ตำนานรักราชันย์ครึ่งเทพ (Talon x Irelai)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ส.ค. 62


ตำนานรักหราชันย์ครึ่งเทพ (Talon x Irelai) ตอนที่ 1 วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

 

 

 

   ภายในร้านอาหารในเมืองแห่งหนึ่ง ไอเลเรียนั่งอยู่กับชายหนุ่มผมสีขาวสว่างชุดดูเป็นคนชนชั้นสูงจนลูกค้าคนอื่นๆตางมองมาทางเดียวกัน หลังจากเรื่องราวเมื่อตอนที่สตรีนักรบครึ่งเทพได้ชนะการท้าดวลก็ได้ล่วงเลยมาสามเดือนกว่าได้แล้ว "นี่เจ้าไม่คิดจะปล่อยข้ารึอย่างไรกัน" เสียงที่ดังขึ้นข้างๆของไอเลเรียถามเธอถ้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก "ไม่ เพราะข้าไม่รู้ว่าจะมีแผนอะไรเมื่อข้าปล่อยเจ้า เจ้าอาจจะทำร้ายข้า" ไอเลเรียตอบเบาๆด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พลางนั่งทานอาหารต่อไป

 

 ปั้ง!!

 

    จู่ๆก็มีเสียงของประตูดังสนั่นขึ้นทุกคนในร้านต่างมองเป็นตาเดียวทางประตูเมื่อกี้ ชายฉกรรจ์สี่คนเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางที่ดูจะอันตรายจนพนักงานในร้านต่างต้องหลีกทางให้ ชายฉกรรจ์ตัวใหญ่ทั้งสี่คนเดินเข้ามาทางโต๊ะที่ไอเลเรียทั่งทานอาหารอยู่ พร้อมกับพูดด้วยเสียงที่กรรโชกว่า "นี่เจ้าท้ายังไม่อยากเจ็บตัวก็ลุกออกไปซะ นี้ที่ของพวกข้า" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกล่าวออกมา

 

   "ที่เจ้ารึ? ซื้อไว้หรืออย่างไรไม่เห็นมีคนบอกว่านี่ที่เจ้า" ไอเลเรียตอบพลางทานอาหารต่อไปหน้าตาเฉย นั่นจึงทำให้ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาจึงทุบโต๊ะไม้จนข้าวของที่อยู่ข้างบนกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง "นี่เจ้า! รู้มั้ยว่านั่นข้าจ่ายไปเท่าไหร่!" ไอเลเรียที่รู้สึกทนไม่ไหวจึงได้ตะโกนใส่หน้าชายคนนั่นไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเป็นอย่างมาก 

 

   "หืม? เจ๊ใหญ่เริ่มขึ้นแล้ว" เสียงของทาลอนดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออกจะไม่จริงจังที่ข้างๆไอเลเรียอีกครั้ง "เงียบไป" เธอตอบด้วยอารมณ์ที่ยังคงหงุดหงิดเหมือนเดิม "อะไรของแก คุยกันอยู่ได้" ชายฉกรรจ์คนนั้นถาม "สงใสจะกลัวแล้วกะมั้งท่านหัวหน้า" ชายฉกรรจ์อีกคนพูดขึ้น "เจ้าไปเจอกับข้าข้างนอก!!" ไอเลเรียตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มโมโหจัดๆ "อะไรจะท้าประลองข้าเหรอ (•`~'•)" ชายฉกรรจ์กล่าวออกมา

 "ใช่ ข้าขอท้าประลองเจ้า!!!"

 

   นอกร้านอาหาร เป็นถนนที่มีผู้คนสันจรอยู่มากพอสมควร เมื่อทั้งสองออกมาจากร้านอาหาร ชาวบ้านระแวกนั้นต่างเข้ามามุงดูว่ามีเหตุอันใดเกิดขึ้นกันแน่ ไอเลเรียจ้องหน้าของชายฉกรรจ์ราวกับว่าจะกินเลือดกินเนื้อกันเสียให้ได้ "กติกาคือ ใครล้มลงกับพื้นก่อน แพ้"เสียงของไอเลเรียตะโกนออกมาเสียงดังฟังชัดให้รู้กันอย่าทั่วถึงเพื่อที่ชาวบ้านทุกคนจะเป็นหูเป็นตาว่าฝ่ายใดจะโกงหรือไม่ "เล่นใช้เหมือนตอนถ้าดวลข้านี้นา"

