Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 14 : Paper

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

Episode 14 Paper

 

            เด็กหนุ่มกระโจนพุ่งตัวขึ้นไปในอากาศก่อนจะคว้าไปที่ใบดาบที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศด้วยมือข้างที่ถือด้ามดาบเริ่มต้นอยู่ เด็กหนุ่มกำชิ้นส่วนทั้งสองไว้โดยมิได้สนแม้แต่น้อยว่าคมของดาบเริ่มต้นจะบาดมือของเขาหรือเปล่า

            ตุบ

            ร่างของมาร์เวลลัสร่วงหล่นสู่พื้นก่อนที่เขาจะใช้เท้ารับน้ำหนักตัวทั้งหมดจนย่อตัวจนเกือบชิดพื้น ความเจ็บปวดแล่นจากขาสู่ตัวของเด็กหนุ่ม จนเขาไม่สามารถลุกได้ในทันที

            แต่มัจจุราชไม่หยุดรอเขา

            หนวดของหมึกทหารแยกออกจากที่เคยเป็นหนึ่ง กลับกลายสู่หนวดทั้งสี่พวยพุ่งใส่มาร์เวลลัสอีกครั้ง มาร์เวลลัสใช้ดาบดาร์กแพนเทอร์แทงไปที่พื้นก่อนจะออกแรงผลักตัวเองให้ถอยห่างออกจากจุดเดิมแต่ก็ยังไม่พอ

            “ปราการวายุโหม”

            เกิดกำแพงลมที่มองไม่เห็นคั้นระหว่างมาร์เวลลัสกับหมึกทหาร

            “ศัตรูแกอยู่ทางนี้”ซัมเมอร์ตระโกนพร้อมกับเงื้อขวานและฟันใส่อย่างจังไปที่ข้างลำตัวของหมึกทหาร

            “คุณมาร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”เบลก้าถามขึ้นพร้อมกับประคองมาร์เวลลัสให้ลุกขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่เธอจะหน้าแดงแปร๊ดถึงหูเมื่อพึ่งรู้สึกตัวถึงการกระทำของตัวเธอเอง

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณเบลก้าครับ ประเภทวิปลาสคืออะไรหรือครับ”เด็กหนุ่มถามขึ้น พร้อมกับมือที่เก็บเอาชิ้นส่วนของดาบเริ่มต้นใส่กระเป๋าเก็บไอเทม โดยไม่ทันได้สังเกตอากัปกิริยาของหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ

            “แบบว่า จะว่าไงดีล่ะคะ ก็ประมาณว่าเป็นพวกที่กลายพันธุ์อะไรประมาณนั้นมั้งคะ แต่ว่าเปอร์เซ็นต์จะเจอมัน เขาว่ากันว่าน้อยจนเรียกได้ว่าปาฏิหาริย์เลยล่ะคะ ฉันเองก็พึ่งเคยเจอของจริงครั้งแรก” เบลก้าตอบหลังจากที่เธอสงบสติอารมณ์ลงได้

            “แล้วเราจะชนะมันได้หรือเปล่าครับ”มาร์เวลลัสถามด้วยสายตาปนไปด้วยความกังวล

            เบลก้าส่ายหน้าไปมาอย่างหมดหวัง “ฉันบอกวินเทอร์แล้วค่ะ เขาบอกว่าจะพยายามหาทางหนีให้ทุกคน แต่ถึงจะหนีไปมันก็ตามล่าพวกเราแน่”เบลล้าบอกด้วยสายตากังวลไม่ต่างกัน

            “คุณเบลก้ามีดาบสักเล่มไหมครับ”

            “ไม่คะ แต่ซัมเมอร์น่าจะมี จะทำอะไรเหรอคะ”

            แทนคำตอบ เด็กหนุ่มกระโดดถอยไปด้านหลังก่อนจะพุ่งตัวออกไปข้างหน้าแล้วเปลี่ยนเป็นวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดของเขา

            “วินเทอร์ช่วยโจมตีที่ฐานที่ทำหน้าที่เป็นเหมือนขาของมันให้หน่อยครับ ซัมเมอร์พอผมวิ่งไปถึงช่วยเอาโล่กระแทกหมึกทหารให้หน่อยครับ เอาสุดแรงเลยนะครับ แล้วขอยืมดาบสักเล่มด้วยครับ นาเดีย ขอวายุกัมปนาทอีกครั้งด้วยได้ไหมครับ แต่ถ้าไม่ได้ขอเป็นเวทย์มนต์ที่คล้ายๆกันก็ได้ครับ” มาร์เวลลัสบอกทุกคนผ่านทางช่องสนทนาภายในปาร์ตี้

