#ล่ากระต่าย (Be with you) #อูซอบ #หลินฮุน

ตอนที่ 10 : Chapter.10 Waiting for you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 พ.ย. 60









chapter 10

 

“มึงดูสิ แฟชั่นเข้าบริษัทของควานลิน ฮ่าๆๆๆ” อูจินหัวเราะเสียงดัง เรียกเจ้าจูดี้ที่หน้างอตั้งแต่เช้ามาดูรูปบางอย่างในอินเตอร์เน็ต

 

 

แม้จะงอนๆอยู่บ้าง จูดี้ก็ยื่นหน้ามาดูภาพที่อูจิว่าบนหน้าจอโน๊ตบุ๊คอย่างว่าง่าย เป็นรูปถ่ายจากแฟนคลับที่รอหน้าตึก ถ้าไม่บอกว่าเป็นควานลินคงจำไม่ได้ เพราะเจ้าตัวเล่นใส่ชุดไหมพรมสีดำแขนยาวทั้งตัว ใส่หมวกไหมพรมสีดำปิดหมดแทบไม่เห็นตา แถมยังใส่หน้ากากอนามัยสีดำอีก

 

แคปชั่นจากแฟนคลับคนนั้นว่า

แฟชั่นที่เข้าถึงยากของแรปเปอร์หน้าใหม่

และคอมเม้นส่วนใหญ่จะออกแนวแซ็วขำๆมากกว่า โดยที่ไม่รู้ว่าควานลินไม่ได้ตั้งใจจะแต่งตัวแบบนี้เท่าไหร่ แต่คงปกปิดรอยโดนต่อยจากอูจินไม่ให้แฟนคลับแตกตื่นมากกว่า

แต่ถ้าเข้าในบริษัท เมเนเจอร์ก็ต้องเห็นอยู่ดี อันนี้ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงของเขาอะน่ะ

 

 

“นี่! ก็เพราะอูจินนั่นแหละ ยังมีหน้าไปขำเขาอีก”

 

คิดแล้วก็ยังโกรธอูจินไม่หายเมื่อคืนนี้วู่วามมาก ห้ามเท่าไหร่ก็เอาไม่อยู่ ไปต่อยควานลินแบบนั้นโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยได้ยังไง

 

อย่างที่จีฮุนบอก คนอย่างอูจินระงับสติอารมณ์ตัวเองไม่เก่ง คนที่จะเอาอยู่คือจีฮุนเท่านั้นโดยต้องใช้วิธีดุแรงๆ

แต่กับจูดี้ใช้วิธนั้นไม่ได้ เสียงเล็กๆของเขาไม่มีพลังพอที่จะหยุดเลือดร้อนของอูจินได้หรอก เลยต้องใช่ไม้ตายเดียวคือน้ำตา

 

แล้วก็ใช้ได้ผลด้วย

 

เมื่อคืนอูจินรู้สึกผิดมากๆ

 

แต่วิธีง้ออกจะน่ารำคาญสักหน่อย คือเอาแต่เคาะห้องไม่หยุด จนในที่สุดก็ต้องยอมเปิดประตูให้ และก็ต้องนอนด้วยกันบนเตียงเดียวกันในที่สุด แถมยังเอาแต่กอดทั้งคืน ผลักออกไปก็ยังมากอดกันอีก จะออกไปนอนข้างนอกก็ไม่ให้

 

จนในที่สุดก็ต้องยอมให้กอดแบบนั้นไปทั้งคืน

 

แต่จริงๆก็ชอบอ่ะนะที่เขากอดแบบนี้ มันรู้สึกปลอดภัย และทำให้นอนหลับสนิทโดยไม่ต้องกังวล และไม่ต้องฝันร้ายเหมือนทุกๆคืน

 

 

 

“แล้วโทรหาจีฮุนติดหรือยัง”

“ยังน่ะสิ”

 

เมื่อคืนก็โทรหาแล้วแต่จีฮุนไม่รับสาย ตื่นเช้ามาก็ยังโทรไปอีก คราวนี้จีฮุนปิดเครื่องหนีซะอย่างนั้น

 

“อยู่กับควานลินเหรอ” จูดี้พยายามคิดในแง่ดี แต่ลึกๆก็เป็นห่วง เมื่อคืนไปคุยกันสองคนกับควานลิน แล้วก็หายไปเลย ไม่รู้ไปทำอะไรกัน คงไม่ได้ไปเจอแม่ควานลินกันนะ ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นเรื่องใหญ่

 

“จะอยู่กับควานลินได้ไง ไม่เห็นเหรอมันเข้าบริษัทคนเดียวเนี้ย”

 

“อูจินเราเป็นห่วงจีฮุน” เจ้ากระต่ายเขย่าแขนอูจิน

 

“เออกูก็ห่วง”

 

“ทำไงดีอ่ะ”

 

“เอางี้ เดี๋ยวเราออกไปตามหาดีไหม”

 

“อืม”

 

ว่าแล้วทั้งสองก็ไปล้างหน้าแปรงฟันกัน พร้อมแต่งตัวเพื่อเตรียมออกไปข้างนอก แต่เสียงโทรศัพท์อูจินเกิดดังขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อน อูจินหยิบขึ้นมาดู เบอร์ก็เป็นเบอร์ของใครไม่รู้เพราะเขาไม่เคยบันทึกเบอร์นี้ไว้

 

 

“ฮัลโหล”

 

(“ฮัลโหลอูจิน”)

 

“ใครว่ะ”

 

(“กูเอง นี่มึงไม่เคยเมมเบอร์เพื่อนเลยนะ กูโทรมาก็ถามว่าเบอร์ใครตลอดเลย”)

 

“ไอ้จัสติน?”

 

(“เออ กูเอง”)

 

“เออๆ เดี๋ยวกูจะเมมฯไว้ละกัน ว่าแต่มึงมีอะไร”

 

(“จีฮุนให้กูโทรบอกมึง ว่าเมื่อคืนมันมานอนกับกู”)

 

“เฮ้อ อยู่กับมึงเหรอ กูค่อยสบายใจหน่อย” อูจินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ นึกว่าจีฮุนหายไปไหนซะอีก

 

“แล้วทำไมเมื่อคืนกูโทรไปไม่รับว่ะ”

 

(“กูจะรู้ไหม แต่เช้านี้มันปิดเครื่องเลยขอให้กูโทรหามึงไง กูถามว่าทำไมไม่เปิดเครื่องแล้วคุยกับมึงเอง มันบอกขี้เกียจเปิดเครื่อง แล้วไม่กล้าคุยกับมึงตรงๆ”)

(“ไอ้ติน อีผี มึงไม่ต้องบอกมันหมดก็ได้ไหม” เสียงจีฮุนดังเล็ดลอดเข้ามาในสายด้วย ทำให้รู้ว่าจีฮุนอยู่ใกล้ๆจัสติน และคงไม่กล้าคุยกับอูจินจริงๆ

 

“นี่กูขอคุยกับจีฮุนหน่อยดิ”

 

(“มันวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้ว บอกปวดขี้”)

 

“อ้าวไอ้นี่ งั้นบอกมันหน่อย ว่างแล้วโทรคุยกับกูด้วยกูเป็นห่วง แล้วกูก็ไม่ว่าอะไรมันหรอก เอะ หรือที่มันไม่คุยเพราะโกรธกู”

 

(“กูไม่รู้”)

 

“ถ้างั้นฝากขอโทษมันด้วยนะ”

 

(“อืมๆ ว่าแต่”) จัสตินพูดเสียงที่เบาลงทันที

(“จีฮุนมันเป็นไรอ่ะ เห็นเศร้าๆ เมื่อคืนมันนอนข้างกู กูได้เสียงมันสูดขี้มูกด้วย น่าจะแอบร้องไห้อ่ะ มันเป็นไร?”)

