[นิยาย] nerd boy lovely ❥ รักนะคุณชายจอมเนิร์ด

ตอนที่ 2 : nerd boy lovely ❥ ตอนหนึ่ง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ก.พ. 60














ต้นรัก x มะลิ
  

(1)

 

ภายในรั้วโรงเรียนนานาชาติหญิงล้วนกลางใจเมืองกรุงแห่งนึง เด็กสาวหน้าตาดีสามคนเดินมายังเรือนเกษตรที่อยู่ห่างจากตัวอาคารหลักมันเป็นจุดลับตาที่น้อยคนนักจะสนใจ มันเลยกลายเป็นจุดที่นักเรียนส่วนใหญ่ใช้โดดออกนอกโรงเรียน รวมถึงเด็กเกรดสิบสองสามคนนี้ด้วย


"มะลิ...เอาจริงดิ?


"เออดิ มาถึงขนาดนี้แล้วปะวะขัดใจอ่ะ โดนขัดกำลังเล่าเรื่อง แล้วก็โดนขัดในสิ่งที่ตั้งใจจะทำ 


"แกอยากไปนั่งหน้าหงอยตบมือแปะๆดูโชว์อะไรบ้าบอนั้นหรอวะเปี๊ยก"


ฉันชื่อ มะลิ และยัยสองคนที่ทำสีหน้าวิตกกังวลอยู่ด้านหลังฉันคือเพื่อนรักของฉันตั้งแต่สมัยเรียนที่นี่เมื่อห้าปีก่อน ไอ้ตัวเตี้ยเท่าตอหม้อ.. ไม่ดิ มันสูงกว่านิดนึง ชื่อ อาโป แต่ฉันเรียกมันไอ้เปี๊ยก เพราะมันเตี้ยกว่าฉันตั้งเยอะ


"ถ้ามิสแอนนามาเห็นจะทำยังไง?"


ยัยดรีมก็อีกคน ขัดจังเลยแถมชอบเอามิสแอนนาจอมน่ากลัวของฝ่ายปกครองมาอ้างให้ฉันหวาดกลัวแต่บอกเลยว่าไม่มีหรอกย่ะ คนอย่างมะลิ กลัวใครซะที่ไหน


"เห็นก็วิ่งดิ... เอาน่า วันเดียวเองมิสแอนนาไม่รู้หรอก"


ฉันบอกปัดยัยดรีมด้วยความรำคาญ ดรีมเป็นสาวเรียบร้อย หน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้ม ผิวขาวเหมือนลำสี หน้าตาหมวยๆหน่อย แต่ดูน่ารักน่าทะนุถนอม ดูเป็นผู้หญิงที่สุดแล้วในบรรดาเพื่อนรักของฉัน


ฉันหันซ้ายที หันขวาที มองหาบันไดปีนกำแพง จำได้ว่ามีคนแชร์กันในกลุ่มลับที่ไม่มีบรรดาคุณครู ว่ามันอยู่แถวๆนี้นี่น่า


"แกหาอะไรอะมะลิ?" อาโปมองตามที่ฉันมองแล้วจ้องหน้าฉัน


"บันไดปีนกำแพงอะดิ เห็นในกลุ่มว่าอยู่แถวๆนี้"


"อ่อ... เมื่อคืนเขาแชร์กันในกลุ่มว่ามิสมาเรียเอาบันไดไปเผาแล้ว.."


เช้ดดด โหดว่ะ..


"โอ๊ย! แล้วจะทำยังไงวะเนี่ย!"  โมโหอารมณ์เสีย อะไรวะเนี่ยอุตสาห์เดินมาตั้งไกลเพื่อมาฟังว่ามิสมาเรียเอาบันไดไปเผาทิ้งเนี่ยนะ กี๊ดๆๆๆๆ คิดสิคิด.. ในขณะที่คิดฉันก็มองรั้วกำแพงไปด้วย จะว่าไปนะกำแพงมันก็ไม่ได้สูงเท่าไหร่นี่น่าก็พอปีนได้ละมั่ง


“มะลิ.. อย่าบอกนะ...”   ดรีมเดินเข้ามาใกล้แล้วคว้าแขนเมื่อฉันทำทีจะเดินไปใกล้กำแพงรั้ว “มันอันตราย ตกขึ้นมาทำไง?