            ทุกคนพยักหน้ารับโดยไร้ซึ่งข้อกังขาอย่างประหลาด

            ฉั้วะๆ วินเทอร์ที่โพล่มาจากไหนก็ไม่ทราบ กระหน่ำฟาดฟันดาบไปที่ฐานที่คล้ายก้นลูกข่างของหมึก จนมันกรีดร้องออกมา

            “เอาเลยครับ”มาร์เวลลัสบอกพร้อมกับซัมเมอร์กระแทกโล่เข้าใส่หมึกทหารอย่างจังจนตัวมันเซถลำจวนจะล้ม มาร์เวลลัสที่มาถึงหยุดเท้าก่อนจะบิดตัวหมุนรอบหนึ่ง ดาบดาร์กแพนเทอร์ก็ถูกฟาดออกไปโดยหันด้านใบดาบแทนที่จะเป็นคมดาบกระแทกใส่ซ้ำ

            “วายุกัมปนาท” นาเดียตระโกนขึ้นมาอีกครั้ง ลมกระแทกบวกกับแรงก่อนหน้านี้เป็นสามแรงรวมกัน ผลักจนหมึกทหารล้มลงไปนอนกองที่พื้นทราย  ซัมเมอร์พุ่งเข้ามาหมายจะซ้ำในทันที แต่แล้วทุกอย่างกลับจบลงในชั่ววินาที โดยที่มาร์เวลลัสยังไม่ได้หยิบดาบที่ซัมเมอร์แทงไว้ที่พื้นให้เขาแม้แต่มิลเดียว

            ฉึก  คมดาบของวินเทอร์แทงไปข้างลำตัวของหมึกทหาร ซึ่งมาร์เวลลัสเดาว่าคงเป็นบริเวณหัวใจ มันกระตุกเพียงครั้งเดียวก็แตกสลายไปราวกับแผ่นกระจก ตามด้วยไอเทมที่ดรอปได้ตกลงสู่พื้น และเสียงบอกค่าประสบการณ์และเงินที่ได้รับ

            “จบสักที นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว ”ซัมเมอร์เอ่ยออกมาเป็นคนแรกก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่พื้นอย่างหมดแรง

            “ได้ทั้งการโจมตีสุดท้าย(Last Hit)ได้ทั้งคริติคอล(Critical)เลยนะนาย”เบลก้าเอ่ยกับวินเทอร์ที่เดินถือไอเทมที่ดรอปได้มาหาทุกคน

            “เพราะคุณมาร์”วินเทอร์เอ่ย “พอมันล้มฉันเลยเล็งจุดที่เป็นจุดตายได้ ถึงจะไม่แน่ใจแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะถูกล่ะนะ”วินเทอร์เอ่ยต่อ

            “เพราะทุกคนต่างหากล่ะครับ แต่วินเทอร์สุดยอดเลยนะครับที่เล็งจุดตายได้”มาร์เวลลัสที่เดินเขามาสมทบกล่าวขึ้น

            “แต่ว่าเป็นครั้งแรกเลยนะคะที่เราจัดการสัตว์อสูรระดับนี้ได้”นาเดียเอ่ยอย่างตื่นเต้น “คุณมาร์เก่งจังเลยนะคะที่รู้วิธีทำให้มันล้มได้”

            “ไม่หรอกครับ ผมเลยแค่สงสัยว่าขาแบบนั้นจะยืนได้มั่นคงได้เหรอ จะเรียกว่าขาผมยังว่าแปลกๆเลยนะครับ แล้วพอเห็นตอนที่ทุกคนทำตอนที่ช่วยผมก็เลยนึกวิธีนี้ขึ้นมาได้”มาร์เวลลัสเอ่ยตอบไปตามความจริง

            “ฉุกละหุกแบบนั้น ยังนึกขึ้นมาได้อีกนะคะ สุดยอดเลย”เบลก้าเอ่ยออกมาบ้าง

            “ใช่ครับๆ ว่าแต่จะเอาไงกับไอเทมพวกนี้ล่ะครับ”ซัมเมอร์เอ่ยขึ้น พร้อมกับพยักพเยิดไปทางไอเทมทั้งสองชิ้นที่ดรอปจากหมึกทหาร ที่อยู่ในมือของวินเทอร์

