นักเรียนธรรมดา สายพันธุ์นักฆ่า

ตอนที่ 1 : นัดแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

     โลกปัจจุบัน ยุคที่เต็มไปด้วยอำนาจทางการเมือง ที่เต็มไปด้วยการแย่งชิง เป็นยุคที่ปราศจากสงคราม แต่กลับมีเทคโนโลยีสงครามเอาไว้ครอบครอง ทั้งยานเกราะ ทั้งระเบิด ทั้งขีปนาวุธ เป็นเทคโนโลยีที่พอจะทำลายประเทศได้เลยก็ว่าได้ ดั้งนั้นในแต่ล่ะประเทศจึงต้องมี สิ่งของบางอย่างที่เอาไว้ปกป้องประเทศของตน หรือกลุ่มคนบางคนที่ค่อยแทรกซึมและขัดขวาง หรือบางกลุ่มที่ค่อยส่งผลรายงาน จึงทำให้ในแต่ล่ะประเทศต่างตั้งองค์กรเอาไว้อย่างลับ เพื่อการรบหรือการแทรกซึม หรือเพื่อการยึดครองดั้งนั้น บางอย่างล้วนมีความลับ และบางอย่างอาจมีสองด้าน อย่างเช่นในบางประเทศที่บอกว่าตนนั้นเป็นประเทศที่รักสงบแต่ลับหลังกลับกำลัง พัฒนาอาวุธสงคราม บางประเทศอ้างว่าจะไม่ทำสงครามต่อกันแต่ลับหลังกำลังวางแผนที่จะก่อสงคราม หรือบางประเทศที่หันคมดาบให้กับพันธมิตรของตน เพื่อที่จะให้ตนนั้นยิ่งใหญ่ แต่กระนั้นกับมีคนนึงที่ต่างกับลักษณะพวกนี้ เขาคนนี้คือผู้ที่จะชักนำอำนาจต่าง เขาผู้นี้จะทำให้ทั่วทั้งโลกต้องเปลี่ยนแปลง แต่เขาคนนั้นกลับอยากเป็นเพียงเด็กนักเรียนธะรมดา

 

ณ สถานที่แห่งหนึ่งภายในประเทศไทย บนตึกร้างที่สูงเกือบ 40 ชั้น

 

นาโน”

ค่ะ นายท่าน”

คำนวนระยะเวลาที่ คนนั้นจะเดินออกจากตึก”

ได้ค่ะ นายท่าน”

 

มีชายคนหนึ่งที่กำลังอยู่บนตึกสูงเพียงตัวคนเดียว แต่เขากลับกล่าวออกมา ราวกับว่าบนตึกที่เขาอยู่นั้นยังมีคนอื่นอีก ถ้าหากคนอื่นมาเห็นเขา ต่างก็คิดไปเป็นทางเดียวว่าเขาเป็น คนสติไม่สบประกอบ

 

คำนวณเสร็จสิ้น ระยะเวลาอีก 20 วินาทีค่ะนายท่าน”

นับถอยหลังได้เลย”

ค่ะนายท่าน”

 

ชายคนนั้นก็ยังพูดออกมาเพียงคนเดียว โดยที่ตัวเองนั้นนอนราบไปกับตึก พร้อมกับมือที่กำลังถืงของบางอย่าง ที่เป็นสีดำ เป็นกระบอกยาวถึง 1 เมตรเลยทีเดียว หรือนั้นก็คือ ปืนนั้นแหละที่ทุกคนต่างรู้จัก โดยที่ปืนที่ยาวได้ขนาดนี้คงไม่ใช่ปืนที่ไหน แต่เป็นปืนสไนเปอร์ที่ทุกคนรู้จักกันนั้นแหละ แต่ที่แตกต่างก็คือรู้ร่างที่ทันสมัยมากขึ้น มีส่วนโค้งหลายส่วนเพื่อให้ถนัดกับร่างกาย

 

อีก 10 วิ ค่ะ 10...9...8...7...6....”

