「Hunter X Hunter」L’appel Duvide [OC]

ตอนที่ 13 : mel

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 296 ครั้ง
    24 ส.ค. 62

‘สวยกว่าสีฟ้าอันก่อน’


เอ่ยชมเครื่องประดับที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย มองตาไม่กะพริบ เพชรสีชมพูไร้สีอื่นเจือปนส่องประกายวิบวับยามกระทบแสง ที่จริงสีฟ้าก็ดี แต่จำได้ว่าหัวหน้ามีสีนั้นแล้ว แถมชื่นชมได้ไม่นานก็ทิ้ง เพราะงั้นเอาสีใหม่ไปฝากดีกว่า พี่สาวต้องชอบชมพูวิบวับแน่

จีก็ชอบเหมือนกัน

เพราะเพชรนี้จะเปลี่ยนสีไปตามเวลา ค่อยเข้มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็กลับมาอ่อนอีกครั้งในยามเช้า

ตอนที่เข้มที่สุดจากชมพูจะกลายเป็นสีแดงฉาน คล้ายเลือดแต่สวยกว่านั้น ชวนให้นึกถึงดวงตาของอาหารที่หัวหน้าเอามาฝาก น่ากลัวแต่ก็อร่อย รสของความแค้นอันล้ำลึก ถึงจะตายไปแล้วแต่ก็ยังรับรู้ได้ถึงคำสาปแช่ง ไม่รู้ว่าความแค้นที่มีต่อพวกพี่มันมากขนาดไหนกันนะ

‘ดีใจที่ชอบ’

คนให้แหวนดูอารมณ์ดีขึ้นมา กวักมือให้ไปนั่งบนตัก ก่อนจะเฉลยว่าครั้งนี้เขาจัดการทุกอย่างเอง

จีไม่ได้ฟังประโยคต่อมาของอีกฝ่ายสักนิด คิดในใจว่าถ้าเอาแหวนฝีมือเจ้าชายไปฝากพี่จะได้รางวัลรึเปล่านะ พี่สาวชอบเงินกับของน่ารัก แหวนชมพูก็น่ารักแล้วก็แพงเหมือนกัน ขายไปน่าจะได้เงินอื้อ

ส่วนพี่ชาย

กวาดมองไปทั่วห้องสะสม หลายอวัยวะถูกแช่ในขวดโหล บ้างก็เละจนดูไม่ออกว่าเคยเป็นอะไร บ้างก็น่าเกลียด เอาไปฝากชาร์แน็คคงถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ คนอื่นก็ไม่สนใจของแบบนี้ คงต้องหาของฝากใหม่

ขยับสายตามองตู้เก็บของสูงขึ้นอีกนิด

ขวดโหลนับสิบบรรจุดวงตาไว้ข้างใน สีสันสดใสของมันทำให้หวนนึกถึงรสชาติที่เคยลิ้มรสเมื่อครั้งอดีต

ยังดูแค้นเหมือนเดิมเลย




(1)

“จะไปหาคิรัวร์”

พูดประโยคนั้นจบพี่คนรองก็สำลักมาการองหน้าดำหน้าแดง กระดกกาแฟรวดเดียวหมดแก้วก่อนที่ขนมจะติดคอตาย มิลกี้มองคนที่พูดออกมาตาแป๋ว ทำเหมือนที่พูดเป็นเรื่องง่าย---โอเค ยัยนี่อาจจะทำได้จริง แต่จะไปเจอน้องชายเขาในสภาพนี้? ขืนชื่อคนทำเผยออกมาความสัมพันธ์พี่น้องจะไม่สั่นคลอนเรอะ!

ไม่สิ เรื่องที่น่าเป็นห่วงน่ะ....

มิลกี้สบดวงตากลมเป็นประกายเหมือนรอความเห็น เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยของวัน รู้สึกว่าตั้งแต่อยู่กับยัยตะกละตัวเองแก่ลงไปทุกนาที ไหนวะทริปเที่ยวสนุกๆ ไหนว่าจะมาประมูลเกมกับมาหาของกินสักหน่อย เจอยัยนี่แป๊บเดียวปัญหาตามมาเป็นพรวน

ยังมียัยเด็กคู่หมั้นนั่นอีก

เขามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นแค่รอยช้ำจางๆก็แทบไม่ต้องพิจารณา “สภาพเหมือนผีแบบนี้เจ้าคิลได้หนีเตลิดพอดี” ...ขืนปล่อยไปแม่งต้องวุ่นวายแน่ๆ!

ได้ยินมิลกี้ว่าอย่างนั้นจีก็ก้มดูชุดที่ตัวเองใส่ รอยช้ำกับรอยกัดก็ยังไม่หายดี พยักหน้าหงึกอย่างค้านอะไรไม่ได้ อื้อ เหมือนผีจริง ๆ ด้วย (. .)

“ไม่อยากให้คิรัวร์มันเป็นห่วงไม่ใช่รึไง”

“ฮื่อ”

“รอให้หายดีก่อน”

“แต่อยากเจอ...”

“จะไปสภาพทุเรศๆแบบนี้?”

ง่ะ

พูดไม่ออก

ตอนสอบน้องแมวก็ชอบทึกทัก เห็นสีแดงยังคิดว่าเลือด ตามบ่นตามสอนจนแทบร้องไห้ ถึงตอนนี้จะไม่ใช่สีแดง แต่รอยเขียวม่วงก็มากพอจะทำให้เขาเกรี้ยวกราดใส่ได้ เล็บแมวข่วนเจ็บจริงๆนะ!

