คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Happy Birthday To Noctis X Maria Happy Birthday To Noctis X Maria | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




Happy Birttday To Noctis



สุกสันต์วันเกิดน็อค
.
.
.
ไม่ว่านายจะเป็นใคร
.
.
.
ฐานะใด
.
.
.
หรืออยู่แห่งหนใด
.
.
.
ขอให้นายรู้ไว้ว่า
.
.
.
เราจะอยู่ข้างๆนาย
.
.
.
รักนายดั่งครอบครัว
.
.
.
 จากนี้
.
.
.
และตลอดไป
.
.
.



ขอบคุณรูปจาก Pinterest (เค้าไม่จ่าย)

คุยนิดๆกับคิริสึที่ลงช้าเพราะมัวทำอันนี้อยู่ไรต์กลัวว่าจะทำไม่ทันเลยเร่งซะอันอื่นดองยาวๆเลย ก็ไรต์มีเรื่องจะคุยแค่นี้แหล่ะ กราบงามๆก่อนจะเดินจากไปแล้วสวมชุด บก.
 
B
E
R
L
I
N

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ส.ค. 61 / 06:00


ขอเกริ่นนิดนึงเรื้องนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องแต่อย่างใด ชื่อก็บอกอยู่เนาะ หลังจากที่พลาดวันเกิดของ คุณพ่อกลาดี้ กับ คุณแม่อิกกี้ มาแล้วเลยอยากชดเชยนิดนึง โดยการ แต่งวันเกิดของ ทั้งสองคนที่เหลือและเข้าเรื่องกันโล้ด
ป.ล.รองผู้ดูแลขอมาก็จัดให้
ป.ล.2 เนื้อเรื่องจะประมาณตอนน็อคโตะเราเข้าไปในคริสตันแล้ว
....................................................................

ณ ริมชายหาดกัลดินเคย์

สายลมเอื่อยๆพัดผ่านริมชายหาดไปอย่างช้าๆ สีส้มปนแดงของขอบฟ้ายามเย็นบ่งบอกว่าใกล้ค่ำเต็มที เส้นผมสีทองยาวพลิ้วไสวพัดตามสายลม หญิงสาวนั่งชันเข่าอยู่ใกล้น้ำทะเล

ซ่า ซ่า ซ่า

น้ำทะเลถูกซัดเข้ามาโดนปลายเท้าเปล่าเล็กน้อย ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นยื่นแล้วเรื่อก้าวเท้าปล่าวไปตามพื้นทรายขาวเพื่อกลับไปที่โรงแรม นับว่าเธอเดินออกมาไกลพอตัว ร่างบางเดินไปช้าๆเพื่อรอให้ตะวันลับขอบฟ้า

ร่างบางเดินมาได้สักพักหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกับ หญิงสาวที่ร่วมเดินทางมาด้วยกำลังยืนอยู่ไกลออกไปไม่มาก น้ำอยู่ที่ระดับหัวเข่า มือข้างซ้ายของหญิงสาวถือตรีศูนย์สี...อยู่

"จะฆ่าตัวตายรึไง"

ร่างบางถามหญิงสาว เธอหันมาดวงตาสีแดงสดมองที่ร่างบางด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งก่อนจะกันกลับแล้วพูดขึ้นว่า "ชีวิตฉันยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ" เธอพูดพรางยิ้มที่มุมปากโดยที่ร่างบางไม่รู้ 

"แล้วจะทำอะไรอยู่ละ?"

"ได้เวลาที่สัตว์ในแหล่งน้ำต่างๆ รวมถึงท้องทะเล และมหาสมุทรจะเข้าสู่การหลับไหลแล้ว"เธอตอบแล้วยกตรีศูลในแนวนอนเหนือผืนน้ำ "มันจะทำได้ยังไงกัน ร้องเพลงกล่อมเหรอ?"

