Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 17 : Gray

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 326 ครั้ง
    16 ส.ค. 58


Episode 17 Gray

 

            จะเอื้อมมือออกไป แต่ก็ชักมือกลับมาซะก่อน

 

            “เอ่อ ก่อนอื่นช่วยอธิบายเกี่ยวกับคำว่า คุณสมบัติการใช้ กับ เอกลักษณ์ธาตุจำเพาะ หน่อยได้หรือเปล่าครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยอย่างอับจน

 

เขาคิดว่าตัวเองหาข้อมูลเรื่องต่างๆของยูโธเปียมาอย่างเพียงพอแล้ว แต่กลับมีแต่เรื่องที่เขาไม่รู้มาก่อนผุดขึ้นมาอย่างมากมาย แต่หารู้ไม่ว่าข้อมูลที่เขาได้รับจากยามาโมโตะนั้นเป็นข้อมูลที่มีเพียงผู้เล่นไม่มากนักที่รับรู้

 

            “อ๋อ จริงด้วย ข้านี้สะเพร่าเสียจริง”ยามาโมโตะเอ่ยขึ้น “คุณสมบัติการใช้ มันก็คือ ความสามารถที่เจ้าสามารถใช้พลังธาตุต่างๆได้ โดยธรรมดาทั่วไปนักผจญภัยเช่นเจ้าจะสามารถใช้พลังธาตุได้ทุกธาตุ ยกเว้น ธาตุ ไม้ ลาวา มืด และแสง ที่น้อยนักจะมีคนที่สามารถใช้พลังธาตุเหล่านี้ได้ ส่วนเอกลักษณ์ธาตุจำเพาะ เอาที่เข้าใจง่ายๆก็คือ ธาตุประจำตัวที่เจ้าสามารถใช้มันได้อย่างทรงพลังเหนือกว่าธาตุอื่น”  

 

            เด็กหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปหยิบแท่งคริสตัลในมือยามาโมโตะมาถือไว้

           

            “มันคือ เอเลเมนต์สโตน ใช้สำหรับตรวจสอบเอกลักษณ์ธาตุจำเพาะ แค่ถือมันไว้แล้วแปลงพลังเวทย์ธรรมดาผนึกลงไป จากนั้นก็ทำให้มันแตกด้วยวิธีใดก็ได้ แสงที่พุ่งขึ้นมาจากจุดที่มันแตกจะบ่งบอกธาตุตามสีของลำแสงนั้น

ดิน > น้ำตาล

น้ำ > น้ำเงิน

ลม > เหลือง

ไฟ > แดง

สายฟ้า > ทอง

น้ำแข็ง > ฟ้า

ไม้ > เขียว

ลาวา > ส้ม

มืด > ดำ

แสง > ขาว

           

            เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะทำตามขั้นตอนที่ยามาโตะบอก จากนั้นจึงดึงดาบดาร์กแพนเทอร์ออกมาจากกระเป๋า เขายกดาบขึ้นก่อนจะดึงลงมา โดยตั้งใจจะใช้ด้ามของดาบกระแทกเอเลเมนต์สโตนให้แตก

           

            “ราคามันก็ราวๆ 100,000 ยูธ”ยามาโมโตะเอ่ยขึ้นมาอย่างลอยๆ

            มาร์เวลลัสถึงกับอ้าปากค้าง

 

            เพล้ง

            เสียงไอเทมราคาหนึ่งแสนยูธแตกกระจายเป็นชิ้นๆ โดยที่เด็กหนุ่มไม่สามารถที่จะหยุดมือได้ทัน

            ยามาโมโตะยิ้มอย่างขบขัน “ข้ามิเอาเงินจากเจ้าหรอก มาร์เวลลัส เจ้าอย่าได้กังวลไป”

            มาร์เวลลัสกำลังจะกล่าวบางสิ่ง แต่ก็ถูกยามาโมโตะยกมือขึ้นปรามไว้เสียก่อน

 

            ลำแสงสีเหลืองพวยพุ่งขึ้นจากจุดที่เคยเป็นจุดแหลกสลายของไอเทมราคาสูง ก่อนที่ลำแสงดังกล่าวจะพุ่งขึ้นไปสูงในระดับหนึ่ง แล้วค่อยๆจางหายไปราวกับหมอกควัน

            “ลม”ยามาโมโตะเอ่ยอย่างแผ่วเบา

 

            ผ่านไปไม่นานลำแสงสีทองก็พวยพุ่งตามมา และค่อยๆจางหายไปเฉกเช่นเดียวกันกับลำแสงแรก

            “สายฟ้า”ยามาโมโตะเอ่ยขึ้น

           

คำว่า สายฟ้า นั้น ทำให้เด็กหนุ่มพอจะคาดเดาได้ถึงสาเหตุที่เขาใช้ธาตุสายฟ้าได้ตั้งแต่ระดับต่ำ ถึงแม้จะไม่แน่ใจก็ตามว่ามันเป็นสาเหตุหรือเปล่า

 

            ทั้งสองบุรุษยังคงจับจ้องไปที่จุดแตกสลายของเอเลเมนต์สโตน แต่ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นมาอีก

 

            “สองธาตุงั้นรึ ถือว่าปกติ”ยามาโมโตะเอ่ยขึ้น

            “แล้วโดยทั่วไปนักผจญภัยแบบผม จะมีกี่ธาตุเหรอครับ”