            “ให้คุณมาร์ ดาบของคุณเองก็หักด้วยถือว่าเป็นค่าเสียหายด้วยครับ”วินเทอร์พูดพร้อมกับยื่นไอเทมทั้งสองไปทางมาร์เวลลัส

            “ถึงจะบอกว่าให้ผมก็เถอะครับ แต่มัน...”มาร์เวลลัสมองไปยังไอเมทั้งสองอันหนึ่งเป็นคทาเวทย์ที่เป็นสีขาว และมีปลายเป็นรูปคล้ายปลาหมึก ส่วนไอเทมเป็นเข็มกลัดรูปปลาหมึกซึ่งมาร์เวลลัสเดาว่ามันน่าจะเป็นไอเทมเกี่ยวกับสายนักเวทย์ทั้งคู่ “ยังไงผมก็เอาไปใช้ไม่ได้หรอกครับ แถมดาบเริ่มต้นเองผมก็ได้มาฟรีๆด้วย ให้คุณนาเดียจะมีประโยชน์กว่านะครับ”

            ทั้งสี่พยายามโน้มน้าวใจมาร์เวลลัสอย่างมากจนสุดท้ายก็ไกล่เกลี่ยกันลงตัว โดยการให้มาร์เวลลัสเก็บดาบที่ซัมเมอร์ให้ยืมไว้แทนเป็นการแลกเปลี่ยน

            “ทุกคนครับ คือ ผมคงต้องไปแล้วล่ะครับ”มาร์เวลลัสเอ่ยขึ้นกับทุกคนอย่างลำบากใจ

            “เอ๋? ทำไม่รอก่อนล่ะคะ พวกเราเองก็...”นาเดียกำลังพูดอยู่แต่กลับถูกวินเทอร์ยกมือขึ้นขัดไว้ก่อน

            “แล้วคุณมาร์จะทำอะไรต่อไปเหรอครับ”ซัมเมอร์เอ่ยถาม

            “คงไปเปลี่ยนอาชีพขั้นที่ 1 ที่เมืองที่มีอาคารเปลี่ยนอาชีพที่ผมสนใจ ที่อยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้ล่ะมั้งครับ”มาร์เวลลัสตอบโดยที่มือนั้นกดหยุกหยิกไปมาที่หน้าต่างระบบของตัวเองที่พึ่งเรียกออกมา

            “ถ้างั้นโชคดีนะครับ”วินเทอร์พูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มาร์เวลลัสก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน “ไม่ต้องลำบากใจเรื่องพวกเราหรอกครับ ผมเข้าใจคุณ”

            วินเทอร์นั้นถึงจะไม่ค่อยพูดก็จริง แต่ตรงกันข้าม เขากลับเป็นคนที่ดูคนเก่งอย่างไม่น่าเชื่อ ในระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกันกับมาร์เวลลัสอย่างออกรสเฮฮา แต่วินเทอร์นั้นกลับสัมผัสได้เสมอ ถึงกำแพงบางอย่างที่กั้นพวกเขาและมาร์เวลลัสไว้ และความรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างไม่มีที่มา ที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กหนุ่มเองก็ชัดเจนเช่นกัน แต่กลับไม่มีใครสังเกตเลยเพราะดูเหมือนเจ้าตัวจะพยายามปกปิดไว้และพยายามทำตัวให้มีส่วนร่วมไปทุกคนอย่างเต็มที่

            มาร์เวลลัสยิ้มอย่างไม่ปิดบังให้กับวินเทอร์

            “ขอบคุณมากนะครับ ถ้างั้นเพื่อเป็นการขอบคุณผมจะบอกความลับให้หนึ่งอย่างนะครับ”มาร์เวลลัสยิ้มให้ เมื่อเห็นวินเทอร์ดูสนใจพอสมควร “ถ้ารู้สึกยังไงก็บอกออกไปตรงๆเลยน่าจะดีกว่านะครับ ถ้าวินเทอร์เป็นห่วงเรื่องที่ซัมเมอร์ชอบทำอะไรมุทะลุ ก็บอกไปเลยดีกว่า วินเทอร์กล้าอยู่แล้วไม่ใช้เหรอครับ ก็วินเทอร์เป็นคนที่กล้าที่จะออกหน้ารับความผิดของน้องในทันทีโดยไม่ลังเลสักนิด กล้าที่จะเข้าเสี่ยงโจมตีจุดตายของหมึกทหารที่ไม่แน่ใจโดยที่ไม่ลังเล ทั้งที่ปกติวินเทอร์ที่ใจเย็นตลอดเวลาคงไม่ทำ แต่เพราะเป็นห่วงน้องเลยไม่อยากให้เขาเข้าไปเสี่ยงอันตรายใช้ไหมล่ะครับ”