“กูก็ไม่รู้” อูจินเองก็ตอบเสียงเบาเหมือนกัน

(“มึงจะเบาเสียงทำไม”)

“เออๆ กูลืมไป”

 

 

 

 

 

“อูจินมีอะไรเหรอ” เมื่ออูจินคุยโทรศัพท์เสร็จ จูดี้ก็เขย่าแขนถามเพราะอยากรู้

 

“เมื่อคืนจีฮุนไปนอนกับจัสติน”

 

“เฮ้อ โล่งใจหน่อย”

 

“นี่จีฮุนมันคงโกรธกูมั้ง เลยไม่ยอมรับสายกู ขนาดวันนี้มันยังให้ไอ้ตินโทรมาคุยเลย สงสัยไม่อยากคุยกับกู”

 

“จีฮุนไม่โกรธหรอกน่า แค่ไม่รู้จะทำหน้ายังไงมากกว่า”

 

“นี่ทั้งๆที่ปกติถ้ามันไม่ได้นอนที่คอนโดควานลิน มันจะมานอนหอกู แต่นี่มันเลือกไปนอนบ้านจัสติน ทั้งๆที่มันเคยบอกกูว่าจะไม่ไปนอนบ้านไอ้ตินอีกแล้ว”

 

“อ่าว ทำไมอ่ะ”

 

“ก็บ้านจัสตินมันสายเฮลตี้ แบบแม่มันรักสุขภาพมาก ห้ามนอนดึก ห้ามเสียงดัง ต้องกินคลีนเท่านั้น แบบกฎเยอะอ่ะ เวลาไอ้ฮุนไปนะ แม่มันชอบทักเรื่องอ้วนขึ้น เอาคอสลดความอ้วนให้ ถามเรื่องอาหารการกินแบบนี้อ่ะ ไอ้ฮุนมันไม่ชอบ”

 

“ที่บ้านจัสตินดุเหรอ”

 

“ไม่ดุหรอก พ่อแม่มันใจดีอยู่นะ แต่แบบจูจี้จุกจิกอ่ะ มันน่ารำคาญ”

“แบบนี้ก็มี”

 

แล้วพ่อเขานะสายหิวโหยมาก คือไอ้ฮุนเคยแอบทำอาหารให้กินไง พ่อมันก็ติดใจ ทีนี้พอไอ้ฮุนไปหาที่ไร ก็เอาแต่ถามว่าเอาอาหารมาฝากไหม

ฮ่าๆๆ คงเก็บกดน่าดู

ไอ้จีฮุน?

พ่อจัสตินอ่ะ ฮ่าๆๆ

 

เออว่ะ ไอ้ตินเองก็น่าสงสารนะ เวลาไปมหาลัยแม่มันจะทำอาหารให้ตลอดเลย แล้วก็จำกัดเงินด้วยนะ กลัวลูกไปกินของไม่มีประโยชน์ มึงก็เคยกินนี่ แซนวิซของมันน่ะ

เอิ่ม ใช่ กัดไปคำเดียวนี่ถึงกับพูดไม่ออกเลย

 

ใช่ไหม ฮ่าๆๆ สงสารมัน แต่สงสารซึงฮยอกมากกว่า มันชอบบังคับให้ซึงฮยอกกินของมัน แล้วซึงฮยอกก็ต้องซื้อของกินที่มันชอบให้แทน ไอ้ตินนี่กินจุมากเลยนะกูบอกไว้เลย แต่ดีที่ซึงฮยอกมันสายเปย์ เลยอยู่ด้วยกันได้

 

อือหืม สองคนเป็นแฟนกันเหรอ น่ารักดีอ่ะ

 

แฟนอะไรเล่า ไอ้ซึงฮยอกมันชอบมึง นี่ไม่รู้เหรอ

 

อุ้ย จริงดิ

 

ทำไมหูแดงขนาดนี้ เขินเหรอ นี่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน คนหล่อขนาดนี้ยังจะนอกใจอีกนะ

 

นอกใจอะไร ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

ไม่เชื่อ

อ้าว

หอมแก้มกูก่อน กูถึงจะเชื่อ”

“เดี๋ยวนี้เป็นคนแบบนี้แล้วเหรอ”

 

 จูดี้มองค้อน คือหลังๆอูจินแปลงตัวเองเป็นสายหื่นแบบเต็มตัวแล้ว แบบต้องการกอด ต้องการหอมแก้มตลอดเวลา ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้จูดี้แค่ขอจับมือยังไม่ให้ ต้องไปจับชายเสื้อแทน

“ไม่ไหวเลยอูจิน”

“อื้มมม” อูจินทำแก้มพองลมแล้วยื่นมาใกล้ๆทันที คนบ้า อย่าเอาแต่ใจสิ

“อืม”

 

จุ๊บ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคืนนี้

 

จีฮุนเลือกที่จะให้คนของแม่ควานลินมาส่งที่บ้านจัสตินแทน เพราะไม่กล้าจะไปนอนหออูจิน

โชคดีที่จัสตินยังไม่นอน พอจีฮุนโทรมาก็เลยเดินออกมารับจีฮุนด้วยสภาพที่ใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ในบ้านปิดไฟหมดจนมืดตึดตื๋อ เพราะกฎของที่บ้านจัสตินคือต้องนอนก่อนสี่ทุ่ม เพื่อนหน้าหวานเลยไม่อยากเปิดไฟ เพราะกลัวโดนคุณแม่ดุ

 

แต่พรุ่งนี้เช้าค่อยบอกว่าเพื่อนมานอนคงไม่เป็นไรหรอก จีฮุนก็เป็นที่รักของทั้งพ่อและแม่จัสตินอยู่แล้ว

 

 

จีฮุน มาซะดึกเลยนะมึง ดีนะกูยังไม่นอน”  จัสตินพูดออกมาเสียงเบา เพราะกลัวพ่อแม่ได้ยิน

กูขอโทษ คือ มันกระทันหันหน่ะ วันนี้รบกวนหน่อยนะ

 

อืมๆ แล้วใครมาส่งอ่ะ ดูน่ากลัว” จัสตินมองตามหลังรถที่มาส่งจีฮุน แอบเห็นคนมาส่งด้วยนะ ใส่สูทดำ หน้านิ่งๆ ตึงๆ

เอ่อ ช่างเถอะ” 

นี่กูตกใจหมด ตอนแรกนึกว่าพวกแก็งค์ทวงหนี้

 

เออๆ รีบๆเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวแม่มึงตื่น

จีฮุนผลักจัสตินเข้าบ้านไปเพื่อตัดรำคาญ บ้านนี้จีฮุนเคยมานอน 2-3ครั้งจึงคุ้นเคยกับทางเข้าห้องนอนจัสตินอยู่บ้าง แม้จะมืดๆหน่อยก็ไปถูก เลยเดินนำหน้าไปซะเลย

 

 

หนูจีฮุนนนนนเสียงทุ้มๆดังมาจากความมืด ก่อนจะปรากฏร่างของคุณพ่อจัสติน ที่เดินยิ้มาแต่ไกล

 

ชู่ๆ พ่อเสียงดังอ่ะ” จัสตินเอ็ดพ่อตัวเองที่เสียงดัง

 

นี่พ่อแอบมองจากระเบียง ถึงรู้ว่าหนูมา โอ้ยยดีใจจังเลยคุณพ่อพูดเสียงที่เบาลง

 

 “สวัสดีครับคุณพ่อจีฮุนทำเคารพคนอายุมากกว่า

 

นี่ว่าแต่  ไม่เอาอะไรมาด้วยเหรอพ่อมองสำรวจรอบๆตัวเพื่อนของลูก เผื่อจะถือถุงอาหารหรือกล่องทัปเปอร์แวร์อะไรมาฝากบ้าง

แต่ไม่มี

 

พอดีมันกะทันหันนะครับเลยไม่ได้ทำอะไรมาฝากเลยจีฮุนเกาหัว พร้อมยิ้มเจื่อนๆ

 

แล้วไม่แวะซื้อข้างทางล่ะ

 

พ่อ เกรงใจเพื่อนหนูบ้างดิจัสตินปรามพ่อ

 

เอ่อ อาจจะเห็นว่าพ่อตะกละ แต่พ่อหิวอ่ะ มันน่าเกลียดพ่อรู้ แต่พ่อเพโกพาโยมากเลย

เอ่อ ผมเข้าใจครับ ไว้วันหลังผมจะซื้อมานะครับ

 

โอ้ย หิวโหย

ถ้าพ่อหิวก็ไปกินมะละกอในตู้เย็นเลย” 

แกไปกินเองสิ

 

พะ พอแล้วละครับ ผมเริ่มง่วงแล้วหล่ะจีฮุนตัดบท ก่อนจะโดนจัสตินลากตัวเดินขึ้นบันไดไปนอนห้องตัวเอง เพราะขืนอยู่แบบนี้มันจะยาว

 

 

 

 

 

 

โอ้ยย กูอายแทนจังเลย กูขอโทษนะ” เข้าห้องนอนปั๊บจัสตินก็บ่นพ่อตัวเองทันที มันน่าอายไหมเนี้ย พ่อนะพ่อ

 

เออๆ กูเข้าใจ

 

ไม่รู้กูจะทำให้มึงอึดอัดไหม

 

…” อึดอัดสิ

 

“อย่าถือพ่อกูเลยนะ”

 

อื้ม ถึงครอบครัวมึงจะเพี้ยนๆหน่อย แต่ก็น่ารักดี

 

ชม?