            “อืม โดยทั่วไปนักผจญภัยส่วนใหญ่จะมีเอกลักษณ์ธาตุจำเพาะกันสองธาตุ แต่ก็มีพวกที่โชคไม่ดีหน่อย ที่มีเพียงธาตุเดียวอยู่เหมือนกัน ส่วนพวกดีหน่อยก็จะมี 3-4 ธาตุ”

           

คำพูดของยามาโมโตะสร้างความแปลกใจไม่น้อยให้กับเด็กหนุ่ม การที่ให้ผู้เล่นได้รับธาตุที่แตกต่างกันและจำนวนไม่เท่ากันแบบนี้ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ดูเป็นการแบ่งแยกที่ชัดเจน ระบบเอาอะไรเป็นเกณฑ์ตัดสิน จะว่าสุ่มเอาก็ไม่น่าจะสมเหตุสมผลนัก แล้วทำไมถึงไม่มีใครที่ออกมาประท้วงเกี่ยวกับความเสมอภาคในเรื่องนี้เลยสักคน

 

“มาร์เวลลัส”ยามาโมโตะเอ่ยดังลั่นจนเกือบกลายเป็นตะโกน เสียงดังกล่าว กระชากเด็กหนุ่มให้หลุดออกจากห่วงความคิดก่อนจะหันหน้ากลับมาเผชิญสถานการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง

 

เด็กหนุ่มกำลังจะถามถึงสาเหตุที่ยามาโมโตะเอ่ย แต่ก็ต้องผงะไปเมื่อดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่มสะท้อนภาพของลำแสงสีเทา ที่บัดนี้กำลังลอยขึ้นจนสูงเหนือศีรษะของมาร์เวลลัส และภายในความหม่นของสีเทานั้นกลับเคลื่อนตัวหมุนวนไปมาอยู่ภายในอย่างน่าพิศวง แต่มันกลับไม่ได้ดูน่าชื่นชมนัก มาร์เวลลัสยังคงจับจ้องมันอย่างไม่อนาทรร้อนใจใดๆ

 

แตกต่างกับนักดาบหนุ่มที่ตอนนี้ขนลุกทั้งตัวอย่างไม่มีเหตุผล

 

ลำแสงสีเทาค่อยๆจางหายไป จนหมดสิ้นในที่สุด

 

ความเงียบงันเข้าปกคลุมบุรุษทั้งสองอย่างเนิ่นนาน ไม่ว่าจะเพราะยังคงแปลกใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ หรือเพราะหวาดระแวงว่าจะมีบางสิ่งที่แปลกประหลาดกว่านี้ปรากฏขึ้นมากันแน่

 

ผ่านไปนานกว่าหลายสิบนาที ก็ยังไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นมาอีก

 

“มันคืออะไรเหรอครับ”เป็นเด็กหนุ่มที่เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ

ยามาโมโตะส่ายหน้าอย่างหมดปัญญา “ข้าไม่รู้ ตั้งแต่เกิดมาข้าก็พึ่งจะเคยได้เห็นเป็นครั้งแรก แต่... ถ้าจะให้ข้าเดา”ยามาโมโตะเอ่ย ก่อนที่ดวงตาของนักดาบหนุ่มจะสบเข้ากับดวงตาของมาร์เวลลัส “ข้ารู้ว่าเจ้าก็พอจะคาดเดาได้เช่นเดียวกับข้า”

 

มาร์เวลลัสไม่ได้พูดอะไรอีก เขาได้แต่ก้มหน้าครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสับสน

 

“อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด”ยามาโมโตะเอ่ยอย่างเด็ดขาด “โดยเฉพาะคนของโลกนี้เช่นพวกข้า และถึงแม้จะไม่แน่ว่าเจ้าจะได้พบหรือเปล่า แต่ก็อยากเตือนเจ้าไว้” ดวงตาของนักดาบหนุ่มทอประกายความกังวลอย่างเด่นชัด และหวาดกลัวที่จะเอ่ยถึงบางสิ่ง

 

“อย่า ให้ เทพ อสูร รู้ เรื่อง นี้ เป็น อัน ขาด”ยามาโมโตะเอ่ยเน้นทีละคำ ราวกับกลัวว่ามันจะตกหล่นจากการได้ยินของเด็กหนุ่ม

 

มาร์เวลลัสพยักหน้ารับ และแล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง

 

โปก

เสียงของกระบอกไม้ไผ่กระดกกระทบเข้ากลับก้อนหินในสวนดังขึ้น

 

“ผมคงต้องไปแล้วล่ะครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น

“อืม ขอพรเทพบิดาอิซานางิคุ้มครองเจ้า”ยามาโมโตะเอ่ยอวยพร

 

มาร์เวลลัสโค้งคำนับเป็นเชิงบอกลาและขอบคุณ ก่อนจะก้าวเดินออกไปจนออกมาจากอาคารเปลี่ยนอาชีพในที่สุด

           

“คิดไปเองก็คงจะไม่ได้อะไร เมื่อถึงเวลา คำตอบของคำถามจะปรากฏด้วยตัวของมันเองสินะ”มาร์เวลลัสเอ่ยกลับตัวเองเบาๆก่อนจะออกก้าวเดินต่อไป โดยมีเป้าหมายไปที่บอร์ดข่าวสารที่จัตุรัสกลางเมืองคาเอเดะ

 

ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็มาถึงบอร์ดข่าวสารที่เป็นเป้าหมาย โดยที่บอร์ดข่าวสารนั้นมีแผ่นกระดาษมากมายที่ถูกแปะติดไว้ ถ้ากรณีที่ไม่ใช้ใบประกาศข่าวสารมันก็คือ ใบประกาศหาคนทำภารกิจนั้นเอง ซึ่งในตอนนี้เองก็มีผู้เล่นจำนวนไม่น้อยที่มาค้นหาภารกิจ

 

เด็กหนุ่มแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มผู้เล่นจนถึงบอร์ดข่าวสารในที่สุด ซึ่งก็ไม่ยากนักหากในกรณีผู้เล่นหญิง

 

/เริ่มจากภารกิจที่ธรรมดาพื้นฐานที่ผู้เล่นทั่วไปเขาทำก่อนแล้วกัน/เด็กหนุ่มคิด

 

ก่อนจะใช้มือดึงเอาแผ่นภารกิจเก็บสมุนไพรที่มีป้ายกำกับว่า Rank F กำกับอยู่มาถือไว้ พร้อมกับเสียงจากระบบที่บ่งบอกถึงการที่เข้าได้รับภารกิจ

 

           จู่ๆเด็กหนุ่มก็รู้สึกขนลุกอย่างไม่มีเหตุผลขึ้นมา แต่ความรู้สึกแบบนี้มันกลับเป็นความรู้สึกที่เด็กหนุ่มรู้สึกคุ้นเคยกับมันแบบแปลกๆ ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะเริ่มเอะใจ

 

“เฮ้ย”มาร์เวลลัสอุทานขึ้น

 เมื่อจู่ๆ มีผู้เล่นคนหนึ่งแทรกตัวเข้ามาเฉียดชนเข้ากับมาร์เวลลัสจนเจ้าตัวเซถลาไปตามแรงกระแทก

 

แควก

เสียงบางสิ่งคล้ายกับกระดาษถูกฉีกขาดดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสหยาบๆของบางสิ่งในมือของเด็กหนุ่ม ทำให้เขาต้องหันกลับมามองสิ่งที่อยู่ในมืออย่างตื่นตระหนก

 

ผู้เล่น มาร์เวลลัสได้รับ ภารกิจ แรงค์ เอส เรียบร้อยแล้วค่ะ สามารถอ่านรายละเอียดได้จากหน้าต่างระบบค่ะ

 

“งานเข้าอีกแล้ว”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย พร้อมกับยกมือขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองไปยังแผ่นกระดาษภารกิจที่ค่อยๆสลายเป็นละอองแสงหายไป ร่างสูงของเด็กหนุ่มพยายามแทรกตัวออกมาจากเหล่ายูโธเปียมุง จนในที่สุดก็สามารถหลุดรอดออกมาได้เป็นผลสำเร็จ

 

/ปล่อยทิ้งไว้ เดี๋ยวระบบก็คงลบทิ้งเองล่ะมั้ง รู้สึกว่าแกจะไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลยนะ/ เด็กหนุ่มคิด พร้อมกับนึกถึงหนึ่งในไอเทมที่บอกว่าช่วยเพิ่มดวงให้กับเขา แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เล็งเห็นว่ามันจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องความซวยของตัวเขาได้เลย

 

มาร์เวลลัสเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ก่อนจะเปิดไปที่ บันทึก/ภารกิจเพื่อเปิดดูรายละเอียดของภารกิจ การเก็บสมุนไพร โดยเลือกที่จะไม่เปิดดูรายละเอียดของภารกิจจากความซวยของตัวเขา เพราะยังไงขึ้นชื่อว่าแรงค์เอส เขาในตอนนี้ก็คงไม่มีปัญญาทำได้

 

ชื่อภารกิจ : เก็บสมุนไพร

รายละเอียด : เก็บสมุนไพรดังต่อไปนี้

-                   ไผ่ธุลี 10 ท่อน

-                   รากหญ้าบำบัดพิษ 10 ราก

-                    เห็ดเมเปิ้ล 10 ดอก

ส่งมอบภารกิจ : ร้านค้ายาสมุนไพรของซายะ

 

มาร์เวลลัสออกเดินไปยังร้านอาหารที่อยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้ ซึ่งก็คือร้านราเม็งร้านหนึ่งนั้นเอง เขาจัดแจงสั่งราเม็งอย่างง่ายๆหนึ่งที่  ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อเปิดหาข้อมูลในบอร์ดผู้เล่น ไม่นานนักข้อมูลที่ต้องการก็ออกมา สมุนไพรทั้งหมดนั้นสามารถจัดหาได้ไม่ยากในป่าชิฟู ที่ตั้งอยู่ห่างไปจากเมืองคาเอเดะพอสมควร แต่ก็ไม่ถึงกับไกลมากนัก ถ้าเดินด้วยเท้าไปก็จะใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงในการเดินทาง

   

เด็กหนุ่มยังคงเปิดหน้าต่างระบบไว้ ก่อนจะเปิดดูค่า สถานะ ปัจจุบันขึ้นมาก็พบว่าค่าสถานะด้านต่างๆของเขาเพิ่มขึ้นมาพอสมควร และที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือ ความเร็วความคล่องตัว ที่ยังคงนำโด่งลิบลิ่ว เหนือกว่าสถานะด้านอื่นๆ จากนั้นจึงเปิดมาที่ อาชีพ เมื่อหน้าจอย่อยของอาชีพปรากฏขึ้นมา ก็ทำเอาเขารู้หงุดหงิดขึ้นมาหน่อยๆ ในทันที

