Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 19 : She

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    27 ส.ค. 58

Episode 19 She 

 

“ผู้เล่น มาร์เวลลัส ได้รับทักษะจากอาชีพเสริม ทักษะ ซัมมอนเกท ค่ะ”

 

“ผู้เล่น มาร์เวลลัส ได้รับทักษะจากอาชีพเสริม ทักษะ รีบอร์น ค่ะ”

 

“ผู้เล่น มาร์เวลลัส ได้รับทักษะจากอาชีพเสริม ทักษะ ตราราชันย์ ค่ะ”

 

 เสียงจากระบบดังอย่างต่อเนื่องถึงทักษะที่ได้รับจากอาชีพเสริมที่เป็นปัญหาข้องใจของเด็กหนุ่มมาโดยตลอด

 

แต่เจ้าตัวที่เป็นเจ้าของหาได้มีสติสัมปชัญญะที่จะรับรู้สิ่งใดไม่ ร่างสูงระหงของชายหนุ่มผมสีนิลทรุดลงนอนกับพื้นอย่างไร้สติ สายลมที่เคยหายไปหวนกลับมาพัดพาอีกครั้ง สีดำของเรือนผมลู่ไสวไปตามแรงลมอันอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบประโลมดวงจิตน้อยๆของเด็กหนุ่ม

 

ผ่านไปราว 5 ชั่วโมง ร่างกายของเด็กหนุ่มก็เริ่มขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอีกครั้ง สัมผัสอันอ่อนนุ่มละมุนที่บริเวณศีรษะจนถึงกลางหลังที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่เริ่มมีสติกลับมา ร่างของพญาราชสีห์นิลกาลที่นอนให้ผู้เป็นนายได้นอนทอดกายพิงเพื่อความสุขสบายแห่งการนิทราคือที่มาแห่งความรู้สึกนั้น

              

            มาร์เวลลัสพยายามพลักดันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกล้าจากทั่วทั้งกายอย่างไร้เหตุผลยังคงเล่นงานตัวเขาอยู่ ถึงจะไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่าก็ตาม แต่เด็กหนุ่มก็เลือกที่จะหยิบเอาน้ำยาฮีลขึ้นมาดื่มเพื่อหวังฟื้นคืนกำลัง ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะได้ผลพอสมควร

 

            “หายไปไหนมาเหรอครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยถามลิโอะอย่างเป็นห่วง

            มันก้มลงใช้ปลายเล็บกรีดไปที่พื้นชั่วครู่ตัวอักษรที่เป็นประโยคก็ปรากฏขึ้นมาให้เขาได้อ่าน

             ข้าก็อยู่แถวๆนี้ มิได้ไปไหนไกล เมื่อกลับมาก็เห็นเจ้านอนนิทราอยู่ที่พื้นเช่นนี้

 

            ถ้อยคำของลิโอะสร้างความสงสัยที่เจือปนด้วยความประหลาดใจให้กับเด็กหนุ่มเป็นอย่างมาก เขาไม่เข้าใจ ถ้าลิโอะอยู่ในอาณาเขตไม่ไกลจากจุดนี้ ด้วยประสาทการรับฟังอันสุดยอด และความสามารถที่สามารถเชื่อมโยงจิตระหว่างเจ้าของและสัตว์เลี้ยง ลิโอะน่าจะรับรู้ได้อย่างแน่นอนถึงตัวตนของเขา แต่เจ้าพญาราชสีห์หนุ่มกลับมิสามารถที่จะรับรู้ถึงมาร์เวลลัสได้แม้แต่น้อย ราวกลับว่าพวกเขาทั้งสองถูกตัดขาดออกจากกัน

 

            “เห็นอะไรแปลกๆบ้างหรือเปล่าครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยถาม

            ลิโอะทำท่าครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ มันก็เริ่มขีดเขียนที่พื้นอีกครั้ง ก่อนที่เด็กหนุ่มจะมองไปยังตัวอักษรที่ลิโอะเขียนไว้