"เป็นความคิดที่ดีนี่นา องค์หญิง"

"นี่เธอจะทำจริงดิ ฉันแค่ประชดเองนะ"ร่างบางว่า หญิงสาวหัวเราะหึๆในลำคอแล้วพูดอีกว่า "อย่าประชดให้ได้ยิน ฉันทำจริงนะขอบอก"หญิงสาวหันมาหาร่างบางอีกครั้งพร้อมด้วยรอยยิ้มที่มีลับลมคมใน แต่ร่างบางไม่ว่าอะไร ร่างบางชินแล้วที่หญิงสาวทำหน้าแบบนั้น

"จะอยู่ฟังรึป่าวล่ะ?"หญิงสาวว่าแล้วกลับไปตั้งสมาทิอีกครั้งหนึ่ง "เอาก็เอา ก็เบื่อๆอยู่ แล้วก็เลิกเรียกองค์หญิงตอนทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว สยองย่ะ"ร่างบางว่าแล้วทำท่าทางเหมือนขนลุกสู่ หญิงสาวหัวเราหึๆอีกครั้งแล้วใช้ด้านปลายของตรีศูรแตะลงบนผื้นทรายและเสียงดนตรีที่เริ่มบรรเลงเป็นเพลงแล้วหญิงสาวก็เริ่มขับร้องทันที




"Hush now my Storeen
เงียบเสียนะแก้วตา
Close  your  eyes  and  sleep
ปิดตาของเธอแล้วหลับใหลซะ
Waltzing the waves
เต้นรำตามจังหวะคลื่นน้ำ

Diving in the deep
ดำดิ่งสู่ห้วงลึก
Stars are shining bright
แสงฉายดวงดารา
The wind is on the rise
และสายลมที่พัดผ่านมา
Whispering words
แววเสียงกระซิบ
of long lost lullabies
ขับขานวจีทำนอง


Oh won't you come with me
โอ้ ขอเธอจงมาด้วยกัน
Where the moon is made of gold
ยังมีที่ที่จันทร์ทอแสงสีทอง
And in the morning sun
และเมื่อตะวันรุ่งส่อง
We'll  be  sailing
เราจะล่องเรือไปด้วยกัน
Oh won't  you come with me
โอ้ ขอเธอจงมาด้วยดี
Where the ocean meets the sky
ที่ที่ผืนน้ำมหาสมุทรจรดกับปลายขอบฟ้า
And as the clouds roll by
และมีเมฆลอยผ่าน
We'll sing the song of the sea
จะร้องเพลงทะเลให้ชื่นบาน

I had a dream last night
คืนนั้นฉันได้ฝันใฝ่
And heard the sweetest sound
และได้ยินเสียงที่ไพเราะที่สุด
I saw a great white light
ฉันได้เห็นแสงขาวเด่น
And dancers in the round
ต่างเต้นกันเป็นวงกลม

Castles in the sand
ปราสาทที่ถูกก่อขึ้นบนเนินทราย
Cradles in the trees
ชิงช้าใต้เงาร่ม
Don't cry, I'll see you by and by
อย่าร้องไห้ไปเลย ฉันจะได้เจอกับเธอใจเวลาอันใกล้นี้

Oh won't you come with me
โอ้ ขอเธอจงมาด้วยกัน
Where the moon is made of gold
ยังมีที่ที่จันทร์ทอแสงสีทอง
And in the morning sun
และเมื่อตะวันรุ่งส่อง
We'll be sailing
เราจะล่องเรือไปด้วยกัน
Oh won't you come with me
โอ้ ขอเธอจงมาด้วยดี
Where the ocean meets the sky
ที่ที่ผืนน้ำมหาสมุทรจรดกับปลายขอบฟ้า
And as the clouds roll by
พร้อมเมฆที่ลอยคล้อยไล่
We'll sing the song of the sea
จะร้องเพลงทะเลให้ชื่นบาน
Rolling, Rolling,  
Rolling, Rolling,
Oh won't you come with me
โอ้ ขอเธอจงมาด้วยกัน
Where the moon is made of gold
ยังมีที่ที่จันทร์ทอแสงสีทอง
And in the morning sun
และเมื่อตะวันรุ่งส่อง
We'll be sailing free
เราจะลอยล่องไป

Oh won't you come with me
โอ้ ขอเธอจงมาด้วยดี
Where the ocean meets the sky
ที่ที่ผืนน้ำมหาสมุทรจรดกับปลายขอบฟ้า
And as the clouds roll by
พร้อมเมฆที่ลอยคล้อยไล่
We'll sing the song of the sea
จะร้องเพลงของท้องทะเลให้ชื่นบาน
Gra go deo
รักเธอตลอดกาล"