 

อื้อ

 

แต่จะว่าไป กูก็หิวเหมือนกัน วันนี้แม่กูทำแกงจืดกับอกไก่อ่ะ  คือ แกงจืดก็จืดเหี้ยๆอ่ะมึง แถมยังต้องกินกับข้าวกล้องอีก กูแบบ ไม่ไหวแล้วมึง

 

เออๆ” จีฮุนตบไหล่เพื่อนอย่างเข้าอกเข้าใจ สำหรับจีฮุนเรื่องกินก็เรื่องใหญ่เหมือนกัน

 

นี่กูอยากกินไก่ทอด พิซซ่า พาสต้า หรืออะไรก็ได้ที่มันชีสๆ มันๆ แป้งๆ อ่ะแก

 

นี่ กูมีอะไรให้มึงดู

จีฮุนหยิบกระเป๋าเป้ตัวเองมาก่อนจะรูดซิปเอาของบางอย่างออกมา

 

แท้นนนน

 

รามยอนนั่นเอง

 

อร้ายยยยย”

จัสตินยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ตอนนี้ได้กินของไม่คลีนบ้างมันเป็นอะไรที่วิเศษที่สุดเลย ยิ่งช่วงปิดเทอมแบบนี้ยิ่งอดอยากปากแห้ง

 “ไอ้จีฮุน โอ้ยย มึงน่ารักอ่ะ กูรักมึงอ่ะ”

ชู่ๆๆๆ

ด้วยความดีใจจึงเผลอพูดเสียงดังไป จีฮุนทำเสียงชู่เพื่อให้เบาเสียงลง

 

“เออๆ ชู่ๆๆ”

 

35%









จีฮุนไม่สามารถสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากสมองได้เลย คำพูดของยูมีมันค่อนข้างน่ากลัว คำพูดง่ายๆ แต่เหมือนเมล็ดพันธ์ที่ค่อยๆเจริญเติบโตในความคิด

 

มากขึ้นเรื่อยๆ

 

รู้สึกผิดขึ้นเรื่อยๆ

 

มันจะไม่เป็นอย่างนี้ ถ้าความคิดเหล่านั้นไม่ใช่ความคิดที่เคยกังวลมาก่อน ยูมีก็แค่มาสะกิดความกลัวลึกๆของจีฮุน ให้มันออกมา จนสามารถมองเห็นได้ชัดเท่านั้นเอง

และมันก็คงถึงเวลาแล้ว ที่ต้องยอมรับความจริง

 

 

ควานลินแค่โลภอยากได้ทั้งสองอย่าง จนไม่สามารถโฟกัสแค่อย่างใดอย่างหนึ่งได้ แล้วสักวันนึง มันจะพังทั้งสองอย่าง

 

เขาลืมไปแล้วเหรอ ว่ามาเกาหลีเพราะอะไร

ลืมแล้วเหรอว่าความฝันแรกๆตัวเองคืออะไร

ลืมความเหนื่อย ความกดดันที่ผ่านมาหมดแล้วเหรอ

 

จีฮุนเหมือนเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเขา จริงอยู่ว่าความเชื่อจะเป็นการเสริมแรงด้านบวกต่อพฤติกรรมต่างๆ  แต่ความเชื่อผิดๆก็สามารถทำร้ายคนที่เชื่อจนงมงายได้เหมือนกัน

 

 

 

 

 

           

 

 

 

ควานลินส่งข้อความมาหลายข้อความ จีฮุนไม่กล้าแม้จะเปิดอ่าน เขาโทรฯมาก็ไม่กล้ารับสาย อยากนอนนิ่งๆอยู่บนเตียง ขี้เกียจไปไหน ไม่อยากคุยกับใคร เพราะกลัวโดนถามเรื่องควานลิน ตอนนี้ไม่อยากตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น เพราะตัวเองก็หาคำตอบกับเรื่องนี้ไม่ได้เลยเช่นกัน

 

 

แต่ก็ยังไม่เป็นส่วนตัวอยู่ดี

 

ตั้งแต่ออกมาจากคอนโดควานลินคืนนั้น ก็เหมือนคนเรร่อนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง อยู่บ้านจัสตินแค่วันเดียวก็ต้องย้ายมานอนหออูจินอย่างจำใจ

 

 

            แรกๆก็โดนอูจินถามเหมือนกัน แต่พอเขาเห็นว่าจีฮุนไม่อยากตอบเลยไม่ถามเรื่องควานลินอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “อูจิน แต่งตัวเสร็จแล้วไปเถอะ

 

            “อืม ใส่ชุดนี้น่ารักจัง กูนี่เลือกเก่งเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆ หล่อแล้วยังเซ้นส์ดี

 

"แน่นอนอยู่แล้ว เพราะคนใส่น่ารัก"

 

"เออ จ้า ก็ได้จ้า"

 

            “พอๆ ไปถามจีฮุนดิจะฝากอะไรไหม

 

 

 

            จีฮุนนอนฟังอูจินกับจูดี้เถียงกัน ที่เสียงเล็ดเข้ามาในห้อง เพราะผนังห้องมันบาง กลัวว่าสองคนนั้นมาเข้ามาชวน จีฮุนเลยคิดจะแกล้งหลับ

 

 

            “นี่จีฮุน ไม่คิดจะไปเปิดหูเปิดตาบ้างเหรอไม่ทันไรอูจินก็เปิดประตูเข้ามาจริงๆ จนจีฮุนแกล้งหลับแทบไม่ทัน

 

            “ไม่เนียน กูรู้มึงไม่หลับ

 

            “แม่ง เสือกรู้ทันอีกจีฮุนลุกขึ้นนั่ง เอาหลังเอนบนหมอน

 

            “ไปไม่ไป?

 

            “ไม่ พวกมึงไปเถอะ กูจะเฝ้าห้องให้

 

"เฝ้าบ้านเป็นหน้าที่หมากูเหอะ"

 

"โว๊ะ ก็กูไม่อยากไปแง่ะ"

 

            “เออๆ ไม่ไปก็ดี มึงไปก็คงเป็นก้างขวางคอ

 

            “เออ!

 

            “จีฮุน จะให้ซื้อข้าวไหม หรือจะฝากซื้อไรปล่าวจูดี้ที่โผล่หน้าแล้วพูดแทรกออกมา

 

            “อืม ซื้อข้าวอะไรมาก็ได้

 

            “อื้ม โอเคๆ นี่จีฮุน ถ้าจีฮุนไม่อยากออกไปไหนก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยเถอะจะได้สดชื่นๆ นี่เปลือยหน้าสดแบบนี้ก็ได้ แต่ต้องล้างหน้าด้วย ผมนั่นก็เหมือนกัน ฟูจนเป็นปอบหยิบแล้ว

 

            “เออว่ะ คนหรือนี่ นึกว่าซอมบี้อูจินหันไปตบมุกกับจูดี้ทันที

 

 

            “ย่าห์ ไปๆเหอะพวกมึงจีฮุนโยนหมอนไปที่สองคนนั้นทันที

 

 

            “ไปเถอะจูดี้ เดี๋ยวโดนปอบกินตับไม่รู้ด้วยนะฮ่าๆๆ

 

เหอะ มึงไม่ต้องกลัวกูกินตับหรอกไอ้จูดี้ ห่วงไอ้อูจินมันกินตับดีกว่า

 

หึ กูไม่ใช่ผัวมึงนะที่ชอบกินตั….

 

พอๆ ไปได้แล้วอูจิน

ไม่รอให้อูจินพูดจบ เจ้ากระต่ายก็ลากทั้งคนทั้งหมาในปากออกไปข้างนอกทันที เหลือเพียงจีฮุนที่นอนเฝ้าห้องเหมือนทุกๆวัน












            ก๊อก ก๊อก

 

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นทั้งๆที่อูจินกับจูดี้ออกไปข้างนอกไม่ถึง15นาทีด้วยซ้ำ หรือว่าจะลืมของ

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูถี่ๆ และท่าทางใจร้อน ทำให้จีฮุนหยุดชะงัก นิสัยเคาะรัวๆแบบนี้ไม่ใช่อูจินแน่

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            ไม่มีทางเลือก จีฮุนเดินไปเปิดประตูให้อย่างเหนื่อยหน่าย ปรากฏว่าคนที่มาหา คือควานลินอย่างที่คิดไว้จริงๆ

 เหอะ ว่างมากหรือไงนะ

           

 

ทำไมเพิ่งเปิดประตูอ่า

 

“…”

 

เพิ่งตื่นเหรอ ผมยุ่งเชียว” ควานลินช่วยจัดทรงผมให้เข้าที่ หน้าตาก็บวมเหมือนคนนอนมากเกินไป ปกติเคยเห็นจีฮุนหน้าสดบ่อยๆนะ แต่ไม่เคยเห็นสภาพขนาดนี้

 

อืม เพิ่งตื่น” จีฮุนตอบห้วนๆ

 

นี่จีฮุนจริงไหม หรือแค่คนหน้าเหมือน คิคิ" 

 

จีฮุนไม่ตอบได้แต่ทำหน้าดุใส่ ควานลินไม่กลัวหรอกน่ารักมากกว่าน่ากลัวซะอีก คนตัวใหญ่กว่าเอามือไปลูบกลุ่มผมอย่างเอ็นดู ทำเหมือนจีฮุนเป็นเด็ก

 

"ผมยาวแล้วนี่ พี่ผมยาวแล้วน่ารักจัง" 

 

"..."

