ตอนที่ 2 : ฉลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

เช้าวันที่แสนจะสดใส แต่อาจจะไม่สดใสสำหรับบางที มีร่างผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยที่ไม่ได้ใส่เสื้อ ทำให้เห็นมัดกล้ามที่มีมากพอสมควรแต่ไม่กำยำ กับแผลเป็นอีกที่อยู่ตรงหน้าอกข้างซ้ายของเขา และกลางหลังที่เป็นแผลเป็นขนาดใหญ่

 

“นาโน ตอนนี้กี่โมง” ฟรีซเอ่ยถามทันทีที่เขารู้สึกตัว

 

“เวลา 7.40 ค่ะ”

 

“ห้ะ! ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะนาโน”

 

“ก็นายท่านไม่ได้บอกฉันนิค่ะ แถมกว่าจะเข้าเรียนก็ 8.30 ค่ะ”

 

“=_=”

 

 ฟริซนั้นเถียงไม่ออกเลยเพราะว่าตนนั้นลืมที่จะบอกนาโนเสียด้วยดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา และก็ก้าวเท้าเข้าห้องน้ำทันทีเพื่อที่จะได้ไป โรงเรียนครั้งแรกของเขา ใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำแต่งตัวของเกรซ และนี้ก็เป็นครั้งแรกของเขาเช่นกันที่ได้ใส่ชุดนักเรียน โดยที่เป็นเสื้อแขนสั้น กางเกงขายาวสีกรมท่า ทำให้ตัดกับเสื้อแขนสั้นสีขาว และเมื่อฟริซได้ใส่ไปทำให้ตัวเขานั้นหล่อขึ้นมาก ด้วยน่าตาที่ออกญี่ปุ่นนิดๆ ผมสีดำยาวพอประมาณพอที่จะปัดข้างได้ เมื่อฟริซแต่งตัวเสร็จจึงเดินออกมาจากห้องนอนตรงไปที่ห้องครัวทันที เพราะตอนนี้เขาได้กลิ่นาหารที่หอมฉุลลอกมาเตะจมูกเขา

 

“วันนี้พี่แอนนาทำอะไรกินคร้บ ทำไมถึงหอมขนาดนี้เนี่ย”

 

“อรุณสวัสดิค่ะนายท่าน ว่านี้ดิฉันทำขนมปังไข่ดาวกับ เนื้อหมูแบบรมควันค่ะ”

 

“ไม่ว่าครั้งไหนพี่แอนนาก็ทำหอมและอร่อยทุกครั้งเลยน่ะครับ”

 

“นายท่านก็ชมดิฉันมากเกินไปน่ะค่ะ”

 

แอนนาหรือเมดส่วนตัวที่เมื่อคืนได้รายงานเกียวกับ โรงดรียนให้ ฟริซฟัง เมื่อแอนนาพูดจบก็ทำการเสริมอาหารให้ฟรซทันทีก่อนที่จะยืนข้างหลังฟริซ เพื่อไม่ให้รบกวนการกินของฟริซ

 

ใช้เวลาไม่นานที่ฟริซรับประทานอาหารเสร็จก็ 8 โมงพอดีมื่อทางอาหารเสร็จก็ทำการลากับพี่แอนนา ก่อนที่จะรีบเดินไปที่รถ โดยที่รถฟริซนั้นดูเหมือนจะธรรมดา แต่ไม่ธรรมดาที่มันมีระบบป้องกันพร้อมกับอาวุธครบมือ โดยที่มีพ่อบ้านของฟริซรออยู่บนรถ

 

“ปู่ดาส รอนานมั้ยครับ”

 

“ไม่นานครับคุณหนู รีบไปกันเถอะครับเดี๋ยวจะสายเอา”

 

“ครับคุณปู่”

 

เมื่อเกรซขึ้นรถมา รถที่ดูเหมือนธรรมดาแต่มีรูปร่างสวยงามทให้ดูคล้ายกับรถที่ราคาแพง แล่นออกไปบนถนน เมื่อรถออกมาจากบ้าน ฟริซก็ได้ถามข่าวเรื่องคนที่ตายเมื่อวาน หรือก็คือชายร่างอ้วนที่ฟริซได้ลั่นไกปืนนั้นแหละ โดยที่ข่าวออกมาว่าโดนผู้ไม่หวังดียิง โดยตอนนี้จับคนร้ายได้แล้วชื่อ บลาๆๆๆ ตลอดทางที่ดาส หรือพ่อบ้านขับรถมา ฟริซก็พูดคุยเล็กน้อยก่อนที่จะมาคุยกับนาโนเพื่อเป็นการแก้เบื่อ และพลางคิดถึงการวิจัยของตน 

