Utopia Fantasy Online

ตอนที่ 12 : Forget

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 401 ครั้ง
    8 ก.ย. 58


           Episode 12 Forget

 

            ผ้าม่านของหน้าต่างค่อยๆเปิดอย่างช้าๆ ก่อนที่แสงอาทิตย์ของยามเช้าจะส่งผ่านหน้าต่างแบบเลื่อนที่ทำด้วยกระจกที่มีขอบเป็นเหล็ก แสงแห่งดวงตะวันส่องทะลุหน้าต่างจนปะทะเข้ากับใบหน้าของบุคคลที่นอนอยู่บนเตียง

            ผมค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดที่ดวงตาทั้งสองไว้ ผมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับให้การมองเห็นกลับมาเป็นปกติ ก่อนที่ผมจะออกแรงยันตัวเองขึ้นมานั่งชันเข่าข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งเอื้อมออกไปก่อนจะทำท่าเหมือนถือบางสิ่งบางอย่างไว้ และแกว่งไปมา

            /อย่างกับคนบ้า/ผมแค่นเสียงหัวเราะเบาๆให้กับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเอาผ้าเช็ดตัวแล้วตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

 

            ช่วยปิดเครื่องปรับอากาศแล้วก็เปิดหน้าต่างให้หน่อยครับ แอลผมบอกแอลก่อนที่มือจะหยิบไปที่สมุดหนังสือและชีทใบงานการบ้านปิดเทอมที่อยู่บนโต๊ะคอมพิวเตอร์

            ได้จ้าๆแอลตอบกลับมาอย่างร่าเริง ไม่นานเครื่องปรับอากาศก็ถูกปิดลงพร้อมกับหน้าต่างที่เลื่อนเปิดออกไป

            ผมลงมายังหน้าบ้านของตนเอง ก่อนจะตรงไปยังต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน แล้วจัดแจงวางการบ้านทั้งหมดลงที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นไม้ ถึงแม้แดดในวันนี้จะแรงพอสมควรก็ตาม แต่ว่าร่มเงาจากต้นไม้ใหญ่ที่หน้าบ้านก็ช่วยบดบังแสงอาทิตย์ให้กับผมได้เป็นอย่างดี

 

            ข้อนี้ทำแบบนี้หรือเปล่านะ ไว้ถามหัวหน้าห้องดีกว่าผมปล่อยดินสอลง ก่อนจะปิดสมุดหนังสือทั้งหมดลง หยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา ก็ทราบว่าเวลาผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ผมเหลือการบ้านเพียงแค่แก้สมการฟิสิกส์ข้อสุดท้ายเท่านั้นที่ไม่แน่ใจจึงได้ลองทำไว้โดยใช้ดินสอทำไว้ก่อน ส่วนวิชาอื่นนั้นผมทำเสร็จหมดได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

            ผมกดเบอร์โทรศัพท์สักครู่ก่อนจะกดโทรออก

            “สวัสดีครับ ผมไนต์ ใช่หัวหน้าห้องหรือเปล่าครับ”ผมกรอกเสียงลงไปยังโทรศัพท์มือถือของตนเอง

            อ๋อ ไนต์เองหรอ นี่ฉันเองแหละ แล้วก็บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องเรียกฉันว่าหัวหน้าห้องก็ได้ เรียกชื่อฉันสิ ฉันชื่อ ยีน นะ ปลายสายตอบรับกลับมา โดยประโยคหลังๆนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ปนด้วยอารมณ์โกรธ จนผมรู้สึกผิดขึ้นมาหน่อยๆ

            “โทษทีๆ มันชินนี่ครับ ทุกคนในห้องก็เรียกแบบนั้นกันเป็นประจำเลยด้วย”

            อือๆช่างเถอะๆ ว่าแต่อะไรดลใจให้นายโทรมาหาฉันล่ะ

            ผมบอกรายละเอียดสิ่งที่สงสัยเกี่ยวกับการบ้าน เธอขอเวลาไปเปิดหนังสือสักครู่โดยบอกให้ผมถือสายรอก่อน ผ่านไปสักครู่เธอก็กลับมาอธิบายเกี่ยวกับการบ้านให้ผมฟัง ยังดีที่ผมเขียนดินสอลงไว้ก่อน เพราะผมดันแทนสูตรผิดไปนิดเดียวแต่เล่นเอาคำตอบผิดแถมคำตอบที่ได้ต่างกันสุดขั้วไปเลย

