#ล่ากระต่าย (Be with you) #อูซอบ #หลินฮุน

ตอนที่ 2 : Chapter.2 Be with you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    8 พ.ย. 60








CHAPTER 2




               ในห้องคาราโอเกะ โดนความเงียบคลอบคลุมไปพักใหญ่ ความจริงก็ไม่เงียบมากหรอก เสียงร้องห้องข้างๆก็ยังดังเล็ดลอดเข้ามาอยู่ดี


               "นายเป็นใคร? ชื่ออะไร? มาทำอะไรที่นี่? แล้วใครตามนายมา?" จีฮุนรัวคำถามเหมือนกำลังเเร็ฟ ส่วนเจ้ากระต่ายที่โดนถามกลับก้มหน้าหงุด ทำหน้าเด๋อๆใส่พวกเราอยู่นั่นแหละ


               "กูจำได้แล้ว" ยองมินตบเข่าฉาดใหญ่ ทุกคนเลยหันไปมองหน้าพี่มันกันหมด

               "เมื่อกี้ที่ลานจอดรถ มีคนมาถามหาเด็กคนนี้ด้วย เป็นผู้ชายหนึ่งคนผู้หญิงหนึ่งคน ยื่นรูปให้พี่ดู รูปเหมือนเด็กคนนี้เปี๊ยบเลย" ยองมินชี้ไปที่เจ้าเด็กมึนที่กำลังตกใจกับคำพูดของเขา

               "แล้วพี่บอกเขาไหมว่าพี่เจอผม"

               "บอกเหี้ยอะไรมึงครับน้อง กูเพิ่งเจอมึงเองเนี้ย"

               "ใช่ๆ ลืมไป" เจ้ากระต่ายแสดงสีหน้าโล่งใจ 

               "แล้วคนที่ถามมันน่ากลัวไหม หน้าโหดๆใส่สูทสีดำ ใส่เเว่นดำ เหน็บปืนที่เอวใช่ไหม" จีฮุนเสริมเพราะตัวเองก็กลัวเหมือนกัน จะกลัวอะไรซะอีก ก็กลัวติดร่างแหยังไงละครับ

               "มึงดูหนังมากไปป่ะจีฮุน สองคนนั้นก็แต่งตัวธรรมดาเหมือนพวกเรานี่แหละ คนผู้ชายแต่งตัวอย่างจะไปเต้นเอโรบิกหน้าห้างเลย แต่พูดจาดีมากนะ กูก็นึกว่าตามหาคนธรรมดาๆ เลยบอกเขาไปว่าให้ลงเฟส เดี๋ยวจะกดไลค์กดแชร์ให้"

               "แล้วเขาไปไหนแล้วครับ" เจ้ากระต่ายพูดแทรก

               "ขับรถออกไปแล้ว เห็นรับโทรศัพท์แล้วก็รีบขับรถออกไปเลย" 

               เจ้าเด็กหน้ากระต่ายท่าทางจะดีใจมาก หันมายิ้มร่าให้ผม พร้อมจับมือผมพร้อมบีบเบาๆอย่างดีใจ


               "ว่าแต่บอกพวกเราได้ยังว่านายเป็นใคร มาจากไหน หนีอะไรมา" ไม่รอให้เด็กนั่นจับมือนาน ผมกระชากมือกลับพร้อมถามออกไปทันที

               เจ้าเด็กนั้นก้มหน้าลงแล้วส่ายหน้าเหมือนเดิมอีกแล้ว

               "มึงชื่ออะไร" อูจินคาดคั้น

               "ผมไม่รู้"

               "อ้าวไอ้นี่"

               "ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมรู้เเค่ว่าผมต้องหนีพวกนั้น พวกนั้นมันน่ากลัวอ่ะ"

               "เดี๋ยวจะพาไปหาตำรวจ" พี่ยองมินที่เงียบไปนานพูดขึ้น

               "ไม่ได้นะครับ ถ้าพาผมไปหาตำรวจพวกนั้นต้องหาผมเจอแน่"

