KING OF KING...พลิกตำนานราชันย์พันธุ์พิลึก YAOI

ตอนที่ 7 : ตำนานบทที่5:ราชันย์ผู้ถูกเจ้าชายลักพาตัว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    18 มี.ค. 62





กฎของราชันย์ข้อที่5:ความนิยมของราชันย์ที่ดี แม้แต่เจ้าชายยังลงแรงตบตีแย่งชิง




  แม้ว่าข้าจะเป็นราชันย์สูงสุดแห่ง7โลกมา511ปี ผ่านงานบริหารบ้านเมืองมาอย่างโชกโชน มีวีรกรรมเล่าขานสะท้านฟ้าสะเทือนดิน ถูกผู้คนยกย่องนับถือเป็นตำนานมีชีวิต ทว่าเบื้องหลังความสำเร็จของข้ามีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่อาจเปิดเผย



  ความลับดำมืดที่ถูกกลบฝังลงหลุมไปเนิ่นนานมาแล้ว เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าแตกต่างกับราชาทุกดินแดนในรุ่นเดียวกันโดยสิ้นเชิง ความลับที่ไม่มีผู้ใดกล้าถามและไม่มีคำตอบ



นั่นก็คือราชันย์อสูร ลาซาเซล ลาพิส โลเวนซาน ผู้ครองราชย์มา511ปี ใกล้จะอายุ650ปีให้อีกไม่กี่วัน



เป็นราชันย์ ไร้(สถาบัน)การศึกษา ครับ



 นั่นคือปมที่ฝังใจข้ามาเนิ่นนาน ราชาร่วมรุ่นของข้าทุกคนล้วนได้รับการสั่งสอนจากสถาบันที่มีชื่อเสียง เรียนจบด้วยเกียรตินิยมพร้อมใบการันตีอย่างดีจากสถาบันการศึกษาอันดับ1ของโลกนั้นๆ



  ไม่ใช่ว่าข้าสอบไม่ติดหรือขาดแคลนทุนทรัพย์ในการเรียน แต่...



“ความรู้อันต่ำต้อยของข้ามิอาจเทียบกับท่านราชาปรโลกได้ โปรดอภัยให้ข้าด้วย”



“พลังอำนาจของข้าช่างด้อยค่านัก มิอาจหาญกล้าสั่งสอนท่านได้ดีเท่าราชาปรโลก”



“ท่านมีอาจารย์ที่ดีเลิศที่สุดใน7โลกอยู่แล้ว โปรดอย่ามาเกลือกกลิ้งกับสถาบันข้าเลย”



 ยามที่ข้าเป็นเพียงรัชทายาทวัยเยาว์แห่งซาเวเรีย เป็นเพียงเด็กน้อยที่มีแค่หวังและความฝันที่จะได้เติบโตไปพร้อมมิตรสหาย ทว่ายามที่ข้าและสหายแต่งกายสุภาพเรียบร้อยเพื่อไปสอบเข้าสถาบันมีชื่อเหล่านั้น สหายของข้ากลับได้รับการต้อนรับอย่างดี ผิดกับข้าที่ถูกผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติปฏิเสธทุกครั้งไปด้วยอาการ หน้าซีด ปากสั่น หวาดกลัวราวกับข้ามียมทูตพิทักษ์กายแสนเหี้ยมโหดเกาะติดหลัง



แม้ว่าภายหลังข้าจะรู้ว่ามียมทูตเกาะติดหลังจริงๆอย่างเหนียวแน่น คนคนนั้นคืออาจารย์เพียงคนเดียวของข้า อาจารย์ที่ทำให้ข้าเป็นราชันย์ไร้(สถาบัน)การศึกษา คอยส่งจดหมายขู่กรรโชกไปยังสถาบันน้อยใหญ่ทั้งหมดใน7โลกไม่ให้รับข้าเข้าเรียนโดยอาจารย์ที่ตามติดข้ายิ่งกว่าขี้ปลาทอง!



ราชาสูงสุดรุ่นที่3 ราชาปรโลก ไมอา



 อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ทำให้ข้ามีอดีตฝังใจ ไม่ได้เข้าเรียนในสถาบันการศึกษา ไม่ได้สัมผัสประสบการณ์นักเรียนวัยใสที่มีเพื่อนรุ่นเดียวกันรายล้อม ได้ทำกิจกรรมต่างๆ ทั้งงานโรงเรียนและเข้าค่ายแสนสนุก วันประชุมผู้ปกครองที่เด็กๆได้พาพ่อแม่มาอวด ต่อสู้กับการสอบเข้าเรียนและสอบประเมินผลเลื่อนระดับชั้น และเรียนจบรับใบการันตีอย่างมีความสุข ได้โอ้อวดพูดคุยความหลังกับเพื่อนร่วมรุ่น ยามปลดเกษียณก็จัดงานเลี้ยงรุ่นสังสรรค์

 


ทว่าหลังจากอาจารย์ผลักภาระตำแหน่งราชันย์สูงสุดแห่ง7โลกให้แก่ข้าสำเร็จก็ออกเดินทางหายสาบสูญไป ยามนี้ผ่านมาหลายร้อยปีในที่สุดความปรารถนาของข้าก็กำลังเป็นจริง! ไร้มารผจญไร้(อาจารย์)ยมทูตมาขัดขวาง!



“ในที่สุดข้าก็ได้เป็นราชันย์ที่มี(สถาบัน)การศึกษาเสียที!” ข้ากล่าวออกมาอย่างปลาบปลื้ม ยามจ้องมองป้ายสถาบัน โซลาริส โรงเรียนองครักษ์พิทักษ์ราชันย์ ปกปักษ์รักษาราชินี รับใช้เชื้อพระวงศ์ทั่วราชอาณาจักร



  ข้ามองสถาบันการศึกษาซึ่งเป็นความฝันในวัยเยาว์ด้วยความแน่วแน่ ไม่หวั่นแม้ชื่อสถาบันจะยาวเหยียดเกินจำ มุ่งมั่นแม้ว่าข้าจะอยู่ในชุดนอนสีเหลืองลายหมีน้อยก็ตาม



“ได้โปรดมียางอายแล้วรีบเปลี่ยนชุดเถอะ!” ซีโอกล่าวเตือนหน้าดำหน้าแดงขณะอยู่ในอ้อมกอดของข้า ไม่ทราบว่าโกรธที่ถูกข้าอุ้มเหมือนเด็กหรือ(เขิน)อายกับชุดน้อยลายหมีน้อยสีแสบตาชุดนี้



 แต่จะว่าข้าก็ไม่ถูก เพราะข้าหลับอยู่ดีๆก็ถูกส่งตัวมายังลานกว้างภายในโรงเรียนโซลาริสแบบไม่ทันตั้งตัว ลานกว้างที่ปูด้วยกระเบื้องหินอ่อนขัดเงากว้างสุดลูกหูลูกตาซึ่งบรรจุผู้สมัครสอบกว่า50,000คนเอาไว้ ตรงกลางมีเพียงแท่นหินอ่อนยาว10เมตรจำนวน10แท่นเท่านั้น ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ส่งมาตอนที่ข้าอาบน้ำอยู่!