“ไม่ต้องห่วง มีเวลาอีกตั้งหลายวัน” มิลกี้กัดมาการองที่เหลืออยู่ชิ้นสุดท้าย เอนหลังอย่างสบายอารมณ์ ถึงไม่อยากยอมรับแต่เซ้นส์ของกินยัยตะกละก็ดีจริงๆนั่นล่ะ “รอยแค่นี้ทายาไม่กี่วันก็คงหาย จากนั้นเธอจะแต่งสวยไปหาใครฉันไม่ว่า เชิญตามสบาย”

นั่นสิ

ครั้งแรกในรอบเดือนที่ไม่ได้เจอกันต้องทำตัวดีๆ

ต้องมีขนมไปฝาก ต้องแต่งตัวสวยๆ เอาชุดฟูๆที่พี่สาวชมว่าน่ารัก ผมก็ต้องดีๆด้วย จีจะพยายามให้ดีที่สุด!

“จริงสิ เธอลองแต่งชุดโมเดล---”

“จะฟ้องคุณแม่นะ”

มิลูกิกัดฟัน “โธ่เอ๊ย!”

ชุดแบบหุ่นที่มิลกี้สะสมใส่ได้ที่ไหน คว้านตรงนั้น เปิดตรงนู้น กระโปรงก็ยังสั้นอีกต่างหาก หุ่นใส่สวยเพราะแขนขายาว รูปร่างสมบูรณ์แบบเหมือนพี่สาวปากแดงคนนั้น ต่างกับจีที่ถูกบอกว่าเป็นเด็กเตี้ยลิบลับ

แต่ถึงจะขายาว รูปร่างดี จีก็ไม่ใส่หรอก

เพราะเจ้าเหมียวขี้บ่นยังไงล่ะ




(2)

จากนั้นก็ได้มาอยู่ด้วยกันแบบงงๆ

มิลูกิกลายเป็นพี่ชายชั่วคราวแทนอิลูมิหรือคิรัวร์ ห้องพักก็อยู่ด้วยกัน ตะลุยร้านอาหารด้วยกัน พอผ่านร้านเสื้อผ้าก็ถูกดึงเข้าไปช่วยเลือกอีก แต่แหงล่ะ เขาทำได้ที่ไหน ตั้งแต่เกิดมาผู้หญิงที่ได้ใกล้ชิดนอกจากแม่ก็น้อยจนแทบนับได้ พี่น้องก็มีแต่ผู้ชาย เรื่องผู้หญิงนี่ไม่ถนัดเลยสักนิด

ยัยน้องตะกละเบะปาก บอกว่าน้องคนที่สามเซ้นส์ดีกว่าตั้งเยอะ ทำเขาปรี๊ดแตก หงุดหงิดจนลดปริมาณอาหารของเธอลง แต่ว่าไม่พอใจอยู่ได้ครึ่งวันเท่านั้นล่ะ เห็นคนผิดพยายามซื้อขนมมาง้อก็ปล่อยเบลอไป

เพราะรำคาญหรอกนะ

หลังจากนั้นก็ไม่เกิดเรื่องอีก ยัยตะกละไม่ได้เปรียบเขากับคิรัวร์อีกแล้วเหมือนรู้ว่าถ้าทำอย่างนั้นจะถูกโกรธ

เออ



แต่หายไปแบบนี้โกรธยิ่งกว่า



มิลูกิมองห้องพักที่ว่างเปล่า ถุงขนมถุงใหญ่จากร้านเบเกอรี่ข้างล่างแทบร่วงหลุดมือ ยัยนั่นบ่นตั้งแต่เช้าว่าอยากกินอะไรหวานๆ แต่ก็ขี้เกียจเดินลงไปซื้อเอง เขาทนฟังเสียงเล็กๆมาพูดใส่หูไม่ไหวก็เลยยอมลงไปซื้อให้ ไม่คิดว่ากลับมาอีกทียัยเด็กเอาแต่ใจนั่นจะหายไปแบบนี้

‘ไปหาคิรัวร์แล้วนะヾ(*´∀`*)ノ

เขาขย้ำกระดาษที่ถูกเขียนด้วยลายมือลวกๆอย่างหงุดหงิด สบถออกมาอีกหลายคำ เปิดกล่องขนมที่ซื้อมาในปริมาณสองตัวตะกละกินอิ่ม แย่ชิบ เผลอซื้อมาสำหรับสองคนอีกแล้ว จะกินหมดรึเปล่าวะ

มิลูกินอนแผ่บนเตียงกว้าง เอาหมอนคั่นแบ่งพื้นที่มาวางหัว นึกย้อนไปว่าตั้งแต่อยู่ด้วยกันมานี่กรอกหูเธอเรื่องตระกูลเนลสันไปเท่าไหร่แล้ว หน้าตายัยนั่นตอนฟังก็ดูอ๊องๆด้วย คงไม่โดนเอาเปรียบตายหรอกนะ

รำคาญ

หมดเงินไปเท่าไหร่แล้วกับน้องสาวชั่วคราว

ไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว



“แม่ ยัยลูกทูนหัวจะไปเจออสรพิษ”



แม่ง

ขาดทุนย่อยยับ




(3)

คิรัวร์ดูตกใจกลับการมาหาครั้งนี้มากๆ

เลโอลีโอก็ตกใจเหมือนกัน ส่วนกอร์นนั้นเหมือนจะชินแล้วก็เลยหัวเราะแห้งๆ ทักทายกันสักสองสามคำ ตบท้ายด้วยประโยค ‘ถ้าจะมาก็บอกกันหน่อย’