 

   ทาลอนพูดขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปากน้อยๆ ตอนนี้เขายืนอยู่ที่จุดที่ชาวบ้านยืนมุงกันเป็นวงกลม ไอเลเรียไม่ตอบแต่ยังคงจ้องเขม็งไปที่ชายฉกรรจ์ และเมื่อมีเสียงระฆังดังขึ้นทั้งสองก็เข้าปะทะกันในทันที ไอเลเรียพุ่งเข้าใส่แบบตรงๆ ชายคนนั่นจึงคิดที่จะจึบอิเรเลียไว้แต่ว่าเธอก็หายไป เมื่อหันหลังก็เห็นเธอมายืนอยู่แล้ว ไอเลเรียจึงรีบสะกัดขาให้ล้มลงกับพื้นพร้อมกับใช้ดาบทั้งหกเล่มจ่อไว้ที่คอของชายคนนั้น

 

   ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ได้แล้วว่าใครคือผู้ชนะ ไอเลเรียเลิกใช้ดาบจ่อคอไว้แล้วถอยห่างออกและหายเข้าไปในฝูงชนทันที  แปะ แปะ แปะ เสียงตบมือที่ดังเป็นจังหวะช้าๆอยู่ข้าๆกับไอเลเรีย"เป็นการแสดงที่สุดยอดจริ-" ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบเธอก็แทรกขึ้นก่อน "ไปหาไรดื่มกัน" อิเรเลียพูดขึ้น จนทาลอนนิ่งไปไม่นาน "หะ? จะดีรึ ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าคอแข็งพอหรือไม่ แต่ไม่มีใครแบกเจ้านะ" ทาลอนเตือน "ข้ารู้น่า" ไอเลเรียพูดเสียงหน่าย "งั้นก็..." ทาลอนเว้นช่วง "ตามเจ้าบัญชา" ทาลอนว่าพลางทำท่าโค้งคำนับเล็กน้อย

 

ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง

 

 "นี่เจ้ารู้มั้ย สามเดือนที่ผ่านมา...ข้าไม่ได้ดื่มแบบนี้....นานแล้วนะ" เสียงของทาลอนที่ลากยาวกว่าปกติดังขึ้น "นี่เจ้า...อย่านั่งเงียบสี้" ทาลอนว่าพลางเอนตัวมาใกล้ๆกับไอเลเรียเธอจึงรีบเอนหลบทาลอนอย่างรวดเร็ว "ข้าก็พึ่งรู้นะว่าเจ้าคออ่อนเสียจริง" ไอเลเรียว่าพลางค่อยๆจิบเหล้าสาเก "แม่หญิง" เสียงของเจ้าของร้านเรียกไอเลเรีย "มีอัดใดหรอท่าน?" ไอเลเรียถาม "สหายท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่" เจ้าของร้านว่าพลางชี้มาที่ตัวเธอ

 

"ไม่เป็นอะไรหรอกและข้ากำลังจะไปแล้วทั้งหมดเท่าไหร่?" ไอเลเรียถาม เจ้าของร้านจึงเดินมาใกล้ๆพร้อมกับนับทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ "ทั้งหมด xxxx เหวิน แม่หญิง" เจ้าของร้านว่าจบ ไอเลเรียก็หยิบเหรียญให้เจ้าของร้านไปตามจำนวนทั้งหมด และหลังจากนั้นเธอก็ลุกออกไป โดยไม่ลืมที่จะเรียกทาลอนเข้ามาภายในดาบของเธอ "หึ ใครกันแน่ที่คออ่อน" 

 