               "แล้วให้พวกกูช่วยมึงยังไง" อูจินกดเสียงต่ำลงเพราะเริ่มรำคาญ ไอ้เด็กนี่มันรู้อะไรบ้างว่ะถามอะไรก็เอาแต่ส่ายหน้าชาติก่อนมึงเกิดเป็นพัดลมหรือไง

               "ถามอะไรก็จำไม่ได้ ให้ทำนู่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่ได้ พวกกูก็ไม่รู้จะช่วยมึงยังไงแล้วนะ"

               "..."

               "เอาอย่างนี้ นี่เงิน7000วอน ทั้งตัวกูมีเงินสดเท่านี้แหละ กูให้มึง จัดการชีวิตตัวเองเองละกัน" อูจินยัดเงินใส่มือแล้วจับแขนเล็กๆให้ลุกขึ้นยืน พร้อมพยักหน้าให้เพื่อนและพี่เชิงว่าออกไปกันได้แล้ว แม่งอยู่นานเกินไปแล้ว ห้องนี้ต้องจ่ายเป็นชั่วโมง อยู่นานแต่ไม่ได้ร้องเพลงมันไม่คุ้มไง (น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว)





                  "ไปได้แล้ว หวังว่านายจะโชคดีนะ" ออกจากร้านคาราโอเกะนิดหน่อยก็ออกปากไล่ทันที วันนี้ออกมาทำไมก็ไม่รู้ สู้นอนอยู่บ้านดีกว่า ไอ้จีฮุนนั่นแหละตัวดี 

               เจ้ากระต่ายทำปากยู่ แต่ก็ยอมเดินออกไปอีกทางอยู่ดี

               


                





                    ตึก ตึก ตึก
เสียงคนวิ่งมาทางพวกเราจากด้านหลัง นี่พวกผมหันไปยังไม่ทัน5นาทีเลย ต้องหันกลับไปดู


               "เฮ้ยกลับมาอีกแล้ว" จีฮุนร้องออกมา เมื่อเจ้ากระต่ายที่จำชื่อตัวเองไม่ได้วิ่งกลับมาอีก

               "หนีอะไรมาอีกอ่ะ" ยองมินที่ดูจะใจอ่อนกว่าคนอื่นถามขึ้น

               "เปล่าครับ ผมหิวข้าว" คนตัวเล็กตอบกลับมาอย่างไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่เพิ่งทำให้คนอื่นเขาใจหายกันไปเป็นแทบ ไอ้เรานึกว่าหนีอะไร นี่ตัวเองก็เตรียมหนีเหมือนกันแล้วเนี่ย 

               "แล้วกลับมาทำไม มึงหิวมึงก็ไปหาอะไรแดกเองดิ เงินก็ให้แล้ว"

               "ก็ผมได้ยินอูจิน แล้วพี่คนนี้ และคนนี้บอกว่าจะไปกินข้าวกันไง เมื่อกี้อ่ะ"
แล้วไง จะมากินข้าวกับพวกกู จะให้พวกกูป้อนข้าวให้เลยไหม แล้วที่สำคัญนี่มากัน3คน มันเสือกจำชื่อกูได้แค่คนเดียวอีก รู้สึกตาขวากระตุกเลย

               "กูรู้แล้ว" ผมดีกนิ้วดังเปาะ นี่พอจะรู้เจตนามันแล้ว "พี่ยองมินพอจะมีเงินสัก5000วอนไหม ผมจะให้เด็กคนนี้"

                "อ้าวเกี่ยวไรกับเงินกู"

               "ก็เงินสดผมไม่มีแล้ว"