เลโอลีโอที่แข็งแกร่งขึ้นซักถามเรื่องพลังอะไรสักอย่าง มาได้ยังไง เน็นของเธอเหรอ หลากหลายประโยคน่าปวดหัว พอตอบไม่ทันก็ปล่อยเบลอ ทำเป็นไม่ได้ยินคำถามแล้วหันไปส่งยิ้มกว้างให้คนที่ไม่ได้เจอมานาน

คิรัวร์ดูลำบากใจ ท่าทางแปลกๆ พอเข้าไปใกล้ก็ยกมือห้าม เบือนหน้าไม่ยอมสบตา จนสงสัยว่าทำอะไรผิดไปรึเปล่านะ? ชุดนี้ไม่น่ารักเหรอ? หน้าตาดูทุเรศอย่างที่มิลกี้ว่าเหรอ? หรือว่าไม่ชอบขนมที่เอามาฝาก?

เลโอลีโอตบหน้าผากเหมือนเพิ่งนึกได้ กุลีกุจอมาพาเธอไปนั่งตรงโซฟาอีกฝากที่ห่างจากคิรัวร์ เอาขนมที่เป็นของฝากไปจัดใส่จาน ชิมแล้วก็ชมว่าอร่อย จีไม่ได้ดีใจสักนิด เพราะคนที่อยากให้ชมไม่ใช่เขา

บรรยากาศเริ่มอึดอัด เป็นกอร์นที่พาเข้าเรื่องที่คุยค้างไว้ เลโอลีโอเหมือนรับรู้สัญญาณได้ก็เลยตามน้ำ คิรัวร์เงียบไปตั้งแต่เมื่อกี้และทำหน้าเครียด ไม่มีใครบอกว่าเขาเป็นอะไร ทุกคนทำตัวแปลกๆกันหมด จีก็เลยทึกทักว่าเป็นเพราะเรื่องเงินที่เลโอลีโอพูด เพราะมีเงินไม่พอก็เลยซื้อของที่อยากได้ไม่ได้

“เกมนั่นมันเท่าไหร่เหรอ?”

“ต่ำสุดก็เกือบหมื่นล้านแล้ว” เลโอลีโอหันมาตอบ ทำหน้าเหมือนไม่อยากให้มาเครียดด้วย “เธอน่ะอยู่เฉยๆไปเถอะ นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่นา”

“ถูกจัง”

“หา?!”

ได้ยินแบบนั้นคุณลุงก็หันมาแหวใส่ “รู้ไหมว่าเงินจำนวนนั้นบางคนทำงานจนตายก็ยังไม่พอเลย!”

ก่อนจะบ่นยาวด้วยความพิโรธ สุดท้ายก็บอกว่าเธอเป็นเด็ก ยังไม่รู้ว่าโลกนี้มันอยู่ยาก ของบางอย่างต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีวันเป็นของเรา

เธอกะพริบตา ยังไม่ทันจะตอบอะไรกลับไปเสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นมาก่อน เลโอลีโอลูบอกสติอารมณ์ก่อนจะอาสาเดินไปเปิดประตู จีได้ยินเสียงพูดคุยกัน ได้ยินเสียงหัวเราะฝืดๆของคุณลุงจอมบ่น พอเงี่ยหูฟังก็จับใจความได้ว่าเขากำลังเกลี้ยกล่อมให้คนที่มากดออดกลับไปก่อน

แต่การเกลี้ยกล่อมก็ไม่สำเร็จ

ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคน คนหนึ่งคือเลโอลีโอ----ส่วนอีกคนคือเด็กผู้หญิงวัยไล่เลี่ยกันกับคิรัวร์ เธอมีผมสีแดงเหมือนพี่สาวที่อยู่กับอิลูมิ ใบหน้าคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน ปากไม่ได้ทาสีน่ากลัว ส่วนชุด…

ตอนเลือกคงใจตรงกันแน่เลย

ฮื่อ เหมือนทุกอย่าง

เธอชะงักเมื่อเห็นว่ามีแขก กวาดดวงตาขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะส่งยิ้มและเอ่ยทักทาย



“ฉันมาเบล...มาเบล เนลสัน เป็นคู่หมั้นของคิลค่ะ”



จีจำไม่ได้ว่าตัวเองตอบกลับไปด้วยใบหน้าแบบไหน

คุณคู่หมั้นยิ้มหวาน ก่อนจะเดินไปนั่งบนขอบหน้าต่างข้างๆน้องแมว...ขยับตัวไปใกล้จนไหล่ชนกัน น้องแมวไม่ได้ทำหน้าเครียดเหมือนตอนแรกอีกแล้ว พอถูกชวนคุยก็คุยด้วย บางครั้งยังยิ้มและหัวเราะออกมา

อารมณ์ดีแล้ว

คุณคู่หมั้นพูดอะไรให้ฟังนะ

หรือบางทีจีควรไปหาเรื่องสนุกมาเล่าบ้าง

“ให้เธอไปอยู่กับฉันไหมคะ?”

ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่คุยกันจบ คุณคู่หมั้นหันมาถามเลโอลีโอ กันไม่ให้ปฏิเสธด้วยประโยค ‘ต้องประหยัดเงินค่าที่พัก จะให้มานอนในห้องผู้ชายก็ดูไม่ดี’ ---คุณลุงอึกอัก จะถามกอร์นอีกฝ่ายก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่อยากยุ่ง

สุดท้ายก็เป็นจีที่พยักหน้าตกลง

ไม่เป็นไร

พรุ่งนี้ค่อยง้อคิรัวร์ก็ได้



…..