 

"อย่าทำหน้าเบื่อโลกอย่างงั้นสิ ไปล้างหน้าก่อนไป เดี๋ยวผมช่วย"

 

ว่าแล้วควานลินก็ดึงจีฮุนเข้าห้องน้ำอย่างถือวิสาสะ จีฮุนปล่อยตัวเองไปตามแรงดึงของเด็กหนุ่มอย่างเบื่อหน่าย

 

ไปถึงอ่างล้างหน้าก็ช่วยกวักน้ำที่ไหลจากก๊อกล้างหน้าให้ มือของเขาหยิบโฟมล้างหน้าที่วางอยู่ใกล้ๆมาบีบโฟมใส่มือตัวเอง เขาจำได้ว่าเป็นยี่ห้อเป็นของที่จีฮุนชอบใช้ แน่นอนว่าหลอดนี้ต้องเป็นของจีฮุน

 

"พอๆ ไม่ต้องๆ ทำเองได้"

จีฮุนคว้าโฟมล้างหน้ามาถือเอง แต่โดนควานลินยื้อไว้

 

"มืออยู่นิ่งๆเลย เดียวผมทำเอง"

 

"ย่าห์ เกะกะ ทำเอง"

จีฮุนคว้าโฟมมาบีบใส่มือ เตรียมจัดแจงล้างหน้า

 

ส่วนควานลินก็หยิบยางมัดผมมารวบผมหน้าม้าที่เริ่มยาวของจีฮุนให้ เพราะท่าทางจะทำให้ล้างหน้าลำบาก

 

"ล้างหน้า แต่งหน้าเสร็จแล้ว ไปกินข้าวกันนะ"

ควานลินพูดพร้อมยื่นผ้าขนหนูให้

 

"..."

จีฮุนเช็ดหน้าเงียบๆโดยไม่พูดอะไร

 

โกรธผมเหรอ

 

“…”

 

ก็ผมโทรก็ไม่รับ ข้อความของผมพี่ก็ไม่อ่าน”

 

 

"ผมรู้ ผมทำให้พี่น้อยใจ คือ ผมขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้เลย

 

 

มาได้ไง ไม่กลัวอูจินจะเจอเข้าเหรอจีฮุนพูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน ซึ่งประเด็นที่พูดก็เพื่อหลีกเลี่ยงคำถามจากควานลิน

 

ผมเก่งไงเลยรู้ว่าตอนนี้พี่อูจินไม่อยู่บ้าน

 

รู้ว่าอูจินไม่อยู่ห้องเลยมาสินะ แล้วท่าทางเร่งรีบของจูดี้นั่นก็ด้วย

เหอะ นี่ขอให้ไอ้จูดี้ช่วยเหรอ นายนี่มัน… เฮ้อ ” ถอนหายใจเฮือกใหญ่กับคนดื้อตรงหน้า  “ถ้าอูจินรู้เดี๋ยวจูดี้มันก็โดนด่าอีก นายไม่สงสารมันเหรอ นายนี่ฮึ้ย  ทำไมใครๆก็ชอบตามใจให้ตลอด ชาติก่อนเคยกู้ชาติมาเหรอ ชาตินี้ถึงมีแต่คนรัก

 

 

 

ก็พรุ่งนี้ เป็นงานเดบิวโชว์เคสของผม  คือ ผมก็รู้ว่ามันอาจจะทำให้พี่ลำบากใจถ้าผมจะขอให้ไป ผมเลยไม่กล้าขอ

แต่ผมรู้นะ ว่าถึงพี่ไม่ไปยังไงพี่ก็สตรีมหน้าจอดูผมอยู่ดี

แต่ผมอยากเจอพี่อ่ะ วันนี้อยู่กับผมหน่อยได้ไหม อย่างน้อยวันนี้เราได้ใช้เวลาด้วยกันสักนิดก็ยังดี

 

 

“แค่อยากอยู่ด้วยเหมือนเมื่อก่อน เดี๋ยวนี้เราแทบจะไม่เจอกันเลย”

 

ว่างเหรอวันนี้

 

ผมมีเวลา1ชั่วโมง ไปกินข้าวกับผมหน่อยน้า

 

1ชั่วโมง ย่าห์ ถ้านายว่างมากก็ไปนอนซะ ซ้อมจนแทบไม่ได้นอนขนาดนี้ ยังจะสะเออะมาหาคนอื่นอีก

 

เดี๋ยวสิ ก็อยากเจอนี่นา

 

 

...

“กลับไปได้แล้ว” 
















ขาสั้นแค่นี้ ทำไมเดินเร็วนักเนี้ย จะรีบไปไหนครับคุณผู้หญิง

 

คุณผู้หญิงอะไรเล่า

 

"ฮ่าๆๆๆ"

 

"แค่บอกว่าเดินเร็วก็พอแล้ว ไม่ต้องขยายความว่าขาสั้นหรอก รู้แล้วว่าขาสั้น ชิส์"

 

เจ้ากระต่ายทำหน้ายู่เดิมดุ่มๆจนมาหยุดหน้าป้ายรถเมล์

ทำเป็นกล้านักนะตอนกลางวันแบบนี้ ถ้าเป็นตอนกลางคืนคงเดินเกาะอูจินแบบลูกลิงแน่ๆ รู้งี้พาออกมาข้างนอกกลางคืนดีกว่า

 

ในระหว่างรอรถเมล์ เจ้ากระต่ายก็เอาแต่มองอูจิน อะไรวะ แบบนี้ก็เขินเป็นนะ

 

            “มองอะไรเนี้ย

 

ปากชุ่มฉ่ำเชียว นี่อูจินทาลิปด้วยเหรอ

 

ก็… เห็นเครื่องสำอางจีฮุนมันว่างๆ ตั้งแต่จีฮุนมันมาอยู่ก็ไม่ค่อยได้ใช้เลย เลยเอามาใช้ไง นิดหน่อยเองก็อย่างที่รู้ว่าช่วงนี้มันอยู่ในช่วงที่จีฮุนเฮิร์ท ไม่มีอารมณ์แต่งหน้าหรอก ขนาดออกไปไหนยังยากเลย อูจินเลยเอาใช้สักนิด

 

ปกติ อูจินไม่แต่งหน้านิ นี่อูจินเซ็ตผมด้วยเหรอจูดี้ชี้ไปที่ผม แต่ถูกอีกคนจับมือไว้

 

เออ กูก็ต้องหล่อหน่อยไหม ออกเดทกับแฟนทั้งที

            อูจินมองหน้าจูดี้นิ่ง ฮอลล แบบนี้มันเขินนะ มือเล็กๆดึงกลับเล็กน้อย แต่อูจินไม่ยอมปล่อย

 

 

 

"โอ๊ะ รถเมล์มาแล้ว" เจ้ากระต่ายชี้ไปข้างหน้าที่มีรถประจำทางจอดอยู่ และคนที่รอรถแถวนั้นทยอยขึ้นอยู่

 

อูจินเปลี่ยนจากจับข้อมือ เป็นประสานนิ้วมือ คนตัวสูงกว่าจูงมือแฟนตัวเล็กขึ้นรถ พร้อมแสกนบัตรสำหรับสองที่นั่ง 

 

โชคดีที่มีที่ว่างให้นั่งค่อนข้างเยอะ เขาเลือกให้เจ้ากระต่ายนั่งใกล้หน้าต่าง ส่วนตัวเองนั่งริมทางเดินเอง แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ ตอนนี้อูจินติดสกินชิฟยิ่งกว่าจูดี้ซะอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตกลงคืนนั้นหลังจากจีฮุนลากควานลินออกไป มันเกิดอะไรขึ้นบ้างวะ ไอ้จีฮุนถึงไร้วิญญานกลายร่างเป็นซอมบี้กลับมาแบบนี้

 เมื่อรถเคลื่อนตัวออก การสนทนาเบาๆระหว่างทั้งสอง ก็เริ่มขึ้นเพื่อฆ่าเวลา

 

นั่นสิ ถามไปก็ยอมบอก

 

กูว่าเลิกกันแล้วชัวร์

 

ไม่หรอก เมื่อเช้าควานลินยังโทรมาขอเจอจีฮุนอยู่เลย อุ๊บ

 

อ้าว จูดี้ ยังไง

 

เจ้ากระต่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มองวิวนอกหน้าต่าง

 

แรกๆที่พวกมันคบกันกูก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่พอควานลินชวนไอ้จีฮุนไปอยู่ด้วยนี่ก็เริ่มแปลกๆละ ไอ้ฮุนก็บ้าจี้ตามไปอยู่ง่ายๆ บอกจะไปช่วยดูแลควานลิน ดูแล? มันคืออะไร? ควานลินมันดูแลตัวเองไม่ได้เหรอ ไปเป็นคนใช้เขาเหรอ

 

 "..."