 

อาชีพเสริม ผู้นำทัพ ยังคงล็อกอยู่เช่นเดิม 

 

เด็กหนุ่มพยายามทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะเปิดรายละเอียดของ ผู้แสวงบุญ ขึ้นมาดู

 

อาชีพเสริม : ผู้แสวงบุญ

รายละเอียด : ผู้แสวงหาหนทางแห่งการช่วยเหลือสรรพชีวิตต่างๆในยูโธเปีย ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง โดยมิได้สนใจและมิยึดติดต่อหลักธรรมคำสอนของศาสนาใดๆทั้งสิ้น มีเป้าหมายสูงสุดเพียงเพื่อช่วยเหลือชีวิตต่างๆ เท่าที่ผู้แสวงบุญเห็นสมควร

 

มาร์เวลลัสพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจกับตนเอง ก่อนจะเปิดมาดูที่ทักษะล่าสุด ที่เขาพึ่งได้รับมาไม่นานก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นทักษะประเภทด้วยตนเอง

 

ดวงตาแห่งการปลอบประโลม ระดับ 1(พิเศษ)

รายละเอียด

เมื่อมีชีวิตที่ต้องการความช่วยเหลือ ผู้ใช้จะสามารถมองเห็นสีและรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของชีวิตนั้นๆ ในช่วงนั้นได้ และหากในกรณีที่มีวิญญาณต้องการความช่วยเหลือหรือมาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกที่แรงกล้า ผู้ใช้ก็จะสามารถมองเห็นวิญญาณนั้นได้

 

            “ซวยแล้วไง”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น

 

            ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะมองจากมุมไหน ก็งานเข้าชัดๆ ปกติเขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีสางวิญญาณสักเท่าไหร่นัก แต่ก็ยอมรับในระดับหนึ่งว่าในบางครั้งวิทยาศาสตร์ก็ไม่สามารถพิสูจน์บางสิ่งได้ แต่เพราะในโลกนี้คือโลกแฟนตาซีที่อะไรก็เป็นไปได้ มาร์เวลลัสจึงไม่ได้แปลกใจอะไรนัก แต่ที่น่าห่วงคือคนขี้ใจอ่อนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นไปทั่วแบบตัวเขา ถ้ามีคนมาขอความช่วยเหลือเขาคงไม่กล้าปฏิเสธ ไปๆมาๆเขาอาจจะมัวแต่ช่วยเหลือชาวบ้านชาวช่อง จนไม่ได้ผจญภัยตามที่เขาต้องการแน่นอน

 

“ได้แล้วครับคุณลูกค้า”เจ้าของร้านราเม็งเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางชามราเม็งลงหน้าเด็กหนุ่ม

 

/เรื่องท้องเรื่องไส้ตอนนี้ สำคัญที่สุดล่ะนะ/ เด็กหนุ่มคิด ก่อนจะจัดการซัดเจ้าราเม็งจนหมดเกลี้ยง

 

มาร์เวลลัสกล่าวขอบคุณเจ้าของร้านราเม็งพร้อมกับจ่ายเงิน ก่อนจะออกมาจากร้าน และมุ่งตรงไปยังประตูทางทิศตะวันออกของเมือง เพื่อที่จะไปยังป่าชิฟูเพื่อทำภารกิจที่เขาได้รับ ซึ่งระหว่างทางเขาก็ถือโอกาสชมสินค้าต่างๆที่นำมาวางขายไปด้วย ตลอดจนชมบรรยากาศของเมืองคาเอเดะ ที่ช่วยสะท้อนแสดงวัฒนธรรมที่งดงามในอดีตของผู้คนออกมา ซึ่งนับว่าหาได้ยากยิ่งในโลกที่ทั้งเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์พัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง แต่จิตใจผู้คนกลับแปรผกผันกับความพัฒนาที่เกิดขึ้นอย่างน่าเกลียดชัง โลกที่มาร์เวลลัส เรียกว่า โลกแห่งความเป็นจริง

 

ในที่สุดเด็กหนุ่มก็มาถึงประตูตะวันออกของเมืองคาเอเดะในที่สุด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกจากเมืองแม้แต่ก้าวเดียว

 

ตูม

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของเหล่าผู้เล่นดังขึ้น ซึ่งเด็กหนุ่มคาดเดาจากเสียงว่าคงจะไม่ไกลจากบริเวณที่เขาอยู่ตรงนี้มากเท่าไหร่นัก

 

แทบไม่ต้องคิดสิ่งใด มาร์เวลลัสพุ่งออกไปยังทิศทางของต้นเสียงด้วยความสนใจใคร่รู้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่นานนักเขาก็มาถึงต้นตอของเสียง

 

ผู้เล่น มาร์เวลลัส ค้นพบ สัตว์อสูร หมีศิลา ระดับ 42 ผู้ที่ถูกหมีศิลาสังหาร ระดับลดลง 4 สุ่มทิ้งไอเทม 4 ชิ้น เวลาเกิดใหม่เพิ่มเป็น 1 ชั่วโมง 40 นาที

เนื่องจาก หมีศิลา ติดสถานะคลั่ง ค่าสถานะด้านต่างๆจึงเพิ่มขึ้นค่ะ

 