เมื่อหญิงสาวร้งเพลงจบผืนน้ำทั้งหมดก็หยุดนิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหว แรงลมจะหนักเท่าไหรก็ไม่ทำให้ผืนน้ำสั่นไหวอีกต่อไป ร่างของหญิงสาวตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจนเริ่มเซเกือบลงไปนอนอยู่ในน้ำ แต่ชายร่างสูงมารับไว้ทัน 

"ไม่เป็นอะไรนะ"เขาถามอย่างเป็ยนห่วง "นายมาไม่ทันฟังเพลงนะ"หญิงสาวว่าพรางติดตลก "อย่ามาพูดเล่นนะ"แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เล่นกับเธอสักเท่าไหร่ เขาอุ้มเธอขึ้นจากน้ำในท่าเจ้าสาว "จ้าๆ กลับกันเถอ ะ'มาเรีย'มาเร็วเข้า"เธอเรียกร่างบสงหรือ 'มาเรีย' ให้รีบกลับไปที่โรงแรม มเรียรีบเดินตามทั้งสองไปทันที

ณ โรงแรมที่กัลดิล

"นี่ จะขับเรือไปคนเดียวเลยหรอ 'เดฟโฟดิล" มาเรียนถามหญิงสาวที่ตอนนี้ลงไปยืนอยู่บนเรือแล้ว เดฟโฟดิลที่เห็นมาเรียว่าอย่านั้นก็พูดเชิงติดตลกว่า "ก็เเล้วแต่ว่าท่านหรือ'คุณพี่ชาย'ท่านจะไปกับหม่อมฉันนะฝ่าบาท"เดฟโฟดิลว่าด้วยสายตาจิกกัดเล็กน้อยใส่มาเรีย "ยอกให้เลยทำสายตาแบบนั้นไง แล้วก็ คบกันแล้วนี้ไหงเรียกแบบนั้นล่ะ?"

"มันก็แล้วแต่อารมณ์ฉัน ไปละ!!"

ว่าจบเดฟโฟดิลก็แล่นเรือออกไปทันที มาเรียไม่รอช้าจึงตะโกนไล่หลังไปว่า "อย่าลืมเอาเรือน็อคโตะมาคืนด้วย"มาเรียตะโกนบอก"ยืมแค่สี่วันไม่หายหรอกน่า"เสียงของเดฟโฟดิลที่ตะโกนกลับมาและเรือที่แล่นไกลออกไปเรื่อยๆ ทีนี่ก็เหลือแต่มาเรียคนเดียว เธอจึงเลือกที่จะกลับเข้าไปในโรงแรมทันที

ภายในของโรงแรมตอนนี่เหลือคนไม่มากแล้ว คงเหลือแต่พนักงานและ นักท่องเที่ยวบางส่วน เธอเดินกลับไปที่ห้องพัก แล้วล้มตวลงนอนบนเตีบงสีขาวนุ่มๆทันที และเสียงของผู้ที่อยู่ในห้องนี้อีกคนก็พูดขึ้นว่า "ไม่คิดจะอาบน้ำก่อนเหรอ?"

"จะอาบทำไม ตัวไม่เหม็นซะหน่อย"มาเรียพูดอย่างหน่ายๆ ก่อนที่จะมองไปที่ชายหนุ่งมที่นั่งอยู่บนโซฟาเสื้อเชิทสีขาว กางเกงยีนสีดำกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมอยู่ เขาเหลือบมามองที่มาเรียเล็กน้อย มาเรียลุกขึ้นนั่ง เขาทำเสียงหึแล้วพูดขึ้นอีกว่า

 "นั่นสินะ ตัวไม่เหม็นแต่ ผมน่ะเริ่มจะเหนียวแล้วนะ"เขาพูดพรางเดินมาที่เตียงแล้ววางมือบนศีรษะของมาเรียแล้วขยี้เบาๆ"ฮะๆ ท่านพี่อย่าสิ ผมน้องยุ่งหมดแล้วนะ"มาเรียพูดแล้วใช่มือปัดป้องมือของพี่ชายตนออก