พอมาถึงห้องพักคุณคู่หมั้นก็จัดแจงให้ ใช้อันไหนได้บ้าง อันไหนใช้ไม่ได้บ้าง จีฟังแล้วก็พยักหน้า ผ้าขนหนูใช้ไม่ได้ไม่เป็นไร ของกินกับน้ำในตู้ไม่ได้ไม่เป็นไร ห้องนี้คู่หมั้นเป็นคนจ่ายเงิน จียังไงก็ได้

เหนื่อยจัง

พอทำท่าจะนอนบนเตียงคุณคู่หมั้นก็มาแตะ ทำหน้าลำบากใจ “ขอโทษนะ เวลาฉันนอนจะชอบละเมอน่ะ กลัวนอนดิ้นไปทับเธอเข้า”

...ได้ฟังแค่นั้นก็เข้าใจ เตียงนี้ก็เป็นของที่จีใช้ไม่ได้

ส่วนที่ใช้ได้...คือพื้นกับห้องน้ำ

คุณคู่หมั้นบ่นว่าเหนียวตัว ขอใช้ห้องน้ำก่อน จีพยักหน้า รอจะใช้ห้องน้ำต่อ---เผลอหลับไปตื่นหนึ่งกว่าจะได้ยินเสียงเปิดประตูออกมา คู่หมั้นทำหน้าสบายใจ มองเธอที่นั่งบนพื้นก่อนจะส่งยิ้มมาให้ ส่วนตัวเองก็ขึ้นไปบนเตียง หัวหนุนหมอนนุ่มๆ ผ้าห่มฟูๆดูอบอุ่น

มองออกไปข้างนอกก็พบว่าท้องฟ้ามืดสนิท นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบสามทุ่ม จีนับนิ้ว คำนวณเวลา รู้จักคุณคู่หมั้นอีกข้อแล้วว่าอาบน้ำนาน สามชั่วโมงนี่เท่ากับเวลากินอาหารสามร้านกับมิลกี้เลยนะ

ไม่รู้แล้ว

จีอาบน้ำบ้าง ทำทุกอย่างด้วยความสะลึมสะลือ สิ่งที่ใช้ไม่ได้ก็ทำเพิ่มมาใหม่ ผ้าขนหนูไม่มีก็หามา สบู่เหลว แชมพู ชุดนอนตัวใหม่ พอออกมาจากห้องน้ำก็ตัวหอมฟุ้ง ไม่รู้ว่าเสียงดังไปหรือเปล่าคนที่ทำท่านอนเมื่อกี้ถึงลุกขึ้นมา คิ้วขมวดและไม่มีรอยยิ้มหวาน...ดูหงุดหงิด

ลองขอโทษไปแล้วแต่ก็ยังไม่หาย


“หึ”


แค่นเสียงใส่

แย่แล้ว (╯︵╰,)

พยายามก้าวเท้าให้เสียงเบาที่สุด เลือกนอนบนพื้นข้างเตียง หมอนไม่มีก็ใช้แขนแทน อากาศไม่ได้เย็นมากเพราะงั้นผ้าห่มไม่เอาก็ได้ ติดอย่างเดียวที่พื้นแข็งไปหน่อย พรุ่งนี้ค่อยขอเจรจาช่วยค่าห้อง อย่างน้อยก็คงจะได้นอนโซฟาบ้าง

‘ยัยเด็กเอาแต่ใจ’

จีเคยตัวมากไปหรือเปล่านะ

ทำตามใจจนเคยตัว

ก็เลยถูกไม่ชอบแบบนี้

ฮื่อ นอกจากคุณแมวแล้วต้องง้อคู่หมั้นด้วย




(4)

ตื่นเช้าด้วยร่างกายที่เจ็บไปหมด

หลังเจ็บ แขนที่ใช้หนุนก็ปวด

คู่หมั้นเหมือนจะยังไม่ตื่น

จะว่าไปก็นึกสงสัยว่าที่บอกละเมอจะเป็นยังไง จีจำได้ว่าครั้งหนึ่งพวกพี่พากันไปดื่ม กลับมาก็พากันนอนสลบ แต่ก็มีบางคนนอนไปได้สักพักก็ลุกขึ้นมายืนทั้งที่หลับตา ชักดาบออกมาฟันสะเปะสะปะทำวุ่นวายกันไปหมดเพราะกลัวว่าจะฟันไปโดนใครเข้า ลำบากพี่ช่วยทุบให้มีสติ

ตอนนั้นวุ่นวายจริงๆ

แต่เมื่อคืนเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนะ?


‘...กลัวนอนดิ้นไปทับเธอเข้า’


ทั้งที่บอกอย่างนั้น

แต่ก็ไม่เห็นว่านอนดิ้นตรงไหนเลยนี่นา


(5)


“เอ้---า! เร่เข้ามาเร่เข้าม---า!!”


การหาเงินนี่ยุ่งยากจัง


“กำลังจะเริ่มธุรกิจเดิมพันกันแล้ว! ของรางวัลคือนี่!! เพชรราคาร่วมสามล้าน!! เพิ่งซื้อจากร้านมาหมาดๆ มีใบรับประกันแนบมาด้วย!!” ตะโกนเรียกความสนใจจากผู้คนจนเริ่มมีมามุงดู “เงื่อนไขก็คือแข่งงัดข้อ!! ใครชนะเด็กคนนี้ได้เป็นคนแรกเอาเพชรไปเลย!!”