 เงยหน้ามองฟ้าที่มืดครึ้มมีเพียงแสงจันทร์และแสงดาว เพิ่งจะหัวค่ำแท้ๆข้ายังไม่ทันได้นอนเลย



“ท่านหลับไป5วันแล้วต่างหาก!” ซีโอตวาดแว้ดราวกับรู้ความในใจของข้าพลางดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน



โอ้...ที่แท้ข้าหลับไป5วัน ก็ว่าเมื่อครู่ฝันร้ายถึง(อาจารย์)มารผจญจากปรโลก



 แต่ว่าหัวค่ำแบบนี้ถูกส่งตัวมากะทันหันน่าจะมีคนที่กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่บ้าง...



“โอ้ววว...ราเซียน่า เจ้าช่างร้อนแรงนัก!” เสียงครวญครางดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ใกล้ เห็นภาพชายหนุ่มผมทองร่างเปลือยเปล่ากำลังหลับตาทำหน้าหื่นกามขยับเอวเข้าจังหวะใต้ผ้าห่ม เหมือนถูกลากตัวมาทั้งที่กำลังทำธุระส่วนตัวใต้ร่มผ้าอยู่



 “ว๊ากกกกกกก” แต่ตอนนี้เหมือนจะสัมผัสความโล่งโปร่งสบายได้จึงลืมตาขึ้นแล้วกรีดร้องโหยหวนออกมารีบเอาผ้าห่อตัวแทบไม่ทัน



   เหลือบสายตาไปมองไม่ใกล้ไม่ไกลก็มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์เจ้าหนุ่มผมทองที่ทำธุระส่วนตัวไม่เสร็จ สาวผมดำตัวเปียกโชกที่ห่อผ้าขนหนูด้วยสีหน้าดำทะมึน หนุ่มผมขาวที่กำลังยืนปลดทุกข์ หรือแม้กระทั่งสาวผมแดงที่ถือดาบยาวโชกเลือดไปทั้งตัว...



   เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้นชุดนอนลายหมีน้อยของข้าธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดา  ข้าก็กอดอีกาตัวอ้วนกลมในชุดนอนลายหมีอย่างมาดมั่น ไม่หวั่นแม้ข้างกายจะมีหนุ่มแวมไพร์ปากเปื้อนเลือดยืนตาเหลือกอยู่ก็ตาม



   ทว่าก่อนที่ลานกว้างจะเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโวยวายของผู้สมัครสอบ แสงสีขาวนับสิบจุดก็ปรากฏขึ้นเหนือน่านฟ้ายามราตรี ร่างของนักเรียนโซลาริสในชุดสีขาวล้วนฝ่ายทิวาปรากฏขึ้นอย่างเป็นระเบียบบนแท่นหินกลางลาน แต่ละคนสวมหน้ากากสีขาวปกปิดใบหน้า



“สายัณห์สวัสดิ์ว่าที่น้องใหม่ทุกคน” ชายหนุ่มผมทองเป็นผู้ที่ก้าวออกมาทักทายเป็นคนแรก เพียงพริบตาทั่วทั้งลานก็ตกลงสู่ความเงียบ



“พวกเจ้าคงสงสัยว่าทำไมตนเองถึงมาอยู่ที่นี่ทั้งๆที่เวลาสอบยังเหลืออีก2วัน” เสียงที่เปล่งออกมานั้นก้องกังวานดังไปทั่วลาน หากข้าจำไม่ผิดหนุ่มผมทองที่เก๊กเสียงหน้าตายอยู่บนนั้นคงจะเป็นลิเออร์ ลุกซ์ หัวหน้าชั้นปี2ฝ่ายทิวา



“พวกเจ้าสงสัยว่าเหตุใดตนเองถึงถูกดึงตัวมายังต่างสถานที่ทั้งๆที่ตนเองยังทำธุระส่วนตัวไม่เสร็จ!” ลิเออร์กล่าวด้วยเสียงอันทรงพลัง อกผายไหล่ผึ่งประดุจผู้บัญชาการที่กำลังปลุกเร้าทหารออกไปรบ



“บางคนกำลังนั่งปลดทุกข์ บางคนกำลังล่าเหยื่อหาอาหาร บางคนกำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะ!” แม้ว่าเรื่องที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทรงพลังนั้นจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแค่ไหนก็ตาม หนุ่มสาวที่ถูกพาดพิงล้วนสะดุ้งไปเป็นแถบๆ 



“หรือแม้กระทั่งหลับอย่างแสนสุขในชุดนอนลายหมีน้อย!”



“หึ...” แม้กระทั่งข้าที่ยืนอยู่เฉยๆยังโดนพาดพิง ซีโอหยุดดิ้นแล้วแค่นเสียงหัวเราะใส่ข้าอย่างเย้ยหยันจนรู้สึกปวดขมับ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังเยาะเย้ยเรื่อง ข้าบอกแล้วให้เปลี่ยนชุด



“องครักษ์ที่ดีนั้นต้องเตรียมความพร้อมทุกสถานการณ์เพราะเราไม่อาจรู้ได้ว่าศัตรูจะบุกเข้ามาเมื่อไหร่ ไม่ว่าเจ้ากำลังจะทำธุระส่วนตัว ทำกิจกรรมเข้าจังหวะ แม้กระทั่งยามหลับตาพักผ่อนก็ต้องมีสติสามารถตอบโต้ปัญหาได้อย่างทันท่วงที!” บางทีข้าอาจจะเชื่อคำพูดของเขา หากลิเออร์ไม่กล่าวถึงกิจกรรมเข้าจังหวะด้วยใบหน้าเย็นชาและน้ำเสียงเคร่งขรึม



“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าการทดสอบนั้นได้เริ่มตั้งแต่ที่เจ้ากรอกใบสมัครลงไปแล้ว!” สิ้นคำทั่วทั้งลานกว้างก็เต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงของบรรดาผู้สมัครสอบ



“แล้วพวกท่านจะสร้างกำหนดการ7วันขึ้นมาทำไม!” เป็นชายหนุ่มผมทองที่ถูกลากมาขณะทำกิจกรรมใต้ร่มผ้าประท้วง ก่อนจะถูกลิเออร์ปรายหางตามองอย่างเย็นชา



“ก่อนจะตั้งคำถาม จงประกาศชื่อของเจ้าซะ!” พลังเสียงของลิเออร์พุ่งตรงไปยังชายหนุ่มผมทองอย่างดุดันจนร่างของอีกฝ่ายสั่นสะท้าน



“ข้าคือ มาริโอ แม็กนัส บุตรชายลำดับที่2ของดยุกมาลัคแห่งอาณาจักรเงาตะวัน” มาริโอกล่าวแนะนำตัวยามเงยหน้าสบตากับลิเออร์อย่างแน่วแน่ “ผู้สมัครสอบสาขาองครักษ์พิทักษ์ราชันย์ สังกัดราชันย์อสูรครับ!”