            วินเทอร์เผลออ้าปากค้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว

            “ถึงยังไงพี่น้องก็ตัดกันไม่ขาดครับ โดยเฉพาะฝาแฝดแบบทั้งสองคน พวกคุณเกิดมาพร้อมกัน โตมาพร้อมกัน เรียนรู้และพบเจอเรื่องราวต่างๆมาพร้อมๆกัน และถึงแม้ในบางครั้งมีคนที่แยกพวกคุณไม่ออก แต่คุณก็เป็นคนแรกที่ดูออกเสมอว่าคุณและเขาแตกต่างกัน นั้นทำให้คุณได้เรียนรู้เกี่ยวกับความเป็นเขามากกว่าใครๆ และรู้จักเขาดีมากกว่าใครๆ และรักเขามากด้วยในเวลาเดียวกัน”มาร์เวลลัสพูดต่อ พร้อมกับคลี่รอยยิ้มให้อย่างหมดใจ

            “สู้ๆครับ คุณพี่ชาย”มาร์เวลลัสบอกกับวินเทอร์พร้อมกับตบไปที่ไหล่เบาๆ

            “เดี๋ยวเถอะๆทั้งสองคนกระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ”นาเดียเอ่ยขึ้นหลังจากยืนดูมาได้สักพักแล้ว

            วินเทอร์ไม่พูดอะไร ส่วนมาร์เวลลัสเพียงแค่ยิ้มให้เล็กน้อยเท่านั้น

            “ถ้างั้นผมขอตัวเลยแล้วกันนะครับทุกคน โชคดีครับทุกคน”มาร์เวลลัสกล่าวลา พร้อมกับโบกมือลาให้ทุกคน ก่อนที่มาร์เวลลัสจะเรียกหน้าต่างระบบออกมาและกดออกจากปาร์ตี้กับทุกคน

            ทุกคนโบกมือลาในขณะที่มาร์เวลลัสก็เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนเลื่อนหายไปจากสายตาของบุคคลทั้งสี่ และความเงียบอย่างไร้ที่มาก็บังเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา

            “ว้าย ! ” นาเดียอุทานขึ้นเล่นเอาทั้งสามคนที่เหลือตกใจไปตามๆกัน

            “อะไรของเธอนาเดีย” ซัมเมอร์เอ่ยถามเป็นคนแรก

            “ฉันลืมขอเพิ่มชื่อคุณมาร์เวลลัสไว้ในเฟรนลิสต์(Friend List)อ่ะ” นาเดียเอ่ยออกมาอย่างเศร้าๆ

            “ถ้าเธอเศร้าล่ะก็ ตรงนี้มีคนที่เศร้ากว่าเธออยู่คนหนึ่ง”ซัมเมอร์พูดก่อนจะบุ้ยปากไปทางผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบ้กินมาได้สักพักแล้ว

            “อะไร”เบลก้าเอ่ยออกมาเรียบๆ

            “ต้องได้เจอกันอีกแน่”  วินเทอร์เอ่ยออกมาหลังจากเงียบมาได้สักพัก ก่อนจะเดินไปหาผู้เป็นน้องชายฝาแฝดของตน

 

            เด็กหนุ่มที่เดินไปตามทางเดิน ที่สองข้างทางล้อมรอบไปด้วยป่าไม้ที่รกทึบ ถึงขนาดที่ว่าถ้ามีสัตว์อสูรระดับสูงโพล่ออกมาจากป่าก็คงไม่แปลก

            “ปลดผนึกลิโอะ”แสงสีดำพุ่งออกมาจากกำไลของเด็กหนุ่มก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นราชสีห์สีดำสนิทที่แลดูองอาจและงดงามในเวลาเดียวกัน

            “ว่าไงเพื่อนยาก”มาร์เวลลัสเปลี่ยนสรรพนามแทนลิโอะ ที่ทำให้เจ้าตัวยังรู้สึกแปลกใจ ก่อนที่เขาจะยื่นมือไปสัมผัสที่คางของลิโอะและลูบไปมาอย่างแผ่วเบา ทำให้เจ้าตัวถึงกับเผลอเคลิ้มตามไป ราวกับลูกแมวน้อย

            “ไปกันเถอะครับ”