            อืม ข้ารู้สึกว่าจะมีหมอกลงมานิดหน่อยเพียงชั่วครู่ แต่ไม่นานก็จางหายไป

           

            มาร์เวลลัสพยักหน้ารับก่อนจะกลับสู่ห้วงแห่งการครุ่นคิดอีกครั้ง ถึงจะไม่มีหลักฐานแน่ชัดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น และแม้ว่าภาพแห่งความทรงจำที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้จะแสนพร่าเลือน แต่ก็ทำให้เด็กหนุ่มลงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องต่างๆได้แน่ชัดขึ้น มีบางอย่างสกัดกั้นเขากับลิโอะไว้ด้วยพลังและเหตุผลบางอย่างที่ในตอนนี้เขายังไม่กล้าคาดเดาเพราะมีข้อมูลไม่เพียงพอ และที่แน่ชัดที่สุดคือมีบางสิ่งที่ผิดปกติเกิดขึ้นกับอวาตาร์ของเด็กหนุ่ม ซึ่งสาเหตุน่าจะมาจาก

           

            อาชีพเสริม ผู้นำทัพ...  

 

            มาร์เวลลัสเลือกที่จะเก็บความสงสัยทั้งหมดไว้ เขาอยากถามจากลิโอะถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นแต่ก็ดูเหมือนว่าเจ้าสิงโตหนุ่มเองก็คงไม่รู้อะไรมากนัก หนทางเดียวที่จะตอบทุกคำถามต่างๆในตอนนี้ได้ คงมีเพียงการที่เขาจะต้องไปคุยกับเกมมาสเตอร์ที่อาคารช่วยเหลือผู้เล่นเท่านั้น ถึงมาร์เวลลัสจะรู้อยู่แล้วว่าจีเอ็มจะต้องไม่ยอมบอกข้อมูลอะไรอีก แต่ถ้าลองหลอกถามดีๆอาจจะมีข้อมูลใหม่มาเพิ่มบ้างก็ได้

 

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าเจ้าลิโอะจ้องเขม็งมาที่เขา

            ลิโอะยังคงมองมาที่เด็กหนุ่มอยู่ชั่วครู่ใหญ่ ก็หันมาขีดเขียนที่พื้นเพื่อตอบคำถามของเด็กหนุ่มผู้เป็นนาย

              ไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนมีพลังเวทแปลกๆแผ่ออกมาจากตัวเจ้า แต่ช่างเถอะ ข้าคงคิดไปเอง

 

            ลิโอะละความสนใจก่อนจะยกอุ้งเท้าหน้าชี้มายังสิ่งของที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่ม ที่เขาถือมันมาโดยตลอดตั้งแต่ก่อนหน้าที่เจ้าสิงโตนิลจะพบว่ามาร์เวลลัสนอนสลบอยู่           

           

สิ่งที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่ม คือดาบที่มีสีทองกับดำ ปลายด้ามดาบคล้ายกับหางของวิหคสีทอง ด้ามจับทรงกระบอกสีดำที่มีเส้นสีทองตัดผ่ากลางหนึ่งเส้นในแนวตั้ง ตามเส้นดังกล่าวมีวงกลมติดอยู่โดยจุดกึ่งกลางของวงกลมติดกับเส้นที่ว่าห่างกันเป็นระยะๆ ที่คั้นดาบเป็นรูปร่างของนกสีทองสองตัวที่หันหน้าเข้าหากันกางปีกไปด้านหลัง โดยระหว่างทั้งสองวิหคมีรายละเอียดรูปร่างต่างๆอีกนิดหน่อยและมีอัญมณีสีฟ้าครามสองเม็ดตั้งเรียงกันในแนวตั้ง ใบดาบสีดำที่มีขนาดใหญ่พอสมควรและมีเส้นลวดลายคล้ายกันกับด้ามจับ และสุดท้ายคือคมดาบสีขาวคล้ายกับดาบดาร์กแพนเทอร์