 นับว่ามีการปรับตัวได้ทันท่วงที สร้างความประทับใจให้ผู้คนได้ดีขึ้นเล็กน้อยหากไม่นับความประทับใจแรกที่โผล่มาพร้อมกิจกรรมเข้าจังหวะล่ะก็...



“คำถาม!” ลิเออร์โต้ หากไม่บอกว่ากำลังเตรียมสอบเข้าโรงเรียน ข้าคงนึกว่าตนเองกำลังฝึกเกณฑ์ทหาร



“เพราะเหตุใดในใบสมัครถึงเขียนกำหนดการสอบ7วันครับ!” มาริโอยืดอกตะโกนถามเสียงดังฟังชัด แม้ว่าจะอยู่ในชุดผ้าห่มพันเอวผืนเดียวก็ตาม

 


  แม้สภาพจะน่าหัวเราะสักแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจเปล่งเสียงหัวเราะออกมาได้



“คำสอนลำดับที่1ของโซลาริสคืออะไร!?” ใบหน้าของลิเออร์ยังคงเย็นชาแม้จะกล่าวถามออกไปไม่ตรงประเด็น ข้าค่อนขอดในใจ ยังไม่ทันสอบเข้าแล้วจะรู้คำสอนได้ยังไง



“สัจจะธรรมแปรผันตามกาลเวลา ปณิธานมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง!” ทว่ามาริโอตอบได้ด้วยน้ำเสียงและใบหน้ามั่นใจ



เมื่อถึงกล่าวประโยคนี้ออกมา ลิเออร์ก็กระตุกมุมปากขึ้นอย่างถูกใจ



“ทุกสิ่งล้วนแปรผันตามกาลเวลา หากเจ้าไม่รู้จักปรับตัวก็จะพบกับความพ่ายแพ้!” ลิเออร์กล่าวด้วยเสียงดังกึ่งก้อง “ในยามศึกสงครามหากเจ้าเป็นผู้เดียวที่เหลือรอดปกป้องราชันย์ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู เจ้าคิดว่าศัตรูจะใจดีให้โอกาสหนีรอดตามเงื่อนไขงั้นรึ!?”



 พอเจอประโยคนี้เข้าไปผู้สมัครสอบก็เงียบกริบ



“สิ่งที่จะทำให้เจ้าอยู่รอดได้มีเพียงตนเองเท่านั้น! สัญชาติญาณ ปณิธาน ความเชื่อมั่น!” บทเรียนแรกของโซลาริสถูกเอ่ยออกมาจากปากของลิเออร์แล้ว “การที่เจ้าจะอยู่รอดในโซลาริสได้โดยยึดหลักความแน่นอนตามคำบอกกล่าวของผู้อื่นก็ถือว่าเจ้าได้ตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว!”



   ยังไม่ทันได้สอบเข้า ผู้สมัครสอบก็โดยรุ่นพี่จากโซลาริสขู่กรรโชกโฮกฮากตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียแล้ว



“ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน! จงสลักคำสอนนี้ลงไปในหัวสมองของพวกเจ้าซะ!


“ครับ/ค่ะ!”



  โดยไม่ได้นัดหมาย ผู้สมัครสอบร่วม50,000คนต่างขานรับคำสั่งของลิเออร์อย่างพร้อมเพียง



“เจ้าเองก็เช่นกัน แม้จะทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับนางโลมอันดับ1ของเมือง หากราชันย์ของเจ้าโดนจอมมารปีนเข้าห้องมาลวนลามเจ้าก็ต้องพลีกา--- แค่ก! พลีชีพช่วยเหลือราชันย์ให้ทัน!”



 เกือบจะดีแล้วหากลิเออร์ไม่หลุดปากคำว่าพลีกายออกมาเสียก่อน ข้ามองหัวหน้าชั้นปี2ฝ่ายทิวาด้วยสีหน้าว่างเปล่า เจ้าไปเอาข่าวจอมมารแอบปีนเข้าห้องมาลวนลามข้ามาจากไหน แม้แต่เฟร์ยยังไม่รู้เลยนะ!



“ข้าเข้าแล้วครับ!” มาริโอขานรับอย่างเคร่งขรึมจนข้านึกว่าเขาจะยอมพลีกายเพื่อจอมมารตามคำยุแหย่ของลิเออร์จริงๆ



 เมื่อข้อข้องใจทั้งหมดหายไป ลิเออร์ก็แสร้งกระแอมไอกล่าวเงื่อนไขการสอบที่แท้จริงออกมา



“พวกเจ้าทั้ง50,500คนในที่แห่งนี้คือผู้สมัครสอบหลักสูตรองครักษ์ที่ถูกคัดเลือกโดยแหวนแห่งการทดสอบจากผู้สมัครทั้งหมด15ล้านคน ผ่านเกณฑ์ประเมินพลังเบื้องต้นแล้ว” สิ้นประโยคผู้สมัครสอบบางส่วนก็ส่งเสียงแสดงความยินดี บางส่วนก็ตีหน้าขรึมนิ่งเงียบแตกต่างกันออกไป



“แต่การสอบลำดับต่อไปจะถูกคัดให้เหลือเพียง1,000คนเท่านั้น”


“ห๊ะ!?”




 การคัดออกมหาโหดทำให้ทั่วลานกระเบื้องเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง



“เงียบ!” ก่อนจะโดนกลบด้วยเสียงตวาดของลิเออร์ “ในลานแห่งนี้นอกจากผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์ มีผู้สมัครหลักสูตรการปกครองเพียง500คนเท่านั้น ในการทดสอบด่านต่อไปจำเป็นต้องจับคู่ผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์กับการปกครองอัตราส่วน1:1 ผู้ใดจับคู่ได้แล้วให้ขึ้นมายังแท่นหินที่พวกข้ายืนอยู่แล้วมันจะส่งพวกเจ้าไปยังสนามทดสอบต่อไป”



 พริบตานั้นข้ารู้สึกสงสารบรรดาเจ้าชายและผู้คนที่สมัครหลักสูตรการปกครองจับใจที่กำลังกลายเป็นชิ้นเนื้อติดมันกลางฝูงไฮยีน่าหิวโซ



