(FIC kuroko no basket) ป่วนรักเจ้าชายบาสเกตบอล

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 ก.พ. 60





                                            




''อยู่ไหนน้า..''นิ้วเรียวไล่ไปตามชั้นหนังสือ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหนังสือที่ต้องการที่อยู่สูงขึ้นไปอีกนิดหน่อย ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองหาบันไดที่ใช้ในห้องสมุดแต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อไม่บันได้ก็เหลืออยู่แค่ทางเดียว


''ฮึบ!!''สุดท้ายก็ต้องพยายามขเย่งเอาเอง ให้ตายสิเกลียดส่วนสูงของตัวจริง-_-

เรนะยังคงพยายามต่อไป

''อีกนิด...''มันนิดมักสำหรับคนอื่น แต่ไม่นิดสำหรับเธอเลย

''เอ๊ะ?..''เด็กสาวอุทานขึ้นเมื่ออยู่ๆก็มาคนมาหยิบหนังสือที่เธอหมายตาไว้ตัดหน้าไป เด็กสาวรีบหันกลับไปเตรียมโวยวาย แต่เพราะคนที่หยิบหนังสือไปอยู่ข้างหลังเธอพอดี และเพราะว่าเด็กสาวรีบหันเร็วเกินไปเลยทำให้ใบหน้าของเธอกระทบเข้ากับแผงอกแกร่งของชายหนุ่ม คิดว่าใช่นะ

''อุบ''เด็กสาวเอามือกุมจมูกเอาตัว

''ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้จะแย่งเธอสักหน่อย''น้ำเสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มที่แสนจะคุ้นหูเธอมาก เรนะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม

เรือนผมสีแดงกับนัยน์ตาสีแดงคู่นั้นเธอจำได้ดีและไม่เคยลืม

''อาคาชิซัง?''

''สวัสดีตอนเย็นคุโรสึ..''






ท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีส้มบ่งบอกว่าใกล้จะมือแล้ว ร่างของเด็กสาวเรือนผมสีเงินกับชายหนุ่มเรือนผมสีแดงที่กำลังเดินกลับบ้านด้วยกัน สุดท้ายก็จบด้วยการที่อาคาชิช่วยหยิบหนังสือให้เธอแถมยังบอกว่าจะไปส่งเธอด้วยเหตุผลที่ว่ามันใกล้จะมืดแล้วเด็กผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวมันอันตราย ตอนแรกเธอต้องการจะบอกปฏิเสธไปแต่พอโดนมองกลับมาด้วยดวงตาสีแดงคู่นั้นทำเอาพูดไม่ออกเลย สุดท้ายลงต้องยอมให้อาคาชิเดินมาส่ง มาส่งเธอมันก็ดีหรอกนะ แต่ชายหนุ่มเล่นเงียบไม่พูดไม่จาอะไรเลยแบบนี้เธอรู้สึกอึดอัดนะ



''คุโรสึ..''ในที่สุดอาคาชิก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นทำลายความเงียบ

''ค่ะ?''เรนะขานรับแต่ไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่ม

''ที่เธอพูดเมื่อวานก่อนมันหมายความว่ายังไงหรอ?''คำถามของอาคาชิทำให้คิ้วเล็กขมวดขึ้นนิดๆ

''ฉันพูดอะไรไปหรอค่ะ?''สุดท้ายก็นึกไม่ออกเลยถามกลับไป

''ก็ที่เธอบอกว่าชัยชนะไม่ใช่ทุกอย่างน่ะ''

''อ้อ ฉันก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ''

''ฉันไม่เข้าใจ''


คำตอบของอาคาชิทำให้เรนะชะงักฝีเท้าเด็กสาวหันไปมองคนที่เดินอยู่ข้างเธอ อาคาชิมองมาที่เธอ ดวงตาสีแดงคู่นั้นมีแววจริงจังกับคำพูดของเขาอยู่ ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้กำลังกวนประสาทเธออยู่


''.........''เรนะเงียบไปอย่างกำลังใช้ความคิด


ผู้ชายคนนี้คืออาคาชิ เซย์จูโร่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลนักธุระกิจชื่อดังและเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมาก เขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวด เท่าที่เธอเคยได้ยินเรื่องของผู้ชายคนนี้มาก เขามักจะเป็นที่1ในทุกด้าน ทั้งเรื่องเรียนสอบได้ที่1ทุกวิชา เป็นกรรมการนักเรียน เป็นผู้ชายที่รู้จักเพียงชัยชนะ และไม่เคยแพ้ใคร


ถ้าเธอคิดไม่ผิดดูเหมือนอาคาชิจะถูกสอนเป็นเป็นที่1ในทุกด้าน ต้องชนะเพียงอย่างเดียงเท่านั้น 


''อาคาชิซังชอบบาสเกตบอลหรือเปล่าค่ะ?''