“แกจะกลัวอะไรวะดรีม มะลิมันเก่งจะตาย”  อาโปแย้ง นางเข้าข้างฉันเว้ยเห้ย


“เอางี้มั้ยดรีม ถ้าเธอกลัวโดนดุ เธออยู่โรงเรียนก็ได้ ฉันกับเปี๊ยกจะไปกันสองคน” ฉันเสนอหนทางให้กับสาวน้อยเรียบร้อยหน้าตาน่ารักอย่างดรีม


“เหอะ ไม่เอาอะ”  ดรีมส่ายหน้ารัว  “เกิดมิสถาม ฉันได้ตายพอดี พวกเธอก็รู้ว่าฉันโกหกไม่เก่ง”


“ถ้างั้นแกก็ต้องไม่กลัวที่จะปีนกำแพงนะดรีม” อาโป


“ก็ได้! เอาไงเอากันนะ!”  ฉันยิ้มให้กับการตกลงของยัยดรีม


“เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปก่อน ไปรอรับแกข้างบน แล้วอาโปแกตามไป ปิดท้ายด้วยดรีม โอเค๊?


ฉันจัดแจงทุกอย่างสำหรับการปีนรั้วออกนอกโรงเรียน ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องจากข้างถังขยะมาวางตรงหน้าเตรียมพร้อมสำหรับการปีน แล้วก็เป็นคนแรกที่ปีนขึ้นไปที่กำแพง พอฉันยืนบนกล่องลังแล้ว กำแพงมันไม่สูงมากเหมือนในตอนแรก ฉันอ่ะ สูงที่สุดในกลุ่มแล้ว เชื้อดีก็เงี้ย


ฮึบ!  และแล้วฉันปีนขึ้นมาอย่างง่ายดาย และยื่นมือไปดึงยัยอาโปขึ้นมา โชคดีหน่อยที่ยัยนี้ตัวเล็ก ฉันดึงนิดเดียวตัวมันก็ลอยปลิวละ


“ดรีม พอแกจะปีนอะ เตะกล่องไปไกลๆเลยนะ ทำลายหลักฐาน”  ฉัน


“โอ้โห... รอบคอบมาก เหมือนวางแผนโดดมาเป็นปีๆ สมองแกนี่ฉลาดแต่เรื่องไม่ดีจริงๆเลยนะเนี่ย”  เดี๋ยวนะ อาโปนางชมหรือด่าฉันวะ =__=


“นี่ชมหรือหลอกด่า?


“ชมเว้ย! จากใจเลยนะ”  อาโปตบอกข้างซ้ายตัวเองสองทีแล้วยิ้มแฉ่ง


ฉันส่ายหน้าแล้วยื่นมือไปดึงคุณหนูดรีม ขึ้นมา แต่ทว่า..


“พวกเธอสามคนกำลังทำอะไรกัน?!


กรี๊ด!!!!  แม่มา!!!!!  =[]=

 

 

 

“พวกเธอไม่รู้กันหรือยังไง ว่าทางโรงเรียนไม่เคยสอนให้สตรีกระทำแบบนั้น การปีนป่ายกำแพงมันไม่ใช่คุณสมบัติของกุลสตรี และการโดดเรียนไม่ใช่สิ่งที่พึงกระทำของนักเรียน!


ตอนนี้ฉัน อาโปและดรีม ยืนก้มหน้ากันในห้องที่ทุกคนลงมติกันว่า เป็นห้องที่แอร์เย็นที่สุด ใช่แล้ว! ฉันอยู่ในห้องปกครอง และทิชเชอร์วัยกลางคนประจำห้องปกครอง เอาจริงฉันจำชื่อไม่ได้ เพราะทิชเชอร์ประจำอยู่ที่ห้องปกครองหรือห้องวิชาการเท่านั้น ไม่ได้ไปสอนตามชั้นเรียน กำลังพูดถึงการกระทำที่สตรีพึงกระทำและตอนนี้พวกฉันสามคนยืนก้มหน้านิ่งอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไม่ปริปากพูดกันสักคำ ใครจะไปคิดวะ ว่าทิชเชอร์โรงเรียนนี้จะตาไวรีบจ้ำมาดักทางพวกฉันไว้ ยัยดรีมยังไม่ทันจะได้ปีนขึ้นมา ฉันและอาโปก็ต้องเป็นฝ่ายลงมากันมาก่อน


“ฉันโทรตามผู้ปกครองของพวกเธอแล้ว ยังไงก็ต้องโดนทำโทษ เพราะที่พวกเธอกระทำกันวันนี้ฉันให้อภัยไม่ได้!


T^T  ดรีม


O.O” อาโป


=[]=”  และหน้าฉัน


โทรตามผู้ปกครองเลยหรอ?!!