“ถ้าเจ้าชายพวกนั้นเป็นชิ้นเนื้อติดมัน ท่านก็เป็นกวางอ้วนชั้นดีกลางฝูงพยัคฆ์” ซีโอ้เบ้ปากมองข้าอย่างไม่สบอารมณ์ หากเขาไม่กล่าวออกมาข้าคงลืมไปแล้วว่าอุ้มเด็กน้อยน่ารักอยู่1คน



“ท่าน!?” เมินคำโวยวายของเด็กปากเสียด้วยอารกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดินจนได้ยินเสียงดัง กร็อบ



“การทดสอบนี้สร้างขึ้นเพื่อกระชับสายสัมพันธ์อันดีระหว่างผู้เข้าสอบหลักสูตรองครักษ์และหลักสูตรการปกครองให้มีความใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างแนบแน่น รักใคร่สามัคคีกลมเกลียวไม่แบ่งแยกชนชั้น” ลิเออร์ยังคงร่ายยาวต่อไปโดยแอบเหลือบมองมือซ้ายเล็กน้อย



หากข้าไม่ได้คิดไปเองดูเหมือนจะเห็นตัวหนังสือยึกยือเหมือนโพยปราศรัยอยู่บนฝ่ามือข้างนั้น...



“เป็นการทดสอบเชื่อมสัมพันธ์ด้วยความละมุนละม่อม ปราศจากเลือดและความรุนแรง” กล่าวถึงตรงนี้สายตาของผู้เข้าสอบหลักสูตรองครักษ์ทุกคนเต็มไปด้วยความร้อนแรง สาดส่ายสายตาไปทั่วลานกว้างราวกับสัตว์ล่าเนื้อมองหาเหยื่อ พาลให้ผู้สมัครหลักสูตรการปกครองหนาวสันหลังวาบ



“ใช้เวลาคัดเลือกเพียง48ชั่วโมง การทดสอบจะสิ้นสุดหลังเวลา00:00น.ของวันที่6เดือน6 ระหว่างนี้ขอให้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่า ขอให้ผู้สมัครทั้ง2หลักสูตรทำความรู้จักกันด้วยความสนุกสนาน ขอให้ทุกคนโชคดีได้พบคู่หูและเพื่อนที่รู้ใจ”



โชกเลือดสิไม่ว่า...



  ผมมองบรรดาเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่มีรัศมีเจ้าชายผู้สูงส่งส่องประกายเชื้อเชิญฝูงสัตว์ล่าเนื้อด้วยความเห็นใจ ใครกันที่เป็นผู้โหดเหี้ยมออกแบบการทดสอบนี้ ต้องเป็นผู้ที่มีเจ้านายชั่วร้ายแม้แต่จอมมารยังอายเป็นแน่แท้!



“ถือเป็นการทดสอบผูกสัมพันธ์ครั้งแรกที่ทดลองใช้ ออกแบบการทดสอบโดยพ่อมดมิติ มาเชล ผอ.ฝ่ายภารกิจและจัดหางาน”



“อา...มาเชลช่างเก่งกาจและแสนรู้ยิ่งนัก! สมกับเป็นผู้พิทักษ์ของข้า!”


“ท่านช่างกลับคำได้ไร้ยางอายยิ่งนักเช่นกัน”



  ซีโอแขวะข้าด้วยสีหน้าเหยียดหยาม พาลให้หัวใจดวงน้อยๆของข้าเจ็บปวด



“ข้าไม่เคยสั่งเคยสอนเจ้าให้โตมากลายเป็นเด็กปากร้ายแบบนี้นะ!” ข้ายกมือปาดหางตาที่ไม่มีน้ำตาด้วยสีหน้าปวดร้าวก่อนจะโดนซีโอคำรามตะกุยออกจากอ้อมแขนข้าอย่าโมโห สุดท้ายสู้แรงข้าไม่ได้ก็ได้แต่ฮึดฮัดโดนหิ้วอยู่ที่เดิม



 “ขอเริ่มการทดสอบผูกสัมพันธ์ ณ บัดนี้!”



  ก่อนจะได้กระเซ้าเย้าแหย่ซีโอไปมากกว่านั้น นักเรียนโซลาริสทั้ง10คนที่เคยอยู่บนเสาหินนั้นก็กลายเป็นแสงหายไปในท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงนาฬิกาจับเวลาเรือนยักษ์ที่แปะติดอยู่กึ่งกลางเสาหิน



จับเวลานับถอยหลัง48ชั่วโมง!



  และผู้สมัครสอบหลักสูตรองครักษ์50,000คนที่กลางร่างเป็นสัตว์ล่าเนื้อไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้าไปกระชับมิตรกับผู้สมัครสอบหลักสูตรการปกครอง500คน สภาพไม่ต่างการสงครามกลางเมืองเสียเท่าไหร่ พวกเจ้าชายที่ปลอมตัวมาสอบก็รอดตัวไป ทว่าถูกรุ่นพี่จอมเผด็จการลากตัวมากะทันหันคงไม่มีเวลาปลอมตัวหนีกระมัง...



 ในขณะที่ข้าได้แต่เวทนาเหล่าเจ้าชายผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ที่ถูกผู้คนมากมายตบตีแย่งชิงก็มีชายหนุ่มผมดำหน้าตาคุ้นเคยคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงดิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง



  ใบหน้าหล่อเหลาจนน่าอิจฉาแสนคุ้นเคยนั่น เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนสักแห่งในปราสาททิวากาล



“เจ้าชายลีโออยู่นั่น!” ตามด้วยเสียงร้องตะโกนของใครสักคนพร้อมกลุ่มที่คาดว่าเป็นผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์กรูกันเข้ามาล้อมรอบชายหนุ่มผมดำหน้าคุ้นแห่งปราสาททิวากาลที่ไม่อาจคุ้นไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว



 นัยน์ตาสีอเมทิตส์ของเจ้าชายลีโอจับจ้องมายังร่างที่แข็งทื่อเป็นท่อนไม้ของข้าอย่างร้อนแรง พอรู้ตัวอีกทีก็ถูกกระชากตัวขึ้นพาดบ่าของอีกฝ่ายเสียแล้ว!



“เอ๋!?” ข้าอุทานอย่างมึนงง แม้แต่สีหน้าก็ยังเป็นไปด้วยความสับสนงงงวย


“เจ้าชาย!” แว่วได้ยินเสียงตะโกนกู่ร้องของฝูงชนจำนวนมากไล่ตามหลังมา พอหันกลับไปจึงพบร่างของบรรดาผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์พิทักษ์ราชันย์นับร้อยกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ด้วยสีหน้าหิวกระหาย(?)