 

เด็กหนุ่มมองไปยังศาสตราวุธในมือพลางครุ่นคิดว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี

 

/ยังไงก็เก็บไว้ตรวจสอบทีหลังน่าจะดีกว่า แต่ฝักดาบ.../มาร์เวลลัสคิดยังไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

 

แสงสีเทาประหลาดเปล่งออกมาจากใบดาบก่อนจะแตกสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ที่ใบดาบก็ปรากฏฝักดาบที่มีลวดลายการตกแต่งคล้ายกับตัวดาบขึ้นมา

 

“หมดปัญหาเรื่องการจัดเก็บ”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น

ลิโอะมองหน้ามาร์เวลลัสด้วยสายตาสงสัย มันข้องใจเกี่ยวกับดาบเล่มนี้มาก แต่เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มดูจะไม่สนใจดาบประหลาดนี้สักเท่าไหร่และไม่พูดอะไร จึงล้มเลิกความสนใจทั้งหมดและหันมามองสำรวจบริเวณรอบๆแทน ฝ่ายเด็กหนุ่มนั้นก็ได้แต่เพียงคิดว่าเขาจะต้องหาใครสักคนมาอธิบายเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นให้ได้ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

 

หนึ่งในเหตุผลที่เขาเลือกที่จะตรวจสอบเรื่องต่างๆในภายหลัง ก็คือยามราตรีของยูโธเปียได้มาเยือนอีกครั้งหนึ่งแล้ว มาร์เวลลัสจึงชักชวนให้ลิโอะไปหาที่พักสักที่ในป่าแห่งนี้ ซึ่งโดยทั่วไปผู้เล่นปกติคงไม่ค่อยมีใครทำแน่ เพราะมันเสี่ยงกับการถูกอสูรหรือสัตว์อสูรที่จะดุร้ายและแกร่งขึ้นในเวลากลางคืนโจมตีได้ แต่กลับผู้เล่นคนหนึ่งดูจะประหลาดหน่อยที่เจ้าตัวค่อนข้างจะชอบอยู่ในป่ามากกว่าในเมือง

 

มาร์เวลลัสก่อกองไฟเล็กๆขึ้นมาโดยใช้มีดสั้นที่ใช้ตัดสมุนไพรก่อนหน้านี้ โดยอาศัยการแปลงเวทและผนึกเวทลงไปเป็นธาตุไฟและเอาไปจี้ที่กิ่งไม้ใบไม้แห้งที่นำมาทำเป็นกองไฟ ก่อนจะจัดแจงหาขอนไม้มาวางตั้งไว้เพื่อใช้เป็นที่นั่งรอบกองไฟ

 

บรรยากาศรอบข้างทำให้เด็กหนุ่มหวนนึกถึงอดีตอีกครั้ง ในตอนที่เขาไปตั้งแคมป์นอกบ้านกับครอบครัวเป็นครั้งแรก บรรยากาศทุกอย่างดูเหมือนกันมากราวกับเด็กหนุ่มหวนกลับไปยังสถานที่ดังกล่าวอีกครั้ง ทั้งเสียงสายลมอ่อนๆที่พัดพาไปตามใบไม้และใบหญ้า เสียงของเหล่าหมู่มวลแมลงนับพันที่ส่งเสียงร้องระงมสอดประสานกันราวกับเสียงดนตรีแห่งผืนป่า ดวงดาวระยิบระยับอีกนับอนันต์ที่ประดับแต่งแต้มท้องนภายามไร้ซึ่งแสงสุริยาอันเจิดจ้า ทุกอย่างดูเหมือนกันมาก แตกต่างกันเพียง

            ที่ตรงนี้มีเพียงเขาเพียงคนเดียว...