คุณคู่หมั้นที่อาสาเป็นผู้ช่วยถือถาดที่ใช้วางกล่องเพชรออกไป โปรยยิ้มหวานเรียกคนมามุงดูมากขึ้นอีก

ไม่ใช่ว่าจีไม่อาสาหรอกนะ แต่เลโอลีโอปฏิเสธ บอกว่ายังเด็กเกินไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่เป็นของอีกคนดีกว่า

คุณคู่หมั้นน่ะสวยตั้งแต่เด็ก ทั้งสูงแล้วก็รูปร่างดี ต่างจากจีที่คุณลุงบอกว่าเป็นยัยหนูที่ใช้ไม่ได้ แผนการอะไรก็ไม่รู้เรื่อง กลัวว่าจะทำแผนของเขาพัง


“ค่าเข้าร่วมคนละหนึ่งหมื่นเจนี่!!”


ใบหน้าเด็กๆตกคนได้ยอดเยี่ยม

แค่พวกเขาเห็นว่าคู่แข่งที่ต้องชนะเป็นกอร์น---เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ก็ตกหลุมพรางของเลโอลีโออย่างง่ายดาย คนที่มามุงต่างพากันยื้อแย่งกันเป็นผู้เข้าแข่งคนแรก คาดหวังว่าจะได้รับชัยชนะ แต่คนแล้วคนเล่า ถึงตอนแรกกอร์นมีทีท่าว่าจะแพ้ แต่สุดท้ายก็ชนะทุกตา

แกล้งออมแรง กับทำท่าว่าจะไม่รอด

แผนของคุณลุงเขาล่ะ

น้องแมวไม่ได้รับมอบหมายหน้าที่อะไรเป็นพิเศษ ยืนดูอยู่ข้างสนามด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย ฮื่อ ใช่ไหมล่ะ พนันแค่นี้กับเงินจำนวนมากขนาดนั้นไม่มีวันสำเร็จหรอก ชนะเก้าแสนครั้ง กอร์นได้โตก่อนพอดี

พวกพี่บอกว่าปล้นน่ะง่ายที่สุด

แต่ศัตรูเยอะขึ้นนี่สิ

วุ่นวายจะตาย ไม่เอา!٩(๑`н´๑)۶

ยิ้มกริ่มภายใต้ฮู้ดที่คลุมจนไม่เห็นหน้า ตบกระเป๋าใบใหญ่ที่สะพายข้างอยู่ด้วยความมั่นใจ ก่อนจะหันไปหาคนข้างๆ ไม่ได้เป็นผู้ช่วยก็ดีเหมือนกัน โอกาสคุยกับคุณแมวจะได้เพิ่มขึ้น ไม่ได้เจอกันนานน้องกระเพาะคิดถึงจะตายแล้ว

หอมๆไปหมด

คุณอันดับหนึ่งในใจของจี


“มาเล่นเกมกันเถอะคิรัวร์”

“...”


แน่ะ ไม่สนใจ

คงยังไม่หายโกรธเรื่องตั้งแต่ลานประลองแน่เลย


“ขอโทษ”

“...”

“ขอโทษที่หายวับไปแบบนั้นนะ”

“...”


โดนเมินล่ะ

น้องแมวกำลังโกรธจริงๆด้วย


ความรู้สึกเหมือนได้กลายเป็นธาตุอากาศทำเอาอยากจะร้องไห้ขึ้นมา แต่พอคลำกระเป๋าแล้วนึกถึงจำนวนเงินก็ฮึบสู้ ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล จีไม่ยอมให้สายสัมพันธ์อาหารที่อุตส่าห์ฟูมฟักมาร้าวฉานหรอก!

“หายโกรธแล้วมาเล่นเกมกันเถอะนะ”

กระตุกชายเสื้ออีกฝ่ายยิกๆ


“แค่ตอบสิ่งที่จีอยากรู้ หนึ่งข้อต่อร้อยล้าน”


คนเมินในที่สุดก็หันมาสนใจ ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายวาววับเหมือนเจอเหยื่อ แต่พอรู้ตัวว่ากำลังถูกล่อก็ขมวดคิ้ว ใบหน้าดูก่ำกึ่งระหว่างอยากสนใจกับอยากเมิน

“ล้อเล่นหรือไง”

พูดแล้ว!

ถึงจะยังดูไม่หายโกรธแต่แค่ยอมพูดด้วยก็ดีแค่ไหน จียิ้มกว้าง เปิดกระเป๋าที่สะพายข้างอยู่ เงินจำนวนมากที่อัดแน่นอยู่ในนั้นทำให้เจ้าแมวรีบปิดให้แทบไม่ทัน ส่งสายตาดุๆมาให้ กระซิบเสียงเบา

“เธอจะบ้าเหรอ!”

ตั้งแต่ตอนที่เจอครั้งแรก จนกระทั่งเมื่อกี้ คิรัวร์ไม่ยอมสบตาเลยสักครั้ง

แต่เมื่อกี้เราสบตากัน

จีถึงได้เห็น

ว่าในนั้นไม่มีความโกรธเลยสักนิดเดียว


“จะเล่นหรือเปล่า”

“ชิ...”

เขาเบนสายตาหนีอีกแล้ว

“ถ้าไม่จ่ายล่ะก็น่าดู”


ขู่ได้ไม่น่ากลัวสักนิด


“งั้นข้อแรกเอาเป็น...คิรัวร์โกรธจริงรึเปล่า?”