ไอเลเรียว่าจบก็ออกเดินหาโรงเตี๊ยมภายในเมืองต่อ ผ่านไปไม่นาน ไอเลเรียก็ได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมที่อยู่แถบชานเมือง "นี่ข้าเสียค่าใช้จ่ายตัวเองแถวยังต้องมาจ่ายนู่นนี้ให้เจ้าราชันย์บ้าบอนี่อีก เฮ้อ" ไอเลเรียบ่นกับตนเองเบาพร้อมกับถอนหายใจยาวแล้วมองไปที่ดาบทั้งหกเล่มของเธอ "หรือข้าจะปล่อยเขาไปดี" เธอนั่งคิดอยู่คนเดียวสักพักในห้องที่ถูกดับไฟพลางมองดวงดาวบนท้องฟ้าไปพลาง 

 

'นี่เจ้ายังไม่นอนหรือ' เสียงของทาลอนที่ดังขึ้นจากภายให้องที่มืดมิด เขานั่งชันเข่าข้างซ้ายหลังพิงกำแพงมองมาที่ไอเลเรียเธอหันไปตามเสียงก่อนที่จะกลับมามองหมู่ดาวอีกครั้ง "ใช่ ข้านอนไม่หลับ" เธอตอบสั้นๆพลางอมยิ้มน้อยๆ “คิดเรื่องอะไรไม่สะบายใจรึ?” ทาลอนถาม "ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าไม่รู้ว่าเป็นเรื่องใดกันแน่ ที่ทำให้ข้าไม่สะบายใจ" ไอเลเรียพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

 

 'นี่เจ้ารองไห้ หรืออย่างไร?' เขาถามเพราะน้ำเสียงของเธอนั้นมันสั่นเครือดูจะหวั่นไหวไม่ใช้น้อย และจมูกที่มีสัมผัสที่มากว่ามนุษย์ปกติจึงสามารถรับรู้ได้ถึงกลิ่นของ 'น้ำตา?' เขาถามอีกครั้ง "แค่ฝุ่น น่ะที่นี้มันฝุ่นเยอะเสียจริง นอนดีกว่า" ว่าจบเธอก็เดินไปนอนที่เตียงทันที

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

ไอเลเรียเมื่อตื่นมาสิ่งแรกที่เธอมองหาคือดาบทั้งหกเล่มของเธอทันที เธอมองมันอีกสักพักก็ลุกออกไปอาบน้ำอาบท่าทันทีเพื่อเตรียมเดินทางต่อไป ไม่นานเธอก็ออกมาพลางมองไปที่ทาลอนที่ยังคงนั่งหลับอยู่ที่เดิม ไอเลเรียเดินไปเก็บข้าวของแต่ทว่าของเหล่านั้นถูกเก็บไว้อย่างดีแล้ว "จะไปกันรึยัง" เสียงของทาลอนที่น่าจะหลับอยู่เอ่ยถาม ทำไอเลเรียหายใจดังเฮือกใหญ่ "นี่เจ้าไม่คิดจะให้สุ่มเสียงข้าเลยหรือ" อิเรเลียพูดเอ็ดทาลอนมีหรือที่คนอย่างเขาจะฟังคำไอเลเรีย"เฮ้อ...ไปเถอะเธอกล่าวสั้นๆพร้อมกับเดินออกไปหลังจากออกมาจากโรงเตี๊ยม และก็ก็ผ่านมา 1 ชั่วยาม แล้วที่พวกเขาทั้งสองออกมาจากโรงเตี๊ยม

 

ระหว่างที่กำลังเดินทาง

 

 “แล้วสรุปเราจะไปที่ใดกันแน่ทาลอยเอ่ยถามไอเลเรีย ไม่รู้สิเธอตอบสั้นๆ นี่เจ้าเดินทางโดยไม่มีจุดหมายรึไงกันเขาถามไอเลเรียครั้ง แต่เธอไม่ตอบ ทั้งสองเดินต่อไปอย่างเงียบๆอีกครั้ง ก่อนที่ไอเลเรียจะพูดขึ้นมาว่า ข้าตัดสินใจจะปล่อยเจ้าเธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่คำพูดนั้นทำเอาอีกฝ่ายดีใจไม่ใช่น้อยแต่ก็ยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่ง จริงงั้นหรือ!เขาถาม ไอเลเรียไม่ตอบได้แต่พยักหน้ารับเท่านั้น ในที่สุดข้าก็จะได้เป็นอิสระเสียทีทาลอนว่าพลางบิดเอวไปมา "งั้นข้าขอถามเจ้าเรื่องหนึ่ง"

 

"ว่ามา"

 

"เหตุใดเจ้าจึงคิดที่จะปล่อยข้า"

 

"...."