              มาร์เวลลัสเริ่มก้าวเดินออกไปอีกครั้งโดยมีลิโอะเคียงข้างไปด้วย เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาก่อนจะเช็คไปที่แผนที่แต่ก็ไม่มีอะไรขึ้นมานอกจากแผนที่เกาะเริ่มต้นที่เขาไปอยู่ตอนแรก และแผนที่หยาบๆที่บ่งบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ทวีปเซเปียสหนึ่งในห้าทวีปหลักเท่านั้น โชคยังดีที่แผนที่หยาบที่ว่ามันยังบ่งบอกว่าเมืองที่ใกล้ที่สุดคือเมืองอะไร

            /เมืองคาเอเดะ(ต้นเมเปิ้ล)งั้นเหรอที่อยู่ใกล้ที่สุด มีอาคารเปลี่ยนอาชีพอะไรบ้างนะ/

            มาร์เวลลัสคิด เด็กหนุ่มเปิดไปที่หน้าต่างระบบต่ออีกครั้ง และพิมพ์ค้นหาในบอร์ดของผู้เล่น  

            อาชีพขั้นที่ 1 นั้นมีให้เลือกเพียง 9 อาชีพเท่านั้น อันประกอบไปด้วย นักรบ โจร นักสู้ นักบวช นักเวทย์ พ่อค้า นักฝึกสัตว์ นักดนตรี และผู้ศึกษา และที่ขาดไม่ได้คือสิ่งที่เป็นที่หมายปองของเหล่าผู้เล่นแน่นอน นั่นคือ อาชีพลับ ซึ่งแน่นอนว่าเปอร์เซ็นต์การหาพบนั้นน้อยจนแทบเป็นไปไม่ได้เลยทีเดียว แต่กระนั้นก็ยังมีคนที่บังเอิญไปพบเข้าและสามารถเคลียร์เงื่อนไขจนได้รับกันมาพอสมควร  

/ที่เมืองคาเอเดะมีอยู่พอดีเลย โชคดีนะเนี้ย

ซึ่งมาร์เวลลัสเองก็ได้เลือกไว้แล้ว

“เป็นออร่าที่น่าสนใจดีนี่ พ่อหนุ่ม”เสียงแหบพร่าของชายชราผู้หนึ่งดังขึ้น มาร์เวลลัสละสายตาจากหน้าต่างระบบก่อนจะหันมาให้ความสนใจด้านข้างของทางด้านหนึ่งที่มีชายชรานั่งอยู่ที่ซุ้มเล็กๆที่คล้ายกับซุ้มดูดวง

“เอ่อ หมายถึงอะไรเหรอครับ”

“ฮึ สนใจคำพูดของตาแกอย่างข้าด้วยรึ”ชายชราเอ่ยถามกลับแทนที่จะตอบคำถาม

“ครับ”

“ข้าเพียงแค่เอ่ยไปตามที่เห็นเท่านั้นเอง ออร่าที่แปลกประหลาด สีของจักระที่แผ่ออกมาจากแต่ละส่วนของร่างกายก็สีเข้มอย่างหน้าน่าอัศจรรย์ไม่แพ้กัน”

มาร์เวลลัสถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่ชายชราพูดเท่าไหร่นักแต่ก็พยักหน้ารับ

“ยื่นมือของเจ้ามาสิ”ชายชราบอก

เด็กหนุ่มยื่นมือออกไปตามที่ชายชราบอก ชายชราจับไปที่มือของเด็กหนุ่มเพียงชั่วครู่ หางคิ้วของชายชราก็กระตุกขึ้นด้วยความแปลกใจ

แต่ก่อนที่จะมาร์เวลลัสจะได้พูดอะไรชายชราก็ยัดแผ่นกระดาษเก่าๆใส่มือเขา มาร์เวลลัสเพียงแค่ก้มดูกระดาษในมือเพียงครู่เดียวเท่านั้น เพียงครู่เดียวเท่านั้นจริงๆ

ชายชรากลับหายไป...

