เมื่อราชาปีศาจกลายเป็นสุนัข the king of the dog

ตอนที่ 8 : เลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มี.ค. 59

ข้ายืนมองเลือดในชามอยู่สักพัก ไม่ใช่เพราะข้าไม่ชินกับการดื่มเลือด แต่จะให้เลียจากในชามมันก็รู้สึกแปลกๆอยู่ดี (ถ้าไม่เป็นการยุ่งยากจนเกินไป ก็ต้องขออนุญาต ข้ามการเขียนฉากเลียเลือดไปตอนทีเลียเสร็จแล้วเลย เพื่อเป็นการรักษาภาพพจน์ของราชาปีศาจ)

“เอาเถอะ ถึงเลือดนี่จะไม่ใช้เลือดของสาวงามแต่ก็รสชาติไม่เลว” ข้าพูดพรางเลียปากตัวเองอีกสองที ก่อนจะเดินไปยั่งห้องของหมีน้อย ตอนนี้มีถังน้ำที่ไอ้เจ้าแพนยกมา วางแหมะอยู่ตรงประตูห้องพอดีถ้าจะเช็ดตัวให้นางคงต้องเปลี่ยนร่างก่อนแต่ร่างมนุษย์ของข้าคงอยู่ได้ไม่กี่ชั่วโมงเพราะดื่มเลือดไปนิดเดียวเท่านั้น แต่ยังไงข้าก็ต้องทดแทนบุญคุณที่หมีน้อยอุส่าให้ที่พักและการดูแลนางอย่างเต็มที่ สุนัขขนสีดำเริ่มหลับตาลงอย่างช้าๆ บัดนี้เลือดในกายของเขาร้อนผ่าว ในไม่กี่อึดใจร่างสุนัขก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เรื่อยๆจนกลายเป็นร่างของมนุษย์ที่เปลือยเปล่า เปลือกตาที่หลับอยู่เปิดขึ้นอย่างช้าๆเผยให้เห็นดวงตาสีเหลืองทองที่สวยงามราวกับดวงดาว เขายกมือขึ้นมามองดูเพื่อให้แน่ใจว่านี่เป็นร่างมนุษย์จริงๆ

“บ้านหลังนี่ไม่มีกระจกหรือไง” ราชาปีศาจในร่างที่แท้จริงบ่นขึ้น ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นถังน้ำที่วางอยู่ข้างๆจึงตัดสินใจฉะโงกหน้าลงไป ถึงแม้ภาพจะไม่ชัดแต่สิ่งที่เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงมากที่สุดก็คือความยาวของเส้นผมสีดำสนิทของเขา

“ผมข้าสั้นลงไปเยอะขนาดนี้เลยรึไง คงเป็นเพราะเจ้าร่างหมานั้นแน่” แต่สิ่งที่ราชาลืมไปเสียสนิทนั้นก็คือ ตอนนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้า (ข้ามฉากหาเสื้อผ้าเนื่องจากเป็นภาพอนาจาร)

“แพนมันจะโกรธข้าไหมนะที่เอาเสื้อผ้ามาใส่ คงไม่หรอกเพราะมันคงจะโกรธมากกว่านี้ถ้าข้าแก้ผ้าเข้าไปหาหมีน้อย” ข้ายกถังน้ำขึ้น ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปข้างใน หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูนอนหลับตาด้วยสีหน้าที่ทรมาน เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าและผิวกายที่แดงบ่งบอกถึงอุณหภูมิของร่างบางได้เป็นอย่างดี

“หรือข้าจะเอาไข่มาตอกทอดบนตัวนางดี เป็นอาหารมื้อดึก” ราชากลั้นหัวเราะมุขของตัวเองที่ฟังยังไงก็ไม่น่าเล่นเท่าไหร่นัก

“เอาละ” ข้าเดินเข้าไปใกล้เตียงก่อนจะวางถังน้ำลงข้างเตียง ก่อนจะนั่งลงและมองไปที่หมีน้อยอย่างพิจารณา