 

แล้วยิ่งตอนมันโดนไล่ออกมาจากห้องตอนแม่ควานลินมาอีก ทุกครั้งที่มันมาร้องไห้กับกู กูคิดว่ามันใช่เหรอ แล้วไอ้เรื่องที่จีฮุนบอกไม่เคยมีอะไรกัน อันนั้นกูไม่เชื่อ กูว่าชัวร์ พวกมันเคยตั๊บกันแน่นอน กูกลัวไอ้ควานลินมันฟันแล้วทิ้งไอ้จีฮุนไง ถ้าเป็นกู กูจะไม่มีทางทำอะไรคนที่กูรักแบบนั้นแน่นอน ทั้งๆที่ยังไม่มีความแน่นอนเหี้ยอะไรให้เลย ไอ้ฮุนเองก็โง่ มันควรออกจากตรงนั้นได้ตั้งนานแล้ว แต่มันก็ยังอยู่

 

อูจินดูเป็นห่วงจีฮุนจังเลยนะจู่ๆจูดี้ก็พูดขึ้นโดยไม่ยอมหันมองหน้าคู่สนทนาสักนิด

 

หืม มึงคิดอะไรอยู่

 

เปล่าหรอก

 

หึ มึงคิดอะไรบ้าๆอยู่หรือเปล่าวะ?” อูจินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

 

อื้อเจ้ากระต่ายหันไปอีกทาง แกล้งทำเป็นมองวิวนอกหน้าต่าง ไม่ยอมสบตากับอูจิน หัวเล็กๆส่ายไปมาอย่างปฏิเสธ

 

ก็หันมานี่สิมือใหญ่ๆจับใบหน้าคนที่เอาแต่หลบหน้าให้หันมา ปรากฏว่าใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ รอบดวงตาก็แดง เหมือนร้องไห้

 

มึงน้อยใจไรเปล่า

 

ใช่ เราน้อยใจ เราเห็นอูจินห่วงจีฮุนมาก ห่วงมาตลอด ถึงแม้จะบอกว่าไม่ชอบเขา แต่บางทีอูจินอาจจะไม่รู้ใจตัวเอง

 

อย่าพูดอะไรบ้าๆน่าอูจินเตือนเมื่อเห็นเจ้ากระต่ายเริ่มงอแง จนคนในรถเริ่มหันมามองเขาทั้งสอง

สายตาของอูจินก็เอาแต่มองข้างทาง เมื่อไหร่จะถึงป้ายสักที จะได้พาเจ้ากระต่ายไปคุยที่ที่ๆเหมาะกว่านี้

 

 

ขนาดจีฮุนไปนอนที่บ้านจัสติน อูจินก็ไปตามกลับมา เวลาอูจินโมโห ก็มีแค่จีฮุนที่ห้ามได้ ส่วนเราอูจินแค่สงสาร เพราะเห็นเราร้องไห้เลยหยุด

 

เป็นจังหวะเดียวกับรถเมล์หยุดตรงป้ายพอดี ถึงแม้จะไม่ใช่ปลายทางที่ต้องการไป แต่ร่างสูงก็เลือกที่ดึงคนงอแงลงจากรถ แล้วจูงมือไปหาที่คุยเงียบๆแถวนั้นแทน

 

 

อูจินพาไปถึงบริเวณมุมตึกที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเท่าไหร่ ทั้งสองหยุดเดินแล้วทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบ

 

 

 

 

ถ้าการที่เราอยู่ด้วยมันลำบาก เราขอโทษ ความจริงเราจำ….

 

อื้มมมมมมมม

 

อูจินใช่ปากตัวเองหยุดคำพูดเขาเจ้ากระต่ายขี้น้อยใจ คราวนี้แค่จูบอย่างเดียว ไม่ได้เอาลิ้นเข้าไปด้วย แค่ให้สัมผัสอุ่นๆจากปากตัวเองหยุดอีกคนเท่านั้น

 

มือใหญ่ก็คว้ากอดคนตรงหน้าไว้แน่น

 

 

กูบอกให้มึงกอดกู เพราะกูอยากให้มึงกอดจริงๆ ถึงมึงไม่ใช่รักแรกของกู แต่กูก็รักมึงที่สุด…..ในตอนนี้”

 

อูจินคลายกอดพร้อมมองหน้าจูดี้นิ่ง มือของเขาช่วยเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

 

"ดูสิ น้ำตาเลอะหมดแล้ว อุตส่าห์แต่งหน้าน่ารักๆออกมา" อูจินจับแก้มทั้งสองข้าง พร้อมยื่นหน้าพูดใกล้ๆ

 

ฮรึก มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่เราไม่อยากให้อูจินรักใครมากกว่าเรา

 

มันเห็นแก่ตัวจริงๆนั่นแหละ ความรักมันให้เราคิดมาก แต่เหมือนตอนนี้ทั้งชีวิตจูดี้มีเพียงอูจินเท่านั้น

 

 "ฮ่าๆๆ" อูจินส่ายหัวไปมาพร้อมหัวเราะอย่างเอ็นดู

 

เราอยากให้ควานลินกับจีฮุนคืนดีกัน เพราะเรากลัวว่าถ้าจีฮุนเลิกกับควานลินแล้ว เขาจะมาคบกับอูจิน ฮรึก เราไม่รู้ความคิดว่าบ้าๆนี้เข้ามาในสมองเราได้ยังไง แต่เราเราแค่กลัว

 

หึ ง่ายๆ มึงหึงกูไง

 ถ้าอูจินไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป คงเดาไม่ผิดว่าจูดี้กำลังมีอาการเหมือนคนหึง


หรอ น่าจะอย่างงั้น เพราะเราไม่เคยรักใครมากกว่าอูจินมั้ง เรามีแค่อูจิน แต่อูจินมีสังคม ได้เจอใครมากมาย เราแค่กลัวอูจินจะไม่รักเรา

การที่เกิดมาแล้ว มีแต่คนเกลียดมันแย่มากจริงๆ หลายครั้งที่นึกน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง ทำไมชีวิตมันบัดซบขนาดนี้ มันมีด้วยเหรอคนแบบจูดี้ คนที่ดวงจู๋เรื่องความรัก คนที่ทั้งชีวิตโดนทำร้าย  ทั้งที่ให้ใจไปกับคนอื่นมากมายแล้วแท้ๆ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่อ่อนแอ ยังไงก็ตามมันยังต้องอยู่ล่างสุดอยู่ดี คอยรับมือรับเท้าคนอื่นอยู่อย่างนั้นแหละ

 

            ชีวิตก็อย่างนี้ ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ แต่อะไรที่ต้องสูญเสียหน่ะ มันง่ายมาก ชีวิตมันโคตรจะไม่แฟร์เลย คนเกิดมาเป็น loser ก็ยังคงเป็น loser อยู่อย่างนั้น

 

 

ความทุกข์จากสิ่งขาดนั้นก็ว่าเจ็บแล้ว ความทุกข์ที่เกิดจากสิ่งที่ต้องการมันเจ็บยิ่งกว่า และความทุกข์ที่เจ็บปวดที่สุด คือความทุกข์ที่เกิดขึ้นจากความสุขมาก่อน จูดี้แค่ไม่อยากสูญเสียความสุขเดียวของตัวเองไป เพราะชีวิตจูดี้ก็จะไม่มีอะไรอีกแล้ว

 

 

เราให้ใจกับอูจินไปทั้งหมด เพราะเราไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว เราแค่อยากมีสักคนที่เราจะไว้ใจและรักเราบ้าง"