            ‘แล้ววิชาอื่นล่ะยีนถามผมหลังจากที่ผมทำการบ้านเสร็จและเอ่ยขึ้นมาว่า เสร็จเรียบร้อย’ กับตัวเองเบาๆ แต่เดาว่าเธอคงจะได้ยิน

            “เสร็จหมดแล้วล่ะครับ”

            “สมเป็นนายเลยนะ วันแรกก็ทำการบ้านปิดเทอมเสร็จหมดแล้ว”

            “อืม ก็ไม่มีงานค้างมันดีกว่าไม่ใช้หรอครับ ถ้ายังไง ผม...”ผมกำลังจะบอกขอตัวลาเธอ แต่ก็ถูกเธอพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

            เย็นนี้นายว่างหรือเปล่าเธอถามผมด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูติดๆขัดๆจนผมรู้สึกแปลกใจนิดๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

            “ว่างครับ มีอะไรหรอผมถามเธอกลับไป

            คือวันนี้เป็นวันเกิดยัยแจนห้องสามน่ะ นายรู้จักหรือเปล่า

            “คนที่เป็นลูกสาวของประธานบริษัทเมจไอคอนหรือเปล่าครับ”

            คนนั้นแหละ ยัยนั่นเป็นเพื่อนฉันเอง เพราะงั้นก็เลยถูกชวนให้ไปงานปาร์ตี้วันเกิดของแจนด้วย แต่ฉันไม่มีคนไปส่งแล้วก็รอรับกลับน่ะ เพราะพ่อติดงานอยู่เลยไปส่งไม่ได้ นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้หรือเปล่า

            “ก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ ว่าแต่ยีนจะให้ผมไปรับตอนกี่โมงหรอครับ”

            นายจะมารับหรอ เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูตื่นเต้นจนผมแปลกใจ

            /คงดีใจมากนะเนี้ยที่จะได้ไปงานวันเกิดเพื่อน มีเพื่อนเนี้ยมันดีจริงๆด้วยสินะผมคิด

            “ครับ ผมจะไปเป็นเพื่อน แล้วตกลงจะให้ผมไปรับกี่โมงครับ”

            ประมาณสี่โมงเย็น ฉันจะรออยู่ที่หน้า Central Malls ที่อยู่ติดกับซอย23นะ นายก็แต่งชุดมาดีๆด้วยล่ะ

            “เอ๋? อย่าบอกนะครับว่าผมก็ต้องเข้าไปในงานด้วย”

            ก็ใช่ไง นายคิดจะรออยู่ข้างนอกไปตลอดได้ไง อุตส่าห์ไปส่งฉัน ขืนฉันทิ้งให้นายรออยู่ข้างนอกฉันก็รู้สึกผิดแย่อ่ะดิ

            “โอเคครับผมตอบรับกลับไป มันก็ไม่ใช้เรื่องแย่หรือลำบากอะไรอยู่แล้ว ผมจึงไม่ได้คิดอะไรให้มากมายยังไงเธอก็เป็นเพื่อนของผมถึงแม้จะไม่ได้สนิทอะไรกันมากมายก็ตาม          

โอเคๆงั้น สี่โมงเย็นเจอกันนะ บาย

แล้วเจอกันครับ บาย

ผมกดวางสายลง แล้วลุกขึ้นจากม้านั่งก่อนจะจัดแจงหยิบเอาแว่นสายตาออกมาใส่กล่องเก็บแว่นตา จากนั้นก็หยิบเอากองสมุดหนังสือและชีททั้งหมดขึ้นไปเก็บที่ห้องนอน แล้วจึงลงมาดูโทรทัศน์เพื่อฆ่าเวลา ถึงตอนนี้ผมจะอยากอ่านหนังสือมาก แต่คงไม่ดีแน่ถ้าผมเผลออ่านหนังสือเพลินจนลืมเรื่องนัดของยีน แต่รายการโทรทัศน์ก็ยังคงน่าเบื่อเช่นเคย มีแต่ข่าวการฆาตกรรม ความขัดแย้ง จนผมต้องเบือนหน้าหนีอย่างระอาต่อสันดานดิบเถื่อนภายใต้หน้ากากจอมปลอมที่เรียกว่าสัตว์ประเสริฐของมนุษย์ ผมไม่เคยใช้สื่ออะไรที่เกี่ยวกับสังคมเพราะสาเหตุนี้นั่นเอง