“เจ้าร้อนสินะ” ข้าถือวิสาสะเลิกผ้าห่มออกให้นางทันที ก่อนจะหยิบผ้าสีขาวที่บิดน้ำเรียบร้อยตั้งแต่ชาติบางไหนก็ไม่รู้ขึ้นเช็ดที่หน้าของนางเบาๆ จะว่าไปเสื้อเปียกหมดแล้วแฮะ ปลดเม็ดดุมสัก 2 เม็ดละกัน ที่จริงข้าอยากจะบอกหมีน้อยว่าไม่ต้องอายหรอก ข้าเห็นจนชินแล้ว นางจะหาว่าข้าเป็นราชาหื่นกามไหมนะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดถึงเรื่องนั้น เปลี่ยนเสื้อให้ก่อนแล้วกัน ถอดเสื้อออกกางเกงก็ด้วย ใส่ชุดกระโปรงแทนแล้วกันถอดง่ายดีจะได้เปลี่ยนง่ายๆรอบหน้า เอ? เอาสีอะไรดีน้า (ว่างมากใช้ไหม คนจะป่วยตายอยู่แล้ว)

“เรียบร้อย เช็ดตัวแล้ว เปลี่ยนชุดแล้ว ที่เหลือก็แค่รอยารักษาสินะ”

“จะว่าไปข้าไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยนะว่าเจ้าจะสวยขนาดนี้” ว่าพรางก้มหน้าลงต่ำ เพื่อดูใบหน้าชัดๆ เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุของเธอ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนของหญิงสาวเผยอขึ้นเล็กน้อย และนั้นทำให้ชายขี้สงสัยถึงกับชะงักกึกทันที

“นี่ข้าคิดบ้าอะไรเนี่ย!!” เขาทุบหัวตัวเองไปหนึ่งทีพรางผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว

“ทำไหมหัวใจถึงเต้นรั่วแบบนี้ หรือข้านอนไม่พอ” ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เขาก็สำผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

“อ๊ะ!แย่จริงกลับร่างหมาเร็วกว่าที่คิดอีก”

…………………………..แพนด้า……………………………

ผมวิ่งตาลีตาเหลือกจากร้านยาหน้าปากซอยมาจนถึงรั้วบ้านอย่างกับนักวิ่งมาราธอน ตอนนี้ในหัวผมมีแต่เรื่องของพี่สาวตัวเอง เหงื่อที่ไหลเต็มเสื้อไปหมดไม่ได้ทำให้ใจของผมเย็นขึ้นแม้แต่น้อย ผมกลัว กลัวว่าหมีน้อยจะทิ้งผมไปเหมือนพ่อกับแม่ เพราะฉะนั้นเธอจะต้องไม่ตาย ผมเปิดประตูบ้านวิ่งพรวดเข้าไปทันทีโดยไม่ทันสังเกตว่ามีเชือกเส้นบางถูกขึงอยู่หน้าประตูสูงระดับข้อเท้าและผมก็สะดุด!!

“เฮ้ยยยยย!” และไม่ทันไรน้ำเป็นถังก็ถูกเทลงมาราดหัวผมทันที อะไรฟะ!คนยิ่งรีบๆแล้วต้องมาเจอแบบนี้ใครมันจะไปใจเย็นอยู่ได้กัน

“อ้าว ข้าว่าแล้วว่าใครร้องเจ้าเองสินะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองไปยังหมาดำขนเกรียนที่ยืนยิ้มอย่างมีความสุข หมาป้าอะไรยิ้มได้ เนื่องจากผมเป็นคนฉลาดทำให้เข้าใจอะไรได้ง่ายขึ้นว่าใครวางกับดัก

“แก!!” ผมกัดฟันกรอด อย่าโกรธเคือง

“เจ้าโกรธสินะ แต่ข้าวางกับดักเอาไว้กันขโมยน่ะ แต่ว่ารีบไปหาพี่สาว

“รู้แล้วน่า!” ผมลุกพรวดก่อนจะวิ่งไปที่ห้องหมีน้อยทันที โดยที่ไม่ลืมเตะขัดขาเจ้าหมาดำไปหนึ่งที

“โอ๊ย!เจ้าเด็กร้ายกาจนัก!” ถึงผมจะได้ยินแต่ก็ไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาหรอก เมื่อถึงหน้าประตูห้องผมก็เปิดมันออกทันที ก่อนจะปิดประตูลง ภายในห้องที่ตอนนี้มีแสงไฟสะรัว ซึ่งโคตรสะรัวจากโคมไฟเก่าๆ เป็นเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ผมมองเห็นในห้องแสนมืดมิดนี้

“หมีน้อย” ผมเรียกเธอเบาๆพรางแกะซองยาไปด้วย แต่เธอก็ไม่ตอบสีหน้าทรมานกับเหงื่อที่ไหลท่วมตัวทำให้ผมยิ่งเป็นห่วง

“หมีน้อย!

“หมีน้อย!!

“หมีน้อยยย!!!!!