 

 คำถามของทาลอนทำเอาไอเลเรียหยุดนิ่งไประยะหนึ่ง เธอกมหน้าลงและยังคงไม่ตอบอยู่เช่นเดิมจนทาลอนได้ถามซ้ำอีกครั้ง "ว่าอย่างไรจะตอบข้าหรือจะนิ่งอยู่อย่างนั้น" เขาพูดด้วยสีหน้าที่เริ่มจะมีอาการหงุดหงิดเล็กน้อย "ข้าแค่...เอ่อ...ข้าแค่เบื่อที่จะต้องมาเลี้ยงเจ้าแล้วเท่านั้นเอง! อีกอย่างเงินข้าก็เหลือน้อยเต็มทน" ไอเลเรียตะโกนใส่หน้าของทาลอนแล้วหันหน้าหนีทันที ทาลอนเองก็ตกใจเล็กน้อยที่ไอเลเรียอิเรเลียอยู่ๆก็ตะโกนใส่หน้าของเขา

 

"อะไรของเจ้า อยู่ๆก็ตะโกนใส่หน้าข้า"

 

"แล้วเจ้าจะรับอิสระจากข้าหรือไม่เล่า!"

 

"ข้าก็ต้องรับไวน่ะสิ"

 

ทั้งสองนั้นได้คุยกันอยู่ไม่นานนัก ไอเลเรียจึงได้เดินเข้ามาใกล้ๆกับทาลอนเล็กน้อยก่อนที่เธอจะร่ายมนต์นั้นเธอก็ได้เอ่ยขึ้นว่า "ถ้าข้าปลดปล่อยพลังของเจ้าแล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป" เธอว่าพลางสบตากับทาลอนเล็กน้อยก่อนที่จะเบี่ยงเบนสายตาไปทางอื่น "ถ้าเจ้าปล่อยข้าแล้วข้าก็จะบอกเจ้าเอง" เขาว่าจบ ไอเลเรียจึงเริ่มร่ายมนต์เพื่อปลดปล่อยพลังของทาลอน หลังจากที่เริ่มร่ายมนต์ไม่นานก็มีมังกรสีทองดูสง่างามออกมาจากตัวของเธอ แล้วพุ่งไปหาทาลอนในทันที 

 

พลังแห่งราชันมังกรได้กลับมายังเจ้าของอีกครั้ง "แฮ่กๆ......อึก!" เสียงหอบหายใจของไอเลเรียหลังจากที่ร่ายเวทเสร็จเธอก็หมดสติไปในทันที หมับ! มือหนาของทาลอนรับตัวของไอเลเรีย"นี่เจ้า! ไอเลเรีย!" เขาตะโกนเรียเธอแต่ว่าไร้เสียงตอบรับ 

 

 

 

"....อืม"

 

เสียงครางจากลำคอของนักรบหญิงครึ่งเทพ ดังขึ้นเบาๆ เธอพยายามที่จะลืมตาขึ้นหลังจากที่รู้สึกว่าตนเองนั้นหมดสติไป เธอเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆก็พบว่าตนนั้นกำลังนอนอยู่บนกองฟางสีเหลืองทองในกระท่อมเล็กๆ และตรงหน้าของเธอก็มีดองไฟที่ยังคงลุกโชนอยู่ ราวกับว่ากองไฟนี้พึ่งถูกก่อขึ้นได้ไม่นาน เธอค่อยยันตัวลุกขึ้นนั่งบนฟางที่แสนจะทำให้ระคายเคืองเอามาก ไม่นานประตูของกระท่อมก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับชายหนุ่มเรือนผมสีขาวยาวเดินเข้ามาพร้อมกับฝืนเล็กน้อยในมือ

 