 

            กับอีกหนึ่งตัว

            ลิโอะที่นั่งมองมาโดยตลอดตั้งแต่แรก ส่ายหัวอย่างเอือมระอา มันดูออกเสมอว่าตอนนี้ผู้เป็นนายของมันกำลังอยู่ในอารมณ์สุนทรีเพียงใด แต่มันเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งหรือจุ้นจ้านอะไรดีกว่า ถึงจะเป็นคนแปลกๆ ที่แตกต่างกว่าชาวบ้านชาวช่องเขาไป(มาก)หน่อย แต่ก็น่าสนใจและน่านับถือด้วยในเวลาเดียวกัน

 

            แกร๊บ

            เสียงของใบไม้ที่ถูกเหยียบโดยบางสิ่งดังขึ้น

           

            มือของมาร์เวลลัสขยับไปกุมที่ด้ามของดาบทั้งสองอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นร่างที่ปรากฏขึ้นมือของเด็กหนุ่มก็ผละออกไป      

 

สิ่งที่ปรากฏคือเหล่ามวลอสูรและสัตว์อสูรนับสิบตัวที่ล้วนค่อยๆเคลื่อนกายเข้ามาหาเด็กหนุ่ม เสียงจากกระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่องถึงสารพัดชื่อและรายละเอียดต่างๆ ซึ่งมันก็ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับรู้สึกมึนงงไปเลยทีเดียว เขาอยากจะปรับตั้งค่าปิดเสียงจากระบบอยู่เหมือนกัน แต่เพราะในการต่อสู้หากไม่มีข้อมูลคร่าวๆของศัตรูเลยสักอย่าง แล้วยังไปต่อสู้ทั้งๆยังงั้น มันก็จะดูบ้าบิ่นไปหน่อยสำหรับเด็กหนุ่ม แถมเสียงจากระบบก็ยังช่วยป้องกันการถูกลอบโจมตีจากศัตรูด้วย

 

เหล่าอสูรและสัตว์อสูรค่อยๆถยอยนั่งลงรอบกองไฟ โดยมีบางตัวที่เข้าไปคลอเคลียมาร์เวลลัส ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามีสาเหตุมาจากรัศมีนักบุญที่ตอนนี้ทำงานเต็มที่แล้ว ตัวเด็กหนุ่มเองก็ได้อุ้มกระต่ายตัวหนึ่งขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะลองใช้คำสั่งตรวจสอบดูก็พบว่ามันเป็นเพียงแค่กระต่ายธรรมดาเท่านั้น

 

โดยธรรมดาที่ว่านี้ก็คือกระต่ายตัวนี้คือสัตว์ในโลกจริงที่ถูกจำลองขึ้นมานั้นเอง ซึ่งในยูโธเปียแห่งนี้พวกสัตว์ธรรมดาไม่ค่อยจะได้รับความสนใจมากนัก เพราะมีอสูรและสัตว์อสูรที่เก็บระดับได้ดีกว่า และของที่ดรอปจากพวกสัตว์ส่วนใหญ่จะเป็นส่วนของร่างกายต่างๆ เช่นเนื้อ เขา เขี้ยว เครื่องใน เป็นต้น ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไรกับเหล่าผู้เล่นที่ไม่ได้สนใจ แต่คนที่สนใจพวกสัตว์ก็มีอยู่เหมือนกัน โดยพวกมันมักจะตกเป็นเป้าหมายของผู้เล่นที่มีอาชีพเสริมเป็นนักล่าอาหารหรืออาชีพเสริมพ่อครัว/แม่ครัว

 

พวกสัตว์ที่ว่าต่างอยู่ปะปนกับอสูรและสัตว์อสูรรอบตัวของเด็กหนุ่มมากมาย ซึ่งในเกาะเริ่มต้นเองก็คงมีสัตว์ปะปนอยู่แบบนี้เหมือนกัน แต่มาร์เวลลัสคงไม่ทันได้สังเกตให้ดีๆ และพวกสัตว์เองก็จะไม่มีเสียงจากระบบแจ้งเตือนด้วยมาร์เวลลัสจึงไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งที่เขารู้นั้นมีเพียงแค่ข้อมูลว่าพวกมันเป็นสัตว์ธรรมดาที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้สูงเหมือนอสูรและสัตว์อสูร