 

ใช้เวลาไม่นานรถที่เหมือนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาก็มาจอดที่หน้าโรงเรียนชิโด้ เมื่อมาถึงก็เพิ่มกับเด็กนักเรียนทั้งชายและหญิงต่างพากันเดินเข้าไป โรงเรียน ฟริซเห็นเช่นนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเหมือนเด็กน้อย ปู่ดาสก็ขับรถเข้าไปภายในโรงเรียนทันที และเมื่อมาถึงก็มีผู้อำนวยการรอยืนต้อนรับอยู่ ปู่ดาสก็เดินลงมาและเปิดประตูให้กับฟรีซ

 

“เชิญครับ คุณหนู”

 

“ขอบคุณครับ คุณปู่”

 

“สวัสดีครับท่านดาส และ ท่านฟริซ”

 

ผู้อำนวยการพูดขึ้นมาทันทีพร้อมกับค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

 

“สวัสดีครับ คุณผู้อำนวยการ อืม....นี้คนรู้จักของปู่หรอครับ”

 

“ใช่ครับคุณหนู ผมขอส่งคุณหนูถึงตรงนี้น่ะครับ เดี๋ยวผมให้เขาพาคุณหนู่ไปเองครับ”

 

ปู่ดาสกล่าวออกมาก่อนที่จะหันไปมองผู้อำนวยการด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า ‘ถ้าดูแลไม่ดี ตาย’ ประมาณนั้น ผู้อำนวยการเห็นเช่นนั้นจึฃยิ้มให้ก่อนที่จะพูดกับฟรอสว่า

 

“กระผม กรอซ วิกทิน หรือเรียนสั้นว่า กรอซก็ได้ครับ ผมเป็นผู้อำนวยการที่นี้เองครับ เชิญท่านตามผมมาครับ”

 

เมื่อกรอซหรือผู้อำนวยการโรงเรียนชิโด้ ได้กล่าวเชิญฟริซไปที่ห้องเรียนที่ฟริซจะได้เรียน ปู่ดาสกับฟริซก็ลำลากัรเล็กน้อยโดยที่ ปู่ดาสไม่ต้องมารับ เดี๋ยวเขานั้นจะกลับเอง เมื่อเสร็จแล้ว ฟริซก็ให้ผู้อำนวยการพาเดินไป โดยที่ตอนนี้เป็นคาบโฮมรูม จึงไม่มีนักเรียนคนไหนเห็นฟริซเดินกับผู้อำนวยการ ถ้าหากเห็นแล้วล่ะก็อาจจะเกิดชุลมุนเลยก็ว่าได้ด้วยความ เพอร์เฟคของฟริซ

 

ใช้เวลาไม่นานกรอซหรือผู้อำนวยการก็เดินมาถึงห้องๆหนึ่งป้ายหน้าห้องมันเขียนว่า M.5/1 เป็นห้องเรียนที่ดีเลยก็ว่าได้ เมื่อครูที่ประจำห้องโฮมรูมอยู่จึงเห็นว่าผู้อำนวยการมา ก่อนที่จะรีบวิ่งออกไปข้างนอก เมื่อคุยอะไรกันเสร็จกรอซก็ให้ฟริซไปกับครูประจำชั้นที่ชื่อว่า เมจิ

 

“เอาล่ะนักเรียนตามที่ครูได้บอกไปล่ะหน่ะค่ะ ว่าวันนี้จะมีนักเรียนใหม่คนนึงย้ายมาอยู่กับพวกเธอ ดูแลเพื่อนเขาให้ดีๆล่ะ เข้ามาได้แล้ว

 

ครูที่ชื่อเมจิกเรียกฟริซให้เขามาในห้อง เมื่อฟริซเข้ามาก็มีเสียงกรีดดังขึ้นมาทันทีด้วยความหล่อของฟริสนั้นแหละ

 

กรี๊ดดดดด....หล่อมากกก

 

ว๊ายยยย.....พ่อในอานาคตของชั้น

 

เสียงของผู้หญิงที่ชมฟริสและอยากได้ฟริส แต่เมื่อมามองอีกมุมนึง เมื่อมีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด ผู้ชายบางคนก็อิจฉาและเกลียดในเวลาเดียวกัน แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ตอนนี้กำลังทำหน้าตกใจอยู่

 

นั้นมาผู้ชายเมื่อตอนนั้นนิ

 