แล้วท่านจะยอมให้โดนจับตัวง่ายๆ แบบนี้เรอะ!’ ซีโอกรีดร้อง ตีปีกพั่บๆ กลางอากาศเป็นการประท้วง


ข้าได้แต่อ้ำอึ้งรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง ที่จริงแล้วบททดสอบนี้มีเพื่อต้องการให้ผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์พิทักษ์ราชันย์วางมวยกัน ใช้กำลังตบตีแย่งชิงผู้สมัครหลักสูตรการปกครองไม่ใช่หรือ ไหนเลยจะกลับตาลปัตรเป็นเจ้าชายมาแย่งชิงตัวสามัญชนปลอมๆ อย่างข้าเช่นนี้!?


“ท่านอา ไปกันข้าเถิด” ในขณะที่สมองข้ากำลังประมวลผลอย่างเชื่องช้า เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นเป็นครั้งแรก พร้อมร่างของลีโอที่ดีดตัวพุ่งออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว


“ลีโอ?” ข้าเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั่นอย่างพินิจ ว่าทำไมหน้าตาคุ้นๆ ที่แท้ก็เป็นหลานชายของข้านี่เอง ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยเลยตามเลยไปก็แล้วกัน...


ท่านไม่คิดจะลงมือลงแรงบ้างเลยเรอะ!?’ เมินเสียงตะโกนด่าทอสั่งสอนของซีโอแล้วทำตัวเป็นคนแก่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงให้หลานชายอุ้มต่อไป


ระหว่างทางมีดาบ โซ่ แส้ และเอฟเฟ็กซ์แสงสีเสียงเป็นพลังเวทย์หลากสีไล่หลังมา คล้ายไล่ตามผู้ร้ายคดีประหารมากกว่าไล่จับเจ้าชายไปเป็นบัดดี้


“เดี๋ยวก่อน!” ท่ามกลางความชุลมุนของสงครามแย่งชิงบรรดาเจ้าหญิงเจ้าชายหลักสูตรการปกครอง เสียงทุ้มต่ำของมาริโอ ชายหนุ่มผมทองที่โด่งดังจากกิจกรรมเข้าจังหวะตาเริ่มบททดสอบก็ดังขึ้น


แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกคนหยุดชะงักแต่อย่างใด ลีโอยังคงหิ้วข้าพาดบ่าเป็นกระสอบทรายหลบดาบโชกเลือดจากหญิงงามด้านซ้าย หลบแวมไพร์เขี้ยวยาวจากด้านขวา มุ่งมั่นตั้งใจวิ่งตรงไปสู่แท่นหิน แต่ระหว่างทางขรุขระไปหน่อยทำให้ข้าที่โดนจับพาดอยู่บนบ่าได้รับความกระทบกระเทือนไปตลอดทาง เริ่มรู้สึกพะอืดพะอมหน้าซีดคล้ายอาการ...


เมายานพาหนะ


“ท่านอาไม่ต้องกลัวไป ข้าจะปกป้องท่านเอง” ยิ่งได้ยินคำปลุกปลอบของลีโอก็รู้สึกซึ้งใจพาลให้น้ำตาไหล ช่างเป็นลูกหลานที่กตัญญูเสียจริง รู้จักห่วงใยคนเฒ่าคนแก่แบบข้าด้วย


ท่านจะหน้าไม่อายไปถึงเมื่อไหร่กัน!? เมายานพาหนะถึงเพียงนั้นก็ลงไปเดินเองเซ่!?’ ซีโอกรีดร้องพร้อมถลึงตามองข้าอย่างเกรี้ยวกราดคล้ายท่านหญิงวันแดงเดือด


ลีโอตั้งใจถึงเพียงนี้ จะให้ข้าปฏิเสธน้ำใจของเขาได้อย่างไรกัน’ ข้าส่งกระแสจิตกลับไปพร้อมแสร้งปาดน้ำตาที่ไม่มีสักหยด ใครว่าข้าขี้เกียจออกวิ่งเอง เหลวไหลทั้งนั้น!


ท่านไม่เอะใจบ้างหรือไง มันผิดปกติตั้งแต่ที่เขาจำท่านได้แล้ว!’ คล้ายไม่พอใจคำตอบเมื่อครู่ซีโอจึงโวยวายต่อไปไม่หยุด


คำพูดของเขาทำให้ข้าฉุกคิดไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกย้อนไปถึงวันวานในอดีตสมัยที่ลีโอเพิ่งฟักออกจากไข่(?) เดินตามข้าต้อยๆ คอยเรียกท่านอาครับท่านอาขา เชื่อฟังข้ายิ่งกว่าบิดาแท้ๆ จนราชาฟิลเล่เพื่อนยากแค้นใจจนแทบกระอักเลือด หากข้าสั่งให้เขาไปซ้ายย่อมไม่มีทางไปขวา


หากไม่มีนามสกุล ‘อาเทมิส’ ต่อท้ายคงคิดว่าเขาเป็นลูกข้าไปแล้ว น่าเสียดายที่พอข้าขึ้นครองราชย์แล้วก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย…


   ดูแลมาตั้งแต่เขาตัวกระเปี๊ยก คอยอาบน้ำเปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนข้าว สอนหนังสือ ยันพาไปเที่ยวหอนางโล--- แค่ก! ยันพาไปเที่ยวสถานบันเทิงต่างๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิต มีรูปถ่ายความทรงจำสมัยเด็กด้วยกันมากมาย ทั้งรูปไปเที่ยวทะเล ไปจิบชาในนรกกับซาตาน ไปงานวันเกิดมหาเทพบนสวรรค์ ยันรูปแอบถ่ายตอนข้าจมกองเอกสาร ฝึกศิลปะการต่อสู้ หนีเที่ยว อาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้า


‘…’ คล้ายว่าซีโอได้ยินความคิดของข้าจึงเบนสายตาไปถลึงใส่ลีโออย่างดุดันแทน ก่อนจะกรีดร้องเสียงดังออกมา


‘แบบนี้มันสตอกเกอร์แล้ว!’ หลังจากนั้นก็กลายเป็นเสียงบ่นพึมพำคล้ายอสูรสติแตกต่อไปว่า ‘ไม่ได้การแล้ว! เรื่องนี้ต้องเอาไปรายงานเฟรย์’ ไม่ก็ ‘แย่แล้ว! สตอกเกอร์เพิ่มมาอีกตัวแล้ว!’


เมินเสียงพึมพำไม่ได้ศัพท์ของซีโอไปก็จะพบว่าแท่นหินอยู่ห่างเพียงไม่ถึง800เมตรแล้ว


“การทดสอบคราวนี้ช่างง่ายดายยิ่งนัก มาเชลควรจะเข้มงวดกว่านี้” ข้าจุ๊ปากพลางกล่าวติเตียน มั่นหน้ามั่นโหนกในฝีมือตัวเองมากแม้ความจริงคือให้ลีโอแบกมาก็ตาม...


