เมื่อราชาปีศาจกลายเป็นสุนัข the king of the dog

ตอนที่ 9 : ปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มี.ค. 59

สายตาของผู้คนนับร้อยที่มองมาทางฉันเป็นตาเดียว ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆขึ้นมาทันที คงเพราะน้องชายสุดดังระเบิดดันมาเดินข้างฉันนี่แหละ

“เราแยกกันเลยดีกว่า” พูดจบแพนด้าก็แยกตัวไปจากฉันอย่างรวดเร็ว จะเรียกว่ารอดจากสายตาอย่างสมบูรณ์ก็คงไม่ได้เพราะถึงแยกไปฉัน ก็ยังโดนมองอยู่ดี

“ยัยหมี!! มานี่เร็ว” เมี๊ยวเพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวของฉันกวักมือเรียกอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ใต้ต้นไม้ที่ไม่มีคนสักคนอยู่บริเวณนั้น

“ว่าไงแก!” ฉันตรงเข้าไปหายัยเมี๊ยวทันที

“หมี เล่ามานะว่าทำไมเมื่อกี้ถึงเดินมากับแพนได้” ยัยเมี๊ยวหรี่ตาลงอย่างจับผิด

“บังเอิญเจอกันหน้าโรงเรียนน่ะ” ฉันไม่ได้อยากโกหกเพื่อนแต่บางเรื่องก็พูดยาก

“เขาไม่รู้จักแกไม่ใช่หรอ” เพียงวูบหนึ่งฉันสังเกตเห็นสีหน้าของเมี๊ยวเปลี่ยนไป แต่เธอก็กลับมาแสดงสีหน้าปกติในทันที

“ก็นะเขาคงเห็นฉันเจ็บขาก็เลยอยากช่วยมั้ง” ฉันยิ้มแหย่ๆให้เพื่อนรักที่ตอนนี้ นางยีกยิ้มกว้างกว่าปกติมากๆ หน้าบานหมดแล้วเพื่อนเรา

“ไปห้องเรียนกันเถอะ”

“อืม” ยัยเมี๊ยวลากแขนฉันจนมาถึงห้องเรียน ก่อนจะทำการปลดกระเป๋าของฉันและวางลงบนเก้าอี้ให้เสร็จสัพ วันนี้มาแปลกแฮะ

“แกยังอยู่ชุมนุมเดิมรึเปล่า” ยัยเมี๊ยวนั่งเท้าค้างบนโต๊ะ พรางมองมาที่ฉัน ที่กำลังแกะห่อข้าวอยู่

“ฉันอยู่ชุมนุมทำอาหารน่ะ”

“ย้ายเมื่อไหร่เนี่ย ไม่เห็นรู้เลย” สีหน้าตกใจ (เวอร์เล็กน้อย)

“สักพักละ แล้วแกอะ”

“ฉันพึ่งย้ายตอนที่แกหนีกลับบ้านเร็วๆวันนั้นไง”

“ชุมนุมอะไร”

“บาสจ้า” ฉีกยิ้ม

“เอ๋? โรงเรียนเรามันมีแต่บาสชายไม่ใช่หรือไง หรือ จริงๆแล้วแกเป็นผู้ชาย!!

“จะบ้ารึไง! บอบบางอย่างฉันเนี่ยนะ ฉันไปสมัครเป็นผู้จัดการต่างหาก”

“คนที่ไม่ชอบกลิ่นเหงื่อแบบแกเนี่ยนะ ยัยเมี๊ยว”

“แหม่ๆ คนเรามันก็มีเหตุผลที่ทนทำในสิ่งที่ไม่ชอบอยู่แล้ว”

“เหตุผล..” ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามต่อครูก็โผล่เข้ามาจนนักเรียนวิ่งกลับที่กันแทบไม่ทัน และแล้วคาบแรกของวันก็เริ่มขึ้น อ้อฉันกินข้าวหมดแล้วนะหายห่วง

…………………………..ถ้าพักเที่ยงตอนนี้จะเร็วไปไหม……………………………..