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมยาวสีชมพู พูดออกมาเบาๆเพื่อให้ตนเองนั้นรู้เพียงคนเดียว เมื่อเห็นฟริสเดินเข้ามาในห้องเมื่อฟริสแนะนำตัวเสร็จ อาจารยเมจิก็พูดต่อขึ้นมาว่า

 

เอาล่ะๆ พอได้แล้วเดียวไม่ได้เรียนกันพอดี และก็โรสอาจารย์ฝากดูและฟริสหน่อยน่ะ เขาพึ่งมาใหม่ เอาล่ะฟริสไปนั่งที่ได้แล้ว

 

ครับ

 

ฟริสขานรับเสร็จก็เดินไปที่ๆ ผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่กำลังตกใจอยู่และเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่อาจารย์ได้ฝากไว้ ใช่แล้วผู้หญิงคนนี้คือโรสนั้นเอง หรือก็คือผู้หญิงที่โดนฟริสชนและฟริสก็ช่วยเก็บของเองนั้นแหละ ฟริสเดินมานั้งโดยไม่สนท่าทีตกใจของโรสเลยก่อนที่หันไปหารอสก่อนจะยิ้มให้ออกมาแบบหวานก่อนจะกล่าวมาว่า

 

ยินดีที่ได้รู้จักน่ะครับ คุณโรส โลกนี้มันช่างกลมจริงๆน่ะครับ

 

นะ นั้นสิน่ะค่ะ

 

โรสพูดจบก็หันหน้าไปตั้งใจเรียนต่อ โดยที่ฟริสนั้นก็ยังจ้องหน้าโรสอยู่

 

เขามองหน้าฉันทำไมเนี่ย มันมีอะไรติดหน้าชั้นหรือไงกัน เสียงในหัวโรสที่กำลังคิดอยู่ว่าทำไม ฟริสถึงจ้องหน้าตน

หรือว่าเขาต้องการอะไรจากชั้น คิดไปก็เปล่าประโยชน์ โรสคิดในใจเพราะว่าตนก็ไม่ได้ทำอะไรผิดแล้วทำไม เขาถึงจ้องหน้าตนอยู่ได้ เมื่อความสงสัยมากกว่าความอดทนจึงหันหน้าไปถามฟริส

 

ฟริสมองหน้าฉันทำไมหรอ มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า

 

ป่าว พอดีไม่มีหนังสือเลยอยากจจะขอยืมหนังสือ แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

 

อ้อ งั้นนี้ฉันให้นายยืมไปก่อนล่ะกัน

 

ขอบใจมากโรส

 

ฟริสรับหนังสือมาจากโรสทันทีหลังกล่าวคำขอบคุณ และจากหน้าตนก็นั่งอ่านไปเลื่อยๆ ไม่สิต้องเรียกว่าเปิดหน้าผ่านมากกว่า เมื่อฟริสเปิดจนหมด ก็คืนหนังสือให้โรสทันทีก่อนที่จะกล่าวขอบคุณอีกที

 

ขอบใจมาก โรส

 

เมื่อฟริสกล่าวจบก็ยืนหนังสือให้โรสทันที โรสรับหนังสือมาด้วยท่าที งง เพราะว่าฟริสนั้นไม่ได้เอามาอ่านเลยเพียงแค่เปิดผ่านยังไม่ถึง 3 นาทีเลยด้วยซ้ำแต่ยังไม่ทันที่ โรสจะถามอะไรฟริสก็ได้ฟุบหลับเป็นที่เรียบร้อย เมื่อวิชาเคมีสอนเสร็จหรือวิชาเมจินั้นเองก็เปลี่ยนคาบเป็นวิชาคณิต และเมื่ออาจารย์ชายที่สอนคณิตเดินเข้ามาและสอนไปสักพักหนึ่งก็ เริ่มเห็นนักเรียนคนหนึ่งฟุบหลับอยู่ อาจารย์คณิตจึงเดินเข้าไปโดยที่ไม่รู้ว่าฟริสนั้นเป็นนักเรียนใหม่ เมื่อครูคณิตเดินเข้ามาถึงโต๊ะ อาจารย์เขาก็ตบไปที่โต๊ะอย่างเต็มแรงทำให้ฟริสนั้นตื่นขึ้นมา แต่ไม่ได้สดุงอะไร

 

นักเรียน แกกล้ามากที่มาหลับในเวลาที่ขั้นสอนแปลว่า แกรู้เรื่องแล้วใช่ไหม ห้ะ!”