“...”

“ไม่ตอบไม่ได้เงินนะ”

“ฉันไม่ตอบ”


อ่ะ

ทั้งที่อยากรู้แท้ๆ


“ข้อสอง”

“อย่าถามงี่เง่า”

“ของที่คิรัวร์ชอบล่ะ”

เขาถอนหายใจ “งี่เง่าจริงๆด้วย”


ไม่ได้งี่เง่านะ

ของที่น้องแมวชอบไม่ได้งี่เง่านะ


“ช็อกโกโรโบ กับ...”


ประโยคยังไม่จบ

จีเห็นเขาย้ายสายตาไปมองคุณคู่หมั้นที่อยู่ห่างออกไป เธอหันหลังอยู่ ในมือถือถาดวางกล่องเพชร ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเลโอลีโอได้อย่างดีเยี่ยม บางครั้งก็ให้กำลังใจคนแพ้ ผู้ชายจากที่จะโกรธหาเรื่องก็เปลี่ยนสีหน้า ทำท่าจะมาเล่นอีก ลูกค้าเยอะขึ้นจากตอนแรกเป็นเท่าตัว

คิรัวร์หันกลับมา ในดวงตาสีฟ้ามีความรู้สึกบางอย่างเจือจาง ปากที่จำได้ว่านุ่มขนาดไหนตอนจูบราตรีสวัสดิ์กำลังจะต่อประโยคที่ค้างคาให้จบ

ดวงตาคิรัวร์สวยมาก และจีก็ชอบมองมัน เพราะทำให้นึกถึงท้องฟ้าหลังฝนตก เป็นสีฟ้าที่สว่างสดใส

เป็นโลกใบเล็กของจี

แต่ครั้งนี้จีก้มหน้าและไม่ได้มอง


“คำถามที่สาม”


ไม่ได้ฟังเขาพูดต่อด้วย



“หนูอยากรู้...”



จู่ๆก็นึกถึงมิลกี้ขึ้นมา

พี่ชายคนนั้นตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันพยายามพูดเรื่องหนึ่งกรอกหูเสมอ เป็นเรื่องของตระกูลเนลสันกับความสัมพันธ์บ้านโซลดิ๊ก จำได้เลือนรางแค่ว่าที่การหมั้นเกิดขึ้นก็เพราะปู่เซโน่กับปู่ของอีกบ้านเป็นเพื่อนร่วมธุรกิจกัน เผอิญวันหนึ่งไปฉลองกันหลังงานเสร็จ ไม่รู้ยังไงถึงนึกเชื่อมสายสัมพันธ์ขึ้นมา

แล้วก็หักหลังอะไรสักอย่าง

ตอนนั้นมิลกี้กัดฟันอย่างหงุดหงิดเมื่อพูดว่าพวกเนลสันเอาข่าวบ้านโซลดิ๊กไปขายให้คนมีเงิน อิลูมิกับมีอาไม่เท่าไหร่เพราะตั้งแต่แรกพี่ชายเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แต่คิรัวร์...ช่วงแรกที่ถูกบ้านคุมก็มีคู่หมั้นมาเยี่ยมตลอด

พอรู้ก็เลยเสียใจมาก



“คิรัวร์ชอบคุณคู่หมั้นรึเปล่า?”



มิลกี้บอก...เพราะรักมากก็เลยเสียใจมาก

‘กับยัยนั่น เธอสู้ไม่ได้หรอก’

รัก


“...”


และตอนนี้ก็อาจจะยังรักอยู่

เป็นคนที่จีสู้ไม่ได้


“คำตอบล่ะ”


เนิ่นนาน

คิรัวร์ก็ยังเงียบ

ไม่รู้ว่าไม่มีคำตอบ หรือว่าตอบไปแล้วกันแน่


“อะ...”


จีกะพริบตาถี่ รู้สึกร้อนๆที่ขอบตา ภาพที่เห็นพร่ามัวด้วยหยดน้ำที่รื้นขึ้นมานิดหน่อย อีกฝ่ายดูตกใจ ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง ยื่นมือมาจะเช็ดน้ำตาให้...จีถอยหลัง พยายามยิ้มให้เขาแม้จะรู้สึกว่าครั้งนี้ยากกว่าทุกที

ก่อนจะส่งทั้งกระเป๋าให้

และวิ่งออกมาโดยที่ใบหน้าเปียกไปหมด



“...ฮึก”



ลมหายใจติดขัด

ยิ่งเช็ดหยดน้ำยิ่งเพิ่มมากขึ้น


เงินในนั้นมีเท่าไหร่กันนะ

พันล้าน? สองพันล้าน?


ไม่รู้สิ




“ฮึก...คิรัวร์...”