คำถามของเด็กสาวทำเขาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอ่อนจ้องเขาอย่างต้องการคำตอบ

''ชอบสิ..''

''แล้วคุณรู้สึกสนุกเวลาที่ได้เล่นบาสกับเพื่อนร่วมทีมหรือเปล่าค่ะ?''

''สนุกสิ..''อาคาชิตอบพลางยิ้มบางๆแต่ออกมาจากใจ

''นั่นแหละคือคำตอบของสิ่งที่คุณถามฉันค่ะ''

''.......''

''ถ้าไม่สนุกเราก็คงไม่เล่นจริงมั้ยค่ะ''

''........''

''จริงอยู่ว่าการแข่งขันต้องมีแพ้มีชนะเป็นเรื่องธรรมดา แต่นั่นไม่ใช่ทุกอย่าง''

''........''

''สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่เราสนุกไปกับมันต่างหาก''

''แล้วถ้าเธอแพ้ล่ะ? จะทำยังไงต่อหรอ?''

''ถ้าฉันแพ้ก็คงรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง และที่ฉันแพ้อาจเป็นเพราะว่าฉันยังแข็งแกร่งไม่พอ จึงต้องพยายามให้มากขึ้นกว่านี้อีก แข็งแกร่งให้มากกว่านี้อีก เพื่อที่จะไม่แพ้อีก''

''เธอเนี่ย...แปลกคนดีนะ เพิ่งจะเคยมีคนพูดกับฉันแบบนี้เป็นครั้งแรก โดยเฉพาะกับผู้หญิง''

''ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตั้งนานแล้วค่ะ แต่ที่คุณพูดนี่..คงไม่ได้กำลังดูถูกเพราะว่าฉันเป็นผู้หญิงหรอกใช่มั้ยค่ะ?''

''เปล่า ฉันไม่ได้จะดูถูกอะไรเธอ แต่กำลังชื่นชมเธอต่างหากล่ะ''

''หืม...คนอย่างอาคาชิซังชื่นชมคนอื่นเป็นกับเขาด้วยหรอเนี่ย สงสัยพรุ่งฝนคงตกใหญ่แน่เลยแฮะ''

''การที่ฉันจะชมใครสักคนเนี่ยมันแปลกมากนักหรือไง?''อาคาชิพูดด้วยรอยยิ้มติดตลก

''ไม่รู้สิค่ะ เพียงแค่คิดว่า.....''เรนะลากเสียงยายพลางมองชายหนุ่มที่กำลังยิ้มบางๆแต่ไม่เหมือนกับที่เขายิ้มให้คนในโรงเรียน มันเป็นรอยยิ้มที่เขายิ้มออกมาจากใจ 



''อาคาชิซังเองก็มีมุมที่น่ารักกับเขาเหมือนกันนะ:)''


อาคาชิเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจกับคำพูดของเด็กสาว ดวงตาสีฟ้าอ่อนมีแววขบขันที่อาคาชิดันทำหน้าประหลาดใจออกมา 


''เวลาอาคาชิซังยิ้มแล้วดูน่ารักดี เพราะงั้นยิ้มบ่อบๆนะค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะค่ะ บายๆ^^''พูดจบก็วิ่งหนีไปทิ้งให้อาคาชิยืนนิ่งอยู่ที่เดิม


เขาดูน่ารักหรอ?


ชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่เด็กสาวชมว่าเขาน่ารักดีหรือเปล่า แต่ในอีกทางนึงก็รู้สึกสนุกที่ได้คุยกับเด็กสาว เธอมักจะพูดทุกอย่างด้วยน้ำเสียงจริงจัง และมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา 

คุโรสึ เรนะช่างเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือน ดูเพลินๆเหมือนจะเป็นคนที่ร่าเริ่ง แต่ก็เป็นคนมีเหตุผล คิดก่อนทำเสมอ ไม่ชอบแพ้ใคร คุโรสึเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาคุยด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ไม่ต้องสวมใส่หน้ากากคุยด้วย ช่วงเวลาที่ได้คุยกับเด็กสาวแม้จะเป็นช่วงสั้นๆ


ก็.....ไม่เลวเท่าไหร่นะ:)





โปรดติดตามตอนต่อไป....


===============================================

ตอนหน้าจะเริ่มเข้าสู่การรวมคู่แล้วนะ จะเขียนยาวกว่าเดิมและลงทุกคู่ในตอนๆเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #9 MMo_EbG (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:40
    เอาเเล้วเอาเเล้วเริ่มเเล้วไง
    #9
    0
  2. #8 Lilina konome (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:06
    อาคาชิเริ่มเเล้ว
    #8
    0