(FIC kuroko no basket) ป่วนรักเจ้าชายบาสเกตบอล

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    28 ก.พ. 60





                          





เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนดวงตาสีส้มเป็นประกาย โทโจ สุมิเระ ใบหน้าหวานยิ้มแย้มอย่างคนอารมณ์ดีขณะกำลังเดินไปที่ห้องของคนบางคนที่เธอสนใจ


''ชินคุงไปทานข้าวกันเถอะ^_^''สุมิเนะยิ้มกว้างเรียกชื่อคนชายหนุ่มผมเขียวใส่แว่นเพียงคนเดียวในห้องนี้ เธอมาทุกคนจนคนในห้องเห็นจนชินตาซะแล้ว แต่ก็ยังไม่วายที่พวกผู้ชายในห้องนี้จะแอบส่งสายตาอิจฉาริษยาให้ชายผมเขียว

มิโดริมะ ชินทาโร่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนเรียกเชื่อขาอย่าสนิมสนม แถมยังไม่รอให้เขาตอบก็เดินเข้ามาจับมือเขาลากไปซะแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาจะปฏิเสธเธอไม่ได้ แต่ที่เขาไม่ขัดขืนหรือปฏิเสธเธอเพราะว่าถึงปฏิเสธไปเธอก็ไม่ฟังอยู่แล้วแถมยังทำเมินเขาอีกด้วย มันเป็นแบบนี้ทุกวันจนเขาชินซะแล้ว 

มิโดริมะมองมือของเด็กสาวที่จับมือเขาไว้หลวมๆแต่อบอุ่น สุมิเระหันมายิ้มหวานให้ชายหนุ่มจนเจ้าตัวต้องรีบหันหน้าหนี แต่เธอก็แอบเห็นนะว่าเขาหน้าแดงด้วย

น่ารักจริงๆนะชินคุงเนี่ย^^


โรงอาหาร
มิโดริมะกับสุมิเระนั่งตรงที่ประจำของพวกเขาและพวกเธอ สมาชิกชมรมบาสตัวจริงชายหญิงอยู่กันครบ โดยที่ทั้ง2ฝ่ายสั่งอาหารมาทานเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่สุมิเระกับมิโดริมะที่เพิ่งมาถึง

อาคาชินั่งฝั่งตรงข้างกับเรนะ
คุโรโกะนั่งฝั่งตรงข้ามกับลูเซีย
คิเสะนั่งฝั่งตรงข้ามกับยูกิ
อาโอมิเนะนั่งฝั่งตรงข้ามกับฮานะพ่วงมาด้วยโมโมอิที่นั่งอยู่ข้างฮานะ
มุราซากิบระนั่งฝั่งตรงข้ามกับมิกะ
มิโดริมะนั่งฝั่งตรงข้ามกับสุมิเระ



''คุโรสึเธอกินน้อยเกินไปแล้วนะ กินอีกหน่อยสิ เดี๋ยวก็ไม่โตหรอก ยิ่งตัวเล็กอยู๋ๆ''อาคาชิดุอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าอาหารในจานของร่างบางหายไปเพียงครึ่งเดียว แถมยังทำท่าจะอิ่มแล้วอีก กินน้อยแบบนี้จะเอาแรงที่ไหนไปซ้อมบาสกัน ตัวเล็กแถมยังผอมบางอีก เวลาลมพัดจะไม่ปลิวไปเลยหรอ


''แล้วข้าวกับส่วนสูงมันเกี่ยวกันตรงไหนไม่ทราบค่ะ=_=''เรนะทำหน้าบึ้งใส่อีกฝ่ายที่ดันมาพูดถึงส่วนสูงของเธอ แถมยังว่าเธอตัวเล็กอีก เธอไม่ได้ตัวเล็กสักหน่อย ถึงจะตัวเล็กที่สุดในทีมก็เถอะ แค่โตช้าเท่านั้นเอง

''เกี่ยวสิ ถ้าร่างกายได้รับสารอาหารไม่เพียงพอจะไม่โต แล้วก็ไม่แข็งแรงด้วย ทำให้เป็น#@%^&*^^%$##%^$$%^$&&@&&@$@$^@$^%''



อาคาชิร่ายยาวอย่างกับคุณแม่ที่กำลังสอนลูกเรื่องการกิน 


''อาคาชิคุงหยุดเถอะ ฉันยอมกินต่อแล้ว!!''สุดท้ายก็ทนเสียงเทศของอาคาชิไม่ไว้จึงยอมตักข้าวเข้าปากด้วยต่อ