/เตรียมตัวไปรอยีนที่เซ็นทรัลมอลล์เลยดีกว่า เดินดูของฆ่าเวลารอไปน่าจะดีกว่า/ผมคิด

 

ผมขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดเพื่อเตรียมตัวไปยังเซ็นทรัลมอลล์ ผมสวมเสื้อยืดสีดำสนิทแขนสั้น กับกางเกงยีนสีดำสนิท ก่อนจะหยิบเอาเสื้อฮู้ดสีขาวแบบซิปรูดขึ้นมาสวมทับไว้ ผมที่ถูกหวีให้เป็นทรงโดยด้านหลังและด้านข้างถูกหวีลงส่วนด้านหน้าและด้านบนหวีขึ้นเล็กน้อย

ผมปิดล็อกบ้าน ก่อนจะตรงไปที่โรงรถและขับเจ้ารถยนต์สุดรักออกมาจากบ้าน และตรงไปที่ซอย 23 ที่อยู่ห่างออกไปพอสมควร

 

Central Malls

ผมจอดรถไว้ที่ด้านหน้าของเซ็นทรัลมอลล์ และเดินตรงเข้ามายังภายในของเซ็นทรัลมอลล์ ก่อนจะเดินดูสินค้าต่างๆ โดยพยายามห้ามใจอย่างมากที่จะไม่เข้าร้านหนังสือ...

แต่สุดท้ายเขาก็เข้าไปในร้านจนได้ และซื้อหนังสือมาถึง เล่ม

ผมหยุดมาหยุดอยู่ร้านกาแฟ Tail Coffee ที่เป็นร้านกาแฟชื่อดังที่ได้รับความนิยมมากในปัจจุบัน ผมสั่งเพียงแซนด์วิชปูอัดธรรมดา กับกาแฟเอสเปรสโซ่แก้วหนึ่งเท่านั้นเพราะส่วนตัวไม่ชอบทานของหวานสักเท่าไหร่ ก่อนจะหยิบหนังสือที่ในชีวิตนี้ผมไม่คิดที่จะอ่านเด็ดขาด แต่ตอนนี้มันน่าจะเป็นประโยชน์กับผม ถ้าต้องการจะอยู่รอดใน

ยูโธเปีย...

 

ผมเก็บหนังสือลงในถุงกระดาษชนิดพิเศษที่ถูกคิดค้นได้เมื่อประมาณ 10 ปีก่อน มันมีความคงทนในการใช้งานสูงมาก แถมขึ้นชื่อว่ากระดาษมันสามารถย่อยสลายได้ในธรรมชาติ และยังผลิตง่ายและราคาถูกด้วย เพราะแปรรูปจากหญ้าชนิดพิเศษที่เติบโตได้เร็วในทุกพื้นที่

ถึงเวลาที่ผมนัดกับยีนไว้แล้ว ผมออกมาจากประตูของเซ็นทรัลมอลล์ก่อนจะสอดส่องสายตาไปมาสักครู่ ไม่นานก็พบกับคนที่ผมนัดไว้ยืนรอที่ใต้ร่มไม้หน้าเซ็นทรัลมอลล์

“รอนานหรือเปล่าครับ”ผมทักเธอจากด้านหลังจนเธอตกใจสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันหน้ามามองผม พร้อมทำแก้มพองปากจู๋ เหมือนเด็กที่กำลังงอน

“นายมาจากทางไหนเนี้ย”เธอถาม

 “พอดีผมไม่มีอะไรทำน่ะ ก็เลยมารออยู่ข้างในได้สักพักแล้วครับ”ผมตอบเธอ

“งั้นหรอ อืม งั้นไปกันเถอะ”

“โอเคครับ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปเอารถมาก่อน” ผมบอกเธอก่อนจะเดินไปยังรถและขับมาหาเธอที่รออยู่