 

มึงไม่ต้องห่วงว่ากูจะชอบจีฮุนหรอกนะ กูไม่มีทางชอบมันหรอก กูยอมรับว่ากูเคยรักใครสักคน มันเป็นรักแรกตั้งแต่ตอนวัยเด็กหน่ะ รักทั้งๆที่กูไม่เคยบอกรักเขาเลย แล้ววันนึงกูก็ต้องเสียใจ เพราะไม่มีโอกาสบอกเขาสักคำ กูเคยยอมให้ความรักมาทำร้ายชีวิตกูมาแล้ว หัวใจกูโดนกัดกินเรื่อยๆ จนกูได้มาพบมึงไง ถึงแม้เขาคนนั้นจะยังเป็นความทรงจำของกูไม่จางหายไป แต่กูยังอยากเริ่มต้นใหม่กับมึง รักเพราะมึงเป็นปัจจุบัน ไม่ใช่อดีต และกูก็ไม่อยากให้มึงเป็นแบบกู อย่าให้อนาคตทำร้ายปัจจุบันของเรา เหมือนอดีตที่เคยทำร้ายกูเลยนะ

 

"..." จูดี้พยักหน้าช้าๆ พร้อมปาดน้ำตาออก น่าอายชะมัด

มีอะไร จะถามอีกไหม หืมมม หืมมมอูจินยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก คนที่เอาแต่ร้องไห้ต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากใจเต้นแรงกว่านี้แล้ว

 

ไหนๆ ก็เข้ามาใกล้ขนาดนี้แล้ว ขอใช้ปกเสื้อน้ำตาหน่อยแล้วกัน

 

“อ้าว”

อูจินเบี่ยงตัวนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยอม พร้อมลูบผมคนตรงหน้าไปมา

 

สบายใจ  จูดี้รู้สึกสบายใจขึ้นมาเยอะเลย สบายใจจนอยากกอดคนตรงหน้า อยากกอดอูจินนานๆ

 

เหมือนอูจินจะรู้ว่าเจ้ากระต่ายคิดอะไร ร่างหนาๆคว้าคนตรงหน้ามากอดกระชับแน่น ผ่านความอบอุ่นให้อีกคนทันที

 

 

กูเข้าใจมึง กูก็เคยเป็นมาก่อน การชอบคิดคนเดียวหน่ะมันน่ากลัว มันจะทำให้ความคิดด้านลบมันเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งคิดยิ่งเครียด ยิ่งฟุ้งซ่าน กูก็เคยคิดนะว่าถ้าเครียดมากก็แค่นอน หมอนคือที่ปรึกษาที่ดีที่สุด วันไหนที่เสียใจ ก็แค่รีบๆหลับให้มันผ่านพ้นวันนั้นไปเร็วๆ แต่มันก็นอนไม่หลับ แม่งเครียดเพิ่มไปอีกเรื่องนึงอีก ถึงกินยานอนหลับตื่นมาก็ยังคิดเหมือนเดิม แต่พอเราได้พูดแล้วมันก็อาจจะดีขึ้น เหมือนที่มึงทำวันนี้หน่ะ มันก็ถูกแล้ว มีอะไรค้างคาใจจะได้เคลียๆ

 

อืม

 

กอดกันกินเวลาพักใหญ่ อูจินปล่อยให้จูดี้กอดเขาจนสบายใจ และคลายกอดออกมาเอง

 

 

 

สบายใจยัง?”

 

“อื้ม”

 

“โอเค งั้นไปต่อกันเถอะ เมื่อกี้รีบลงจากรถเมล์ มีอีกตั้งหลายป้ายกว่าจะถึงชินดังดง” 

 

ทำไมต้องอยากไปชินดังดงด้วยอ่ะ”

 

ก็มึงบ่นอยากกินต๊อกโปกีนี่ ย่านชินดังดง มันเป็นย่านต๊อกโปกีทาว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ว่าแต่อูจินไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอที่ต่อยควานลินไปแบบนั้น

 จูดี้ถามเสร็จก็ดูดน้ำส้มปั่นต่อ ตอนนี้ทั้งสองถึงชินดีงดงเรียบร้อยแล้ว กำลังหาร้านต๊อกโปกีกินกัน

 

เฮ้อ วกมาเรื่องนี้อีกแล้ว

 

 

คิดดูดีๆ กูก็รู้สึกผิด กูทำเกินกว่าเหตุไปหน่อย กูแพ้ความเลือดร้อนตัวเองอ่ะ

 

 

 "นี่มึงเชื่อไหมที่จีฮุนบอกว่ามันกับควานลินยังไม่มีอะไรกัน"

 

"แล้วอูจินไปยุ่งไรเรื่องส่วนตัวเขาอ่ะ"

 

"อ้าวไอ้นี่ ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนกู กูไม่ยุ่งหรอก"

 

ไม่รู้อ่ะ แต่ผู้ชายอยู่ด้วยกัน ถึงจะมีอะไรกันก็ไม่ท้องป่ะ

 

หึ

 

ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละ?”

ดูอูจินไม่พอใจกับสิ่งที่จูดี้พูด

 

            “อูจินนี่จริงจังเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ

 

"เออ เห็นกูแบบนี้ก็คิดว่ากูหื่นเหรอ กูไม่ชอบ จะรีบใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่ไปทำไม รู้อยู่ว่าโลกของผู้ใหญ่มันน่ากลัวแค่ไหน ยังจะรีบอีก ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ วัยรุ่นยังอีกยาวไกล

 

 "อืมใช่"


"แต่เรื่องอย่างว่าหน่ะ กูยอมรับนะว่ากูก็เคยรู้สึก”

 

“ยังไงอ่ะ อูจิน”

 

“ก็ เอ่อ เราอยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืน แล้วมึงก็ชอบแง้มประตูห้องน้ำอีก คิดว่ากูตายด้านไม่รู้สึกไรเหรอวะ กูเคยรู้สึกแต่กูยับยั้งชั่งใจเป็น"

 

 "เอิ่ม อูจิน เคยคิดไม่ดีกับเราด้วยเหรอ"

 

"เออ! ขนาดคืนนั้นที่มึงเมา กูยืนขึ้น กูยังอดทนไม่ทำมึงเลย"

 

"ยืนขึ้น?"

 

"กูหมายถึงมันตื่นหน่ะ น้องชาย...กู"

 

แค่กๆๆ อยู่ดีๆจูดี้ก็สำลักน้ำส้มเสียยกใหญ่ ไม่คิดว่าจู่ๆ อูจินก็พูดตรงไปตรงมาเกิ้น

 

อูจิน เรื่องแบบนี้ใครเขาพูดกลางที่สาธารณะกัน

 

ก็มึงถามซอกแซกก่อนอ่ะ

 

ว่าแล้วอูจินเองก็หน้าแดงไปถึงหู คุยเรื่องคนอื่นอยู่ดีๆทำไมต้องวกเข้าเรื่องตัวเองด้วย แล้วทำไมเราต้องไปบอกเขาหมดแบบนี้ด้วย

 

วันหลังมึงจะอาบนง อาบน้ำ หรือว่าขี้ ก็อย่าแง้มประตูอีก แล้วแต่งตัวดีๆ ถึงมึงจะเป็นผู้ชาย แต่มึงก็เป็นผู้ชายแบบสาวน้อย มาอยู่กับกูสองต่อสอง ก็ต้องระวังกูด้วย”

 

อูจินเรื่องประตูห้องน้ำอ่ะ เราเคยคิดจะปิดนะ แต่ห้องน้ำห้องอูจินมันแคบ เราเลยกลัว คือกลัวแบบที่เราเคยบอกไปนั่นแหละ ถ้าห้องน้ำใหญ่แบบห้องควานลินก็ว่าไปอย่าง

 

อ้าว มึงนี่

 

 "แหะๆ"

 

เออๆ ต่อไปกูจะแขวนป้ายประตูห้องน้ำแล้วกัน ถ้ามึงใช้ห้องน้ำอยู่ก็หันป้ายให้รู้ว่าใช้ กูจะได้ไม่เผลอเข้าไป

 

 "อูจินก็น่ารักแบบนี้ตลอดเลย ถึงจะปากหมาไปหน่อย เราก็ชอบแบบนี้อ่ะ"

 

เดี๊ยะๆ”

 

“ฮ่าๆๆๆ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            …..