 

 

 

 

           

 

             

           

 

 

           

           

           

           

             

                                   

           

           

 

           

           

                       

           

 

             

                       

               

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

949 ความคิดเห็น

  1. #857 ma20001 (@ma20001) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:56
    เบื่ชะนีทุกคนในเรื่องนี้
    #857
    0
  2. #815 panraksa (@panraksa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:02
    พระเอกตะโกนผีหลอก แล้วก็หัวใจว่ยตาย....จบ!!!!!!!!
    #815
    0
  3. #648 Dark Diamond (@hokange) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 17:04
    มีจักระด้วย!!! ภาพ racengun กับนารูโตะร่างที่คลุมด้วยจักระของคุรามะลอยเข้ามาในหัว
    #648
    0
  4. #602 Tsukihana (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 13:10
    อาชีพลีบที่ได้คือ.....????
    #602
    0
  5. #576 DarkSaylai (@meloly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:10
    พูดถึงอาชีพลับ ชายแก่ลึกลับก็มา...
    #576
    0
  6. #471 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 16:38
    ทำไมเราจิ้นแฝด กรี๊ด!!
    #471
    0
  7. #309 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 23:59
    แล้วตาแก่หายไปได้ยังไงล่ะเนี่ย
    #309
    0
  8. #270 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 18:26
    เขียนว่าอะไรนะ
    #270
    0
  9. #114 Black Tiger 2014 (@cat12) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 13:13
    จักระ มาจากไหนละนั่น ตอนแรกผมนึกว่าปราณสักอีก :v
    #114
    3
    • 9 สิงหาคม 2558 / 09:00
      http://board.palungjit.org/f2/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%A1%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B9%8C%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%93-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0-%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%AA%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%B0-%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87-511846.html
      #114-2
    • #114-3 shadow (จากตอนที่ 14)
      29 สิงหาคม 2558 / 07:55
      เหมือนจะก๊อปได้ - -*
      #114-3
  10. #91 คุณมึนจัง (@lucky000) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 16:34
    กระดาษอะไรหว่า หมายเลขบัญชีธนาคาร ให้โอนเงิน หรือ จ.มลูกโซ่ แต่อาจเป็น แผนที่ไปเมืองที่อยู่ใกล้เพราะรู้ว่าพระเอกหลงทาง. 555+
    #91
    0
  11. #90 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 16:03
    What คืออารายยยยยโผล่มาแระจากไป5555
    #90
    0
  12. #89 F-R-E-E_Demo (@nekocherry) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 09:03
    งือออ กระดาษอะไรอ่ะ ?? ..
    #89
    0
  13. #88 หมอกเงา (@lumpang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 22:57
    ขอบคุณ
    #88
    0
  14. #87 DarKAEgiS (@DarKAEgiS) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 20:27
    ขอบคุณครับ 
    #87
    0
  15. #86 TAKARA KUN (@TAKARAKUN) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 16:06
    ในกระดาษมีอะไร
    #86
    0
  16. #85 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 14:46
    รอติดตาม
    #85
    0
  17. วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 12:55
    อาชีพลับแน่นอน
    #84
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #83 Samm (@kpmsi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 12:47
    รู้สึกได้ถึงอาชีพลับ ฮา.
    #83
    0
  19. #82 Noppol Piagaew (@sapairo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 12:35
    อ่าว ค้างเลย
    #82
    0
  20. #29 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 11:24
    รอติดตาม
    #29
    0
  21. #27 kill (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 09:20
    ใจดีมันก้ดีอยู่แต่นึกถึงห่วงโซ่อาหารแล้วก็น่ะนึกถึงตัวเองกะลังจะกินข้าวอยู่ๆมีคนมาแย่งข้าวไปมันก็น่าโมโหอยู่ละน่ะ555กวางที่ถูกล่าโดยนักล่ามันเป็นไปตามห่วงโซ่อาหารถ้าทนดูไม่ได้จะตามช่วยกวางทุกตัวทุกวันได้ตลอดรึสัตว์ที่ถูกล่าไม่ได้น่าสงสารแค่กวางหรอกน่ะจิงๆเฮ้ออ่านแล้วสะดุดตรงถ้าทนดูได้ก็ไม่ใช่คนนี่ละทุกชีวิตมันก็รักชีวิตของมันกันทั้งนั้นละจะให้ไฮยีน่าไปกินหญ้ามันก็ไม่ใช่จะห้ามคนไม่ให้กินหมูกินไก่มันจะทำได้รึถ้าผมบอกผมทนเห็นไก่ถูกฆ่าได้ผมก็ไม่ใช่คนล่ะนี่มันแปลกม่ะ
    #27
    4
    • #27-3 shadow (จากตอนที่ 14)
      19 กรกฎาคม 2558 / 19:01
      ไรท์ต้องทำใจเพราะนี้คือ คนไทย

      ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
      #27-3
    • #27-4 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 14)
      23 กรกฎาคม 2558 / 01:01
      นึกแล้วต้องมีเม้นแนวนี้แล้วก็มีจริงๆ ฮาๆ
      #27-4