อ๊อดดดดดดดดดด!!! พักเที่ยงแล้วเรียนติดกันมาสี่คาบมันทำให้ให้ฉันหิวมากกว่าปกติ ที่จริงก็หิวแบบนี้ทุกวัน แต่ว่าวันนี้ตอนบ่ายไม่มีเรียนมีแต่ชุมนุมคาบเดียว ดีจังจะได้พักอ่านหนังสือบ้าง

“หมีกินข้าวกัน” ยัยเมี๊ยวดึงกล่องข้าวออกมาสองกล่องออกมาจากกระเป๋านักเรียนก่อนจะวางแหมะลงตรงหน้าฉัน

“โทษทีนะวันนี้คงกินข้าวด้วยไม่ได้เลยทำข้าวกล่องมาให้เป็นการไถ่โทษนะ เพื่อนรัก”

“แล้วแก จะไปไหน”

“ความลับจ๊ะ” ว่าพรางแลบลิ้นขยิบตาเอียงหัวเล็กน้อยก่อนวิ่งออกไปจากห้อง ถ้าไม่นับความไร้สาระของเจ้าตัวยัยเมี๊ยวก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักมากๆคนหนึ่ง และผมสีส้มของเอก็ดูโดดเด่นอยู่พอสมควรเลยมีผู้ชายจำนวนไม่น้อยเข้าหายัยนี่ ฉันเห็นผู้ชายชอบเรียกยัยเมี๊ยวไปคุยนอกห้องบ่อยๆ พอถามว่าคุยอะไรยัยเมี๊ยวก็บอกว่า ความลับ ตลอดคงสารภาพรักแน่นอน

“แล้วเราเอาไงละทีนี้” ฉันนั่งมองกล่องข้าวสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าแพนนัดครูไว้ที่ดาดฟ้าตึกหนึ่ง เราน่าจะไปช่วยน้องชายตัวแสบอธิบายเรื่องของเราให้นครูฟังดีไหมน้า ดีละ!เอาตามนี้ไปกินข้าวดาดฟ้าตึกหนึ่งละกัน ฉันเดินมาตามโถงทางเดินของตึกหนึ่งจนขึ้นมาถึงชั้นดาดฟ้า ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูแต่พอมองผ่านกระจกใสเข้าไปก็สะดุดตาเข้ากับผู้หญิงผมสีส้มที่กำลังจับมือของผู้ชายคนหนึ่งมาทาบที่หน้าอกตัวเองดูเหมือนจะไม่ใช่การจบหน้าอกแต่เป็นการทาบเพื่อพังเสียงหัวใจอะไรทำนองนี้มากกว่าแต่ก็โดนหน้าอกอยู่ดี ถึงจะเห็นแค่ข้างหลังก็รู้ว่าหน้าเธอแดงขนาดไหนเพราะสีของหูมันบ่งบอกอย่างชัดเจน ผู้ชายคนนั้นดูท่าทางจะตกใจแต่ก็ดูเหมือนว่าจะควบคุมสติเอาไว้ได้และที่น่าตกใจกว่า เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นก็คือยัยเมี๊ยวและผู้ชายหัวดำตรงนั้นมัน

“แพนด้า” ฉันรู้สึกตกใจและงงสุดๆว่าสองคนนี้เขาไปรู้จักกันตอนไหน แล้วทำไมเรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ ฉันควรหลบไปก่อนดีไหมนะ

“ใครอยู่ตรงนั้นหรอค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันหันกลับไปมองแทบจะทันทีก็พบว่าเธอคือครูนักศึกษานั้นเอง

“สวัสดีค่ะครู”

“อ่าวเธอคือแพนอยู่ในนั้นรึเปล่าจ๊ะ”

“เออครูค่ะหนูว่าเราเปลี่ยนที่นัดดีกว่านะค่ะเอาเป็นดาดฟ้าตึกสองไหมค่ะ”

“ทำไมละจ๊ะ..ก็”

“รีบไปกันดีกว่าค่ะ” ฉันรีบดันหลังครูลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มือของฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อหวังว่ามันจะไม่เปียกเสื้อครูจนถูกจับได้ว่าเหงื่อแตกหรอกนะ พวกเรามาถึงดาดฟ้าตึกสองในเวลาไม่นานเพราะฉันทั้งลากทั้งดันครูมาที่นี่ และระหว่างทางฉันก็โทรตามแพนด้าเรียบร้อยเพราะถ้าไม่โทรครูจะต้องเห็นแน่ๆก็ดาดฟ้าตึกหนึ่งกับตึกสองมันไกลกันไม่มากเท่าไหร่

“แฮกๆ เธอ..บอกครูได้รึยังว่าทำไม..ต้องเปลี่ยนที่นัดด้วย” เสียงครูนักศึกษาร่างอ้วนถวน เอ่ยอย่างเหน็ดเหนื่อย