ผมพึ่งได้สังเกตเธอได้ชัดๆ ยีนเป็นหญิงสาวที่สูงประมาณ 160 สูงเท่าอกผมเอง เธอมีผมสีดำสลวยยาวจนถึงกลางหลัง ที่ปลายผมเป็นสีแดงน้ำตาลอ่อนๆ ผมด้านซ้ายถูกพาดมาที่ไหล่ข้างซ้ายลงมาจนถึงอก สวมใส่เสื้อสายเดี่ยวสีแดงที่โชว์เนินอกขาวๆของเธอแต่ไม่ถึงกับโชว์ส่วนโค้งส่วนเว้า กางเกงยีนขาสั้นที่เลยหัวเข้าขึ้นมาพอสมควรไม่ถึงกับดูมากจนเกินไป ที่เท้าสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ  แต่ที่ไม่แพ้ต่อสิ่งใดคือใบหน้าเรียวเนียนใสแบบผู้หญิงไทย ดวงตาสีดำ จมูกนิดปากหน่อยที่เสริมแต่งจนเธอดูสวยงามเกินกว่าจะเป็นเด็กมัธยมทั่วไป

ภายในรถนั้นเธอกับผมคุยกับสัพเพเหระ โดยส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเรียนซะส่วนใหญ่ เพราะยีนนั้นเธอเป็นคนที่เรียนเก่งมากโดยปกติเธอจะสวมแว่นตาหนาเตอะ กับการแต่งตัวดูธรรมดาสุดๆ แต่เมื่อปีก่อนเธอต้องแสดงละครของห้อง แล้วเกิดเหตุสุดวิสัยจนเธอต้องเผยโฉมที่แท้จริงเพื่อช่วยกู้สถานการณ์ เล่นเอาคนในโรงเรียนอึ้งกันไปเป็นแถว แม้กระทั่งผมก็ยังพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน เธอบอกทางผมจนมาถึงบ้านที่ดูใหญ่โตอลังการหลังหนึ่งที่มีเสียงดนตรีสไตล์ปาร์ตี้วัยรุ่นดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

 ผมนำรถไปจอดยังที่จอดรถที่ทางบ้านของแจนได้จัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะลงมาจากรถและเดินเข้าไปยังบ้านของแจน โดยมียีนที่เดินอยู่ข้างๆเป็นคนนำทาง เธอนำผมมาที่สระว่ายน้ำที่อยู่ด้านข้างของตัวบ้าน

รอบๆสระว่ายน้ำ เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่แต่งตัวดูดีมีภูมิฐาน ที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับผมและยีน บางคนก็กำลังขยับตัวไปมาตามจังหวะของเสียงเพลง บางคนก็ยืนพูดคุยกัน ยีนนำผมตรงไปหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมจำได้ว่าน่าจะเป็นแจน เพราะผมเองก็เคยพบเธอมาบ้างในโรงเรียนแต่ไม่เคยจะได้พูดคุยกันเลยสักครั้ง

“หวัดดีแจน”ยีนทักขึ้น  

“อ้าว มาแล้วหรอยีน ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาแล้วซะอีก”

แจนมองยีนที่อยู่ข้างผมก่อนจะสังเกตเห็นผมที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอมองผมด้วยท่าทางอึ้งแปลกๆจนผมยังแปลกใจ ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาแล้วตรงเข้ามาใช้แขนข้างหนึ่งพาดไปที่คอของยีนก่อนจะลากเธอออกไป

 

“เดี๋ยวสิยัยยีนทำไมเธอถึงมากับไนต์หนุ่มฮอตอันดับ ของโรงเรียนได้ล่ะ เล่ารายละเอียดมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ยีนที่ได้ยินคำถามเช่นนั้น ก็ทำให้หน้าของเธอแดงขึ้นมาหน่อยๆทันที

“มะ ไม่มีอะไรสักหน่อย ฉันก็แค่ไม่มีคนมาส่งก็เลยขอให้ไนต์มาส่งเท่านั้นเอง”

“แล้วทำไมหล่อนถึงพูดติดๆขัดๆแบบนั้นล่ะย่ะ” แจนพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนเพื่อนสาวของตน

“พอเลยย่ะ”ยีนพูดพร้อมกับถลึงสายตาใส่อยากเปิดเผย

 

ผมมองดูทั้งสองคนอยู่ห่างๆโดยที่มีไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน ดูจาการที่พวกเธอทั้งสองคุยกันแบบนั้น ผมคิดว่าคงเป็นเรื่องส่วนตัว และคงเสียมารยาทถ้าผมจะแอบฟังหรือถามไถ่