ภาพตรงหน้าของเด็กหนุ่มคือหมีที่มีขนาดใหญ่กว่า 3 เมตร ร่างกายแต่ละส่วนของมันถูกสร้างด้วยหินที่ดูแข็งพอสมควร ซึ่งมาร์เวลลัสเองก็ยอมรับตามตรงว่าต่อให้เป็นเขาหรือลิโอะก็อาจจะไม่สามารถสู้กับมันได้

 

“พวกตัวแทงค์คอยรับไว้ก่อน ให้พวกนักบวชถอยเข้าเมือง นักเวทย์ช่วยโจมตีสนับสนุนด้วย โธ่เว้ย อาละวาดแบบนี้ มันต้องเข้าไปในเมืองแน่” ชายหนุ่มที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าปาร์ตี้เอ่ยขึ้นอย่างวิตกกังวล

“อย่าพึ่งห่วงตรงนั้นได้ไหม ตรงนี้จะตายแล้ว” หนึ่งในสมาชิกเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก เพราะกำลังใช้โล่รับอุ้งเท้าของหมีไว้อยู่

“มันจะเข้าเมืองหรือเปล่าไม่ต้องไปสนใจหรอก พวกคุณกิงก็อยู่ จัดการเจ้านี้ได้แน่นอน”สมาชิกอีกคนเอ่ยขึ้น

 

มาร์เวลลัสมองดูภาพตรงหน้าอย่างชั่งใจ ว่าเขาจะเข้าไปช่วยดีหรือเปล่า เพราะเขาไม่แน่ใจสักนิดว่าจะสู้เจ้าหมีศิลานี้ได้ ถ้าเขาใช้ธาตุน้ำแข็งได้ก็อาจจะคงพอมีลุ้นอยู่บ้าง แต่ในตอนนี้เขายังไม่รู้หลักการแปลงและผนึกเวทย์น้ำแข็งเลยด้วยซ้ำ แต่แล้ว...

 

ดวงตาสีดำขลับของเด็กหนุ่มค่อยๆๆซีดเซียวลงจนแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินอ่อน ภาพที่มาร์เวลลัสเห็นก็พลันเปลี่ยนแปลงไป รอบๆตัวของหมีศิลามีแสงสีเทาอ่อนๆแผ่ออกมา พร้อมกับการที่เด็กหนุ่มรู้สึกถึงความเศร้าที่ถาโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งราวกับคลื่นสมุทร ใช้ มันคือความรู้สึกที่เขาเข้าใจดี

ความรู้สึกสูญเสีย...

 

มาร์เวลลัสพุ่งออกไปจากที่หลบซ่อนก่อนจะหยิบดาบดาร์กแพนเทอร์ กับดาบที่ซัมเมอร์ให้มาออกมาคาดเอวไว้

 

เต้ง

คมดาบทั้งสองเล่มของมาร์เวลลัสฟาดฟันเข้าที่ขาหน้าของหมีศิลาที่กำลังต่อยเข้าใส่ผู้เล่นคนหนึ่ง ถึงจะไม่สามารถสร้างบาดแผลหรือความเจ็บปวดให้ได้แม้แต่น้อย แต่ก็พอช่วยเบี่ยงวิถีของมันออกไปจากผู้เล่นที่ตกเป็นเป้าหมายได้

 

“รีบเข้าเมืองไปครับ ผมจะถ่วงเวลาให้”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นทั้งที่ดาบยังคงฟันอยู่ที่ขาหน้าของหมีศิลา

พวกผู้เล่นที่ยังแตกตื่นอยู่ สติสตังไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวก็ต่างพากันพยักหน้ารับและรีบวิ่งหนีกันไปทันที

 

เมื่อเห็นว่าเหล่าผู้เล่นห่างออกไปไกลแล้ว เด็กหนุ่มจึงหันมาสนใจเจ้าหมีศิลาที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

“ตั้งสติก่อนสิครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยกลับหมีศิลา

 

ตูม

ขาหน้าของหมีศิลาทุบลงมายังจุด ที่เคยเป็นที่ๆเด็กหนุ่มเคยยืนอยู่จนเกิดเสียงดังสนั่น

 

“ปลดผนึกลิโอะ”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น ขณะกระโดดถอยไปด้านหลังเพื่อหลบอุ้งเท้าพิฆาต ของหมีศิลา 


ลำแสงสีดำพุ่งออกมาจากกำไลควินวี่ ลงสู่พื้นชั่วครู่ ก็ทะยานขึ้นสู่อากาศพุ่งใส่หมีศิลาอย่างจัง แต่ฝ่ายที่ถอยกลับเป็นเจ้าสิงโตหนุ่มซะเอง ลิโอะม้วนตัวกลางอากาศก่อนจะลงมายืนอยู่ที่พื้นอย่างมั่นคง

 

“ช่วยบอกให้เจ้านั้น ตั้งสติหน่อยได้หรือเปล่า”มาร์เวลลัสเอ่ยกลับลิโอะ ซึ่งมันก็พยักหน้ารับ ก่อนจะคำรามไปมาสักครู่

 

ฟุบ

ลิโอะกระโจนหลบอุ้งเท้าของหมีศิลาที่ฟาดเข้าใส่ ก่อนจะลงมายืนที่พื้นอีกครั้ง มันมองหน้ามาร์เวลลัส ก่อนจะส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ไหว

 

มาร์เวลลัสพยายามคิดหาทางช่วยเหลือเจ้าหมีศิลาไปพร้อมๆกับรับมือมันไปด้วย โดยมีลิโอะคอยช่วยสนับสนุนและถ่วงเวลาให้