“คืออ้อ..ตรงนั้นมันมีสนิมเหล็กเยอะน่ะค่ะ อีกอย่างตรงนี้ก็ใกล้ห้องพักครูด้วยครูจะได้กลับง่ายไงค่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆให้ครูไม่รู้ว่า ครูจะเชื่อที่ฉันพูดไหม

“อืมมม ก็ดีนะจ๊ะ” เฮ้ออออ รอดไปที

“สวัสดีครับ” แพนที่เปิดประตูเข้ามายกมือไหว้ครูก่อนจะเดินตรงมาที่มาฉัน พอเห็นหน้าหมอนี่ภาพเมื่อไม่กี่นาทีก่อนก็ลอยเข้ามาในหัวฉันทันที และมันทำให้ฉัน...

“เธอเป็นอะไรอีก หน้าแดงหมดแล้ว” เอ๊ะจริงหรอเนี่ยยย

“เปล่าหรอก”

“ออ ก็ดี” พูดจบแพนก็หันหน้าไปทางครูก่อนจะยิ้มให้

“แพนเธอกับ..” ครูเริ่มอึกอักในการพูด คงเพราะเธอพึ่งฝึกประสบการครั้งแรกในการเป็นครู

“หมีน้อย”

“ใช่จ๊ะหมีน้อย..

“เราเป็นพี่….

“ไม่ใช่ครับ เราเป็นแฟนกัน” เฮือกก!

O0O>>>>หน้าฉัน

“-_-“>>>>>หน้าแพน

O[]O+!!!!>>>หน้าครู

“ครูค่ะมันไม่ใช่

“มันใช่แล้วครับ ครูไม่ต้องเป็นห่วงผมไม่สร้างปัญหาอย่างการทำยัยนี่ท้องแน่นอน” ว่าพรางชี้มาที่ฉันด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ครูเข้าใจ..จ้ะ ยังไงก็..ระวังหน่อยนะจ๊ะ ครูขอตัว” สีหน้าของครูดูช็อกสุดๆอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วครูก็เดินจากไปโดยทิ้งเราไว้สองคน

“นายมันบ้า!! โกหกทำไม”

“ถ้าบอกว่าเป็นพี่น้อง เรื่องนี้อาจหลุดออกไปแล้วเธอจะถูกตามตื้อจากผู้หญิงที่น่ารำคาญพวกนั้นเพราะฉันถ้าบอกว่าเป็นแฟนก็อาจถูกกลั่นแกล้ง”

“แล้วแบบหลังไม่เลวร้ายกว่ารึไง”

“ถูกตื้อคือโดนโทรจิกไม่มีเวลาว่างมาอ่านหนังสือ”

“โดนแกล้งก็บากเจ็บอ่านหนังสือไม่ได้”

“อ่ะ! จริงด้วย แก้ทันไหมนะ”

“อย่ามาตลกนะยะ! ทำไมนายไม่คิดดีๆก่อนแล้วค่อยตอบครูกัน”

“ฉันคิดมาตั้งแต่คาบแรกยันตอนนี้ก็คำตอบเดิม”

“อะไรนะ!

“อันที่จริงเหตุผลหลักที่ทำแบบนี้ ก็คือการเอาเธอมาเป็นไม้กันหมา”

“หะ?

“ปกติหมาทั่วไปฉันจัดการเองได้ แต่ที่ยิ่งแน่ใจว่าต้องตอบครูแบบนี้ก็เมื่อไม่กี่นาทีก่อนมาแจอครู”

” ภาพบนดาดฟ้าตึกหนึ่งมันกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่แพนพูดจบลง

“ฉันจะดึงเธอออกมาจากหมาล่าเนื้อที่น่ากลัวที่สุดเอง”

“นายหมายความว่ายังไง” เขาพูดอะไร แล้วหมาล่าเนื้อที่น่ากลัวที่สุดคือใครกัน

“เธออย่าพึ่งรู้เลย แต่ว่าเธอนี่โชคร้ายเรื่องเพื่อนจังเลยนะ” พูดจบก็เดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนอยู่บนดาดฟ้าคนเดียว จะว่าไปมันใช่เวลามาคิดเรื่องนั้นไหมเนี่ย ต้องรีบอ่านหนังสือจะสอบอีกคาบแท้ๆ เอาละสู้ตาย!!

…………………………….บรรยาย แพนด้า…………………………………..