ไม่นานยีนก็เดินกลับมาหาผม เธอส่งเครื่องดื่มที่ผมมองดูแล้วแน่ใจว่าไม่น่าจะมีแอลกอฮอล์แน่นอนมาให้ผม ก่อนที่ยีนจะนำผมไปยังบริเวณที่จัดวางอาหาร แต่ผมก็ไม่ได้หยิบอะไรออกมากิน

“ยัยยีน ไปโยกกันหน่อย”แจนเรียกยีน พร้อมกับเหล่าเพื่อนผู้หญิงคนอื่นที่เชื้อเชิญยีนด้วยเช่นกัน

“เดี๋ยวนะ”เธอบอกกับแจนและเพื่อนๆก่อนจะหันหน้ามาหาผมที่อยู่ข้างๆ “ไปเต้นด้วยกันนะ”ยีนเอ่ยปากชวนผม

“ไม่ดีกว่าครับ ผมเต้นไม่เป็น”

“อือๆก็ได้ๆ”ยีนพูดอย่างอ่อนใจก่อนจะเดินจากไป

ผมเดินไปนั่งที่ขอบบันไดที่ทำด้วยหินอ่อนสีขาวหม่นๆของบ้านที่อยู่ติดกับสระว่ายน้ำ ก่อนจะยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบเล็กน้อย

/งานวันเกิดหรอ ถ้าเรา... ช่างมันเถอะ คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา/

รอบๆตัวผม ไฟสีต่างๆเริ่มติดขึ้นมาแล้ว เพราะฟ้าก็เริ่มมืดลงมากแล้ว ผมหยิบโทรศัพท์มือถืออกมาดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลากว่า โมงกับอีก 10 กว่านาทีแล้ว

“ไปเต้นด้วยกันกับพวกพี่สาวไหมจ๊ะ”ผมแหงนหน้าขึ้นมาหลังจากเหม่อมองไปยังที่ต่างๆอย่างใจลอยจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ด้านหน้าของผมมีหญิงสาว คนที่ยืนอยู่ ใบหน้าของพวกเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พวกเธอดูงดงามมาก ประกอบกับการแต่งกายที่เปิดเผยรูปร่างของพวกเธออย่างเด่นชัด

ผมกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธด้วยคำตอบเดียวกันกับที่เคยตอบยีน แต่แล้ว..

“คงไม่ได้หรอกค่ะ”ยีนพูดก่อนจะเดินเข้ายืนอยู่ข้างๆผม “เพราะ พวกเรากำลังจะกลับแล้ว”ยีนพูดต่อโดยเน้นคำว่า พวกเรา เป็นพิเศษ

“ชิ มากับเจ้าของหรอกเหรอ”หนึ่งในห้าหญิงสาวพูดด้วยคำแปลกๆ ซึ่งผมตีความว่าน่าจะหมายถึงการที่ยีนที่ทำหน้าเป็นคนนำผมมายังที่นี้ล่ะมั้งนะ

“ทำไมไม่ระวังตัวไว้บ้าง”ยีนหันมาดุผม หลังจากที่ห้าสาวเดินจากไปแล้ว

“เรื่องอะไรหรอครับ”

เธอมองผมด้วยสายตาอ่อนใจ “ช่างเถอะ”

ผมตอบรับเธอถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจก็ตาม หลังจากนั้นเธอก็นำผมออกมาจากงาน โดยบอกลาแจนกับเหล่าเพื่อนๆ เธอบอกว่า กลัวว่าพ่อเธอจะเป็นห่วงเลยรีบกลับน่าจะดีกว่า

ผมนำเธอมาที่สวนสาธารณะใกล้ๆกับซอย 23 ตามคำบอกของยีนเพื่อรอพ่อของยีนมารับ เพราะคงไม่ดีแน่ถ้าหากเธอจะให้ผู้ชายไปส่งที่บ้านถึงแม้ผมจะรู้จักกับพ่อของเธอก็ตาม และดูเหมือนจะมีเหตุผลอื่นด้วยที่เธอไม่บอกผม