 'เรวัส' เมื่อเขาขยี้ผมของมาเรียจนพอใจแล้วก็ไล่เธอไปอาบน้ำทันที มาเรียยอมไปอาบน้ำแต่โดยดี เรวัสเดินกลับไปนั่งที๋โซฟาตัวเก่าแล้วถอนหายใจออกมาก่อนจะยกหนังสือพิมขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ไม่นานมเรียก็เดินออกมาด้วยสภาพผมที่เปียกชื้นจากการสระผม และชุดนอนแขนเสือยาวกางเกงขายาวสีทองอ่อนลายทาง

มาเรีย้ดินไปที่เตียงล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆปล่อยผมสีทองเปียกแฉะที่ถูกรองด้วยผ้าขนหนูผืนหนา เรวัสที่เหลือบมองก็ถอนหายใจเล็กน้อย เขาเดินมาที่เตียงอีกครั้งแล้วนั่งงงข้างๆกับมาเรีย "มาเรียลุกขึ้นนั่งเร็ว"

"ทำไมอะ⊙▽⊙?" 

"พี่บอกให้ลุกขึ้น"เรวัสสั่งป็นคำขาดมาเรีจึงลุกขึื้นนั่งทันที เมื่อมาเรียลุกขึ้นนั่งบนเตียงเรวัสก็จับผ้าขนหนูแล้วค่อยๆเช็ดผมให้กับน้องสาวคนเล็กของตนพรางบ่นอุบอิบไปพราง มาเรียก็ไม่ว่าอะไร ออกจะขำเสียด้วยซ้ำ ทร่พี่ชายของเธอกลายเป็นพวกขี่บ่นไปแล้ว

พอเรวัสเช็ดผมของมาเรียจนแห้งแล้วเขาก็แยกออกไปนอนอีกห้องหนึ่ง หลังจากที่เรวัสออกไปแล้ว มาเรียก็เดินมาที่กระจกบานใหญ่ เธอมองออกไปข้างนอก น้ำทะเลและมหาสมุทรที่หยุดนิ่งไม่ไหวติ่ง

"เมื่อไหร่นายจะกลับมานะ น็อคโตะ"


10ปีต่อมา


"มาเรีย"

"มีอะไรเหรอเดฟโฟดิล?"

"เขากลับมาแล้ว" หลีงจากที่เดฟโฟดิลพูดจบ มาเรึยก็ทำหนังสือที่เธออ่านอยู่ตกลงพื้น มาเรียเข่ามายืนตนงหน้าเดฟโฟดิล "จริงๆเหรอ"เธอถาม "จริงสิฉันจะโกหกเธอทำไมกัน...สำหรับคนที่รอคนรักมานานถึงสิบปี" เดฟโฟดิลพูดแล้วเช็ดน้ำตาของมาเรียออกที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่ามันเอ่อล้นออกมาตั้งแต่ตอนไหน

"ฉันจะไปหาเขา!!"

"ช้าก่อนองค์หญิงใจร้อน"เดฟโฟดิลรีบห้ามมาเรีย "ทำไมล่ะ ฉันไม่ได้เจอเขามาเป็นสิบปีแล้วนะ"มาเรียถาม"อะ..อ้าว!! ลืมเหรอวันนี้วันอะไร"เดฟโฟดิลพูดแล้วชี้ไปที่ปฏิทิน "วันที่ 29 ทำไม?" เธอถามอีกครั้งเพราะไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะบอกอะไร "วันถักไป"

"วันเกิดน็อคโตะ!!! ฉันลืมๆปได้ยังไงกันนะ"มาเรียพูดพรางเดินวนไปมาแล้วก็บอกว่าจะจัดงางเลี้ยงฉลองิายุครบสามสิบปีของเขาที่เลทไซลัม แต่เธอยังไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้เขาเลย เรื่องงานเลี้ยงก็ยังไม่ได้จัดการแต่เธอก็ไม่ได้เตรียมไว้อีก แต่ทว่า

"ฉันเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่"มาเรียถาม"ตั้งแต่เมื่อวาน แล้วก็นะ..."เดฟโฟดิลบอกแผนต่างๆที่เธอเตรียมมาตั้งแต่เมื่อวาน "แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาจะกลับมาวันนี้"มาเรียถามอีกครั้ง"มีคนบอก แล้วก็ฉันยังขาดของอยู่อีกหนึางอย่าง"


ณ แฮมเมอร์เฮดในวันที่ 30


"ขอบคุณสำหรับของขวัญมากๆนะพวกนาย"

เสียงของราชาแห่งลูซิสกล่าวขอบคุณต่อสหายของตนที่มอบของขวัญวันเกิดอายุครบสามสิบปีให้กับเขา แต่มีสิ่งที่แปลกไปหนึ่งอย่าง......แล้วมาเรียล่ะ......