“โอ๊ย! หูจะแตก” ผมเงียบไปชั่วอึดใจที่เห็นริมฝีปากขาวซีดขยับและตะโกนใส่ผมแม้จะดูไม่มีแรงก็ตาม ผมไม่มากความบีบแก้มทั้งสองข้างของเธอ ก่อนจะเอายากรอกเข้าไปทันที ตามด้วยน้ำที่รินมาวางก่อนหน้านี้ (ไม่ใช้น้ำในถังเช็ดตัวแน่นอนวางใจได้)

“อะไรของนาย”

“นอนเถอะ แรงก็จะไม่มีอยู่แล้วยังจะพูดมากอีก”

“อืม โทษทีนะ”

“ช่างเถอะ ฉันไปละ” ผมลุกขึ้นยืนพรางเดินไปหน้าประตู ขณะที่กำลังจะเปิดมันออกนั้น เสียงของเธอก็ดังขึ้น ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก

“เรื่องดื่มเหล้า”

…..

“ฉัน..มาคิดๆดูแล้ว นายก็เป็นผู้ชายจะ..ดื่มก็ไม่แปลกใช่ไหม”

“ฉันไม่

“ดื่มเถอะ..ไม่เป็นไรแต่”

“อย่าบ่อยจนเกิน..ไปนะ..แพนจ๋า”

“จะ..จ๋า อะไรของเธอ..ฉันโตแล้วนะเลิกเรียกเหมือนเด็กสักที” ผมเปิดประตูออกอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดมันลงทันที และหน้าประตูนั้นผมก็พบเข้ากับ

“นายเป็นอะไรติดหวัดรึไง หน้าแดงหมดแล้ว”

“อย่ามายุ่ง!!” พูดจบผมก็เดินสะบัดหน้าไปที่ห้องของตัวเองทันที แล้วผมจะมาหน้าแดงทำไมเนี่ยไม่เกี่ยวกัน ไม่สมเหตุสมผลสักนิด บ้าที่สุด!

………………………………..เช้าแล้วจร้า………………………………………….

“เมื่อคืนฉันฝันแปลกๆเกี่ยวกับโลกที่ฉันไม่เคยพบและไม่รู้จักมัน จะมีเจ้าชายที่โลกนี้ไหมนะ เจ้าชายของฉัน อยู่ที่ไหนกัน” ฉับปิดหนังสือลง ก่อนจะบิดขี้เกียจเบาๆ เพราะเมื่อคืนอาการเหมือนจะทรุดหนักแต่ยังไงวันนี้ฉันก็จะต้องไปโรงเรียนเพราะว่ามีสอบย่อยวิชาภาษาอังกฤษ ขาดไม่ได้ ดีนะที่สอบตอนบ่ายไม่งั้นฉันคงไม่มีเวลาได้อ่านหนังสือแน่นอน จะว่าไปไข้ก็เริ่มลดจนแทบไม่มีแล้ว ขาก็บวมน้อยลงมาก ยาเนี่ยดีจังเลยนะ อย่างกับยาวิเศษ ฉันลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ฉันออกจากห้องไปทันทีที่ทุกอย่างเรียบร้อย

“เธอ จะไปไหนทำไมไม่นอนพัก” ไม่ทันไรฉันก็พบเข้ากับน้องชายตัวแสบที่กำลังจะออกจากบ้านพอดี

“ฉัน..มีสอบย่อยสำคัญน่ะ” พูดพรางหลบตา ว่าแต่จะหลบตาทำไมเนี่ย

“สอบไหวแน่นะ” พอเป็นเรื่องเรียนทีไรแพนด้าก็ไม่เคยขัดขวางฉันเลยเพราะเขาเองก็คงเข้าใจดี

“เป็นห่วงหรอ ฉันไม่เป็นไรหรอก” ว่าพรางฉีกยิ้ม

“ไม่มีทางยัยบ้า” พูดเสร็จก็แลบลิ้นใส่ฉันอย่างกับเด็ก

“งั้นหรอ นายไปเถอะฉันจะได้รีบออกไปบ้าง”

“ไม่ ถ้าจะไปวันนี้ก็ไปพร้อมกัน” อะไรของหมอนี่มาแปลก

“ข้าขอไปด้วย” เสียงดังมาจากหน้าประที่ถูกทิ้งไว้ ลูซัส นี่

“ไม่ได้เอาไว้คราวหน้าเถอะฉันไม่อยากเลี้ยงหมาที่โรงเรียน” แพนด้าพูดขึ้น

“เจ้าเด็กหยาบคายเอ้ย! ข้าไม่ใช่หมา ข้าคือราชาเข้าใจไหม”

“อืมเข้าใจ”

“เจ้าเข้าใจจริงๆรึเปล่า สีหน้ามันขัดกับคำพูดเห็นๆ”

“เข้าใจ”

“เจ้าคนโกหก!