''ดีมาก กินให้หมดนะ ห้ามเหลือด้วย ไม่งั้นฉันจะป้อนเธอเอง''อาคาชิพูดอย่างอารมณ์ดี แต่ตานี่จ้องเรนะเขม็ง ประมาณว่าถ้าเธอกินไม่หมดขึ้นมาเขาจะจับเธอมาป้อนจริงๆ 

เรนะขนลุกวาบรีบตักข้าวเข้าปากอย่างเร็ว เธอรู้ว่าอาคาชิเป็นคนพูดจริงทำจริง ถ้าเธอกินไม่หมดเขาทำอย่างที่พูดไว้แน่ โดยมีอาคาชิมองตามอย่างไม่คาดสายตา แถมยังยิ้มอีก 

สร้างความแปลกใจให้กับทีมบาสชายเป็นอย่างมาก ปกติแล้วอาคาชิจะไม่สนใจใคร แล้วยิ่งเป็นผู้หญิงนี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ แต่อาคาชิกับแสดงท่าทางสนใจเด็กสาวคนนี้อย่างชัดเจน และเหมือนจะเป็นจะห่วงด้วย ทั้งยื่นแก้วน้ำให้ ทั้งยิ้มให้ แถมตบท้ายด้วยการลูบหัวด้วย!!

นี่กัปตันของพวกเขาไปกินอะไรผิดสำแดงมาเนี่ย!!


ทางทีมบาสหญิงเองก็มองกัปตันสาวของพวกเธออย่างอึ้งๆ เรื่องทานข้าวน้อยของเรนะปกติแล้วไม่ว่าพวกเธอจะพูดยังไงหรือพูดจนปากจะฉีกยังไม่เห็นฟัง แต่พออาคาชิพูดกับเชื่อฟังดีจัง แถมยังไม่เถียงด้วย ถึงจะทำหน้าบึ้งใส่แต่ก็ไม่บ่นอะไร แถมยังยอมให้ลูบหัวด้วย!!

นี่กัปตันฝ่ายนั้นทำอะไรกับกัปตันของพวกเธอหรือเปล่าเนี่ย!!


''คุโรโกะคุงรู้สึกเหมือนฉันหรือเปล่า?''ลูเซียกระซิบกับคุโรโกะให้ได้ยินกันแค่2คน

''ครับ ดูเหมือนว่าอาคาชิคุงจะเอาใจใส่คุโรสึจังเป็นพิเศษเลยนะครับ''คุโรโกะกระซิบกลับ

''เฮ้ กัปตันของพวกเธอเอาอะไรให้อาคาชิมันกินหรือเปล่าวะ? ทำไมหมอนั่นถึงได้กลายเป็นแบบนั้น?''อาโอมิเนะพูดเสียงเบา

''ทางพวกฉันต่างหากที่อยากจะถามแบบนั้น''ฮานะกระซิบเสียงเบา

''ผมเองก็เพิ่งจะเคยเห็นอาคาชิจิเป็นแบบนี้ครั้งแรก อาซาฮินะจิล่ะคิดว่าไงฮะ?''คิเสะกระซิบถามคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

''ถ้าเรนะพอใจ จะยังไงก็ได้ทั้งนั้น...''

''เห้ แต่เรนะจังเป็นแบบนี้ก็น่ารักดีนะ ชินคุงล่ะคิดว่าไงบ้าง?''

''มันเป็นเรื่องส่วนตัวของอาคาชิ ฉันไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง''เพราะเดี๋ยวจะชะตาขาดเอา มิโดริมะต่อท้ายในใจ

''อาคาจินใจดีขึ้นล่ะ''มุราซากิบาระ

''แล้วก็ปกติกัปตันของพวกนายเป็นคนยังไงหรอ?''สุมิเระถาม

''มีความรับผิดชอบครับ''คุโรโกะ

''เข้มงวดมากฮะ''คิเสะ

''หมอนั่นเป็นปีศาจในคราบมนุษย์ชัดๆ!''อาโอมิเนะ

''สุขุม รอบคอบ มีน้ำใจ แต่บางทีก็เหมือนเป็นคนอื่น...''มิโดริมะ

''ชอบยึดขนมฉันเป็นประจำ''มุราซากิบาระ


คำตอบของแค่ล่ะคนเอาให้เหล่าหญิงสาวคิดว่า พวกนี้เจออะไรกันมาบ้างเนี่ย=_=?