 

หืมมม ฟริสที่ตอนนี้กำลังสะลึมสะลืออยู่จึงยิ่งทำให้อาจารย์คณิตนั้นโมโหมากกว่าเดิม

 

เห้ย! ถ้าหลับแปลว่ารู้เรื่องงั้น แกไปแก้โจทย์ที่อยู่บนกระดาษให้หมด

 

ฟริสไม่กล่าวอะไรออกมา และเดินออกจากโต๊ะไปที่กระดาษที่ตอนนี้มีโจทย์ 20 ข้ออยู่ เมื่อฟริสเดินมาถึงก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนทันที

 

โรสที่กำลังนั่งอยู่ และกำลังสงสารฟริสในเวลาเดียวกันเพราะว่า อาจารย์คนนี้ดุมากและยังชอบสอนนอกเหนือเนื้อหาไปมาก และไอโจทย์ที่อยู่บนกระดาษนั้นน่ะเป็นเนื้อหาที่เอาไว้ใช้สอบเข้ามหาลัยดังๆได้เลย โรสจึงคิดว่าเป็นความผิดของตนเพราะตนไม่ได้ปลุกเขาจึงทำให้เขาต้องโดนลงโทษ จึงจะช่วยเขาแก้โจทย์ปัญหาโดยอ้างอาจารย์ว่าเป็นเพราะตนให้เขาหลับ แต่ยังไม่ทันที่โรสจะได้เรียกอาจรย์ ฟริสที่เขียนคำตอบของทุกโจทย์ก็เสร็จพอดี

 

เสร็จแล้วครับ อาจารย์

 

เมื่ออาจารย์ได้ยินเช่นนั้นก็คิดในใจ หึแกคงมั่วล่ะสิถึงใช้เวลาเพียงแปปเดียว หึนี้มันข้อสอบสอบมหาลัยของปี 1 เลยน่ะหึขนาดชั้นยังต้องใช้เวลาคิดเลย เมื่อคิดเช่นนั้นก็ยิ้มขึ้นมาทันทีก่อนที่จะมองไปที่ เฉลยบนมือของตนและพลางมองไปบนกระดาษ และเมื่อเช็คข้อหนึ่งเสร็จก็หุบยิ้มทันที และเต็มไปด้วยความตะลึง

 

ไม่จริงน่า สงสัยข้อแรกง่ายเกินไป รอข้อต่อไป มันต้องผิดแน่นอน

 

เมื่ออาจารย์คิดเช่นนั้นก็มองไปที่ คำตอบบนกระดานกับเฉลยที่ตนมีสลับกัน เมื่อเวลาผ่านไปนานหลายนาที ฟริสจึงเอ่ยขัดอาจารย์ที่ตอนนี้มือกำลังสั่นอยู่

 

อาจารย์ครับ ผมทำถูกมั้ยครับ

 

ถะ ถูก เธอทำได้ถูกหมดเลย มะ มานั่งที่ได้

 

ห้ะ ! ถูกหมด

 

นักเรียนทั้งห้องกล่าวพร้อมกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย เพราะทุคคนรู้ดีว่าอาจารย์คนนี้อออกเนื้อหาเกินขอบเขตที่เรียนไปมาก จึงทำให้คนที่มีคะแนนเต็มน้อยคน ไม่สิเรียกว่าไม่มีเลยดีกว่า ร้อยวันพันปีไม่มีใครได้แต่วันนี้กลับเกิดขึ้น นี้จึงเป็นเหตุที่ทำให้ทุคคนตะลึงรวมไปถึงโรสด้วยเช่นกัน เมื่อฟริสได้คำตอบว่าถูกหมดก็เดินไปที่นั่งข้างโรส โดยที่โรสยังมองตาค้างอยู่แล้วอยู่ดีๆก็หันมาถาม ฟริส

 

นะ นายทำได้ยังไง นั้นมาข้อสอบเข้าเลยน่ะ

 

มันง่ายยจะตาย แต่นี้มันไม่ใช่ข้อสอบเข้าหรอกน่ะ แต่เป็นของปี 2 น่ะ

 

ฟริสกล่าวออกมาอย่างเรียยบง่ายก่อนที่จะฟุบหลับไปเช่นเดิม ไม่สิเรียกว่าหลับไม่ได้เพราะตอนนี้ฟริสกำลงัคุยกับ นาโนอยู่อย่างเพลิดเพลินโดยที่สมองนั้นก็ยังพักอยู่........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 phantomhive001 (@phantomhive001) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:43
    นี้คิดเองหรือให้นาโนคิดให้55444
    #1
    0