ของยัยสองคนนั้นมันไม่เท่าไหร่อะดิ พ่อกับแม่ไม่ค่อยจะอยู่ประเทศไทย อย่างดีก็ต้องเป็นแม่นมของพวกเธอมาดู แต่ของฉันนี่ดิ! พ่อกับแม่ฉันอยู่สิงคโปร์ก็จริง แต่ยังมียักษ์ตัวผู้คอยคุมความประพฤติฉันอยู่


“ขอโทษที่มาช้าครับ”


ตายยากชิบ…. เพิ่งบ่นไปหยกๆ T^T


“มาไวดีนะคะคุณจัสติน”  คุณจัสตินที่ทิชเชอร์เรียกนั้นพี่ชายฉันเองละคุณผู้ชม จะรีบมาทำไมก็ไม่รู้ ยังไม่ทันจะเตรียมตัวเตรียมใจ  “เดี๋ยวเชิญเข้าไปพบครูใหญ่กับดิฉันเลยนะคะ”


“ได้ครับ”  และจากสิ้นประโยคนั้น ฉันก็รู้สึกถึงมือใหญ่ๆที่มาผลักหัวฉันอย่างไม่ถนุถนอม 


ไอ้พี่บ้า!  นี่หัวน้องนะ ไม่ใช่ลูกบาส!!


“ไอออกมายูโดนแน่ มะลิ!


“เออ! ชิส์”  


วันนี้มันต้องมีศึกใหญ่ระหว่างพี่น้องแน่นอน! และฉันไม่พร้อมรบ! TOT

 

 

 

เวลาผ่านไปประมาณ 20 นาทีเห็นจะได้ ฉันเห็นพี่ตินเดินออกมาจากห้องของครูใหญ่ แล้วยิ้มร่ากับทิชเชอร์ อยากรู้จริงๆ เข้าไปคุยอะไรกัน ถึงได้เดินออกมาหน้าตามีสุขขนาดนี้


“ทิชเชอร์ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะจัดการน้องสาวตัวดีเอง ขอบคุณทิชเชอร์มากๆที่คอยดูแลจัสมินให้”  พี่ติน


“ด้วยความยินดีค่ะคุณจัสติน ฉันหวังว่าในอนาคตจัสมินจะเป็นเด็กดีขึ้นนะคะ”


ตอนนี้รู้ความรู้สึกแบบตัวเองเป็นคนเลวมากไงไม่รู้ รู้สึกสะอึกคำพูดที่พี่ตินคุยกับทิชเชอร์ ฉันดูเลวมากเลยอ่อ สงสัย.. แค่โดดเรียนเองนะ


“เอาละ อาโปกับเหมือนฝัน พวกเธอทั้งสองคนเตรียมตัวไป open house ได้แล้ว และนับจากพรุ่งนี้ พวกเธอสองคนต้องไปช่วยครูพยาบาลจนกว่าจะครบหนึ่งเดือน เข้าใจใช่มั้ย?


“เข้าใจแล้วค่ะ” อาโป/ดรีม


“เธอด้วยนะจัสมิน ต้องไปช่วยงานห้องพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งเดือน สุดท้ายพวกเธอทั้งสามคนจะโดนตัดคะแนนความประพฤติคนละห้าคะแนน”


กล้ำกลืนทั้งน้ำตา T_T


“เชิญคุณจัสตินได้เลยค่ะ ดิฉันขอตัวก่อน”


ฉันมองตามหลังทิชเชอร์และรอจังหวะที่พี่ตินเผลอ เดินไปที่ประตู แต่ว่า


“จะไปไหน”


เอี๊ยดดหยุดเดินแทบไม่ทัน


“จะไปเรียนไง”


“ไม่ต้องเลย วันนี้ไอขอทิชเชอร์ให้ยูลาครึ่งวันแล้วมะลิ”


“ลาทำไม?! ลาไปไหน?!


ฉันกลัวพี่ตินเหลือเกิน ครั้งนู้นที่ฉันแกล้งป่วยไม่ยอมไปสวนสัตว์กับทางโรงเรียน พี่ตินจับได้และลากฉันไปพบเพื่อนที่สวนสัตว์ ให้ฉันไปนั่งมองลิงปีนต้นไม้อยู่ตั้งนานอ่ะ! แล้วครั้งนี้จะทำอะไรอี๊ก หวาดกลัวเหลือเกิน


“คือแบบพี่ไม่อยากให้เราสองคนเห็นภาพไม่ดีต่อเลย รีบไปเตรียมตัวดีกว่านะคะ น้องอาโป น้องดรีม ส่วนยัยตัวดีพี่จะจัดการเอง”  พี่ตินคว้าแขนฉันไว้แล้วยิ้มหล่อให้ยัยสองคนนั้น


“โชคดีนะมะลิ”  ดรีม


“ฉันจะถ่ายคลิปโชว์มาฝากนะ” อาโป


“เดี๋ยวสิ!”  ไม่ทัน…… ไปกันแล้ว พอสั่งลาเสร็จพวกนางสองคนก็รีบแจ้นออกไปเลย จริงๆยัยสองคนนี้รู้นิสัยพี่ตินดีและคงคิดแบบฉันว่าต่อจากนี้มันต้องมีอะไรแผลงๆแน่นอน TOT


“ส่วนยูมะลิ”


กระพริบตาปริบๆ หวังว่าพี่จะเห็นใจ


“ไอจะพาไป open house เอง!” 