"ทุกคน!!! ทุกคน!!! แฮกๆ..องค์หญิงมาเรีย...ถูกลักพาตัว..."เสียงของหญิงสาวเรือนผมสีทองดวงตาสีมรกตพูดพรสงหอบหายใจ "ลักพาตัว!!! ใครกัน!!!"ราชาแห่งลูซิสเอ่ยปากถามหญิงสาวที่มีอายุเยอะกว่าเขา'บีเรีย สไตรล์ทันเดอ'



"ที่บ้านฉันเลทไซลัมเดฟโฟดิลเป็นคนลักพาตัวไป!!!"


"เดฟโฟดิล?! ทำไมกัน!!!"ราชาแห่งลูซิสถาม ราชเลขาของตน "เธอแปลพักไปเมื่อแปดปีก่อนโดยคำยั่วยุของอาร์ดีน"อิกนิสตอบ น็อคทิสกำหมัดแน่น เขาไม่ยอมให้ใครมาลักพาตัวหรือทำร้ายคนรักของเขาเด็ดขาด

"เราจะไปช่วยมาเรียกัน" เมื่อสิ้นคำประกาศของราชาแห่งลูซิส ทั้งหมดก็ออกไปจากที่พักทันที แต่ทว่าบีเรียกลับยังไม่ออกไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปหาใครคนหนึ่ง "เป็นไปตามแผน"
'ดีมาก'ปลายสายพูดจบก็วสงสายทันที

เลทไซลัม เมื่อน็อคทิสมาถึงเมืองนี้ดูจะกลายเป็นฐานทัพมากกว่าที่อยู่อาศัน "ฝ่าบาท!!!" เสียงของนายพลคอร์ที่เดินเข้ามาหาพวกน็อคทิสด้วยความรีบร้อน "ดีใจที่ท่านมา"นายพลคอร์พูดปนเหนื่อยเล็กน้อย "มาเรียอยู่ไหน"น็อคทิสถามนายพลคอร์อย่างรีบร้อน

"มาช้ากันซะจริงๆ นี่รอจนจะลอกคราบแล้วนะ ฮึฮึฮึ"

น้ำเสียงที่แสนจะเจ้าเล่ห์ดังมาจากดาดฟ้าตึก ร่างของหญิงสาวเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีแดงสดในตาดุจอสรพิษร้าย เธอนั่งชันเข่าข้างขวา "สิบปีเธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ!!"ราชาแห่งลูซิสเอายถใมหญิงสาวด้านบน "หึ...คนเราน่ะมันเปลี่ยนกีนได้"

"มาเรียอยู่ที่ไหน!!"


"เป็นห่วงกัยซะจริง....เอาเถอะยังไงซะ...."เดฟโฟดิลเว้นช่วงแล้วเธอก็หายไปจากตรงนั้นแล้วมาโผล่ที่ข้างหลังพวกเขา "มาสู้กันสักตั้งมั้ยละ"เดฟโฟดิลพูดแล้ว้รียกตรีศูลออกมา "ขอมาเองนะ" น็อคทิสรับคำถ้าแล้วเรียนอัลติมาเบลดออกมา ทั้งสองมองหน้ากันสักพัก เดฟโฟดิลก็ขึ้นพูดว่า "น้ำตก" แล้วเธอก็หายไป

"เธอหายไปไหนแล้ว?!"เสียงขพรอมพ์โต้ถามขึ้น "น้ำตก...แต่ที่ไหรกัน"เสียงขิงอิกนิสพูดขึ้น "ที่พวกเรารู้จักมีที่เดียว"

"น้ำตกที่ซ่อนอาวุธราชวงศ์"

เมื่อรู้ที่หมายแล้วทั้งสี่ก็มุ่งหน้าไปยังน้ำตกที่เป็นที่เก็บอาวุธราชวงศ์เอา ในเวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่หมาย

"มาช้าอีดแล้วนะ อยากให้องค์หญิงตายเร็วรึไง หึ.."