 

            “ทำไมอูจินถึงเงียบไปอ่ะจูดี้ถามขึ้นเมื่อเห็นอูจินเงียบไปสักพัก ใบหน้าก็เครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

            “กูสังเกตมากสักพักละ

 

            “อะไรอูจิน

 

            “มันแปลกๆ

 

            “หืมมมม

 

จูดี้ กูบอกมึงแล้ว ห้ามหันไปนะ

 

“…”

 

มีคนตามเรามา

 

อ๊ะ”

 

“บอกแล้วว่าอย่าหันไม่ทันไรเจ้ากระต่ายก็หันไปอัตโนมัติ โชคดีที่อูจินจับคางไว้ซะก่อน

 

“อุ๊ย ขอโทษๆ เราเผลอหันไปอ่ะ”

 

            แต่เจ้ากระต่ายก็ทันเห็นนะ ถ้าเข้าใจไม่ผิด คนที่อูจินหมายถึงน่าจะเป็นผู้ชายใส่เชิ๊ตขาวข้างหลัง ท่าทางก็ดูเนียนๆกับคนอื่น แต่สายตาดูหลิกหลิก

 

"อูจิน เรากลัว" จูดี้จับมืออูจินแน่นด้วยความกลัว มือเริ่มเย็นและสั่นอย่างอัตโนมัติ

 

"..." อูจินประสานมือจูดี้ไว้ พร้อมวางแนบไปข้างตัว พยายามทำเนียนๆไม่ให้คนที่ตามรู้ ว่าพวกเขารู้แล้ว

 

"ไม่ต้องกลัว กูไม่ยอมให้ใครทำร้ายมึงแน่นอน"

 

“อื้ม”

 

"นับถึง3เราวิ่งเข้าตึกข้างหน้าเลยนะ เดี๋ยวรอให้มันเผลอๆก่อน"

 

"อื้ม"

 

"1 2 3 วิ่ง"



















 “ทำไมกลับมาสภาพนี้อ่ะ

จีฮุนถามเมื่อเห็นสองคนกลับมาในสภาพเหงื่อซกเต็มใบหน้า เจ้าจูดี้ก็เปลี่ยนเป็นใส่ชุดผู้หญิงเป็นชุดเดรสกระโปรงสีขาว พร้อมใส่วิกเป็นผมเปียสองข้าง สวยจนแทบจำไม่ได้ ส่วนอูจินเปลี่ยนเป็นใส่ชุดผู้หญิงเหมือนกัน แต่ดูโหดกว่า เพราะแต่งเป็นแนวอาจุมม่าไปเลย ใครดลใจให้มันใส่วิกผมหยิกว่ะ

 

"มีคนตามเรามา" จูดี้พูดเสียงสั่นไม่หาย

 

"จริงดิ ใส่สูทดำ ใส่แว่นดำ เหน็บปืนที่เอวไหม"

 

"เอิ่ม จีฮุน คือ มึงดูหนังมากไปป่ะ ถ้ากูจะสะกดตามใครสักคนสาบานเลยกูจะไม่แต่งแบบที่มึงพูดเด็ดขาด แต่งแบบนั้นโดนจับได้ตั้งแต่ออกจากประตูบ้านแล้วไอ้โง่!

 

"แล้วทำอีท่าไหน ถึงต้องแต่งหญิงกลับมาเนี้ย"

 

"คือ พวกกูวิ่งเข้าห้างใช่ไหม ไปในฝูงชน แบบให้ปนกับคนเยอะๆ มันจะได้ตามมาไม่ได้ แบบตอนนั้นพวกกูอยู่ใกล้ร้านขายเสื้อสตรีไง เลยไปหลบที่นั่น  แบบไหนๆก็หลบที่นั่นแล้ว ก็แปลงโฉมหนีแม่งไปเลย มันจะได้ตามมาไม่ถูก"

 

"แล้วโจรอ่ะ"

 

"ตอนแรกมันตามมาแบบไม่รู้ว่าพวกกูรู้ แต่พอพวกกูรู้ เลยพยายามทำเนียนๆให้มันไม่รู้ว่าพวกกูรู้ แล้วที่นี้เหมือนว่ามันจะรู้ว่าเรารู้แล้ว เลยกลับไปเลย"

 

"พอๆกูงง แต่แบบนี้มันน่ากลัวจัง"

 

"นี่พวกกูออกมาจากห้างก็โบกแทกซี่กลับเลย ต๊อกก็ไม่ได้กิน แล้วไม่ได้ซื้อข้าวให้มึงอีก"

 

"เออๆ ไม่เป็นไรๆ แค่พวกมึงปลอดภัยก็พอ ต่อไปจะไปไหนก็ระวังตัวด้วยนะ ส่วนเรื่องข้าว เดี๋ยวกูลงไปซื้อให้"

 

"เฮ้ยไปคนเดียวเหรอ" อูจินรีบห้ามเพื่อน

 

"เออดิ"

 

"อันตราย กูไปด้วย"

 

"มึงจะให้จูดี้อยู่บนห้องคนเดียว?"

 

"นั่นสิ งั้นไม่ต้องแดกละกันวันนี้"

 

"บ้า กูไปซื้อไม่เป็นไรหรอก ระวังจูดี้เหอะ กูว่าพวกนั้นน่าจะตามจูดี้นะ"

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

 

 





 

                       

"สั่งของพวกนี้มาด้วยนะ"

ยูมียื่นเอกสารรายการที่ต้องการให้นำเข้ามาจำหน่ายในห้างกับเลขาส่วนตัว แต่ดูเหมือนเลขาจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่

 

 

"แต่มันเป็นของเลี่ยงภาษีนะครับ"

 

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีทีมกฏหมายที่เก่งมากๆในเกาหลีเลยหล่ะ"

 

บริษัท w cooperate group เป็นธุรกิจห้างสรรพสินค้า สาขาแรกคือที่อเมริกา และขยายมาเปิดที่จีน และเกาหลี  ยูมีเลือกที่จะถือหุ้นใหญ่และบริหารสาขาเกาหลี เพราะมีทีมกฏหมายที่เธอมั่นใจ

 

"แต่คุณวิลเลี่ยมเขา..."

 

"คุณวิลเลี่ยมนอนเป็นผักไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ตอนนี้ฉันมาบริหารแทน คิดว่าเคารพการตัดสินของฉันดีกว่านะคะ ที่ฉันเลือกคุณ เพราะคุณก็ไม่ได้สะอาดเท่าไหร่หรอก เรื่องแค่นี้อย่าทำเป็นรับไม่ได้เลย” ยูมียิ้มให้ด้วยรอยยิ้มจางๆแบบที่ชอบทำ

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เลขาฯสูดหายใจเข้าอย่างลำบากใจ แต่ก็ยอมรับคำสั่งแต่โดยดี

 

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

 

 

ยูมีพยักให้เล้กน้อย เลขาฯออกไป พร้อมสวนทางกับคนสนิทของยูมีที่กำลังเข้ามาพอดี

 

 

“เป็นไง เรื่องที่ฉันให้สืบ”

ยูมีพูดโดยไม่ได้มองหน้า สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับเอกสารมากมายบนโต๊ะแทน

 

 

            "วันนี้คุณควานลินไปหาจีฮุนด้วยครับ ครั้งแรกหลังจากคืนนั้น"

 

"หึ เห็นเงียบๆนึกว่าเลิกกันแล้ว" ยูมีตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่ได้เดือดร้อนอะไร

 

"น่าจะยังไม่เลิกครับ"

 

"เฮ้อ น่าเบื่อ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" พูดพร้อมทำมือเป็นสัญลักษณ์ให้คนสนิทออกไป

 

 

 

 

"เอ่อคุณนายครับ”

 

“ยังมีอะไรอีก ฉันต้องทำงานนะ”

 

“ คือวันนีัคนของผมเจออะไรที่สำคัญอย่างนึงครับ" ว่าแล้ว ชายชุดสูทดำก็วางซองน้ำตาลบนโต๊ะทันที

 

"อะไร" ยูมีรับมามาดูอย่างเบื่อๆ

 

"ลองแกะดูสิครับ"

ยูมิแกะดูตามที่คนสนิทบอก ข้างในเป็นรูปถ่ายที่ทำให้เธอต้องหยุดการกระทำทุกอย่าง ดวงตากลมโตเบิกตากว้างอย่างตกใจ เพราะคนในรูปเป็นคนที่สำคัญอย่างที่คนสนิทบอกจริงๆ

 

"เจ้าเด็กนี้นี่ เจ้าเด็กบ้ารอนนี่"

 

“ใช่ครับ คนของผมตามไปถ่ายรูป เพราะจำได้ว่าเป็นลูกชายคุณวิลเลี่ยม”

 