 

ครืด

 

เหล่าหมู่มวลสัตว์ต่างๆที่อยู่ล้อมรอบเด็กหนุ่มล้วนชูคอขึ้นเมื่อได้ยินเสียง ก่อนที่ดวงตาของมันจะเบิกโพลงด้วยสายตาที่หวาดกลัวถึงขีดสุด และต่างวิ่งหนีกระจัดกระจายกันอย่างรวดเร็วราวกับหวาดกลัวความตายที่คลืบคลานเข้ามา

 

“เกิดอะไรขึ้นทุกคน เป็นอะไรไป”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น แต่ก็ไม่มีแม้อสูรและสัตว์อสูรสักตัวที่จะอยู่ตอบคำถามของเขาพวกมันล้วนต่างวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเหล่ามวลอสูร มาร์เวลลัสก็หันมาเอ่ยถามเจ้าสิงโตหนุ่มสีนิลของเขาแทน

 

แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกโพลงด้วยความตกใจเช่นกัน ลิโอะที่ไม่เคยแม้จะหวาดกลัวสิ่งใด แม้แต่การต่อสู้กับสัตว์อสูรที่ระดับสูงกว่ามันก็ยังไม่สะทกสะท้าน ตอนนี้กลับกำลังสั่นเทิ้มไปทั้งร่างกาย ดวงตามันทอประกายความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมันรู้สึกตัวจากเสียงของเด็กหนุ่ม มันก็ก้มเขียนที่พื้นอย่างลนลาน

 

หนีเร็ว มาร์เวลลัส ถึงแม้จะพยายามซ่อนพลังเวทไว้ในกายหยาบ แต่พลังเวทที่ทรงพลังมหาศาลขนาดนี้ ยังไงก็เทพอสูรแน่นอน ถ้ายังอยู่ที่นี้เจ้ากับข้าถูกฆ่าทิ้งแน่นอน

 

“ผนึกลิโอะ”มาร์เวลลัสผนึกลิโอะลงในกำไลทันที ดูจากอาการของลิโอะแล้วมันคงจะวิ่งหนีไม่ไหว เขาจึงเลือกที่จะผนึกและนำมันหนีไปเอง ถึงแม้จะอยากพบกับเทพอสูรสักครั้ง แต่เขาก็ขอเลือกความปลอดภัยของตัวเองและลิโอะไว้ก่อนดีกว่า และที่สำคัญทั้งที่เขาจะต้องรีบหนีในทันทีตอนนี้ แต่เขากลับรู้สึกเจ็บใจตนเองที่สุดที่ดันลืมซื้อคริสตัลเคลื่อนย้ายที่สำคัญที่สุดไป

 

“โอ๊ย...”เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้น เสียงดังกล่าวเรียกความสนใจของหนึ่งบุรุษที่กำลังจะก้าวออกวิ่งหนีให้หยุดลง เขาหยุดและหันหน้าไปยังทิศทางของเสียง และออกวิ่งมุ่งตรงไปทางนั้นในทันที

 

/ถึงจะรู้ว่าอันตรายก็เถอะ ถึงจะรู้ว่าอาจจะเป็นกับดักก็เถอะ แต่ใครจะปล่อยไว้ได้วะ ถ้าผมตายขึ้นมา ผมขอโทษคำสอนของคุณปู่กับคุณตาแล้วกันนะครับ/มาร์เวลลัสคิดอย่างยิ้ม

 

ถึงหัวจะคิดยังงั้น แต่ใจจริงแล้วเขานับถือบุคคลทั้งสองมาก จากก้นบึ้งของหัวใจ

 