 

“ฉันต้องทำยังไงถึงจะช่วยแกได้”คำพูดของมาร์เวลลัสเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอยราวกับพูดกับสายลมแห่งความว่างเปล่า

 

แต่แล้วก็กลับมีบางสิ่งที่เรียกความสนใจจากสายตาของเด็กหนุ่มได้ เพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ ที่ขาของหมีศิลาปรากฏร่างสีเทาๆเล็กของบางสิ่งกอดที่ขาของหมีศิลาอยู่ ถึงแม้จะแผ่วบางแต่ก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แววตาที่เศร้าสร้อยของสิ่งนั้น ประกอบกับรูปร่างคล้ายหมีศิลาแต่แลดูตัวเล็กและน่าพิสมัยกว่ามาก มันมองมาที่เขาราวกับต้องการความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่ม

มาร์เวลลัสมองภาพตรงหน้าอย่างเศร้าๆเขาพอจะคาดเดาได้บ้างแล้วถึงเรื่องที่เกิดขึ้น...

 

“ลิโอะขอ 5 วิ” มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้น

 

ลิโอะพยักหน้ารับก่อนกระโจนเข้าโจมตีโฉบเฉี่ยวไปมาใส่หมีศิลา จนหมีศิลาต้องกวัดแกว่งขาหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อหวังจะโจมตีลิโอะ แต่ก็ไม่สามารถแตะต้องลิโอะได้แม้แต่นิดเดียว

 

“ต่อให้เป็นพสุธาที่กล้าแกร่ง...” มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังหมีศิลา “ตราบใดที่ดาบยังอยู่ในมือของผม ผมจะสร้างปาฏิหาริย์ให้ดูเอง”


"โฮก" หมีศิลาคำรามลั่น

 “ย้ากกกกกกกก” เด็กหนุ่มร้องตะโกนออกมา ถึงกับทำให้หมีศิลาผงะไป ดาบดาร์กแพนเทอร์ทอประกายแสงสีแดงเจิดจ้าก่อนจะเกิดประกายไฟสีแดงฉานขึ้น และแปรเปลี่ยนเป็นมหาวายุอัคคีท่วมไปดาบของดาร์กแพนเทอร์ทั้งหมด

 

ผู้เล่น มาร์เวลลัส ผ่านเงื่อนไข ได้รับทักษะ วิชชุมหาอัคคี ค่ะ

 

มาร์เวลลัสไม่รู้มาก่อนว่ามันจะเป็นทักษะด้วย เขาเพียงแค่คิดว่า ถ้าแปลงแล้วผนึกพลังเวทย์ลงไปอย่างถึงที่สุดในคราเดียวก็คงจะทำอะไรได้บ้างเท่านั้น และถ้าโลกนี้ยึดติดกับความเป็นจริง จริงๆล่ะก็ ต่อให้เป็นไฟก็ต้องหลอมหินได้บ้าง

 

มาร์เวลลัสออกวิ่งมุ่งตรงไปยังหมีศิลาอย่างรวดเร็ว มันซัดอุ้งเท้าเข้าใส่ตามที่เด็กหนุ่มคาดเดาไว้ เขากระโดดขึ้นไปเหยียบที่ขาหน้าของหมีศิลา ก่อนจะย่อขาลงและออกแรงกระโดดอย่างสุดแรงเพื่อมุ่งตรงไปยังเป้าหมายของเขา


“วิชชุมหาอัคคี”มาร์เวลลัสตะโกนชื่อทักษะดังลั่น


ดาบดาร์กแพนเทอร์ที่ห่อหุ้มไปด้วยเปลวเพลิงมหาอัคคี พุ่งตรงไปยังลำคอของหมีศิลา แต่มันกลับแทงเข้าไปได้เพียงแค่ปลายดาบนิดหน่อยเท่านั้นเอง

 

“ไปเลยยยยย”มาร์เวลลัสออกแรงดันดาบอย่างสุดกำลัง เปลวเพลิงโหมกระหน่ำขึ้นอย่างรุนแรงกว่าเดิมมากนัก

 

ฉวบ

คมดาบดาร์กแพนเทอร์แทงเข้าไปยังลำคอของหมีศิลาจนเกิดเสียงดัง

 

มาร์เวลลัสออกแรงดึงดาบออกจากลำคอของหมีศิลา ก่อนจะกระเด็นออกมาจากผลของแรงที่ดึงดาบ จนลอยอยู่ในอากาศ ดวงตาของเด็กหนุ่มมองตรงไปยังดวงตาของหมีศิลาอย่างอ่อนโยน 


“หลับให้สบายนะ เมื่อแกกับลูกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทุกอย่างมันจะเป็นเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้น”เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างแผ่วเบาพร้อมคลี่รอยยิ้มอันอ่อนโยนให้กับหมีศิลา ก่อนที่ตัวของเขาจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินและเป็นลิโอะที่กระโจนมารับไว้ก่อนที่จะตกลงสู่ถึงพื้น

 

รอยยิ้ม นั้นคือสิ่งที่มาร์เวลลัสรับรู้จากใบหน้าของมันก่อนที่จะแตกสลายไปราวกับแผ่นกระจกเช่นทุกครั้ง 

 

สิ่งที่เขาทำ มันอาจจะไม่ใช้ทางเลือกที่ดีที่สุดที่ควรทำ และอาจมีคนอื่นที่คิดได้ดีกว่านี้อยู่ แต่ว่าสิ่งที่ควรทำที่แท้จริงมันคือสิ่งใดกันแน่ ไม่ว่าจะสถานการณ์ตรงหน้าตอนนี้หรือสิ่งอื่นๆก็ตาม ตรงนี้เด็กหนุ่มเองก็ยังคิดไม่ตก

 

ที่เขาทำก็เพียงแค่อยากปลดปล่อยสองแม่ลูกนี้เท่านั้น เมื่อทั้งสองฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทุกอย่างก็อาจจะถูกลืมเลือน หรืออาจจะกลายเป็นเพียงแค่ฝันร้ายที่ผ่านเข้ามาและค่อยๆหายไปเท่านั้น...  