"อ่า มันทำให้ฉันหงุดหงิดจังเลย ถ้ามันจะหนี ทำไมไม่หนีไปให้พ้นหูพ้นตาฉัน มาอยู่ใกล้ๆแบบนี้มันทำให้ฉันหงุดหงิด" หญิงวัยกลางคนลูบหน้าผากตัวเองด้วยอารมณ์ไม่พอใจ

 

"แล้วนี้มันจับมือกับใคร" ชี้ไปที่ภาพหนึ่งในกองรูปนั้น

 

“รู้สึกจะเป็นเพื่อนของจีฮุนครับ สายบอกว่าอยู่ห้องเดียวกันทั้งสามคนเลยครับ"

 

"แสดงว่าเจอกับควานลินแล้วสิ ทำไมควานลินไม่บอกอะไรฉันเลย อ่า นี้ฉันโดนลูกตัวเองหักหลังเหรอ ฉันเริ่มโกรธแล้วนะ อ่า จริงๆเลยเด็กพวกนี้" ยูมีเปลี่ยนมาลูบคอตัวเองเพื่อระงับความโกรธ

 

"เอายังไงดีครับคุณนาย"

 

"ก่อนอื่น ช่วยไปรับรอนนี่มาหาฉันหน่อยสิ ฉันเริ่มคิดถึงมันแล้วหละ"

 

"ครับ"

 

"อ้อ ทำเงียบๆนะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา"

 

 

 

 

 

 



 

 

 

01.00น.

 

 

            "ฮัลโหล" จีฮุนรับสายอย่างละลึมสะลือ เมื่อมีสายโทรเข้ากลางดึก และเป็นเบอร์ที่ไม่ค่อยคุ้นเคย

 

("จีฮุนนี่ฉันยูมิเองนะ")

 

"เอ่อ คะ ครับ คุณแม่" เสียงของปลายสายทำให้จีฮุนตาสว่างทันที

 

("ได้ข่าวว่าวันนี้ควานลินไปหาเธอเหรอ")

 

"เอ่อ"

 

("ทั้งๆที่ตารางงานยุ่งขนาดนั้นยังจะไปอีก")

 

"ควานลินเขาแค่..."

 

("คราวก่อน ฉันอาจจะพูดอ้อมค้อมไปสินะเรื่องมันถึงยังคลุมเครืออยู่แบบนี้")

 

".??"

 

("เอาล่ะ ขอพูดตรงๆเลยละกัน 

 

เลิกกับควานลินซะ")

 

 

 

 

 

 

#ล่ากระต่าย

 35%

อีพีนี้เน้นสบายๆก่อนนะคะ ก่อนจะเจอเนื้อหนักๆต่อจากนี้


............................................

100%

พอแต่งเรื่องราว down ๆ คนแต่งก็รู้สึก down ไปด้วยอ่ะ แบบ You are ok, I am not ok อ่ะ จิตใจหดหู่ไปด้วยเลย สงสัยจะไปสะกิดความรู้สึกลึกๆ เฮ้อ

 

พาร์ทหน้าเตรียมพบกับงานเดบิวโชว์เคสของควานลินนะคะ ไรท์จะรีบปั่นเต็มที่เลย

 

ถ้าสะดวกฝากคอมเม้นฯใน #ล่ากระต่าย ด้วยนะคะ ไรท์ชอบอ่านมากๆเลย

     รวมทั้งขอบคุณมากที่คอมเม้นมนนี้ด้วยนะคะ คอมเม้นของคุณเป็นทิศทางที่ดีเลย ในการแต่งแต่ละตอน ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณจริงๆที่ติดตามฟิคแปลกๆ ติสๆ ฟิคนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #185 주허니 (@YokAiyada) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 11:56
    โอ้ยยยยยยนัดตบกันเลยมั้ยเจ๊ยูมิ ทอบก่กงกาดยกสดห
    #185
    0
  2. #169 YayiKanjanathuch (@YayiKanjanathuch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 14:14
    ป้าไปยุ่งอะไรกับคนอื่นเค้านักหนา!!!
    #169
    0
  3. #168 Lai Kuanlin (@yanikaswag1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:45
    ป้าเป็นเป็นไพโบล่าหรอค่ะ เขารักกันแบบมีความสุขไม่ได้หรอ 555555
    #168
    0
  4. #167 ununfcJungkook (@ununfcJungkook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 17:59
    ป้าค่ะผัวกับลูกไม่รักเหรอถึงต้องทำแบบนี้- ฮยองซอบก็อยู่กับอูจินดีๆป้าจะมารังควานเค้า2คนทำไมโอ้ยอีป้าถ้าป้ามีอยู่จริงจะไปตบให้หึ้ยย!!!!
    #167
    0
  5. #166 Mint Park (@mintkannikakosa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 11:16
    โห้ยป้า เป็นโรคประสาทหรอ
    #166
    0
  6. #165 ts.name (@tidarak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:34
    ตอนเด็กๆป้าขาดความอบอุ่นเหรอออออ โอ๊ยยยยยยยย เด็กๆ ต้องสู้นะ งื้อออออออ
    #165
    0
  7. #164 Thanvarat 'Eomsin (@eomsin2010) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 02:07
    โอ๊ยยยยย ยูมีนี่โรคจิตหรอฮ้าาาาาาาา!!!!!
    #164
    0
  8. #163 จิ๊ฟฟี่ ฟู่ฟู่ (@jiffyfufu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 00:37
    เนื้อหาเบาๆสบายๆแล้วหรอคะไรท์ ถ้าหนักๆจะขนาดไหน แม่ควานลินร้ายมาก ไม่ใช่ว่าเป็นคนทำให้พ่อของรอนนี่นอนเป็นผักด้วยหรอ
    #163
    0
  9. #162 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 23:24
    ไม่สบายนะไรท์55555555
    #162
    0
  10. #161 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 23:24
    โอ้ยจะร้ายไปไหนอะโอ้ย
    #161
    0
  11. #160 เอพิเพิล (@apapplee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 21:05
    คุณแม่!! ทำไมร้ายแบบนี้คะ แล้วเป็นงี้จะต้องทำไงอะ อูจินดูแลจูดี้กับจีฮุนดีนะ T^T
    #160
    0
  12. #159 Poonimlovelove (@Poonimlovelove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 21:03
    ขุ่นพระะะะะะ ทั้งสามจะเป็นไรมั้ยอ่ะ ฮืออออออออออ อูจินดูแลน้องดีดีนะลูก
    #159
    0
  13. #158 plxjy (@plxjy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 21:01
    ฮือ สบายตรงไหนไรท์ ห่วงลูกจะบ้า แงงงงงงง อูจินกับควานลินช่วยน้องด้วย
    #158
    0
  14. #157 wa_twp (@wa_twp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:46
    โอ้ยยแม่ร้ายกาจมากกก สู้เค้านะทั้งซอบทั้งจีฮุนเลยย
    #157
    0
  15. #156 ammeym (@ammeym) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:41
    โอ้ยยยยยยยยย พระคุ้มครองนะลูกกก ทั้งซอบทั้งจีฮุนเลย ;-;
    #156
    0
  16. #155 จิ๊ฟฟี่ ฟู่ฟู่ (@jiffyfufu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 18:14
    สงสารฮุนนะ แต่ตลกบ้านจัสตินอะ 5555
    #155
    0
  17. #152 sometimeonline (@hanny321) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 08:05

    สงสารจัสติน
    555555555555555555555555555555555555
    #152
    0
  18. #151 ` Kathy (@moussessykath) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 01:20
    ควรขำหรือสงสารครอบครัวจัสก่อนดี555555555555555555555555555555555
    #151
    0
  19. #150 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 17:35
    ตลกบ้านจัสติน555555555โอ้ยยยยยขำ
    #150
    0
  20. #140 plxjy (@plxjy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 17:13
    ฉันทรมานแทนจัสติน 55555
    #140
    0
  21. #139 ★ดวงดาว★ (@iamyeenny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 14:13
    บ้ารจัสนี่ตลกอะ โดยเฉพาะพ่อจัส 555555555 มีอะไรมาฝากมั้ยลูก โอ้ยพ่ออ5555555555
    #139
    0
  22. #138 nzutd (@nzutd) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 23:45
    ตลกบ้านจัสตินอ่ะ55555555555555555 แกงจืดกับข้าวกล้อง ฮรือพี่ก็กิงไม่ลงอ่ะค่ะแบบนี้
    #138
    0
  23. #137 nphermsub (@nphermsub) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 19:24
    โอ๊ยตายยย ตลกบ้านจัสติน555555 จี้จ๋าา หนูจะไม่ทะเลาะกับหลินใช่มั้ยอะ กลัวใจเหลือเกิน555555
    #137
    0