หนึ่งในคำสอนของปู่เขาก็คือ

หากมีคนที่ดูเหมือนต้องการความช่วยเหลือ แล้วเรายังคงดูดายไม่ให้ความช่วยเหลือใดๆได้ วิถีของลูกผู้ชายที่เรายึดมั่นในฐานะลูกผู้ชายก็คงไม่มีประโยชน์อะไร มันต่างกันมากนะหลานปู่ คำว่า ผู้ชาย กับ ลูกผู้ชาย น่ะ

 

ส่วนคุณตาของเขานั้นก็มักจะสอนเสมอเช่นกัน

เวลาที่ได้ยินเสียงของคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ไนต์รู้สึกเศร้าๆใช่ไหมล่ะ ถ้าไนต์อยากช่วยไนต์ก็จงช่วยซะ อย่างน้อยก็ได้ช่วยได้ลงมือทำ มันยังดีกว่าไนต์มานั่งเสียใจทีหลัง เสียใจที่ช่วยไว้ไม่ได้ กับเสียใจที่ไม่ได้ช่วยจนสูญเสียความเป็นไปได้ที่จะช่วยเหลือ ไนต์คิดว่าอันไหนมันดีกว่ากันล่ะ

      

ถึงทั้งสองคนจะมีทัศนคติที่ต่างกันมาก แต่คำตอบที่เด็กน้อยในยามนั้นมักจะได้รับจากทั้งสองคนที่แม้เป็นแนวทางที่แตกต่างกัน แต่จุดสุดท้ายที่บั้นปลายอันเป็นเป้าหมายก็จะเหมือนกันเสมอ

 

ร่างสูงของมาร์เวลลัสมาหยุดลงที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีร่างอันสง่างามของอิสตรีผู้หนึ่งนอนทอดกายอยู่ ใบหน้าที่งดงามของสตรีดังกล่าวซีดเซียวจากบากแผลมากมายที่มีเลือดไหลออกมา เธอดูสง่าและสูงส่งแม้ว่าร่างกายท่อนล่างของเธอจะเป็นอสรพิษก็ตาม ร่างกายที่เปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาถรณ์ใดๆ ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีมรกตเข้มจนดูเหมือนเป็นสีดำในบางส่วนของร่างกาย ซึ่งมันช่วยปกปิดส่วนที่ควรปกปิดของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี

 

เมื่อรับรู้การมาของเด็กหนุ่มเธอก็ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่รอยยิ้มอย่างเย้ยหยันจะปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ

“นี่ข้าต้องถูกมนุษย์ชั้นต่ำฆ่าอย่างงั้นรึ เป็นชะตากรรมที่น่าอดสูเสียจริง”เธอเอ่ยขึ้นอย่างหยามๆกับตนเอง

  

  มือของเด็กหนุ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าเก็บไอเทม ก่อนจะหยิบเอาน้ำยาสีแดงออกมา มาร์เวลลัสเดินเข้าไปหาและประคองเธอขึ้นมา โดยไม่มีอาการหวาดกลัวแม้แต่อย่างใด และเป็นอย่างที่คาดเธอไม่มีแรงพอจะขัดขืนด้วยซ้ำ

 

คิ้วอันเรียงสวยของเธอขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“เจ้าจะทำอะไร มนุษย์”

“กินน้ำยานี้เถอะครับ มันจะช่วยคุณได้”มาร์เวลลัสไม่ตอบ และบอกให้เธอกินน้ำยาฮีลแทน

            “ประหลาดยิ่งนัก เจ้าเป็นมนุษย์ที่ประหลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ แต่ยาของเจ้าช่วยข้าไม่ได้หรอก” เธอพยายามส่ายหน้าถึงแม้จะไม่ค่อยมีแรง

             “ไม่มีวิธีอะไรที่ผมจะช่วยคุณได้เลยเหรอครับ”

            เธอส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง “หนทางเดียวของข้าคือการแตกดับเท่านั้น น่าเจ็บใจยิ่งนักที่โดนเจ้าเจ็ดตัวนั้นรุมเล่นงานจนมีสภาพเช่นนี้”

           