วันต่อมา


''อา เหนื่อยจังเลย''มุราซากิบาระนอนแผ่อยู่บนด้านฟ้าโดยมีตักของเด็กสาวผมสีน้ำตาลเป็นหมอนหนุนศีรษะไว้ 

อาซาโนะ มิกะเซ็นเตอร์สาวลูบเส้นผมสีม่วงนุ่มมืออย่างอ่อนโยน และดูเหมือนมุราซากิบาระจะชอบมากด้วย เจ้าตัวทำหน้าเคลิ้มเชียว เขาชอบที่จะให้เวลาร่วมกับเด็กสาว ชอบอ้อน ชอบให้เด็กสาวสนใจแต่เขา มิกะมีนิสัยเหมือนผู้ใหญ่ถึงจะชอบดุเวลาที่เขาเข้ามาเกาะแกะแต่ก็ยอมให้เขาทุกครั้ง  รอยยิ้มหวานๆที่ยิ้มให้เขา ลูบบางแสนนุ่มนิ่มที่คอยลูบหัว 


''มุราซากิบาระคุงจะนอนก็ได้นะ เดี๋ยวถึงเวลาเข้าเรียนฉันจะปลุกเอง''มือบางลูบเส้นผมสีม่วงอย่างเบามือ 


''งืมมมมม''เจ้าของครางอย่างชอบใจพลางซุกหน้าเข้าหาร่างของเด็กสาวมือหนาสวมกอดเอวเล็กไว้แน่น ถูหน้าไปมาอย่างกับเด็กกำลังอ้อนแม่


มิกะยกยิ้มเอ็นดูปล่ยอใจมุราซากิบาระทำตามใจชอบ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้ยอมให้อีกฝ่าถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้หรอก แต่พอเจอแบบนี้ทุกวันมันก็กลายเป็นความเคยชินไปซะแล้ว มุราซากิบาระ อัตสึชิเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ แต่กลับมีนิสัยเหมือนเด็ก ชอบกินขนมมาก ขี้อ้อนสุดๆ นิสัยที่เหมือนเด็กขี้อ้อนของเขาทำให้เธอรู้สึกใจอ่อนทุกครั้งเลย 


''มิกะจินกลิ่นหอมจังเลย''แขนแกร่งเอวเอวเล็กให้แนบชิดกว่าเดิม จมูกก็สูดดมกลิ่นหวานๆจากเด็กสาวที่เป็นหมอนให้เขา


''คงติดมาตอนขนมน่ะ''พูดแล้วก็รู้สึกเขินเอง เธอก็อาบน้ำก่อนมาแล้วนะ ยังมีกลิ่นติดมาอีกหรอ


''มุราซากิบาระคุงชอบขนมมากเลยสินะ''


''อื้อ ชอบ...แต่ชอบมิกะจินมากกว่า..''


คำตอบของมุราซากิบาระทำให้ใบหน้าเด็กสาวแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา นี่เขาจะรู้ไหมว่าความหมายของคำที่พูกออกมามันหมายความว่ายังไง มิกะพายามคิดว่าที่มุราซากิบาระพูดว่าชอบเธอคงจะหมายถึงชอบแบบพี่เลี้ยง เพื่อน อะไรประมาณนี้ ถ้าขืนไม่คิดแบบนี้เธอได้คิดไปไกลกว่านี้แน่






ถัดมาทางคุโรโกะ


''ผมชอบคุณลูเซียจัง กรุณาคบกับผมด้วยเถอะนะครับ!!''


คุโรโกะที่กำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่หยุดชะงักหันไปมองตามเสียง ภาพของชายหญิงที่กำลังสารภาพรักกัน 

คุโรโกะจะไม่สนใจเลยถ้าหญิงสาวที่กำลังถูกสารภาพรักไม่ใช่ลูเซีย อีวานอฟ เขามองชายหนุ่มรุ่นเดียวกับเขาที่กำลังสารภาพรัก เรือนผมสีดำ ดวงสีน้ำตาล ใบหน้าหล่อเหล่าเอาการ ผู้ชายคนนี้คุโรโกะรู้จัก เพราะเป็นบุลคที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนอยู่ไม่ใช่น้อย ชิโอตะ โคสุเกะกัปตันชมรมเทนนิสชายที่เนื้อหอมในหมู่สาวๆ พวกผู้หญิงในห้องเรียนเขามักจะพูดถึงผู้ชายคนนี้อยู่บ่อย