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

โปรดอ่านด้วยนะครับ



เห็นว่าผมไม่อยากพูดอะไรก็ติกันซะใหญ่โตเลยนะครับ

เรื่องแรก ค่าประสบการณ์เพิ่ม 25% ผมเล็งเห็นช่องโหว่เรื่องนี้มานานแล้วครับ และคิดจะปรับแก้ไขอยู่แล้วในตอนต่อๆไปของนิยาย (พอมาพูดดักทางแบบนี้ พอผมออกมาพูดแบบนี้ก็เหมือนมาแก้ตัวเลย โครตเซ็ง)

เรื่องที่สองคือ อาวุธระดับ 5+ ผมไม่เห็นว่าเป็นปัญหาอะไรครับ (ปกติชอบเอาตรรกกะที่อ่านนิยายเรื่องอื่นมารวมกับนิยายของผมอยู่แล้ว นิยายเรื่องอื่นๆหลายๆเรื่องแจกไอเทมหรือสกิลมหาโหดตั้งแต่เริ่มเรื่อง ยังไม่เห็นค่อยว่าอะไร ของผมแค่ไอเทมระดับห้ากว่าๆ ซึ่งเป็นระดับกลางๆกลับบ่นซะงั้น)

เรื่องสุดท้ายที่ผมขำที่สุด คือ ความเสมอภาคนิยม อันนี้ไม่ขอพูดอะไรแล้วกันครับ ผมขอตอบด้วยนิยายของผมแล้วกันครับ แต่อีกนานกว่าจะพูดถึง 

รอติดตามครับ สุดท้ายนี้ขอขอบคุณสำหรับการติดตามจากทั้งผู้อ่านเดิมและผู้อ่านใหม่ กว่า 700 ท่านนะครับ ขอบคุณมากสำหรับเสียงตอบรับผู้เขียนมือใหม่ที่พึ่งเขียนได้แค่ 3 เดือนกว่าอย่างผม กับการตอบรับที่ทำให้นิยายผมติดท็อป 20  