            เด็กหนุ่มครุ่นคิดเขาไม่มีทางช่วยเหลือ เธอได้จริงๆอย่างงั้นเหรอ แต่ก็ฉุกคิดวิธีขึ้นมาได้ จึงยื่นมือออกไปหาเธอ ก่อนจะแบออก

 

            “พรรักษา”มาร์เวลลัสเอ่ยใช้ทักษะ

            วงเวทสีเหลืองทองปรากฏขึ้นที่ใต้ฝ่ามือของเด็กหนุ่ม ละอองแสงสีเหลือทองถูกส่งมาหาหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง ค่าพลังเวทของมาร์เวลลัสค่อยๆลดลงจนหมดเกลี้ยง น้ำยามาน่าถูกนำมาดื่มจนเกือบหมดกระเป๋า

 

            “พอแล้ว มนุษย์ เจ้าช่วยข้าไม่ได้หรอก”เธอเอ่ยขึ้น  

            “ไม่ครับ ผมจะไม่...”มาร์เวลลัสเอ่ยยังไม่ทันจบก็ถูกเธอขัดขึ้น

            “ความพยายามเชื่อมั่นและทำมันจนถึงที่สุดเป็นสิ่งดี แต่เจ้าก็ควรใช้สติพินิจวิเคราะห์ด้วย ข้าไม่ไหวแล้วล่ะ” หญิงสาวประหลาดเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถุงผ้าเล็กๆถุงหนึ่งให้เด็กหนุ่ม “ถ้าเป็นเจ้าข้าคงฝากสิ่งนี้ไว้ได้ เจ้าสามารถนำเอามันไปใช้ได้ตามที่เจ้าต้องการ และอย่าให้เทพอสูรของเอนเดสมาแย่งมันไปเป็นอันขาด”เธอเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนล้าเต็มที

           

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ

 

หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับมาร์เวลลัส “ข้าขอดูดาบเล่มนั้นของเจ้าได้หรือไม่”เธอเอ่ยขึ้นพลางมองไปยังดาบเล่มใหม่ที่เขาพึ่งจะได้มา

“ครับ”มาร์เวลลัสตอบรับก่อนจะชักดาบออกจากฝักและยื่นดาบที่ว่าไปให้เธอดู

 

ฉึก

คมดาบสีขาววิ่งผ่านเข้าหาอกข้างซ้ายของหญิงสาวด้วยแรงเฮือกสุดท้ายจากมือของเธอ ที่ออกแรงดึงปลายดาบเข้าหาตัวเอง เด็กหนุ่มได้แต่อ้าปากค้างอย่างอึ้งๆจนทำอะไรไม่ถูก

 

“พลังเวทแบบนี้ งั้นเองรึ ถ้างั้นสิ่งนั้นอยู่กับท่านก็ดีแล้ว” เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายให้กับเด็กหนุ่ม และแตกสลายหายไปทั้งที่ใบหน้าของเธอยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มอันสวยงามนั้น

 

สายตาที่กำลังเศร้าสร้อยของเด็กหนุ่ม ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีแสงเล็กๆ พุ่งไปที่อัญมณีสีฟ้าที่ติดอยู่กับตัวดาบปริศนาเล่มนั้น

 

 

ผู้เล่น มาร์เวลลัส สังหาร เทพอสูร อีคิดนา...

           

           

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     ขอโทษที่อัพช้านะครับ ผมพึ่งไปแข่งโครงงานวิทย์ตั้งแต่อังคารถึงพฤหัสกลับมาก็มาตามเคลียร์งาน เดี๋ยวก็ประเมินสวนพฤษศาสตร์โรงเรียนอีกอังคารนี้ต้องทำงานส่งอีก  เบื่อมากครับบอกตามตรง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