พูดเสร็จพี่ตินก็แบกฉันพ่าดบ่าเดินออกไปจากห้องปกครองทันที


แว้ก! พี่ตินเล่นฉันแล้วไง!


“ไอไม่อยากไป!!!!!!!!!!  ไม่เอาไม่ไป!!!!!” 


ฉันดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพี่ติน แต่ยิ่งดิ่นพี่ตินยิ่งจับแน่นและ


ป้าบ!


“อยู่นิ่งๆจะได้มั้ยห่ะ?!


พี่ตินตีก้นช้านนนนนนนนนนนน!!  T[]T

 

 

 

 

ตุบ!


“ไอ้พี่ติน! มันเจ็บนะ!”  ฉันแว้ดใส่ทันทีหลังพี่ตินโยนฉันลงที่เบาะหน้าของรถ “แล้วก็ไม่ไปด้วยงานบ้าบออะไรนั้น”


“จะไปดีๆ หรืออยากให้ไอรายงานเรื่องยูจะโดดเรียนเพื่อไม่ไปงานเปิดโลกกว้างสู่มหาลัยให้แม่รู้ห่ะ”


เอาแม่มาขู่ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูแม่ฉันอาจตายได้


“เอาไง จะไปหรือจะให้โทรบอกแม่”


“เออ ไปก็ได้”


ฉันเห็นนะพี่ตินยกยิ้มด้วย ฉันละหงุดหงิดกลัวใครไม่กลัว มากลัวแม่กับพี่ติน เซ็งตัวเองวุ้ย!


“ยูลองบอกมาดิ ว่าทำไมไม่อยากไป open house  นั้นเป็นงานที่เด็กอย่างยูควรไปด้วยซ้ำ”


เอาจริงฉันรู้ว่ามันเป็นงานเปิดโลกเข้ามหาลัย เราจะได้รู้ว่าเราชอบและสนใจจะเรียนต่อด้านไหน แต่ว่าฉันเบื่ออ่ะ มีแต่อะไรไร้สาระ


“รู้น่า.. แต่มันน่าเบื่อ ไปก็มีแต่ให้ดูโชว์อะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะช่วยบอกแนวทางเรียนต่อได้เลย”


“แบบนี้ใช่ป่ะ วันนี้ยูถึงจะโดดเรียน ถ้างั้นเดี๋ยววันนี้พี่ชายคนนี้จะพายูไปเปิดโลกมหาลัยเอง”


“ถ้าไปแล้วมันเหมือนเดิมจะทำยังไง?


“จะเลี้ยงข้าวยูเดือนนึงเลยเอ้า!


ใจปล้ำเว้ยยยย!


“แต่ไอจะบอกไว้เลย ยูไม่เบื่อแน่นอน เพราะงานที่มหาลัยของไอมันดีมาก ดีเวอร์”


“แต่ถ้ามันน่าเบื่อ ยูห้ามลืมคำพูดนะ เลี้ยงข้าวเดือนนึง”  ฉันยกยิ้ม เสร็จฉันละอิพี่ติน


“แถมของหวานด้วยเลยก็ได้ แต่ยูต้องเบื่อจากข้างในจริงๆ ไม่ใช่แค่ลมปาก”


“แน่นอน! อย่าลืมคำพูดก็แล้วกัน”


“ชัวร์!” 


เสียเงินเลี้ยงข้าวฉันชัวร์พี่ชาย  อยากจะยิ้มไปดวงจันทร์ เพราะฉันเบื่องาน  open house ทุกมหาลัยอยู่แล้ว


อุวะฮ่าฮ่า!!!!  ขอหัวเราะ(ในใจ) ซ้อมไว้ก่อนนะ













จริงๆสองพี่น้องคู่นี้มันน่ารักนะเออ ต้องอ่านไปเรื่อยๆแล้วจะรู้ 55555555555

เอาล่ะ ได้เวลาอัพแล้ว หลังจากที่เปิดเรื่องมานานแสนนาน

เนื้อเรื่องอาจจะซ้ำๆทั่วไป แต่รับรองความน่ารักไม่แพ้เรื่องไหน

ฝากยัยมะลิด้วยน้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น