ข้ากราบล่ะ หัดมียางอายบ้างเถอะ!’ ดูเหมือนว่าประโยคติเตียนของข้าเมื่อครู่จะทำให้ซีโอที่กำลังสติแตกหวนคืนสติกลับมาอีกครั้งเอ่ยคำด่าเสียคุ้นเคยออกมาเป็นรอบที่ร้อย


ขณะที่ข้าเตรียมอ้าปากเอ่ยแย้งแก้ตัวให้ตัวเอง จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่พุ่งตรงมาด้านหลัง


“เจ้าเด็กผู้ชายผมดำตาฟ้าคนนั้นน่ะ!” หันกลับไปจึงได้พบกับร่างของมาริโอที่วิ่งสี่คูณร้อยยิ่งราวนักกีฬาทีมชาติกระโดดมาประชิดด้านหลังห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน


เรือนผมสีทองเปียกลู่ชุ่มเหงื่อ พอมองกลับไปด้านหลังจึงพบผู้สมัครที่คาดว่าจะเป็นนักเรียนหลักสูตรพิทักษ์ราชันย์ปกปักษ์ราชินีอีกนับร้อยวิ่งตามมาเป็นฝูงใหญ่ด้วยสายตาร้อนแรงราวแผดเผา ทว่าจุดรวมสายตาคราวนี้กลับไม่ได้อยู่บนร่างของลีโอ แต่อยู่ที่ร่างของเด็กชายผมดำตาฟ้า...


เดี๋ยวก่อน! นั่นมันร่างข้าไม่ใช่เรอะ!?


“เจ้าชายลีโอลักพาตัวมาแบบนี้ต้องใช่แน่ๆ!” ยิ่งมาริโอเห็นสีหน้าตื่นตะหนกของข้าก็คล้ายยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากยิ่งขึ้น ความเร็วที่ตามมาคล้ายเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว!


ใช่อะไรงั้นเหรอ เจ้าช่วยชี้แจงรายละเอียดให้ข้าเข้าใจก่อนได้ไหม!?


คิ้วขวาของข้ากระตุกยิก สังหรณ์ใจแปลกๆ คลับคล้ายคลับคลาว่ากำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น


ลีโอเบนนัยน์ตาสีม่วงกลับไปมองด้านหลังดูสายตาวาววับ สีหน้าเย็นชาขึ้นสามส่วนจนทำให้มาริโอชะงักไปก่อนจะเร่งฝีเท้ามุ่งตรงไปแท่นหินเร็วขึ้นกว่าเดิม แต่คำพูดประโยคต่อมาของมาริโอกลับสามารถทำให้ลีโอชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่


“แท้จริงแล้วท่านสมัครหลักสูตรองครักษ์พิทักษ์ราชันย์สินะ!?” สิ้นคำความเร็วของลีโอก็คล้ายตกลงกะทันหัน ทว่าคนฟังเช่นข้าแทบสะดุดอากาศล้มหัวทิ่มพื้นแทน เมื่ออีกฝ่ายยังไม่หยุดพล่ามประโยคต่อไปออกมาอีกระลอก


“ส่วนท่านคงเป็นเจ้าชายอาณาจักรไหนปลอมตัวมาใช่หรือไม่!”


เปล่า ข้าไม่ใช่เจ้าชาย ข้าแก่ปูนนี้แล้วข้าเป็นราชาต่างหาก!


แต่เดี๋ยวก่อน! ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น!


“ข้าก็แปลกใจตั้งแต่เห็นเจ้าชายลีโอไปลักพาตัวเด็กผมดำตาฟ้านั่นมาแล้ว! จะมีผู้สมัครหลักสูตรปกครองที่ไหนไปลักพาตัวผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์กัน!” หญิงงามผมแดงที่ผมไม่ทรายชื่อเอ่ยขณะตวัดดาบเข้าใส่ลีโอหมายเอาชีวิต


!?” ในขณะที่มัวแต่ระวังหญิงสาวผมแดงทางด้านซ้าย ลีโอก็ถูกจู่โจมด้วยแวมไพร์เขี้ยวยาวด้านขวา จู่ๆ โดนจู่โจมสายฟ้าแลบจากทั้งสองด้านอีกครั้งยังคอยปกป้องข้าไม่ให้โดนลูกหลง ทำให้เขาเสียสมาธิไปชั่วครู่


“เสร็จข้าล่ะ!” รู้ตัวอีกทีร่างของข้าก็ถูกมาริโอที่ย่องมาจากด้านหลังฉกตัวไปเสียแล้ว


“ท่านอา!?” แว่วได้ยินเสียงร้องปานจะขาดใจของลีโอลอยมา พร้อมใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเผือด


“ด่านนี้ข้าต้องชนะเป็นคนแรกแน่นอน!” ทันทีที่คว้าตัวข้าได้สำเร็จ มาริโอก็เปลี่ยนมาอุ้มข้าในท่าอุ้มเจ้าหญิงวิ่งสี่คูณร้อยต่อไปยังแท่นหินทันที


ข้าถอนคำพูดที่บอกว่าการทดสอบนี้ช่างง่ายดาย เปลี่ยนเป็นการทดสอบนี้ช่าง ‘ตื่นเต้นเร้าใจ’ หัวใจคนแก่ๆ เช่นข้ายิ่งนักก็แล้วกัน


ไหนท่านบอกว่ารักหลานนักหนาไงเล่า! แล้วไม่คิดจะจับคู่กับเขาเรอะ!?’ แม้จะเปลี่ยนตัวคนลักพาตัวมาเป็นมาริโอแต่ซีโอก็ยังคงตีปีกตามมาเอ่ยค่อนขอดอย่างไม่ลดละ


แต่ก็ดีแล้ว เจ้าเด็กมาริโอนี่ดูปลอดภัยกว่าเจ้าเด็กเลโอเยอะเล...’


ตูม!!!


ยังไม่ทันขาดคำพื้นดินบริเวณที่มาริโอเหยียบลงไปพลันเกิดระเบิดดังตูม แรงระเบิดดีดร่างของเขาลอยขึ้นไปกลางอากาศ ร่างของข้าพลันหลุดจากการจับกุมทันที


“เกือบไปๆ” ข้าถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะยกมือปัดฝุ่นตามลำตัว ทว่าเหยียบพื้นดินได้ไม่นานก็ต้องเป็นฝ่ายออกวิ่งบ้างเมื่อพบว่ากองทัพของผู้สมัครตำแหน่งองครักษ์พิทักษ์ราชันย์กำลังวิ่งตรงมาหาข้าด้วยสีหน้าคลุ่มคลั่งราวไฮยีน่าเห็นเนื้อสด


“เดี๋ยวก่อน! พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ข้าไม่ใช่เจ้าชาย!” ข้าหอบแฮ่ก ตะโกนบอกไปวิ่งหนีไป หางตาเหลือบไปเห็นสภาพของผู้ที่คาดว่าจะเป็นผู้สมัครหลักสูตรปกครองที่มีสภาพย่ำแย่ไม่แพ้กันก็ยิ่งรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก


ข้าอุตส่าห์ปลอมตัวเป็นเด็กบ้านๆ แถวชานเมืองแล้วพวกเจ้ายังเข้าใจผิดกันได้อีกงั้นเรอะ!