948 ความคิดเห็น

  1. #841 malin964 (@malin964) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 15:50
    บอกเลเวลด้วยจิตรงค่าสถานะอะ><
    #841
    0
  2. #650 Dark Diamond (@hokange) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 06:25
    ยังงั้น-อย่างนั้น ; ยังงั้น มาจากการกร่อนเสียงของคำหลังค่ะ ถ้าเป็นช่วงบทบรรยาย ใช้ภาษาเขียนจะดีกว่านะคะ ส่วนช่วงบทพูดก็ตามใจไรท์เลย แต่อย่าวิบัติก็พอ
    #650
    0
  3. #609 Tsukihana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 19:10
    เอิ่ม รุ้สึกหน่วงงับ
    #609
    0
  4. #478 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 20:15
    อยากเห็นรูปดาบบบบ
    #478
    0
  5. #353 คมดาบพิรุณ (@jamkatana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 21:29
    มันแปลกตรงค่าประสบการณ์นิดหน่อยครับ มอนระดับเทพอสูร 150 กว่าตายเพิ่มระดับเพียง 10 กว่าระดับ แบบนี้ต่อให้เล่นทุกวัน ในระยะ 5 ปีก็ไม่มีวันถึง 100 หรอกครับ หรือเพราะว่า ส่วนใหญ่ตัวเอกไม่ได้สร้างคสามเสียหาย
    #353
    1
  6. #316 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 09:09
    ทำไมถึงทำแบบนี้หว่า
    #316
    0
  7. #223 Eacho Ya Man (@eacho5744) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 19:50
    มาเม้นให้แระ พระเอกของเราคุนกะมอนตัวอื่นเข้าใจแต่กะผู้ติดตามน่าจะคุยได้เลยเพราะเปนพันธะสันยากันแบบไม่ต้องเขียนก้อฟิลนะเออ
    #223
    0
  8. #174 defy (@chaimaha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 08:43
    ไรท์ขยันสุดเลย ทั้งเรียนแล้วยังแต่งนิยายสนุกให้ได้อ่าน ขอบคุณครับ
    #174
    0
  9. #173 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 01:45
    สู้ๆนะ เราเป็นกำลังใจให้ ^_^
    สนุกมาก มาต่อไวๆนะ
    #173
    0
  10. #172 หมอกเงา (@lumpang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 22:16
    ขอบคุณ
    #172
    0
  11. #171 เบญจ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 21:29
    สู้ๆนะคะถึงจะเบี่อแต่ไรก็ยังมีโอกาสได้ทำแต่คนมากมายไมีแม้แต่โอกาสได้เรียน
    #171
    0
  12. #170 เงา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 15:29
    พระเอกมันไม่คิดจะเช็คหน้าต่างทักษะเลยหรอหน้าต่างสถานะก็ไม่ดู
    #170
    0
  13. #169 โยชิโนะ (@hellzen) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 12:30
    สนุกมากๆๆ
    #169
    0
  14. #168 Tamil shadow (@namewasan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 12:10
       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl
     

       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl


       Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl   Flghtlngl 

     

      
    #168
    0
  15. #167 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 10:19
    สนุกครับ รอติดตามตอนต่อไป
    #167
    0
  16. #166 XoX (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 08:18
    เศร้า เเต่สนุก
    #166
    0
  17. #71 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 09:57
    ยินดีด้วยจ้า
    #71
    0
  18. #69 pppp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 22:09
    รออออออ
    #69
    0
  19. #68 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 13:24
    รอติดตาม
    #68
    0
  20. #67 patiphanpinkham (@patiphanpinkham) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 13:12
    ค้างเลยอ่า 
    #67
    0
  21. #65 Tarnz Phattirakorn (@tarnz666) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 22:53
    รอค่ะ สนุกมาก
    #65
    0
  22. #64 iapisitt (@iapisit) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 22:03
    อ่านรวดเดียว สนุกมากครับ ค้างเลย
    #64
    0
  23. #61 คนริมคลอง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 20:24
    สนุกมากครับ รอติดตามครับ ขอบคุณครับ
    #61
    0
  24. #60 littledevil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 18:58
    555 ไหงออกมาจากปากวาฬได้เนี่ย
    #60
    0