 

เมื่อเสียงที่บางอย่างกำลังเริ่มนับถอยหลัง โดยที่นับไปเลื่อยจน

 

“2...1”

 

เมื่อสิ้นที่ 1 จบก็มีเสียงหนึ่งเกิดขึ้นมาทันที

 

ปัง”

 

เพียงเสียงเดียวเท่านั้น ชายคนนั้นก็เริ่มที่จะเก็บอุปกรณ์ของตนทันทีหลังจากที่เขาได้ยิงปืนไปแล้ว

.

.

.

.

.

ย้อนกลับไป 10 นาที ณ ตึกที่สูงเสียดฟ้า ที่ห่างกับตึกร้าง 5 กม

 

ทำไมถึงเป็นอย่างงี้ว่ะ ถ้าหากเราโดนจับได้ว่าเราโกง เราได้ซวยกันหมดแน่ๆ โดยเฉพาะแก กูสั่งให้มึงไปทำลายหลักฐาน แต่มึงก็ทำไม่สำเร็จ”

 

ชายรูปร่างอ้วนสวมเสื้อสูทสีนำ้ตาล พูดขึ้นมาด้วยความโมโหเพราว่าลูกน้องของตนทำงานพลาด เกือบที่จะทำให้ตนนั้นเฉียดคุกไปเพียงไม่กี่คำ ขณะที่กำลังอยู่ในลิฟต์ที่กำลังลงอยู่

 

ขออภัยครับนายท่าน ที่เราทำงานล้มเหวขอโอกาสใหม่ได้ไหมครับ” 

 

ชายผู้ที่ใส่สูทเช่นกันแต่เป็นสีดำ ใส่แว่นตาสีดำ ร่างกายเขาสูงและกำยำ กล่าวขออภัยและขอให้ตนนั่นได้แก้ไขข้อผิดพลาด

 

ไม่ต้อง! เดี๋ยวเราน่าสงสัยเกินไป กลับไปถึงที่บ้านแล้วค่อยวางแผนกันใหม่”

 

ชายอ้วนตอบกลับแบบตะคอก เพราะตอนนี้ตนอารมณ์เสียอยู่เพราะลูกน้องที่ยังโง่อยู่ดี

 

เมื่อลิฟต์เปิดชายทั้งคู่ก็เดินออกมาจากลิฟต์โดยที่ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันเลย โดยที่ชายอ้วนนั้นรีบเดินที่จะออกจากตึก

โดยที่ไม่รู้ว่ายิ่งเดินเร็วความตายก็ยิ่งมา

 

เมื่อชายคนนั้นเดินออกมาจากประตูทางออก ก็เป็นขณะเดียวกันกับชายผู้ที่อยู่ตึกร้างได้ลั่นไกปืนไปแล้ว

 

ฟุบ” เสียงทะลุบางอย่างได้ดังขึ้นมา

 

ชายผู้ใส่สูทสีดำได้ยินจึงหันไปถามนายท่านว่าเสียงอะไร แต่ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะได้ถามชายร่างอ้วน ชายร่างอ้วนก็ล้มลงทันที เมื่อชายสูทดำเห็นเช่นนั้นจึงลงไปดูชายร่างอ้วนพร้อมกับพลิกตัวขึ้นมา

 

เจ้านาย!”

 

เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบพลิกตัวชายอ้วนทันที แล้วจึงพบว่าหัวของเขานั้นมีรู พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากรูนั้นหรือก็คือเขาตายแล้วนั้นเอง

 

กลับมาที่ตึกร้างที่ตอนนี้ชายที่ลั่นไกปืนไปนั้นกำลังกด ปุ่มบ้างอย่างที่อยู่บนปืน

 

ติ๊ด

 

เสียงดังที่ดังมาจากปืนจากนั้นไม่นานปืนสนเปอร์ก็พับเกมเองโดยที่ชายคนนั้นยังพูดคนเดียวอยู่

 

นาโน นี้ฉันสร้างเธอมานานรึยัง

 

นานมากแล้วค่ะ ประมาณ 2,102,400 วินาทีค่ะหรือประมาณ 4 ปี

 

นี้เธอจะกวนฉันสิน่ะถึงคำนวนเป็นวินาทีมาให้ฉันหน่ะ

 

ไม่ ล่ะมั้งค่ะ

 