“ฉันไปรอข้างนอกดีกว่า”ยีนพูด ก่อนจะเปิดประตูและเดินออกไปยืนพิงที่ฝากระโปรงรถ

/ดูเหมือนจะยังโกรธอยู่นะ เราทำอะไรผิดไปนะ/ผมครุ่นคิด

“เฮ้อ”ผมถอนหายใจอย่างปลงๆก่อนจะออกจากรถไปบ้าง ผมถอดเสื้อฮู้ดออกก่อนจะพาดไปด้านหลังของยีนเพื่อคลุมตัวเธอไว้ เพราะแม้ตอนนี้จะ โมงเย็นกว่าๆของหน้าร้อนแต่มันก็ถือว่าเย็นมากพอสมควร ทีแรกเธอมองผมด้วยสายตาโกรธๆแต่พอมองหน้าผมที่พึ่งเอื้อมเอาเสื้อไปคลุมที่ไหล่ของเธอแล้วกลับมามองหน้าเธอ อยู่ดีๆเธอก็หน้าแดงจนผมตกยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าผากของยีนเบาๆด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับยีน ดูหน้าเธอแดงๆนะ”ผมถามทั้งที่มือยังทาบอยู่ที่หน้าผาก

“มะ ไม่มีอะไรสบายดี ดูสิๆ”เธอพูดพร้อมกับทำท่าออกกำลังกายประหลาดๆจนผมหลุดขำออกมาเบาๆเพราะกลัวว่าเธอจะโกรธผมอีก

ผมมองไปที่ถนนด้านหน้าที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาสักเท่าไหร่ ก่อนที่ความรู้สึกอุ่นๆที่ด้านข้างของลำตัวจะเรียกความสนใจกลับมาที่คนที่ยืนอยู่ข้างๆตัวผม ที่ตอนนี้เธอยืนจนชิดตัวผม

“หนาวหรอครับ”

“อืม”ยีนตอบโดยที่มองหน้าผม

“เข้าไปรอในรถหรือเปล่าครับ”

“ไม่ต้องหรอกขออยู่แบบนี้สักพักล่ะกัน”

ผมพยักหน้ารับเบาๆแต่ก่อนที่ผมจะหันไปด้านหน้าสายตาของผมก็พลันสบเข้ากับยีน เธอมองตาผม ก่อนจะออกแรงดึงผมเบาๆเพื่อให้ตัวผมโน้มลงตามแรงฉุดของเธอ ทำให้หน้าของผมโน้มลงไปด้วย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอเผยออกเล็กน้อยก่อนจะ...

ประกบลงที่แก้มของผมอย่างแผ่วเบาราวกับเป็นเพียงกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นมาสัมผัสกับผิวน้ำเท่านั้น

“ขอบใจนะ สำหรับวันนี้”เธอพูดก่อนจะพาดเสื้อฮู้ดไว้ที่คอของผม และตัวเธอก็วิ่งออกไปยืนที่ข้างถนน ทีแรกผมสงสัยว่าเธอจะไปไหนแต่ต่อมาก็เข้าใจเมื่อมีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอด เธอคงจำเสียงรถของพ่อเธอได้สินะ

พ่อของยีนเปิดประตูรถด้านข้างคนขับออกให้ยีน ผมพนมมือไหว้หนึ่งครั้ง ก่อนที่ท่านจะยกมือขึ้นมารับไหว้พลางกับโบกมือลา ผมจึงก้มหัวให้เล็กน้อย รถของทุกคู่ก็แล่นออกไป

 

“ไนต์เนี้ยยังเป็นเด็กดีเหมือนเดิมเลยนะ”ผู้เป็นพ่อกล่าว

“แค่คนซื่อบื้อค่ะ”ยีนตอบ

“แต่หน้าลูกไม่ได้บอกแบบนั้นนะ”

เธอยิ้มอย่างไม่ปกปิดออกมาให้กับผู้เป็นพ่อเล็กน้อย

 

 ผมเอามือมาลูบที่แก้มเบาๆ

/อย่าสงสัยในการกระทำของผู้หญิงให้มาก เพราะหลานคงไม่มีวันเข้าใจและคาดเดาได้สินะครับ คุณปู่/ผมห้วนคิดถึงคำสอนของหนึ่งในผู้มีพระคุณของผม

ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

’06: 28 PM’

            /เดี๋ยวนะ 18 นาฬิกา 18 นาฬิกา 18 นาฬิกา ชิบหายแล้ว/

 

            วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมทำอะไรได้เร็วที่สุดในชีวิตถึง อย่างคือการขับรถ(ดีที่ไม่ได้ชนอะไรสักอย่างราวกับปาฏิหาริย์) และการอาบน้ำ ผมรูดวีการ์ดไปที่เนิร์ฟแคปก่อนจะทิ้งตัวลงนอน

ผมนอนมองตัวเลขนับเปอร์เซ็นต์การโหลดที่เลื่อนขึ้นจากคำว่า ‘Loading 0%’  เรื่อยๆจนถึง ‘Loading 100%’ ปรากฏขึ้นที่หน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตัวเลขนับถอยหลัง วินาทีก็ปรากฏขึ้นและนับถอยหลังเหมือนครั้งก่อน

5

4

3

2

1

“Link Start!”

สติของผมก็ค่อยๆ เลื่อนหายไป

 

ผมลืมตาตื่นก่อนจะยันตัวเองขึ้นอย่างรวดเร็ว และพุ่งออกไปจากห้องด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี

แต่ว่าก็ไม่ทัน...

ผมเหม่อมองไปยังทวีปหลักที่อยู่ห่างออกไปเรื่อยๆอย่างเหม่อลอย

“อ้าว ลงเรือไม่ทันเหรอเจ้าหนุ่ม”กะลาสีเรือที่ใส่ชุดดูดีมากกว่าคนอื่นมาก ซึ่งผมเดาว่าน่าจะเป็นกัปตันของเรือเอ่ยขึ้นเรียกสติของผม “ขอโทษนะแต่ข้าคงพาวกกลับไปไม่ได้”กะลาสีเรือเอ่ยอย่างจนใจ

“ตอนนี้เรืออยู่ห่างจากทวีปหลักประมาณเท่าไหร่ครับ”ผมเอ่ยถาม

“ถ้าในภาษาของเจ้าก็ประมาณ 1-2 กิโลเมตร”กะลาสีเรือตอบ

“งั้นหรอครับ ขอบคุณครับ”ผมถอดเสื้อและรองเท้าออกก่อนจะยัดลงไปในกระเป๋าเก็บไอเทม แล้วกระโจนลงไปจากเรือ เพื่อลงสู่ท้องทะเล โดยมีเสียงของกะลาสีเรือร้องเรียกไล่ตามหลังมาแต่ก็ไม่ทันแล้ว ผมออกว่ายน้ำไปอย่างรวดเร็วจนห่างจากเรือไปเรื่อยๆ จนไม่ได้ยินเสียงของกะลาสีเรือที่เรียกตามหลังมาอีกแล้ว

“เฮ้อ”กะลาสีเรือที่เป็นกัปตันถอนหายใจออกมาเบาๆ “อุตส่าห์จะบอกว่าถ้าจะไปตอนนี้เลย ก็มีเรือเล็กให้ยืมแท้ๆคนหนุ่มนี้ใจร้อนจริงๆ เอาเป็นว่าขอให้เจ้าโชคดีแล้วกันเจ้าหนุ่ม”กะลาสีเรือเอ่ยก่อนจะกลับทำหน้าที่ต่ออีกครั้ง

 

 

 

                                    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 401 ครั้ง

949 ความคิดเห็น

  1. #918 A Litter (@nadjang123-nadty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 15:09
    เง้อม อย่าเพิ่งมีนางเอกสิ
    #918
    0
  2. #840 AJUN_pumnranin (@AJUN_pumnranin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 16:13
    ไม่อยากให้มีนางเอก แต่อยากให้มีพระเอก ถุ้ยยย!
    #840
    1
    • #840-1 KenKrk (@KenKrk) (จากตอนที่ 12)
      23 สิงหาคม 2562 / 19:38
      เดี่ยวๆสาววายเรอะ
      #840-1
  3. #829 Ning Nong (@ningnong321) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 09:56
    ไม่คิดอะไรเรื่องนางเอกหรอกนะแต่ไม่ค่อยอยากให้มีเท่าไหร่
    #829
    0
  4. #746 ชีวิตเหงาๆ (@pui14) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 22:08
    พระเอกอยู่แค่ ม.ปลายเอง ไม่ต้องรีบมีนางเอกกะได้มั้ง
    #746
    0
  5. #607 Cab Wuttichai (@cabja) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 18:50
    ทำไม ไม่บอกไปว่าไม่ว่าง
    #607
    0
  6. #600 Tsukihana (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 12:48
    5555 ฮาพระเอกของเราตอนท้ายตอนอ่ะ หลุดมาดซะง้าน
    #600
    0
  7. #590 มีมี่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 14:21
    ไรท์ที่รัก เราจะรักมากกว่านี้ ถ้าหาก