พลังมโนช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!


ถึงข้าจะเป็นราชาอสูรผู้เก่งกาจที่สุดใน7โลก แท้จริงแล้วร่างกายกลับอ่อนแอยิ่งกว่าลาแก่เสียอีก นอกจากพลังเวทย์กับคาถาอัญเชิญลูกสมุนแล้ว ข้าก็เป็นแค่ตาแก่คนนึงเท่านั้นเอง! สู้พวกเด็กๆ บ้าพลังไม่ได้หรอก!


จะใช้พลังเวทย์ตอนนี้ยิ่งไม่ได้ ถ้าใช้ละก็ข้าคงโดนจับได้แล้วส่งตัวกลับซาเวเรียเป็นแน่แท้


“ปอมปอมช่วยข้าด้วย!” หนทางสุดท้ายจึงเหลือแต่ซีโอ อีกาสุดน่ารักที่บินตีคู่อยู่ข้างๆ ข้า


ข้าตะโกนของความช่วยเหลือสุดเสียงพลางหันไปมองอีกาตัวอ้วนกลมด้วยสีหน้าเว้าวอน น้ำตาคลอเต็มหน่วยเตรียมสำออยเต็มที่ ไหนเลยจะคิดว่าคำตอบที่ได้รับดันกลับตาลปัตร


ไม่ล่ะ เห็นท่านสนุกสนานเช่นนี้ข้าเองก็ไม่อยากขัดเชื่อเถอะว่าน้ำเสียงที่ตอบกลับมาไม่มีความสะใจเลยสักนิด! ข้าซึ้งใจจนแทบหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือดเชียว


หรือจะยอมทอดกายยอมแพ้นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้พวกเขาเข้าใจผิดต่อไปแล้วทำการตบตีแย่งชิงดี!?


“ท่านอา!” แว่วได้ยินเสียงร้องเรียกของลีโอหลานรักจึงเผลอชะลอฝีเท้าหันกลับไปมองด้านหลังกะทันหัน ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้คือ


“จับได้แล้ว!” เสียงแหลมเล็กหวีดร้องอย่างยินดี สิ้นคำร่างของข้าก็ถูกหญิงสาวปริศนาผมแดงหุ่นอวบอั๋นอุ้มตัวลอยขึ้นไป บรรดาผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์ที่ตามมาด้านหลังเมื่อเห็นว่าข้าโดนจับได้แล้วก็หยุดสู้กันฉับพลัน


ท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยปลงตกของข้า


“เอาล่ะ!” เสียงแหลมเล็กดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะอุ้มข้าไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งที่เพิ่งเสกขึ้นมา พร้อมจัดการเสกเชือกขึ้นมามัดข้าติดกับเก้าอี้อย่างหนาแน่น


“เอ๊ะ...?” เชื่อเถอะว่าสีหน้าข้าตอนนี้ไม่มีความสับสนมึนงงแม้แต่นิดเดียว ข้ากระพริบตาปริบๆ หันมองซ้ายขวาด้วยความงงงวย กลุ่มคนที่คาดว่าเป็นผู้สมัครสาขาองครักษ์พิทักษ์ราชันย์จำนวนกว่าครึ่งพันล้วนต่อแถวเรียงห้าอยู่เบื้องหน้าข้า หนึ่งในนั้นคือลีโอที่กำลังจับจ้องสายตามาที่ร่างของข้าด้วยสายตากังวล


“เพื่อความรวดเร็วกรุณาจับกลุ่ม 5คนขึ้นมาประลองบนเวที!” หญิงสาวผมแดงคล้ายกลายเป็นหัวหน้ากลุ่มเฉพาะกิจบางอย่าง ใช้เวทขยายเสียงป่าวประกาศข้อความออกมาดังกึ่งก้อง


“เนื่องจากผู้สมัครหลักสูตรการปกครองมีจำกัดเพียง 500คนเท่านั้น” ทันทีที่เธอกล่าวประโยคนี้ออกไปทุกคนที่กำลังต่อสู้หรือวิ่งหนีกันอุตลุดพลันหยุดชะงักการเคลื่อนไหวฉับพลัน แม้แต่ผู้สมัครหลักสูตรการปกครองที่โดนรุมทึ้งอย่างน่าสงสารก็ยังหยุดฝีเท้าลง


“เพื่อความเท่าเทียมในการทดสอบด่านนี้ดิฉันจึงคิดว่าเราควรจับกลุ่มประลองฝีมือแทนดีกว่า” เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังตั้งใจฟังเธอจึงได้กล่าวต่อไป


“เพื่อความรวดเร็ว ของให้ผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์จับกลุ่มกันกลุ่มละ 5คนแล้วมาลงชื่อที่นี่ เพื่อจับคู่การประลอง!” กล่าวจบ มาริโอก็เดินออกมาด้านหน้าพร้อมชูกระดาษลงทะเบียนในมือให้ทุกคนเห็น


“เราจะทำการประลองให้เหลือเพียง 100กลุ่มสุดท้ายเท่านั้นเพื่อคัด 500คนที่มีฝีมือและคุณภาพมากที่สุดในการเป็นองครักษ์พิทักษ์ราชันย์” กล่าวจบบรรดาผู้สมัครหลักสูตรต่างๆ ที่เงียบอยู่นานเมื่อครู่ก็พลันส่งเสียงดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที บ้างเห็นด้วย บ้างไม่เห็นด้วย


จนสุดท้ายมาริโอก็ให้ทำการเปิดโหวต จึงได้ข้อสรุปว่าเห็นด้วย 40,500 คน ไม่เห็นด้วย 10,000 คน ตามระบบประชาธิปไตย ฝ่ายที่เห็นด้วยมากกว่าครึ่ง บททดสอบจับคู่บัดดี้จึงแปรเปลี่ยนมาเป็นงานประลองคัดฝีมือผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์ด้วยประการฉะนี้


ใช้เวลาจับกลุ่ม ลงทะเบียน จับสลากต่อสู้ประมาณ 2ชั่วโมงกว่าจะเสร็จ ในขณะที่บรรดาผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์พิทักษ์ราชันย์กำลังวุ่นวายอยู่นั้นเอง บรรดาผู้สมัครหลักสูตรการปกครองก็ตกอยู่ในสภาวะเคร่งเครียดไม่แพ้กัน


ผู้สมัครหลักสูตรการปกครอง ทั้ง 499 คนถูกมัดติดกับเก้าอี้วีไอพีบนแท่นหินเจ้าปัญหา


ใช่แล้ว แท่นหินที่รุ่นพี่จากโซลาริสบอกว่าหากเหยียบลงพร้อมผู้สมัครหลักสูตรองครักษ์จะได้ผ่านสู่บททดสอบถัดไป

ส่วนที่บอกว่าผู้สมัครหลักสูตรปกครองทั้ง 499 คนก็เป็นเพราะ…


“ก็บอกว่าพวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ข้าไม่ใช่เจ้าชาย!” คนที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ลำดับที่ 500 ดันเป็นข้าน่ะสิ! ส่วนเจ้าชายตัวจริงอย่างลีโอดันไปต่อแถวลงทะเบียนจับกลุ่มประลองอยู่ด้านล่าง!