ผมไม่รู้ว่าหมีน้อยเข้าใจที่ผมบอกใบ้ไปไหม แต่ก็อาจจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจหว่า ผมหมายความตามที่พูดเธอไม่มีดวงเรื่องเพื่อนจริงๆ มีน้อยมากแถมคนหมั่นไส้ก็เยอะคงเพราะผู้ชายไปสนใจเธอมากเกินไป และที่มันน่ากลัวที่สุดคือคนที่เธอไว้ใจนั้นแหละที่น่ากลัว จะว่าไปเมื่อเช้าตอนหมีน้อยยังไม่ออกจากห้องผมได้คุยบางอย่างกับหมาดำลูซัส เขาบอกผมว่า…..

ตอนเช้าก่อนออกจากบ้าน

“ออนี่ เจ้าเด็กแพน ที่โลกปีศาจจะส่งจดหมายมาให้ข้า”

“แล้ว”

“ข้าอยากให้เจ้าเตรียม ของในใบนี้ให้หน่อยมันจำเป็นต่อการอ่านจดหมาย” ว่าพรางส่งกระดาษสีดำมาให้ ผมรับมาดูก่อนจะยื่นมันคือให้เจ้าของไป

“หืม? เจ้าจำได้แล้วรึ”

“เปล่า”

“แล้วยื่นคืนให้ข้าทำไม”

“นายก็ดูใบนั้นเองสิ”

“โอ๊ะ!!โทษทีๆข้าลืมเขียนเสียสนิทเลย” เรื่องแบบนี้เขาลืมกันด้วยหรือไง

“นายบอกฉันง่ายกว่าไหม”

“เอางั้นก็ได้ ข้าอยากได้ชุดชั้นในสตรีน่ะ”

“อไรนะ!!!!!!!!

“เอาแบบเป็นผ้าแล้วกันไม่มีฟองน้ำ ที่สำคัญต้องไม่มีใครใส่มาก่อน”

“มันจำเป็นต่อการอ่านยังไงกัน!!

“อันที่จริงมันจำเป็นต่อการทำลายจดหมายหลังอ่านเสร็จ”

“ไม่เข้าใจ ถ้าต้องใช้ก็ให้หมีน้อยไปซื้อสิทำไมต้องฉัน”

“มนุษย์เอ๋ย สำหรับโลกปีศาจผู้หญิงและชั้นในของสตรีเป็นของที่อันตราย มันทำให้เมืองทั้งเมืองพังได้แต้ก็ทำให้สร้างได้เช่นกัน ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถให้ผู้หญิงแตะชั้นในได้”

“ทำไมละ”

“ของอัตรายอยู่ด้วยกันจะอันตรายเป็นเท่าตัว”

“มันเป็นไปไม่ได้หรอก พนักงานก็เป็นผู้หญิง พวกเธอต้องเคยแตะอยู่แล้ว”

“ถ้าไม่ใช่คนที่ข้ารู้จักก็ไม่มีปัญหา”

“แล้วทำไมฉันต้องช่วยนาย”

“ข้าจะยอมทำตามที่เจ้าสั่งหนึ่งครั้ง”

“ทุกอย่าง?

“แน่นอน เพราะข้าจะกลายร่างเป็นคนได้จากจดหมายในครั้งนี้”

“ตกลง”

………………………………………………………………………………………………….

ผมดีใจที่ตัวเองตอบตกลงไป เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่าจะสั่งอะไรหมอนั่นดี และก็คิดออกแล้วด้วยว่าจะเอาคืนยังไงตอนที่หมาดำลูซัสกลายร่างเป็นมนุษย์ แต่เลิกเรียนวันนี้ผมต้องแบกหน้าไปร้านชุดชั้นในเนี่ยสิเพราะงั้นผมจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกแน่นอน



....................................................................ขอกล่าวนิดนิ่ง................................................................................

เพราะช่วงก่อนหายไปนานเลยอยากไถ่โทษ โดยการอัพอีกตอนไปเลย ฮ่าาาาาาาา ขอบคุณที่ติดตานะจ้าาา

19 ความคิดเห็น

  1. #15 mask11 (@yaoimask) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 19:21
    อ๊ากกกกก!?>///////<
    รอคับรอ ไรท์สู้ๆเฮๆ
    #15
    0
  2. วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 22:42
    ขอบคุณนะคะไรท์ ติดตามตอนหน้าค่าาาา
    #14
    0