"เจ้าฝื้นแล้วหรือ?" ทาลอนถามออกไปทั้งๆที่ก็เห็นๆกันอยู่ "นี่..ที่ไหน?" ไอเลเรียที่มองดูรอบๆพร้อมกับถามขึ้นมาอย่างสงสัย ว่าที่แคบๆและดูโทรมแห่งนี้คือที่ไหน "กระท่อมร้างกลางทุ่งน่ะ เจ้าเองเถอะสลบไปถึงหนึ่งวัน" ทาลอนตอบพลางค่อยๆเติมฝืนใส่ในกองไฟเล็กน้อย และไม่ลืมที่จะเอ่ยแซะไอเลเรียที่หลับไปถึงหนึ่งวันตามที่เอ่ยจริงๆแถมเขายังต้องอุ้มเธอมายังกระท่อมร้างกลางทุ่งแห่งนี้อีก "เอะ เอ๋!! จริงรึ! นี่ข้าหลับไปถึงหนึ่งวัน" ไอเลเรียแทบไม่อยากจะเชื่อหูของตนเอง จริงน่ะรึที่ข้าหลับไปถึงหนึ่งวัน

 

"แล้วเจ้าไม่กลับไปรึ?" ไอเลเรียถามขึ้นหลังจากที่ผ่านมาได้สักพักหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา "หืม...?" ทาลอนทำเสียงในลำคอเป็นเชิงถามว่าจะให้กลับไปที่ใด "ก็หุบเขาทางใต้น่ะสิ เพราะเข้าเอาพลังของเจ้ามา เจ้าถึงได้ตามข้ามามิใช่หรือไร" ไอเลเรียตอบพลางมองไปที่กองไฟที่ใกล้จะมอดดับลงอยู่รอมร่อ "ข้าน่ะจะไม่กลับไปแล้วล่ะ" เขาตอบเบาๆด้วยสีหน้าที่สลดลงเล็กน้อย "ทำไมเล่าเจ้าถึงไม่อยากกลับไป" เธอถามและเงยหน้าขึ้นทันที่ที่ทอดมองไปยังอีกฝ่าย ในเพียงเสี้ยววินาทีทั้งสองก็สบตากันเข้าเสียแล้ว ทั้งสองคนสบตากันก่อนที่จะเป็นทาลอนที่หลบสายตมไปก่อน

 

"ข้าอยากจะหาเป้าหมายใหม่ ในดินแดนของมนุษย์ ข้าไม่อยากที่จะกลับไปอีกแล้ว ที่นั้นเหล่าขุนนางมังกรที่พร้อมจะยกมังกรตนอื่นๆมาแทนทีของข้าได้เสมอ เพราะข้าเองก็เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดที่ต้องคอยนั่งอยู่บนบันลังก์เท่านั้น" หลังจากที่ทาลอนเล่าเรื่องของตน ไอเลเรียที่ได้ฟังเรื่องของเขาเองก็เริ่มที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งสองตกลงสู่ความเงียบงันอีกครั้ง "...งั้นเจ้าไม่เดินทางไปกับข้าล่ะ" ไอเลเรียถามขึ้นทำเอาอีกฝ่ายหยุดนิ่งไปสักพักหลังจากที่ทาลอนดึงสติกลับมาได้ก็หันใบหน้าเข้าไปหาไอเลเรีย

 

"จะดีหรือ?" เขาถาม หญิงสาวยังคงไม่ตอบทันทีแต่ก็ส่งยิ้มอ่อนๆมาให้พลางพูดขึ้นว่า "ข้าเองก็หาคนที่จะร่วมเดินทางอยู่น่ะ" หญิงสาวว่าจบก็ลุกขึ้นยืนพลางยื่นมือไปยังตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งเขี่ยฟืนอยู่ "ไปกันเถอะ" ว่าจบหญิงสาวก็จูงมือชายหนุ่มออกเดินทางในทันที 


และแล้วการเดินของทั้งสองก็ได้เริ่มขึ้น!!!



TBC

..........................................................................................




P
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Nanda001 (@Nanda001) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 13:29
    สนุกมากเลย อย่าหยุดแต่งนะ
    #1
    1
    • #1-1 kiritsutaru (@kiritsutaru) (จากตอนที่ 1)
      27 กรกฎาคม 2562 / 16:56
      ขอบคุณมากๆค่า
      #1-1