“ข้ารู้แล้วๆ ทนแปปเดียวก็เสร็จแล้วอย่าได้โวยวายไปเลย” มาริโอตบบ่ามองข้าคล้ายเห็นใจ ขณะที่ลีโอส่งสายตาขึ้นมองข้าจากฝูงชนด้านล่างด้วยสายตาเศร้าสร้อย ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้ข้าแทบสำลักน้ำลายตายออกมา


“ท่านอา ข้าจะรีบไปช่วยเดี๋ยวนี้”


ข้าพลันรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกขึ้นมาจริงๆ


พวกเจ้ากำลังโดนเจ้าชายตัวจริงหลอกแล้ว!








____________________________________________________________________________________________

กลับมาอัพแล้วครับ! (。TωT)/゚・:*【祝】*:・゚\(TωT。) 

ครบ4ปีหรือยังครับ... // หยิบไหไททาเนียมมาบังกระสุนอย่างเจียมตัว

ตอนนี้รีบปั่นมากเผามาก ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะครับ เนื่องเรื่องนี้ชนะผลโหวตในการทุบไหดองจากทางเพจ ตอนแรกคิดว่าจะอัพไม่เกินวันที่ 17 แต่ด้วยอาการตั--- แค่ก! อาการนิ้วฝืดเลยอัพช้าไปบ้าง เดี๋ยวจะมาแก้ทีหลังนะครับ

แต่เนื่องจากต้องปั่นเรื่อง God's Child เป็นหลักก่อน เรื่องนี้อาจจะอัพเดือนละครั้ง... // เสียงแผ่ว


ทุกคนสามารถติดตามข่าวสารนิยายเรื่องต่างๆ ของผมได้ทางเพจและทวิตเตอร์ด้านล่างนี้นะครับ

สามารถเข้ามาพูดคุย/สามารถ ทวงนิยา--- แค่ก! ได้เลยนะครับ ในนั้นจะมีตอนพิเศษเรื่องต่างๆ ไม่ก็สปอย ที่ไม่ได้ลงบทความแปะไว้ด้วย 

>>> Facebook <<<

>>> Twitter <<<

ขอบคุณที่ติดตามครับ! ヾ(>▽<)o




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #639 klki (@klki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 22:49

    มาอัปต่อเถอะคร้าาา รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาคร้า สู้ๆน้าา สนุกมากเลยคร้าา
    #639
    0
  2. #636 Moere5ditc (@Moere5ditc) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:34

    รออยู่น้าา
    #636
    0
  3. #635 unun____ (@unun____) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:40

    ยังรออยู่นะคะ ชอบมากเลยคะ


    #635
    0
  4. #628 sehunexol (@sehunexol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 20:36

    ......
    #628
    0
  5. #627 Lizzy_Lizz (@Lizzy_Lizz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:29
    รออ่านต่อนะคะ
    #627
    0
  6. #626 sehunexol (@sehunexol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 23:24
    รอออค่า
    #626
    0
  7. #624 After_TeaTime (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:25

    รอนะคะ~
    #624
    0
  8. #619 PhiChit-PNK178 (@PhiChit-PNK178) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:23
    ทำไมไหไทเทเนียมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วเมื่อไรจะมาต่อห๊ะะะ
    #619
    0
  9. #617 Neoney (@Neoney) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:07
    รอมาต่อค่ะ
    #617
    0
  10. #616 Sei-chan (@sofeeyanee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 12:09
    เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนานนนนนน
    #616
    0
  11. #613 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 13:35
    กลิ่นนี้ฝุ่งเลย หมักได้ที่555555 //แซวๆ
    #613
    1
  12. #612 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:04
    อา ในที่สุด ไหดองก้อแตกแล้วววว 555
    หวังว่าจะได้อ่านราชันย์จอมป่วนอีก อย่าทิ้งไปนานอีกน้าาาา
    #612
    0
  13. #611 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:58
    สารภาพว่าลืมเนื้อเรื่องหมดแล้ว ...
    #611
    0
  14. #608 Viewsongyea (@Viewsongyea) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 19:59
    ครบวันเกิดเรามาจะสามปีแล้ว//ปาดน้ำตา
    #608
    0
  15. #607 white-rabbit (@leesora) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 19:36
    เย้ๆๆ ไรท์กลับมาแล้ววว /ขอกลับไปอ่านตั้งแต่ต้นก่อนนะคะ55
    #607
    0
  16. #606 ดาวสีเหลือง (@elleeru) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 17:54

    เดี๋ยวๆ! เดี๋ยวขอกลับไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกแปป//จำไม่ได้
    #606
    0
  17. #605 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 13:51
    หายไปนานมากกก
    #605
    0
  18. #604 Abซินthe (@torao-d-water) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 13:29
    ในที่สุดดดดไรท์ก็กลับมาาาาาา
    #604
    0
  19. #603 oil_exo-l (@oil_exo-l) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 12:09
    ตอนเห็นแจ้งเตือนนึกว่าตาฝาด
    #603
    0
  20. #601 ThAtBeAm (@beam226) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:58
    ปิดซอยฉลองแป๊บบ ฮืออ ไรท์คัมแบ็คแล้วว คถที่สุดดด
    #601
    0
  21. #600 pie00 (@pore00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:55
    แงงง ขอบคุณที่กลับมานะคะ คิดถึงมากกก
    #600
    0
  22. #599 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:14

    กรี๊ดดดดดด เวลคัมแบคค่าาา คิดถึงมว้ากกกก ยังตลกและภาษาสวยเหมือนเดิม รักบรรยากาศเรื่องนี้มากกก ฮือ หนูทีมเจ้าชายลีโอนะคะ

    #599
    0
  23. #598 Shirumo (@Ammie-Natnicha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:09
    ไรท์กลับมาแล้วเย้!!!!!!
    #598
    0
  24. #597 another.petch (@nampetch1405) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:02
    จุดพลุฉลอง🎉🎉
    #597
    0
  25. #596 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:43
    กรี๊ดดดดดด ไรท์กลับมาอัพแล้วววว ดีจายยยย อย่างนี้ต้องฉลองงงงง 🎉🎉🎊🎊
    #596
    0