 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 



 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 326 ครั้ง

948 ความคิดเห็น

  1. #905 Tong Lngr (@ttongg55) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 21:43
    เนื้อเรื่องผมว่าซอฟกว่าหลายๆเรื่องที่ผมเคยอ่านมานะ บางเรื่องนี้เข้าเกมมานี่แทบจะไม่ถึงตอนที่10ก็เก่งเป็นอันดับท๊อปๆของเกมไปแล้ว พวกไอเทมก็โครตพ่อโครตแม่แรร์มาตั้งแต่ต้นเกม โหดเกิ๊นนน555
    #905
    0
  2. #858 ma20001 (@ma20001) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:13
    ผมไม่ชอบชะนี
    #858
    0
  3. #816 panraksa (@panraksa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:22
    ลูกอีช่างตินี่มันชอบโผล่ไปทุกที่เลยทีเดียวเชียว สงสัยที่บ้านจะขาดความอบอุ่น
    #816
    0
  4. #755 kittybeanz (@kittybeanz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:51
    เนื้อเรื่องน่าติดตามคะ ชอบ
    #755
    0
  5. #744 kwunrutai (@kwunrutai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 15:29
    ชอบมากเลย สนุกดีค่ะ
    ชอบตรงที่พระเอกไม่ได้เก่งเวอร์นี่หล่ะ ไรต์ก็เขียนสนุกด้วย
    (ถึงจะขัดใจบางจุด เพราะความชิบส่วนตัว แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหา) ไรต์สู้ๆ?
    #744
    0
  6. #723 FlookBaa (@FlookBaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:29
    ผมว่าสนุกมากเลยน่ะ เพราะเเจกของปานกลางไม่ทำไห้มันดูเวอร์เกินไปด้วย ชอบมากครับ
    #723
    0
  7. #671 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 13:23
    สีเทาคืออะไรอ่ะคะ
    #671
    0
  8. #606 Tsukihana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 14:57
    โดยส่วนตัวผมว่าไรท์เขียนได้สนุกขึ้นเรื่อยๆนะคับ สู้ๆนะคับไรท์
    #606
    0
  9. #570 papeepat (@papeepat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:21
    เขียนตามแนวทางของไร้ท์เลยครับ ไม่ต้องคิดมาก สู้ๆครับ
    #570
    0
  10. #524 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 23:40
    ที่เปิดเรื่องต่อกับตอนที่แล้วมันแปลกๆอ่ะค่ะ 
    แบบน่าจะใช้ "ขณะที่ไนต์จะเอื้อมมือออกไป..." หรือคำแทนอะไรก็ได้นำหน้าหน่อยนะคะ แบบมันดูห้วนๆไปอ่า ถ้าเขียนแบบนี้แล้วมันดูเป็นตอนเดียวกันอ่ะค่ะ แบบ ตอนที่แล้วคือ50%แรก เราคิดว่าพอขึ้นตอนใหม่มันน่าจะควรตัดขาดกับตอนก่อนแต่ไม่ตัดตอนไปอ่า มันเหมือนแค่บรรยายประโยคของตอนที่แล้วให้จบ //เอ่อ...นี่เป็นความเห็นส่วนตัวน้าาาา 
    ปล.สำหรับเรื่องเนื้อเรื่องเราว่ามันคือจินตนาการของนักเขียน อยากจะเขียนให้ทะเลอยู่บนฟ้า ม้าน้ำอยู่ในทะเลทรายก็ได้เพราะมันคือสิ่งที่นักเขียนคิด เราเรียกตะวเองว่านักอ่านจะไม่ขอยุ่งค่ะ(ฮา) เพราะถ้าเราไปยุ่งก็แปลว่าเราจะไปเขียนแทนอ่ะสิ=3=
    #524
    0
  11. #515 TonPlaM09 (@TonPlaM09) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 19:18
    สู้ๆคับจะติดตามต่อไป
    #515
    0
  12. #475 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 19:19
    สู้ๆๆค่ะ ติดใจเหมือนกันเรื่องเพิ่มค่าประสบการณ์ แต่ถ้าจะแก้ไขก็ไม่เป็นไรค่ะ
    ปล.อยากให้ริโอะพูดได้จัง แปลงเป็นคนได้ยิ่งดี//ขอมากไปรึเปล่า55555
    #475
    0
  13. #314 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 08:49
    สีเทามันธาตุอะไรล่ะนั่น
    #314
    0
  14. #271 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 19:13
    ใช้ไฟได้ด้วยไม่ใช่หรอ
    #271
    0
  15. #165 ทวิลเทล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 14:38
    สู้ต่อไปครับ
    #165
    0
  16. #155 Hisoka_Nn (@Hisoka_Nn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 18:41
    การแต่งนิยายให้โดนใจแฟนคลับทุกคนมันเป็นไปไม่ได้ ต่อให้นักเขียนมืออาชีพหรือระดับโลกก็ทำไมได้ คิดซะว่าเราแต่งแล้วมีความสุขดีกว่าต้องฝืนแต่งเพื่อเอาใจนักอ่าน ถ้าไรท์ทำอย่างหลังเมื่อไหร่ดับแน่ๆเห็นมาหลายคนแล้ว รู้สึกพล่ามยาวจุดประสงค์แค่อยากเห็นตอนจบของนิยายเรื่องนี้ อาจจะไม่ค่อยได้เม้นท์แต่จะตามอ่านเรื่อยๆ สู้ววๆ ^___^d
    #155
    0
  17. #146 MayGa (@maygabeem) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 20:18
    สนุกมาก 
    #146
    0
  18. #145 Tarntarnz (@tarnz666) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 18:16
    สู้ๆ มีคนรักก็มีคนเกลียด
    ทำใจรับฟังและปล่อยวาง
    เห็นด้วยกับความคิดเห็น #144
    สู้ต่อไป
    #145
    1
  19. #144 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 23:31
    ไรท์ไม่ต้องคิดมาก อย่างที่ไรท์เขียนนิยายของไรท์ เราอ่านมาหลายเรื่องหลายแนว

    รัก แฟนตาซี ออนไลน์ สงคราม ทุกเรื่องจะมีคอมเม้นทั่งรัก ทั่งเกลียด ทั่งติชม แนะแนว

    สารพัด ขอย้ำว่าทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องที่ติดทอปนี่ละ เข้มข้นมาก บางเรื่องดราม่าจะตีกัน

    ก็เยอะ ฉะนั้นไรท์ทำไดัอย่างเดียว ทำใจปล่อยวางเยอะๆๆๆ

    เป็นกำลังใจให้นิยายเรื่องนี้ให้ไรท์ไม่ท้อต่อคำติชม นำมาปรับปรุงหรือปล่อยวางไป

    สู้ๆ
    #144
    1
  20. วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 18:39
    ต่างคนต่างใจต่างความคิด ติเพื่อก่อ ตำหนิเพื่อสร้าง อย่าคิดมากค่ะไรท์ ตั้งใจแล้ว ก็ใหัมันถึงที่สุด เพราะเราไม่ได้บังคับให้ใครอ่าน อย่าเก็บมาเป็นอารมณ์ เก็บแรงและความคิด ไว้ลุยต่อกับตอนต่อๆไป ปล.อย่าให้รอนานน้าาา
    #143
    1
  21. #142 Fresh (@zodiacfresh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 12:13
    ก็สมเหตุสมผลดีอยู่นะ บางเรื่องเปิดฉากมาก็ล้างเมืองได้แล้ว
    #142
    0
  22. วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 10:41
    สนุกมากค่ะเป็นกำลังใจนะคะสู้ๆค่ั
    #141
    0
  23. #138 คนขางทาง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 08:10
    ได้ธาตุพิเศษสินะ
    #138
    0
  24. #137 Samm (@kpmsi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 07:22
    คิดถึงลิโอะ ????
    #137
    0
  25. #129 Tarntarnz (@tarnz666) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 19:47
    ไรลืมเจ้าลิโอะไปเปล่า อยู่ในกำไลเบื่อจะแย่แล้ว
    #129
    0