เธอนี้เป็น AI ที่แปลกจริงๆเลยน่ะ ไม่สิเรียกว่าแปลกไม่ได้เพราะตอนนี้มีแค่เธอที่เป็น AI ในหัวของชั้นและเป็น AI ตัวเดียวในยุคนี้สะด้วย

 

ก็ท่านฟรีซคนนี้เก่งนิค่ะ ถึงสามรถสร้างฉันขึ้นมาได้

อืม ตอนนี้เวลาเท่าไร

 

16.38 น. ค่ะ

 

งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า

 

ชายที่ถูก AI เรียกชื่อว่า ฟรีซนั้นได้ทำการเก็บสไนเปอร์ที่พับเก็บเสร็จแล้ว มีขนาดเพียงเท่าขวดน้ำใหญ่เอง จากนั้นฟรีซก็เอาขึ้นมาก่อนที่จะใส่ลงไปในกระเป๋าของตนและจากนั้นสพายกระเป๋าลงไปข้างล่าง โดยที่เกรซนั้นไม่ได้เดินลง แต่กลับโหนตัวลงมาจากช่องว่างที่เคยเป็น ลิฟต์มาก่อนจึงทำให้การลงนั้นเร็วมาก

 

เมื่อฟรีซมาถึงก็รีบเดินไปที่ข้างหน้าตึกทันทีก่อนที่จะกล่าวภายในหัวของตนกับ AI จอมฉลาดและซุกซน

 

เชื่อมต่อสัญญาณรถ แล้วนำรถมารับฉัน

 

ค่ะนายท่าน

 

หลังจากที่ นาโนตอบรับฟริซแล้ว ฟริซก็เดินออกมาจากตึกล้างแล้วเดินมาที่ฟุตบาท แต่ก่อนที่จะถึงฟรีซก็ได้ไปชนกับ ผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดนักเรียนกระโปรงเลยเขามาเพียงเล็กน้อย จนทำให้ของที่อยู่บนมือผู้หญิงตก และจากนั้นทั้งคู้ก็กล่าวขอโทษพร้อมกัน

 

ขอโทษครับ / ค่ะ

 

ผมช่วยน่ะครับ

 

ฟรีซกล่าวกับผูหญิงก็นั่งยองลงไปเก็บหนังสือให้ผู้หญิง ก่อนที่จะลุกขึ้นมาและยืนหนังสือคืนไปให้พร้อมกับกล่าวว่า

 

เรียนโรงเรียน ชิโด้ หรอครับ

 

ค่ะ

 

อ้อ งั้นโชคดีน่ะครับหวังว่าเราจะได้พบกันใหม่

 

ค่ะ

 

ทั้งคู่กล่าวจบ ผู้หญิงคนนั้นก็เดินผ่านเขาไปพร้อมกับโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนที่ฟรีซจะยิ้มให้ก่อนที่จะมีเสียงในหัวขัดขึ้นมา

 

นายท่านหม้อ ผู้หญิง

 

นี้นาโน ฉันแค่ช่วยเธอเองอย่ามาว่าฉันอย่างงี้สิ

 

“=_=”

 

นาโนไม่ตอบกลับ จากนั้นไม่นานรถฟริซก็มาถึงมันเป็นรถ sport ที่สวยมากทำให้หลายๆคนต่างมองไปที่รถ เพราะสีของรถนั้นเป็นสีดำตักกับสีขาวให้เป็นลวดลายเล็กน้อย เมื่อรถมาจอดที่ตรงหน้าของตน ฟรีซก็ขึ้นไปทันทีโดยที่ประตูของรถฟรีซนั้นเป็นประตูปีกนก เป็นความฝันของคนส่วนใหญ่ที่อยากจะมีจึงทำให้มมีแต่คนจ้องมาที่รถฟรีซ แต่ไม่นานฟรีซก็ขับออกไปเพื่อตรงไปที่บ้านเขา

 

บรึน บรึน...