               "แหมไถตังค์กูจังเลยนะมึง" พี่ยองมินบ่นๆไปงั้นแหละ มือนี่ล้วงกระเป๋าไปแล้ว

               "อ่ะ นี่" ยัดใส่มืออีกครั้ง "มึงอยากได้เพิ่มใช่ไหม เอาไป แล้วมึงจะไปไหน จะทำอะไรก็เรื่องของมึงอย่ามากวนพวกกูอีก ถ้ามากวนอีก กูจะอัดหน้ามึง" 

ผมยกกำปั้นไปใกล้ๆหน้าไอ้เด็กนั้น ที่หน้าซีดเล็กน้อย ก่อนมือเล็กๆรับเอาเงินของผมมากำแน่น แล้ววิ่งไปทันที
 
ชัดเลย เเก๊งค์ต้มตุ๋นแน่ๆ นี่ที่พี่ยองมินเจอที่ลานจอดรถน่าจะเป็นพวกเดียวกัน วันนี้ซวยอะไร กะจะมากินฟรีให้พี่ยองมินเลี้ยง ต้องเสียเงินให้เด็กนั่นอีก ช่างเถอะ ถือให้เงินมัน มันจะไปๆซะ












               "ใจเย็น จีฮุนใจเย็น" กล่าวบอกเพื่อนที่กำลังยัดอาหารใส่ปากอย่างหิวโหย
               
               "ก็กูหิวไง หลังจากเที่ยงกูก็ยังไม่แดกอะไรเลยเนี่ย แล้วเข้าไปร้อง'เกะรอพี่ยองมินอีก2ชั่วโมง เสียพลังงานไปเท่าไหร่ แม่งกว่าพี่ยองมินจะมา ห้างก็เกือบปิด ดีนะยังมีร้านที่ปิดสี่ทุมอยู่ ไม่งั้นกูได้หิวตาย ไม่ต้องแดก" ความจีฮุน ไม่มีหรอกครับบ่นสั้นๆ บ่นยาวเป็นกล่าวสุนทรพจเสมอ

               "คือ พี่ก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ มึงบ่นพี่ มึงก็เกรงใจพี่มึงนิดนึง"

               "เฮ้ย อูจิน" จีฮุนสกิดผมแล้วชี้ไปข้างหลังผม โดยไม่สนใจคำพูดพี่ยองมินสักนิด ทำตาโตเหมือนเห็นผี ผมกับพี่ยองมินจึงต้องเอี่ยวหลังไปดู

เชี่ย ผี

ผีกระต่าย




               เจ้าเด็กที่หน้าเหมือนกระต่ายมานั่งกินข้าวโต๊ะใกล้ๆพวกผม คือผมกับพี่ยองมินนั่งหันหลังให้เลยไม่เห็น ส่วนจีฮุน ที่นั่งตรงข้ามผมก็หันหน้าเข้าหาเด็กคนนี้พอดี แต่เมื่อกี้มันเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินไงเลยไม่ทันสังเกต

เด็กนั้นเห็นเราหันมา ก็โบกไม้โบกมือ พร้อมส่งยิ้มน่ารักให้


               "เด็กนั่นตามเรามาแน่เลยว่ะ" จีฮุนเป็นคนเริ่มพูดก่อน
พวกเราสามคนชะโงกหัวให้ชนกัน และเริ่มลดเสียงเพื่อให้ได้ยินกันแค่สามคนก็พอ