ไม่รู้อะไรเลย






(6)

โลกกำลังพัง

โลกกำลังจะพังลงมา

เหมือนทุกอย่างกลายเป็นสีขาวดำ ผู้คนมากมายกลายเป็นฝูงมดยั้วเยี้ยรำคาญตา กลิ่นหลากหลายปะปนจนจมูกจะรับไม่ไหว สายตากับเสียงซุบซิบเหมือนเงาตามหลอกหลอน ไม่ชอบจนอยากจะทำให้หายไป

‘จี’



“...เจอแล้ว”



น้ำเสียงกับกลิ่นหอมอันคุ้นเคย

และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็คล้ายกับเวลาได้หยุดนิ่ง ภาพขาวดำแตกสลายค่อยคืนสีสัน พี่ชายที่ไม่ได้พูดกันเลยตั้งแต่มายอร์คชินยืนอยู่ทางเข้าตรอก ดวงตาเรียวเล็กจดจ้องที่ร่างที่ทรุดลงกับพื้นสกปรกนิ่ง

‘จี’


“เจอยัยหนูแล้วเหรอเฟย์ตัน”

เป็นเสียงของพี่ตัวโต---แฟลงคลิน

“เปล่า” เขาขยับตัวมาบังทางเข้าตรอกไว้จนมิด บังจนไม่เห็นร่างเปื้อนดินที่ทรุดอยู่บนพื้น “น้องไม่อยู่นี่หรอก”

“ว่าแล้วเชียว ไปหาตามร้านขนมดีกว่ามั้ง”

“ฉันรออยู่ข้างนอกแล้วกัน”

“งั้นฉันจะไปกับชิซึคุ”


เสียงพูดคุยค่อยๆเงียบไป

พี่สาวกับพี่ตัวโตคงไปร้านขนมแล้ว


เหลือแค่พี่คนโหด



“ว่าไง ยัยเด็กดื้อ”



ที่ไม่ได้โหดสักนิด

ในอ้อมแขนของเขาอุ่น แม้จะได้กลิ่นคาวเลือดที่ติดเสื้อจางๆแต่มันก็ถูกกลบไปด้วยกลิ่นหวานของเขา


“มอมแมมไปหมด”

“ฮื่อ”

เขาเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มให้ ก่อนจะปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงออกจากหน้า น้องตัวดีร้องไห้จนตาแดง สภาพดูไม่ได้สักนิด

“ใครทำ”

ถึงนุ่มนิ่มเหมือนเดิม แต่ก็ซูบลงกว่าที่เห็นตอนประชุม


“...หนู”


คำตอบ

มันก็มีอันเดียว



“หนูทำตัวเอง”





.......







เหมือนกรรมตามสนอง



‘จี อยากลองกินดูไหม?’



ที่ชิงสิ่งสำคัญของผู้อื่น


‘นั่นอะไรน่ะคุโรโร่?’

‘เห็นจีบอกว่าอยากลองกินของใหม่ๆฉันก็เลยไปหามาให้’ ขยับยิ้ม ‘สีแดงสวยใช่ไหม?’

‘หนูกินไม่ได้ นั่นเป็นดวงตาของเผ่าเพื่อนตัวเอก’

‘แต่ไม่ใช่เพื่อนจีสักหน่อย’



โลกใบเล็กของจี



‘ถึงจะถูกเกลียดก็ยังมีฉันกับพี่คนอื่น’

‘รักมากเลยนะ’

‘เพราะงั้นทำตามใจเถอะ’


‘เด็กดี...อ้าปากหน่อยสิ

ลองชิมสักคำนะ?’





ก็เลยถูกแย่งไปเหมือนกัน










--------------------------


mel : น้ำผึ้ง

: คำปลอบโยนที่หวานเหมือนน้ำผึ้ง


--------------------------


-หัวข้อ- ที่นอน

จี : (´ヘ`;)


-หัวข้อ- เอาแต่ใจ

พี่ชายคนหนึ่ง : เด็กเอาแต่ใจบ้างก็น่าเอ็นดูออก


ถาม : คิดไปเองรึเปล่าว่าในหมู่พี่ชายพี่สาวเหมือนจะมีคนหนึ่งได้รับสิทธิพิเศษเรียกชื่อ 'จี' ได้คนเดียวนะ?

พี่ชายคนหนึ่ง : *ยิ้ม* เพราะเป็นอันดับหนึ่งไง



*พี่ชายคนหนึ่งที่คุณก็รู้ว่าเป็นใคร

555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

อร่อยเลย

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ มีม


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 296 ครั้ง

552 ความคิดเห็น

  1. #526 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 07:07
    ยังทำใจกับเรือที่ล่มไม่ได้ToT
    #526
    0
  2. #440 fxxkthisfeeling (@ri-chan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 15:04
    แงงงงงน้องจีค้าบบโอ๋ๆนะ เรือแมวโดนพังยับเลยหนีไปขึ้นเรือเฟย์ละ
    #440
    0
  3. #364 li-zhu (@li-zhu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 23:30
    สนุกมั่กๆโลย.-.; ล่าสุด พังเรือคิรัวอย่างเก้วกาด! หาคนมาฮีลใจน้องทีอุแง
    #364
    0
  4. #360 endfeel (@princesssong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 08:31
    ย้ายออกจากเรือแมวไปซบเรือเฟย์
    #360
    0
  5. #348 มิคาเสะจัง (@Mikhasea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 08:39
    ไม่ชอบจีตอนนี้เลย น้องไม่สดใสกลับร่าเริงเร็วๆนะ
    #348
    0
  6. วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 00:53
    สนุกมากเลยค่ะ นี่อ่านรวดเดียวจบเลย555 รีบมาต่อนะคะ รอไม่ไหวแย้ว
    #343
    0
  7. #342 BINBOUDAA (@binbouda) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 20:49
    ไปหาพี่ชายดีกว่าหนูน้อย รักน้องเสมอ แถมดีทุกคน.. แฮ่กๆ
    #342
    0
  8. #341 tappiesjay (@tappy-tp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 18:06
    น้องร้องฉันก็ร้อง ยัยหนูมากอด มาโป๊ะๆมาา ToT
    #341
    0
  9. #340 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 16:12
    ???//ติดตั้งระเบิดไว้ที่เรือ"คิรัวร์"เรียบร้อยเเล้วค่ะบอส

