่นคิด

           

            “ในฐานะ ยอดฝีมือสุดแกร่งคนใหม่” กิงกล่าวขึ้น ก่อนที่รอยยิ้มที่แฝงด้วยความรู้สึกตื่นเต้นจะเผยออกมา

 

การได้เห็นพัฒนาการและสิ่งแปลกใหม่ในโลกแห่งนี้ คือความสนุกที่ไม่เคยจืดจางลงเลยแม้สักครั้งของยูโธเปียแห่งนี้ นับตั้งแต่ที่เขาเล่นมันเป็นครั้งแรกในฐานะเบต้าเทสเตอร์ จนถึงเปิดเซิร์ฟเวอร์ให้เข้าเล่นแบบในปัจจุบันนี้...

 

           

 

บอกตามตรง ไม่คิดว่าแค่สนทนาจะเยอะถึงหนึ่งตอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 321 ครั้ง

949 ความคิดเห็น

  1. #766 F0nt (@hamatorani) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:13
    สนุกมากครับผมว่าเนื้อเรื่องดีมากครับ
    #766
    0
  2. #611 Tsukihana (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 21:05
    ผมว่าพระเอกทำงี้ดีแล้วนะคับ ไม่ใช่เอะอะใช้กำลังสู้ โชว์เทพตอนมีคนดูเยอะแยะ พอหลังสู้เสร็จปัญหาก็ตามมาอีก ไม่ว่าแพ้รึชนะก็โดนตามไล่ล่าอยู่ดี คนเก่งไม่จำเป็นสู้เสมอไปคับ ถอยเป็น อ่อนเป็นก็ยังเปนคนเก่งอยู่ดีคับ สู้ๆนะคับไรท์ เรื่องยังคงสนุกคับ
    #611
    0
  3. #542 JokerVampire (@jocker797) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 09:18
    อ่านจนจบก็ไม่เข้าใจว่าเป็นคนดีตรงไหน  คนกักด่านนั่นเลวแน่ๆแต่พระเอกดันเอาของดรอปไปให้เพื่อหวังให้พวกกักด่านเอาไปใช้  แทนที่จะช่วยคนจะเป็นเพิ่มคนรับเคราะห์มากกว่านะเพราะพวกนี้ได้ไปก็สร้างของแล้วเก่งขึ้นคนอื่นก็ซวยเพราะสู้ไม่ได้ยิ่งกว่าเก่า
    #542
    0
  4. #512 kuy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 11:47
    เลิกอ่านคับ พระเอกอ่อนเกินโง่อีก ขนาดนอกเกมเป็นคนฉลาดพอมาในเกมโง่มันขัดๆกัน

    ขนาดนิยายที่พระไม่ฉลาดเท่าไหร่แต่มีดีๆยังใช้เป็น แต่นี้ขอกดีเพียบใช้ไม่เป็นคือไร นอกเกมก็เป็นคนฉลาดนะเท่าที่อ่านมาแต่พอในเกมโง่ๆสะงั้น

    อ่านมา21ตอนบอกเลย เลิกอ่านคับ

    #512
    0
  5. #481 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 21:28
    ปรบมือๆๆๆๆ
    #481
    0
  6. #318 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 10:32
    พระเอกนี่มันพ่อพระชัดๆ
    #318
    0
  7. #274 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 20:58
    สนุกดีจ้า  สู้ๆ
    #274
    0
  8. #201 Aiview (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 18:35
    สนุกมากครับ อ่านไหลลื่นเดาทางไม่ถูก เป็นกำลังใจให้ครับ
    #201
    0
  9. #198 เงา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 09:08
    นิสัยมันโลกสวยไปผมว่าพระเอกนะ เหมือนคนที่ไม่รู้จักอะไรเลยอะ ถ้าเจอตั้งด่านไถทุกวันให้ทุกวันตายๆๆไม่ต้องเป็นมันละพระเอกเก่งซะป่าวโยกมันไปเป็นตัวประกอบเกรดF ซะเถอะ
    #198
    0
  10. #197 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 22:15
    สนุกดีครับ
    #197
    0
  11. #196 Orp Atsani (@katsurashii) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 20:49
    ขอบคุณครับ
    #196
    0
  12. #195 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 19:02
    สนุกมากคะ มาต่อไวๆนะ
    #195
    0
  13. #194 Nithnilanh Thapouthid (@nith4rever) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 18:49
    พ่อพระมาโปรด.....ไม่สะใจ....
    #194
    0
  14. #193 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 13:51
    สนุกมากๆค่ะ ^^
    #193
    0
  15. วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 13:10
    (-_-)zzzZ
    #192
    0
  16. #191 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 10:23
    สนุกมากครับ
    #191
    0
  17. #190 ลุงดิน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 08:40
    อ่านตอนนี้แล้วไม่โดน เลยครับ

    นิสัยพระเอก?

    #190
    0