               "เห้ย พี่ว่าไม่หรอกเขาอาจมากินข้าวก็ได้ เมื่อกี้เห็นบ่นหิวไง"พี่ยองมิน

               "แต่ก็มากินที่เดียวกับเรานี่นะ"ผม

               "ก็ร้านอื่นเริ่มทะยอยปิดแล้วนี่นา"พี่ยองมิน

               "มึงกูกลัว"จีฮุน

               "หรือเป็นคนบ้าว่ะ แล้วคนที่ตามหาเด็กนี่ก็เป็นคนจากโรง'บาลบ้า"ผม

               "เออใช่ หนีจากโรงพยาบาลบ้ามาป่ะว่ะ"จีฮุน

               "เอางี้ เรารีบเช็คบิลเถอะ แล้วรีบๆกลับบ้านกัน พี่ก็กลัวเนี่ย"ยองมิน

               "พี่ผมยังไม่อิ่ม"จีฮุน

               "เวลาแบบนี้มึงมียังอารมณ์กินข้าวอีกนะ"ผม

               "งั้นรีบกิน รีบกลับ"ยองมิน

               "โอเค" พวกเราพูดกันโดยไม่นัดหมาย พร้อมจัดการยัดอาหารใส่ปากตัวเองเร็วๆ รีบๆยัดรีบๆเสร็จ












            "อูจินน้องเขาเอาแต่ตามต้อยๆเลยว่ะ"  ยองมินบอกผมเสียงเบาคล้ายกระซิบ ตามคาด แม้พวกเราจะรีบออกมา เด็กนั่นก็รีบออกมาเหมือนกัน นี่ตามตั้งแต่ที่ร้านนั้นจนลงมาถึงชั้น1ก็ยังตามไม่จบ  พอพวกเราหยุดเดิน เจ้ากระต่ายนั้นก็หยุดเดิน

               "ตามพี่นั่นแหละ"

               "มึงนั่นแหละ"

               "พี่นั้นแหละ เอะ หรือมึงจีฮุน"

               "จะตามทำไม ตามมึงนั่นแหละอูจิน เมื่อกี้ก็จำชื่อมึงได้คนเดียวเลย" เออว่ะ ว่าแต่พวกนี้กล่าวชื่อผมตอนไหนวะ เจ้าเด็กนี่ถึงจำได้ ช่างเถอะ ยิ่งคิดยิ่งงง

               ผมเริ่มทนไม่ไหวจึงหยุดเดินแล้วหันไปหาเจ้าเด็กนั่น เอาว่ะ คุยตรงๆแมนๆเลย เอาเงินพวกเราไปแล้ว ยังมากวนกันอีก

               ผมเดินเข้าไปใกล้ เด็กนั่นก็ถอยไปนิดหน่อย เพราะกลัว

              สายตาผมเอาจริงนะพูดเลย เด็กนี้คิดจะลองดีสินะ ได้เลย เดี๋ยวจัดให้  เจ้าเด็กนั่นที่จำชื่อตัวเองไม่ได้ถอยหลังเรื่อยๆ จนตัวชิดติดกำแพง


               "กูบอกมึงแล้วใช่ไหม ถ้ามึงมายุงกับกูกูจะอัดหน้ามึง" ผมจับคอเสื้อ แล้วยกมือกำหมัดแน่นๆให้เด็กนั่นกลัว

               "ใจเย็นๆอูจิน" ยองมินเห็นท่าไม่ดีเลยมาห้าม

               "ก็ ก็ผมไม่มีที่ไปนี่ ผมกลัว พี่จะให้ผมนอนข้างถนนจริงๆเหรอ" คำหลังหันไปอ้อนยองมิน ที่ดูท่าทางใจอ่อนที่สุดแล้วในนี้

               "เออะ เออๆ ค่อยๆพูด ค่อยๆจากันซิว่ะ น้องเขาน่าสงสารออก"

               "แล้วมึงจะเอาไงกับพวกกู" ผมถามต่อโดยไม่ยอมเว้นเวลาให้เจ้านั่นอ้อนนาน

               "ผมขอไปอยู่ด้วยได้ไหม น่ะๆๆ ผมกลัว ผมไม่รู้จะไปไหนจริงๆ ผมขอไปหลบสักพัก แล้วจะหาทางกลับบ้านเองนะครับ ผมไม่หลอกพวกพี่หรอก ผมไม่มีที่ไปจริง ผมจำอะไรไม่ได้"  เมื่อเห็นว่าอ้อนยองมินได้ผล ก็ทำหน้าอ้อนดับเบิ้ลเข้าไปอีกครั้ง พูดเลยยองมินแพ้คนน่ารักๆแบบนี้อยู่แล้ว จะว่าไปน้องเขาก็น่าสงสารเหมือนกันนะ 