“ไม่ข้าใจ”

“ข้าบอกให้เข้าใจก็เข้าใจซะสิ!

“จะเอายังไงกัน”

“พอทั้งคู่นั้นแหละ ฉันจะไปโรงเรียนแล้ว” พูดจบฉันก็เดินออกจากประตูบ้านผ่านสองคนที่ยืนเถียงกันไปที่รั้วทันที

“ฉันบอกว่าจะไปพร้อมกันไง” น้องชายตัวแสบเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าฉัน ขว้างการเดินออกจากบ้านของฉัน

“นาย ไม่กลัวมีปัญหาแล้วหรือไง”

“คนเค้าคงคิดว่าบังเอิญซะมากกว่า”

“ตามใจเถอะ แล้วก็ลูซโทษทีนะที่วันนี้ต้องอยู่คนเดียว”

“เอาไว้คราวหน้าข้าจะไปด้วย”

“ไม่ใช่คนเดียวสักหน่อย ตัวเดียวต่างหาก” แพนว่าพรางยิ้มเยาะ

“เจ้าจะกวนโมโหข้าไปถึงไหนกัน” เอาแล้วไงดูเหมือนคนกับหมาเตรียมจะฟัดกัน ฉันเลยไม่มีทางเลือกนอกจากลากแพนออกจากบ้านก่อนที่สิ่งที่ฉันคิดมันจะเป็นความจริงขึ้นมา

“ไม่คิดจะพูดหน่อยหรอ” ฉันเปิดประโยคบทสนทนาขึ้นมาหลังจากที่เราเดินออกมาจากบ้านสักพัก เพราตั้งแต่เดินมาจนเกือบถึงโรงเรียนเรายังไม่ได้คุยกันเลยสักคำเดียว

“พูดอะไร” สีหน้าเรียบเฉยที่ไม่ต้องถามก็แสดงออกมาชัดเจนว่าว่าขี้เกียจคุยแค่ไหน

“นายเนี่ย เป็นคนคิดอะไรก็ออกมาทางสีหน้าหมดเลยนะ”

“เจ้าหมาก็พูดแบบนี้แหละ เธอจะย้ำอีกทำไม”

“พวกนายดูสนิทกันดีนะ”

“ไม่มีทาง”

“ถ้าลูซัสอยู่ตรงนี้เขาอาจจะไม่ตอบแบบนี้ก็ได้”

“หมอนั้นจะตอบแบบฉันแน่นอน”

“เพราะแบบนี้ไงพวกนายถึงสนิทกัน”

“ฉันไม่ได้

“อะ!จะถึงโรงเรียนแล้วหยุดคุยดีกว่านะ” สีหน้าของน้องชายสุดแสบดูไม่พอใจนิดๆที่ไม่ได้พูดในสิ่งที่อยากพูด แต่ว่าถ้าไม่คุยจะดีกว่านะเพราะคนรอบตัวจะได้ไม่ผิดสังเกต ฉันกับแพนเดินมาหยุดที่ประตูโรงเรียนก่อนจะทำความเคารพครูนักศึกษาที่สอนภาษาไทยชั้น ม.5 สีหน้าของเธอดูตกใจนิดๆทีเห็นฉันกับแพน

“เมื่อวานขอบคุณมากนะค่ะ”

“จะจ๊ะ..เออคือว่า..พวกเธอสองคน

“ถ้าครูอยากคุย ผมจะเล่าให้ฟังครับ พักเที่ยงพอว่างไหมตอนนี้ผมคงไม่สะดวก”

“ออว่างจ๊ะคือ..ที่ดาดฟ้าตึกหนึ่งไดไหมจ๊ะ” ฉันมองผิดไปรึเปล่าที่รู้สึกว่าครูดูเหมือนกังวลและดูเกรงน้องชายฉันยังไงไม่รู้

“ครับ” เขาว่าพรางยิ้มให้ครู นานๆเห็นยิ้มที อย่างน้อยก็หน้าไปตายละน้า

 

19 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 13:54
    มาแล้วๆ ไรท์มาแล้ววว ดีใจๆ มาอัพอีกตอนนะคะ
    #13
    0
  2. #12 mask11 (@yaoimask) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 10:04
    มาแล้วๆต่อไวๆนะคับไรท์~<3
    #12
    0