 

ใช้เวลาไม่นานฟริซก็ขับรถ sport คู่ใจมาถึงบ้างแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมืองห่างออกไป บ้านของฟรีซนั้นเป็นบ้านที่ไม่ใหญ่มากเป็นบ้านขนาดกลาง เมื่อมาถึงฟรีซก็นำรถไปจอดที่ลงรถ พร้อมกับประตูจอกรถปิดลงสสนิด แต่ก็ยังไม่ลงจากรถก่อนที่จะกล่าวออกมา

 

นาโนเอารถลงได้

 

ค่ะนายท่าน

 

นาโนกล่าวจบก็มีเสียงกลไกดังขึ้นแต่ไม่ดังมากก่อนที่พื้นรอบรถแยกออกจากกันเหลือไว้เพียงแต่พื้นที่ใต้รถก่อนที่มันจะลดระดับพื้นลง

 

ตึก ตืดดดดด

 

เสียงกลไกของพื้นที่ทำงานอยู่ พร้อมกับรถที่ค่อยๆลงไปข้างล่าง พร้อมกับพื้นที่แยกออกจากกันตอนเดิมก็กำลังขยับให้มันปิดมิดทันที

 

ตืดดดดด....ตึง Welcom My Boss”

 

เสียงกลไกที่หยุดลงพร้อมกับเสียงหนึ่งดันขึ้นมา และไปที่อยู่ข้างล่างก็เริ่มสว่างขึ้นเลื่อยเพื่อที่สายตาของคนจะปรับได้ทัน เมื่อแสงสว่างถูกเพ่มขึ้นมาพอดิบพอดี ก็จะพบกับชั้นของโรงรถที่จอดรถมากกว่า 2 ชั้น และชั้นหนึ่งก็จอดได้ทั้งหมดไม่เกิน 10 คัน พร้อมกับทางด้านหน้ามีไฟขึ้นสีเขียวตามพื้นเป็นทางแสดงให้รู้ว่านี้คือ ทางเดินออกจากโรงเก็บรถเพื่อไปที่บ้านของตนโดยต้องขึ้นลิฟต์ โดยที่ทางไปลิฟต์นั้นมีแต่ของทันสมัยที่ล้ำหน้าเกินกว่ายุคนี้หลายศตวรรษ(100 ปี)เลยทีเดียว ไม่นานก็มาถึงหน้าลิฟต์ที่จะขึ้นไปสู่บ้าน จากนั้นฟริซก็เดินขึ้นลิฟต์ พลางคุยกับนาโนไปด้วย

 

เมื่อลิฟต์มาถึงก็เดินออกมาโดยที่มีกลไกซ่อนลิฟต์ไว้อย่างแนบเนียน จากนั้นฟรีซก็เดินไปที่ห้องทำงาน ไม่สิต้องเรียกว่าห้องวิจัยขนาดย่อมมากกว่า เพราะฟริซนั้นใช้เพียงแต่ห้องนี้ในการทำงานและวิจัยมากที่สุด แต่ก่อนที่จะได้เข้าห้องก็มีชายชรากับผู้หญิงยืนคู่กันจะทักทาย ฟรีซ

 

ยินดีต้อนรับกลับครับ นายท่าน

 

สวัสดีครับ คุณปู่ และพี่สาว

 

สวัสดีค่ะนายท่าน เออ....ดิฉันทำการจัดการการเข้าโรงเรียนให้นายท่านแล้วหน่ะค่ะ และจะเริ่มเรียนพรุ่งนี้เลยน่ะครับ

 

กระทันหันไปแล้วน่ะครับ ว่าแต่โรงเรียนอะไรหรอครับ

 

โรงเรียน ชิโด้ค่ะ

 

หืมมม....โอเคครับขอบคุณ คุณปู่และพี่สาวมากน่ะครับงั้นวันนี้ ราตรีสวัสดิครับ

 

ราตรีสวัสดิค่ะ/ครับ นายท่าน

 

เมื่อทั้งคู่กล่าวคำลาเสร็จก็เดินกลับไปทำหน้าที่ของตนที่ยังค้างไว้ ส่วนฟริซนนั้นก็กลับเข้าไปในห้องทำงานที่ค้างไว้ก่อนที่จะไปห้องนอนของตนเพื่อที่จะนอนแล้วตื่นขึ้นมา ไปโรงเรียนครั้งแรกในชีวิตของเขา.............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น