               

          "อูจินมึงช่วยพาน้องไปอยู่ด้วยได้ป่ะ" ในที่สุดพี่ยองมินก็ใจอ่อน ใจอ่อนแบบสงสารเขานะแต่โยนขี้ให้ผมเฉยเลย

          "เฮ้ย ได้ไง ไม่เอาอ่ะ ผมอยากอยู่คนเดียว ไม่เอาๆๆๆ"

          "คนเดียวไร มึงอยู่กับหมา"

          "แค่หมาผมก็ดูแลไม่ได้แล้วเนี่ย พี่นั่นแหละ เอาเด็กนี่ไปอยู่ด้วยเลยอยากเป็นคนดีนัก"

          "ห้องกูรก แม่งโปรเจคเต็มห้อง ยังไม่รวมเสื้อผ้า จานชามที่ยังไม่ล้าง โอ๊ย เต็มห้องๆ" ปัดความรับชอบพร้อมแฉความซกมกตัวเองไปด้วย

          "งั้นจีฮุน" ผมหันไปโยนขี้ให้จีฮุนต่อ จีฮุนค้อนใส่ผมทันที คนอุตส่าห์ทำเป็นเงียบๆแล้วนะ

          "อ้าวโยนขี้กูเฉยเลย นั่นมันคอนโดควานลิน ไม่ใช่ห้องกู กูจะเอาคนอื่นไปอยู่ได้ไง"

          "เออ มึงนี่ จิตใจมึงนี่อำมหิต แค่มันต้องดูแลลูกมันมันก็เหนื่อยจะตายแล้ว ไหนจะกิจกรรมมหาลัยอีก มึงยังจะไปเพิ่มภาระมันอีกเหรอ" พี่ยองมินเสริมคำพูดจีฮุน เออ นี่กะให้ผมรับผิดชอบชีวิตเด็กนี่ไปเต็มๆสินะ

          "เออ มึงได้ยินยัง? ว่ามึงเป็นภาระเขาแค่ไหน" หันไปตวาดเจ้ากระต่ายที่ก้มหน้าก้มตาลูกเดียว

          "ไม่รู้ละ ไปอยู่ห้องพี่นั่นแหละ" แล้วก็ไม่ลืมคืนขี้ให้พี่ยองมินเหมือนเดิม

          "อ๊ะ ตกลงมึงจะให้อยู่ห้องกูให้ได้ใช่ไหม อ่ะ ดะ ได....)

          "ผมอยากอยู่กับอูจิน" เจ้ากระต่ายพูดแทรกออกมาไม่ทันให้ยองมินพูดจบ คนตัวขาวหันมาทำหน้าออดอ้อนกับผม  ไอ้เด็กบ้า พี่ยองมินกำลังเคลิ้มตามแล้วเชียว

          "งั้นก็จบเลยนะ ไม่ต้องพูดไรมากแล้วนะ หุหุ"












          "เข้ามาสิ" ผมบอกเจ้ากระต่ายที่ยืนเอ๋ออยู่หน้าผม นั่นแหละ ในที่สุดก็เป็นกูครับ ไอ้เด็กนี่ระบุชื่อกูขนาดนี้ ผมหนีมันไม่พ้นจริงๆครับ

          "ถ้าเราเข้าไป หมานายจะกัดเราไหม" ที่เลิ่กลักเพราะเจ้าฮวังกูหมาสีน้ำตาลผมกำลังจ้องหน้าอยู่ครับ หมาก็ทำหน้างง คนก็ทำหน้างง