    ..... ไ ม่ มี ผู้ ห ญิ ง....
    #590
    0
  8. #574 DarkSaylai (@meloly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:54
    จะมีหรือไม่มีนางเอกก็ได้ (แต่อย่างี่เง่า เป็นตัวถ่วงก็พอ เฮ้ออออออ ;เรารู้ว่าห้ามไรต์ไม่ได้หรอก)

    ชอบชีวิตการผจญภัยในเกมส์มากกว่า ตอนแรกจะกดข้ามตอนที่นัดกันจะไปงานเลี้ยง แต่ดีที่ฝืนใจอ่าน ไม่งั้นคงไม่เห็นความเปิ่นของพระเอก 555555555
    #574
    0
  9. #469 PopoRuru (@lokiza555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 16:09
    5555555 ใจร้อนจริงๆ
    งงๆว่าพระเอกมีการบ้านได้ไง
    หลังๆดูเป็นคนอบอุ่นจัง
    ตอนแรกนึกว่าจะเงียบๆกว่านี้ มีขำเล็กๆด้วย แปลกคน
    #469
    0
  10. #435 -CrazyPrincess- (@-CrazyPrincess-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 21:23
    เรื่องนี้ไม่ขอนางเอกนะ ถ้ามีคงหมดสนุกไปเลยอ่ะ
    #435
    0
  11. #307 A-Langod (@alangod) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 23:40
    ฮ่าๆๆๆ ซวยไปนะงานนี้
    #307
    0
  12. #295 เงาตามหลอน (@oymfoyp00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 13:00
    เห็นบอกเป็นเทอมสุดท้ายแล้ว ด้วยก็เข้ามหาลัยแล้ว แล้วไมมันมีการบ้านได้หว่า
    #295
    1
    • 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:43
      ที่อ่านมา เข้าใจว่าเป็นเทอมสุดท้ายของปีนั้น แล้วปีหน้าต้องยุ่งกับการเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยนะ หรือเราเข้าใจผิด
      #295-1
  13. #188 shadow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 07:50
    เออจะว่าไปนาฬิกามันมี 18 pm ด้วยหรอฟะ

    - -*
    #188
    1
  14. #183 kako2525 (@kako2525) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 20:28
    555 พระเอกนอกจากจะซื่อบื้อแล้วยังบ้าบิ่นต่างหาก เหมือนพระเอกการตูนโบราณเลย แต่ชอบนะพระเอกแนวนี้จริงใจดีฉลาดด้วย

    ติงเล็กน้อยนะคะ บางทีไม่ต้องอธิบายการกระทำอย่างละเอียดมากก็ได้ค่ะ อย่างเข้าโรงรถ ลงจากรถ ปิดโรงรถ อืม..มันทำให้

    เนื้อเรื่องดูอืดไปน่ะค่ะ แค่ให้กระชับกว่านี้ก็พอ

    ปล.เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ โดยรวมแล้วสนุกดี ตอนรีไรท์อีกรอบคิดว่าคงสมบูรณ์ยิ่งขึ้นกว่านี้มากพยายามเข้านะคะ 

    อาจจะไม่ค่อยได้เม้นท์แต่จะให้กำลังใจอยู่เสมอค่ะ
    #183
    1
  15. #55 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 00:49
    #55
    0
  16. #26 คุณมึนจัง (@lucky000) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 17:20
    น่าจะสนุกดี รอตอนต่อไปอยู่นะจ้า
    #26
    0
  17. #24 Rozen/Maiden (@maiden001) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 11:39
    อ่านเพลินๆดีค่ะ! .. ขอบคุณมาก รอตอนต่อไปอยุ่ค่ะพยายามเข้าน่ะ~~
    #24
    0
  18. #20 slzyzero (@sliiz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 15:29
    รอติดตามครับ 
    #20
    0