''............''คุโรโกะตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อว่าหญิงสาวจะตอบตกลงหรือเปล่า



ลูเซีย อีวานอฟทำหน้าลำบากใจเมื่ออยู่ผู้ชายคนนี้ก็เรียกเธอมาแล้วสารภาพรักกับเธอ แค่ชื่อเขาเธอยังไม่รู้จักเลย แล้วเรื่องที่จะให้คบด้วยเนี่ย.......ไม่ทางหรอก


''ขอโทษนะ ฉันคบกับนายไม่ได้หรอก''ลูเซียตอบไปตามตรง เธอไม่อยากให้ความหวังใคร เพราะเธอมีคนในใจอยู่แล้ว 


''ทำไมล่ะ? ลูเซียจังมีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอ?''ชายหนุ่มทำหน้าไม่พอใจที่หญิงสาวปฏิเสธเขาถึงถามออกไป ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขามาก่อน



''ก็ประมาณนั้น..''ลูเซียตอบแก้มขึ้นมีแดงระเรื่อ 


ถึงจะยังไม่ถึงขึ้นรัก....แต่เธอก็มั่นใจว่าชอบเขาจริงๆ


''ใช่ผู้ชายผมสีฟ้าที่เธออยู่ด้วยบ่อยๆหรือเปล่า?''ชายหนุ่มถามอีก เขาสังเกตมาพักนึงแล้วว่าช่วงนี้หญิงสาวมักจะอยู่กับผู้ชายร่างบางผมสีฟ้าที่ดูจืดจางแสนธรรมดาบ่อยมาก 



''.........''คุโรโกะที่แอบฟังอยู่รู้ว่าผู้ชายคนนี้หมายถึงเขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาใจเต้นแรงคือคำพูดต่อมาของหญิงสาว



''ใช่ ฉันชอบผู้ชายคนนั้น''


''ผู้ชายจืดจางไร้ตัวตนแบบนั้นมีดีตรงไหนกัน? เธอถึงชอบมัน ผมดีกว่า เก่งกว่า หล่อกว่า ชาติตระกูลสูงกว่า ผู้หญิงทุกคนต่างก็อยากได้ผมเป็นแฟนทั้งนั้น นี่ผมอุสาเลือกเธอเลยนะ เธอต้องดีใจสิถึงจะถูก คิดใหม่เถอะผู้ชายจืดจางพันธุ์นั้นไม่เหมะกับเธอหรอก ลูเซียจัง''


''ขอโทษทีฉันไม่ใช่คนที่จะชอบใครเพราะหน้าตาหรือความสารมารถ แต่ฉันชอบแบบที่เขาเป็นตัวของเขาเอง ถึงจะไม่ได้โดดเด่นเหมือนนาย ไม่เก่งในหลายๆเรื่อง จืดจาง แต่ฉันก็ชอบเขา นายไม่ได้รู้จักคุโรโกะคุงดีพอ อย่ามาพูดเหมือนกับรู้จักเขาดี ถ้าฉันจะชอบใครสักคน คนๆนั้นต้องไม่ใช่นาย ล่าก่อน''ลูเซียพูดจบก็เตรียมหันหลังกลับ แต่อีกฝ่ายกลับไปยอมเดินมากระชากของของลูเซียไว้แล้วบีบอย่างแรง


''คนอย่างฉันไม่มีทางแพ้เจ้าคนจืดจางแบบนั้นเด็ดขาด!! เธอต้องเป็นของฉันลูเซีย อีวานอฟ!!''