          "เออ มึงดู ขนาดหมากูยังไม่ต้อนรับมึงเลย" ยิ่งผมพูดแบบนั้น เด็กนั่นก็ยิ่งนิ่งเข้าไปใหญ่ จริงๆฮวังกูมันไม่กัดคนพร่ำเพรื่อหรอก มันแค่ชอบยิงฟันใส่ หรือไม่ก็เห่าเท่านั้น แต่ครั้งนี้มันไม่เห่าไม่ยิงฟันนะ มันแค่มองเด็กนั่นแบบงงๆ

          "มันไม่กัดหรอก ถ้ากัดเดี๋ยวกูมียาทำแผลเองเลย เอาไง ถ้ามึงไม่เข้า กูจะปิดประตูแล้ว"

          
          ต้องพูดแบบนี้แหละถึงจะยอมเข้ามา พอเด็กนั่นเข้าเจ้าหมาของผมก็ดิกหางใหญ่เลย แถมไปคลอเคลียเขาเหมือนเป็นแมวเลย แหมพอคนน่ารักก็แบบนี้ทันทีเลยนะไอ้หมาหื่น ตอนที่พี่ยองมินมามันยังเห่าไล่เลย
          
          "หมานายน่ารักจัง หล่อกว่านายอีก"  

          "งั้นคืนนี้มึงไปนอนที่กรงหมาละกัน"

          "ทำไมอูจินพูดหยาบจัง"

          "เออ กูหยาบ กูถ่อย กูเถื่อน ถ้ามึงไม่ชอบมึงก็ออกไปเลย" 

          เจ้ากระต่ายปากยู่ใส่ผม แล้วหันไปเล่นกับหมาแทน สานสัมพันธ์กับหมาว่างั้น

          
          "นี่เสื้อ มึงรีบไปอาบน้ำซะ ดึกแล้ว" ผมโยนเสื้อยืด กางเกงนอนของผมให้เขา มันอาจจะใหญ่หน่อยสำหรับเจ้านี่ แต่ก็พอใส่แค่ขัดก่อนได้

          "อูจินจะอาบพร้อมเราไหม"

          "นี่มึงอ่อยกูเหรอ"

          "ไม่ได้อ่อย เราแค่กลัว"

          "กลัวอะไรมึง"

          "ที่พี่คนนั้นพูดเมื่อกี้ไง เรื่องอาถรรพ์หอของนาย ที่พี่บอกว่าบนดาดฟ้าหอนาย มี...เอ่อ...มี สิ่งที่น่ากลัวน่ะ" เจ้ากระต่ายไม่กล้าพูดออกไป เพราะกลัวแม้กระทั่งจะเอ่ย คือ กลัวเรื่องผีจริงๆนะ กลัวกว่าพวกคนที่ตามล่านั่นอีก กลัวจนขี้หดตดหายเลยก็ว่าได้

          "ผี" อูจินพูดให้มันชัดเจน จะอ้อมค้อมทำไม จะพูดถึงผีก็พูดไปเลยว่าผี

          "อูจินอย่าพูดสิ พูดถึงผีเดี๋ยวผีก็มานะ"

          "มึงไม่ต้องกลัวหรอกผีน่ะ มึงน่ากลัวกว่าผีอีก นี่กูยังกลัวมึงเลย เอ้า ไปอาบซะ อย่าพูดมาก"
โยนผ้าขนหนูให้เพราะเมื้อกี้ลืมโยนให้

          "แล้วเราจะนอนตรงไหนอ่ะ"

          "ตรงโซฟานี่แหละ" ผมชี้กับตีนครับเพราะมือกำลังหาหมอนกับผ้าห่มอยู่

          "แต่มันแคบมากเลยนะ เราต้องเจ็บหลังแน่ๆ" คนตัวเล็กบ่นอุบอิบ

          "เออ เรื่องมากจัง เดี๋ยวกูเอาฟูกมาให้ มึงก็ปูตรงนี้แล้วกัน แล้วก็ต้องตื่นนอนเร็วหน่อยนะ ตื่นปุ๊บมึงต้องเก็บฟูกทันที อย่าให้เกะกะ กูจะดูtvเล่นเกมส์ตรงนี้เข้าใจไหม"

          "แต่เราว่าเตียงของอูจินก็ใหญ่พอมที่จะ..."