เมื่อเดฟโฟดิลพูดจบน็อคทิสก็วาปสไตรค์เข้าใส่แต่เธอก็ป้องกันได้ทันท่วงที ทั้งสองต้านแรงกันไม่นานก็ผละออก "น็อคเดี๋ยวเรา--"

"ไม่ต้อง ไปช่วยมาเรีย"

"ร..รับทราบ!"

"มัวสนใจอะไรอยู่"

เคร้ง!!

เสียงของดาบปะทะกันอย่างหนักหน่วง เดฟโฟดิลที่พุ่งเข้าหาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้เขาเสียหลักล้มลง น็อคทิสวาปสไตรค์ใส่เดฟโฟดิลอีกครั้งแต่เธอก็หลบได้ ถึงตาของเดฟโฟดิลที่จะรุกอีกครั้งเธอหายไปจากตรงกน้าน็อคทิส

ฟุบ!! เคร้ง!!

เสียงของตรีศูลที่ถูกขว้างออกมาจากใต้น้ำทางซ้ายของน็อคทิส แต่เขาก็สามารถปัดมันออกได้อย่างฉิวเฉียด น็อคทิสต้องการที่จะจบเรื่องอย่างโดยเร็วจึงเลือกที่จะเรียกอาวุธราชวงศ์ทั้งหมดออกมา เดฟโฟดิลก็เรียกอาวุธประจำตระกูลทั้งหมดออกมาเช่นกัน การต่อสู้อันดุเดือดกำลังจะเริ่ม

เคร้ง!!! เคร้ง!!! ฟุบ!!!

เสียงของการปะทะอันดุเดือดดังสั่นไปทั่วบริเวณ ทางด้านของพวกพรอมพ์โต้ที่กำลังรีบไปช่วยมาเรีย เมื่อพวกเขามาถึงพรอมพ์โต้จึงรีบแกะเชือกที่มัดมาเรียไว้กับต้นไม้ออก ในเวลาไม่นานเธอก็เป็นอิสระจากการถูกมัดไว้ "องค์หญิงปลอดภัยแล้ว"พรอมพ์โต้พูดกับมาเรียเชิงปลอบ "น็อคทสงนี้เรียบร้อยแล้ว"

"ทางนี้ก็เหมือนกัน"น็อตทิสตอบแล้วหันมามองร่างของเดฟโฟดิลที่น่าจะสลบไบแล้ว เขาลังเลว่าจะพากลับไปด้วยหรือปล่อบไว้ตรงนี้ แล้วสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปล่อยไว้ตรงนี้......ไม่ควรให้ศัดตรูไปด้วย.....

"น็อคโตะ พาเธอกลับไปด้วยเถอะนะ"

"แต่ว่า--"

"พาเธอกลับไปเถอะฉันจะเกลี้ยกล่อมเธอเอง"

แล้วสุดท้ายพวกเขาก็ต้องพาเดฟโฟดิลกลับมา กลาดิโอ้ที่รับหน้าที่แบก(?) เขายกเดฟโฟดิลพาดบ่า "ระวังเธอตื่นนะกลาดิโอ้"มาเรียบอกทำไม่เขาถึงได้รู่สึกกลัวสายตาและใบหน้าแบบนั้นกันนะ"ด..ได้ ทำไมยัยนี้ยังน้ำหนั่งเท่าเดิมเลยแฮะ"กลาดิโอ้บ่น แล้วพวกเขาทั้งหมดก็เดินทางกลับมาที่เลมไซลัมในเวลาไม่นาน 

พวกเนามาถึงหน้าโนงแรมที่พวกเขาพักครั้งแรกในเลทไซลัม ทั้งตัวตึกมืดไปหมดพวกเขาเดินเข้าไปหาสวิสไฟข้สงในและเมื่อพรอมพ์โต้เปิดสวิสไฟ

"เซอร์ไพรส์!!! สุกสันต์วันเกิด"

เสียงของมาเรียที่ถือเค้ก ลูน่า คอร์ เพื่อนของเขาทั้งสามคนและทุกคนที่อยู่ในนี้ "วางฉันลงกลาดิโอ้"เดฟโฟดิลกระซิบข้างหู กลาดิโอ้วางเธอลงตามคำสั่ง "ถ้ามาเรียตัวจริงอยู่ที่นี้แล้ว..."