''นายจะบ้าหรอ ปล่อยฉันนะ!!''ลูเซียพายามดึงมือกลับแต่แรงอีกฝ่ายมีมากกว่าจึงทำให้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้ และในตอนที่ลูเซียกำลังคิดว่าจะสั่งสอนผู้ชายคนนี้ที่บังอาจว่าร้ายผู้ชายของเธอ เสียงของคนที่ไม่คิดว่าจะมาเจอตรงนี้ก็ดังขึ้น


''คุณไม่ควรใช้กำลังกับเด็กผู้หญิงนะครับ''

คุโรโกะที่ซ่อนตัวอยู่นานเดินออกมาจากพุ่งไม้ เขาเดินตรงมาจับดึงแขนของผู้ชายที่จับแขนของลูเซียออกไป

''คุโรโกะคุง?..''ลูเซียเรียกชายหนุ่มผมฟ้าอย่างงงๆ คุโรโกะหันมายิ้มให้เด็กสาวเขามองต่ำมาจนถึงข้อมือของร่างบางที่ขึ้นสีแดงช้ำเป็นรอยนิ้วมือ คุโรโกะหันกลับไปมองผู้ชายด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ


บรรยากาศเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากร่างของชายผมฟ้าทำเอาคนตรงหน้ารู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา ลูเซียเองก็รู้สึกถึงกลิ่นอายอันตรายที่คุโรโกะปล่อยออกมา เด็กสาวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบคว้ามือของคุโรโกะแล้วรีบแรงๆเพื่อเรียกสติของคนที่กำลังโกรธจนสติหลุดและได้ผลเมื่อคุโรโกะหันมามองเธอ


''เราไปกันเถอะคุโรโกะคุง!!''พูดจบก็ออกแรงดึงให้ชายหนุ่มเดินตามเธอไป คุโรโกะไม่ได้พูดอะไรเขาปล่อยให้เด็กสาวจูงมือเขาไปพลางกระชับมือให้แน่นขึ้น



ลูเซียพาคุโรโกะมาจนถึงตรงสวนที่ไม่มีใคร เธอปล่อยมือของชายหนุ่มนานแล้วแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยมือเธอแทน


''คุโรโกะคุง?''เธอเอ่ยเรียกชายหนุ่มเมื่อเขายังไม่ยอมปล่อยมือเธอ แถมยังจับแน่นกว่าเดิม


''ที่ลูเซียจังพูดเมื่อกี้..จริงหรือเปล่าครับ?''คุโรโกะกระชับมือให้แน่นขึ้นไปอีก ลูเซียขมวดคิ้วขึ้นเมื่อไม่เข้าว่าชายหนุ่มหมายถึงอะไร


''ฉันพูดอะไรไปหรอ?''เด็กสาวถามด้วยความสงสัย

''ก็ที่บอกว่าชอบผมไงครับ"คำตอบของคุโรโกะทำให้ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด ลูเซียอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ


นี่อย่าบอกนะว่าเขาได้ยินทั้งหมดเลยนะ!!


''ว่าไงครับ?''คุโรโกะยังถามซ้ำอีก ดวงตาสีฟ้าของเขามองเธออย่างต้องการคำตอบ 


แต่เธอแอบเห็นนะว่าเขายิ้มเจ้าเล่ห์ด้วย!


''กะ..ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ!!''ลูเซียพูดเสียงดังแก้เขิน สรุปว่าได้ยินหมดเลยสินะ-////-



''ถ้างั้น..''คุโรโกะเว้นช่วงไว้แล้วคุกเข่าข้างนึงลงกับพื้น จับมือของเด็กสาวขึ้น 



''กรุณาคบกับผมได้มั้ยครับ คุณลูเซีย อีวานอฟ''คำบอกสารภาพรักแสนธรรมดาแต่กลับทำให้ลูเซียอบอุ่นไปทั้งหัวใจ 


ทั้งๆที่เธอฟังคำสารภาพรักจากผู้ชายมาหลายคนแต่ไม่ใครลยที่สามารถทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและใจเต้นแรงได้ขนาดนี้


''เอ่อ...ฉัน..''


''ผมรักคุณครับ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น กรุณาคบกับผมเถอะนะครับ''คราวนี้มาทั้งคำสารภาพรักทั้งคำขอคบเลย


''อื้อ.//////.''


ยังไงก็ชอบไปแล้วนี่ จะเปลี่ยนมารักแทนจะเป็นไรไปล่ะ จริงมั้ย..



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนต่อไปจะเป็นคู่ของอาโอมิเนะกับคิเสะแถมอาคาชิมาด้วยนิดหน่อย^^
โอ๊ะ แถมเพลงเพราะๆวอชั่นคุโรโกะคุงร้องให้ด้วยนะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #11 MMo_EbG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:11
    ต่อต่อต่อ
    #11
    0
  2. #10 Lilina konome (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:09
    ดูเเต่ละคนเเต่ว่าคุโรโกะยินดีด้วยนะ
    #10
    0