          "มึงหยุดคิดเลยนะ กูให้มึงมาอยู่ห้องกูก็ดีแค่ไหนแล้ว อยู่ที่นี่ มึงทำตัวให้ไร้ตัวตนเลยยิ่งดีนะ กูไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับกู"

          "แต่เรากลัวอ่ะ" ไอ้เด็กนี่ยังคิดถึงคำพูดของยองมินอยู่อีกเหรอ ไอ้พี่นี่เล่าอะไรไม่เล่ามาเล่าเรื่องผี ไอ้จีฮุนก็เช่นกันถามบิ้ว จนเด็กมันกลัวจนขี้จะแตกแล้ว

          "มึงกลัวอะไร หมากูก็นอนข้างๆมึง"

          "แล้วถ้าดึกๆหมานายหอนขึ้นมาละ

          "มึงจะนอนที่โซฟา หรือไปนอนหน้าห้อง มึงเลือกเลย"

เจ้าเด็กนั้นเงียบลง พร้อมทำหน้ายู่ รีบโกยเสื้อและผ้าขนหนูที่ผมโยนให้พร้อมหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

100%


สวัสดีค่ะ

ep.2แล้ว เพิ่งได้มาคุยกับรีดเดอร์

เรายังเป็นมือใหม่สำหรับการแต่งฟิคโรแมนติก คอมฯนะคะ ปกติจะไปสายดราม่าซะส่วนใหญ่
หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ ติชมได้เลย
คอมเม้นกันเยอะๆนะคะ ขอกำลังใจจากทุกคน จุ๊บจุ๊บ

ขอบคุณค่ะ


     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #142 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 14:49
    ขำอะปากร้ายเว่อออออ
    #142
    0
  2. #73 zeramoonnie (@zenanxi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 04:54
    อูจินอย่าใจร้ายกับน้องจิ ;-;
    #73
    0
  3. #34 L-Ric (@alanlric) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    อูจินคนโหดดดแต่ก็แอบใจดีกับน้องนะ เราเห็น อิอิ
    #34
    0
  4. วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:40
    อย่าว่าน้องซิเจ้าเขี้ยวน้องยิ่งกลัวๆอยู่
    #31
    0
  5. #18 HaKuRo (@hakuro5996) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:15
    อูจินใจเย็น5555555 เกรี้ยวกราดมาจากไหนอ่ะ
    #18
    0
  6. #17 -{กวางลู่}- (@lookpearjusty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 08:38
    อูจินบั่บเกร้วกราดมาก.55555555556555555555555 อย่าดุน้องซี่ ฮรืออ สงสารน้องนะ น้องน่ารัก
    #17
    0
  7. #16 mewloveexo (@mewloveexo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 07:58
    ฮยองซอบเป็นใครมาจากไหนกันน้า น้องน่ารักมุ้งมิ้งมากๆ T//////T อูจินใจดีนะปากร้ายแต่ใจดี ฝากดูแลน้องด้วยยย
    #16
    0
  8. #15 Candy-boy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:39
    น่ารักกกก
    #15
    0
  9. #14 ลิซเองง (@viewvyas2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:00
    น่ารักอะชอบบบบบบบบบบบบบมากกกกกกกกก ก.ล้านตัวววววว เป็นกำลังใจให้นะฮึบๆ สู้ๆเด้อค่ะ
    #14
    0
  10. #13 JJ_DANCE (@SAYTENP_JOY) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    อย่าดุยัยนักสิ สงสารน้อง 55555
    #13
    0
  11. #12 FLYHIGHX (@AloneVera) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 20:07
    น่ารัก55555
    #12
    0