"ไม่เจอกันนานนะฮะพี่ชาย"มาเรียตัวปลอมแท้จริงแล้วก็คืออัลบาที่กำลังประคองเดฟโฟดิลอยู่ปลอมตัวเป็นมาเรีย "แล้วใครเป็นคนต้นคิด"เมื่อน็อคทิสถามจบทุกคนต่างมองไปที่หญิงสาวผมสีเงินเพียงคนเดียว "อะไร ทุกคนทิ้งกันเฉยเลยว่าแต่จะมาสนุกกันได้รึยัง"เมื่อเดฟโฟดิลพูดจลทุกคนก็โฮ่ร้องด้วยความดีใจ "งั้นแสดงว่าเธอไม่ได้อยู่ฝัางศัดตรูตั้งแต่เเรก"

"ใช่ทำไม แสดงเหมือนไปเหรอ?"

"เหมือนจนฉันเองก็ตกใจ...เดี๋ยวเมื่อกี้ว่าอะไรนะแสดงเหรอพวกอิกนิสก็ด้วยเหรอ"น็อคทิสรู้สึกตกใจกำคำว่าแสดงที่ออกมาจากปากของเดฟโฟดิล "ไม่ใช้แค่พวกอิกนิสแต่เป็นทุกๆคนเลยตั้งหาก มันคือการแกล้ง"เดฟโฟดิลพูดแล้วก็ขอออกไปข้างนอกก่อน

งานเลี้ยงฉลองเป็นไปได้อย่างราบรื่นทุกคนต่างมอบของขวัญและราชาแห่งลูซิดที่ดูจะยุ่งกับการรับของขวัญจากทุกคน เว้นแต่..."มาเรีย"

"มีอะไรเหรอ?"มาเรียถาม"ฉันได้ของขวัญจากทุกคนแล้วเหลือแต่เธอ"น็อคทิสตอบพรางกุมมือของคนรักเอาไว้"เข้ามาใกล้สิ"มาเรียบอก น็อคทิสก็เข้าไปใกล้ๆตามที่เธอบอกและ...

จุ๊บ!

"?!?!!"

"ของขวัญของฉัน ' จุ๊บจากมาเรีย"มาเรียพูดแล้วหลบหน้าไปทางอื่น คาดว่าน่าจะซ่อนใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำ จนกลายเป็นมะเขือเทศ น็อคทิสใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวิันบอบบางของมาเรียจากทางด้านหลัง ลำตัวแนบชิดติดกับแผ่นหลังของมาเรียการกระทำของเขายิ่งทำให้มาเรียทวีคูณความเขิลอาย

"ตาบ้าทำอะไรคนเยอะแยะ" น็อคทิสไม่ตอบแล้วเขาก็พูดคำที่มาเรียยิ่งเขิลมากขึ้นด้วยเสีนงที่แผ่วเบาว่า "ขอบคุณนะ แล้วก็...ขอมากกว่านี้ได้รึป่าวล่ะ"

"ไว้หลังแต่งงานก่อนเถอะย่ะ"เธอพูดจบก็หันหน้าหนีอีกครั้ง แล้วงานเลี้ยงฉลองก็เป็นไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีใครสนใจคู่รักที่กำลังสวีทอยู่กลางโถงห้อง
.
.
.
END  
...................................................................................................................


นี่คือการเขียนฉากบู๊และแนวรักๆครั้งแรกของไรต์ไม่ชอบตรงไหนก็บอกได้นะคะ บอกเลยว่าเนื้อเพลงหาจากไหนไม่ได้นอกจากกับไรต์ เพราะไรต์เอามาจากทั้ง เฟดบุ็ก กับเด็กดีรวมๆกัน แล้วก็ขอขอบคุณเพลง Song of the sea ด้วยนะคะ ก็สั้นๆเนาะไม่มีอะไรมากถ้าคำไหนเขียนผิดอยากให้แก้ก็เม้นบอกได้น้า ไปล่ะจ้าาาาาา 




ก่อนจากก็ขอปิดท้ายด้วยรูปน่ารักๆจากรองผู้ดูแลด้วยนะคะ
ป.ล.รองผู้ดูแลบอกว่าไม่เคยวาดน็อคโตะ้ลยเอาแบบนี้ไปก่อน

ไปละจ้า
B
E
R
L
I
N

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ kiritsutaru จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น