    เรา//ดีมากงั้นก็ระเบิดไปซะคิรัวร์ บังอาจมาทำให้จีที่น่ารักของฉันร้องไห้ ว่ะฮ่ะฮ่ะฮ่าาาา

    ตูมมมมมมมม
    #340
    0
  10. #338 JubGdLone (@JubGdLone) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 15:17
    มิลกี้น่ารักก
    #338
    0
  11. #334 A.SIN/Fuyu (@Hawthorn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:33
    พังเรือโว้ยยยยย
    #334
    0
  12. #331 kusachi shiga (@shiga123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 12:45
    อยู่กับพี่ชายอันดับ1ดีกว่า ฮึกๆ
    #331
    0
  13. #330 No ซีเรียส (@warare6976) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 12:38
    พังเรือแปป
    #330
    0
  14. #329 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:55
    คิรัวคนเลวววว
    #329
    0
  15. #328 Rain_Tears (@Rain_Tears) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:30

    โอ้โห...เจออย่างงี้นี่...ไม้พายหักเลยค่ะ...//ทืบเรือตัวเอง

    ลงเรือเฟย์ตันแล่วววว( ºÄº ) คิรัวร์คนเลวววว วว ว

    #328
    0
  16. #327 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:03
    เททิ้งไปเลยตระกูลโซลดิ๊กไม่เอาแล้วทำไมทำอย่างนี้ไปอยู่กับพวกกองโจรเงามายาเลยอยู่กับพวกพี่ชายพี่สาวดีกว่าเยอะ
    #327
    0
  17. #326 -Cintear- (@jenny-boboo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:36
    พี่เฟย์~~~~ พี่เฟย์พาน้องไป หลบให้พ้น ถ้าเจอหน้าสองพี่น้องนั้น ฝากตึ้บสักทีนะพี่ ฮึ้ยยยยยยยยย
    #326
    0
  18. #325 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:26
    จะเท!!!จะเททั้งตระกลูให้หมดเลยย จะเอาพี่ชายจะเอาๆๆ
    #325
    0
  19. #323 Jishou (@casanovait1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 06:57
    แงง!! เฟย์ตัน โฮ!! เอาน้องปายยย ฮืออ ขอให้น้องอยู่กับกลุ่มโจรกับเฟย์ตันไปยาวๆเลย ฮึก เกลียดตระกูลโซลดิ๊กผีบ้านี่แล้ว ทำไมทำกับน้องแบบเน้!! พี่เฟย์ก็โอเคนะคะ..รักน้องหน่อย ฮือออ
    #323
    0
  20. #322 chrysalis_devil (@chrysalis_devil) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 06:53
    อิแมว นายทำน้องร้องไห้ เชียนพี่เฟแทนได้มะ
    #322
    0
  21. #321 sinnavong (@sinnavong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 02:12

    ว่าแล้วเชียว​ ว่ามันต้องเป็นแบบนี้

    เฮ้อ​~ สงสารน้องอ่ะ

    #321
    0
  22. #320 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:35

    ทำไมยิ่งอ่านยิ่งเกลียดคิรัวร์ ทำกับน้องขนาดนี้เลย ถ้ารักคู่หมั้นขนาดนี้ แล้วที่ผ่านมาคืออะไร คอยหึง หวง ห่วงน้อง อย่างนู้นอย่างนี้ คิดถึงใจน้องบ้างมั้ย? ถึงว่าทำไมชอบคอยกันน้องออกห่างตลอดเหมือนรำคาญ
    น้องตัดใจจากไอ่แมวบ้าไม่รักดีเถอะ อย่าไปเสียเวลากับคนไม่เห็นค่าน้องอีกต่อไปเลย
    #วอนไรท์ อย่า!!! เอาพวกพี่น้องตระกูลโซลดิ๊กมายุ่งเกี่ยวกับน้องอีกเลย เจอกันก็ทำเมิน ไม่เห็น ไม่รู้จัก ไม่สนใจไปเลย สะใจดี //อินนนน ไม่เอาคิรัวร์ๆๆๆ ไม่เอาอิลูมิด้วย เทให้หมดตระกูลเลยย
    #320
    2
    • #320-1 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 13)
      2 มิถุนายน 2562 / 02:58
      +1เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ เมินมันทั้งตระกูลไปเลย
      #320-1
    • #320-2 DARK_EARN (@jommobile0507173) (จากตอนที่ 13)
      2 มิถุนายน 2562 / 15:17
      ++++++
      #320-2
  23. #319 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:29
    เอาล่ะค่ะ ได้เวลาเทเรือแมวแล้ว เธอทำน้องร้องไห้ ถือว่าเราขาดกันนน!! *เจาะท้องเรือ*
    #319
    0
  24. #318 meko_18 (@jitatip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:12
    งืออ สงสารน้อง เราจะพังเรื่อทิ้ง ณ บัดนี้!! เรื่อแมวจงล้ม ไปอยู่กับพี่ชายพี่สาวหรือไม่ก็ตัวตลกดีกว่านะน้อง~
    #318
    0
  25. #317 32157 (@32157) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:02

    ขอให้น้องหนีไปจากบ้านโซดิ้กหนีไปอยูกับพี่ชายพี่สาวไม่ก็ตัวตลกดีกว่าเลยค่ะ
    #317
    0