สงครามชิงบัลลังก์

ตอนที่ 5 : จอมปราชญ์น้อยผู้ทรนง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

EP.1 กวางน้อยในหมู่กวางทอง

อาณาจักรเอลฟ์

หลังจากจากไปแบบไม่มีวันหวนคืนเพราะอุบัติเหตุขององค์ชายรัชทายาทร่างอวตารของอินดรา องค์ชายลำดับที่สาม อุจิวะ ซาสึเกะ
อุจิวะ มาดาระ มาเดส องค์ชายลำดับที่หนึ่งจึงขึ้นเป็นรัชทายาทแทน องค์ชายผู้นี้มีอคติกับพวกลูกครึ่งเผ่าพันธุ์แต่...นั่นก็ไม่เท่ากับเผ่าอื่นโดยเฉพาะมนุษย์ ก่อนหน้าเค้าเกลียดพวกลูกครึ่งหยั่งกะอะไร ด้วยพวกนั้นจะทำให้พวกขุนนาง สงสัยถึงเชื้อสายที่แอบซ่อน

แต่ชิงชังต้องลดลงก็ตอนที่...เค้าเจอเจ้ากวางน้อยเข้า

มาดาระในเพลานี้นั่งมองลูกครึ่งเอลฟ์ตัวน้อยที่กำลังอ่านคัมภีร์อย่างเอ็นดู นางงดงามมากด้วยความสามารถ สติปัญญาก็หลักแหลม

เค้ามาเจอนางที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ตรงชายแดนเมื่อสิบปีก่อน

...

มาดาระแสนจะหงุดหงิดที่ต้องมาเป็นตัวแทนราชวำนักมาเยี่ยมเยียนสังฆราช ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ชายแดน มันเป็นแหล่งรวมพวกลูกครึ่งแสนน่ารังเกียจ เพราะพระบิดาของเค้าอนุญาติให้พวกครึ่งเอลฟ์อาศัยและร่ำเรียนที่ชายแดนแห่งนี้ แถมสังฆราชก็ชอบพำนักอยู่ที่วิหารที่ชายแดนเสียอีก 

...วิหารในเมืองหลวงออกจะสบายๆ...

"มอนสเตอร์บุก!!!!"

กิ่งก่าบาซิลิกขนาดยักษ์บุกเข้ามา

มาดาระใช้ seeing eye (ความสามารถของมาดาระในการวัดระดับของอีกฝ่าย)

เลเวลสี่สิบ...ก็นับว่าอันตราย...คงหิวจัดสินะ...

แต่องค์ชายรัชทายาทไม่สนใจเพราะพวกทหารจะมาจัดการเอง

ทวินบอล ไลท์ติ้ง! (บอลสายฟ้าคู่)

(เวทย์นี้เป็นเวทย์ที่สามารถสร้างความเสียหายกระจายเป็นวงกว้าง ซึ่งเป็นเวทย์ที่นิยมใช้จู่โจมศัตรูที่มีจำนวนมากมากกว่าแต่ไม่รุนเเรง ซึ่งคนที่มีทักษะจะสามารถควบคุมความเสียหายให้อยู่จุดๆเดียวก็จะสร้างความเสียหายที่รุนแรง)

ด้วยเวทย์บอลสายฟ้าสองลูกเข้าจู่โจม เจ้าอสูรร้ายจนไหม้เกียม...

"เมื่อกี๊ มันเวทย์ระดับ5เชียว"ถึงจะเป็นเวทย์ระดับ5แต่สามารถโดนเป้าหมายไม่แผ่กระจายวงกว้างซึ่งเยี่ยมยอด นับว่าผู้ใช้มีทักษะและความเชี่ยวชาญแบบไม่ธรรมดา และดูเหมือนว่าผู้ใช้ไม่ได้ตั้งใจฆ่ามัน

"ฟู่~เอาไปทิ้งไกลๆดีกว่า"

ตาสีดำก็เห็น...ร่างน้อยๆของเด็กที่ไม่เกินสิบขวบ เธอกำลังใช้เวทย์Fly(เวทย์บิน)ได้อย่างคล่องแถมยังหิ้วร่างเจ้าอสูรยักษ์ไปได้อย่างไม่เหนือบ่ากว่าแรง

...พวกลูกครึ่งเหรอ...เพราะมองดูแล้ว เลเวลไม่ธรรมดา ตั้ง 50กว่า แถมยังพัฒนาได้อีก...

เพราะเค้าไม่เห็นใบหูที่แหลมอันเป็นลักษณะของเอลฟ์เลย...เป็นครึ่งอะไรนะ...เพราะแทบทุกครึ่งนั้น หากมีเชื้อสายเอลฟ์ จะมีใบหูยาวแหลม

และเมื่อเค้ามาพบสังฆราชจึงได้เอ่ยถามว่าเด็กผมสีชมพูที่แปลกตาก็ได้ความว่า เธอชื่อ ฮารุโนะ ซากุระ เพิ่งอายุ40กว่าปี เป็นครึ่งเอลฟ์กับคนแคระ พ่อคือคนแคระที่เป็นนักประดิษฐ์ที่มีชื่อเสียงที่เผ่าเอลฟ์ยำเกรง ส่วนแม่คือเอลฟ์แท้ เป็นแม่ชีประจำศาสนจักร ตอนนี้ผันตัวไปเป็นแม่บ้านอยู่บ้านที่ชายแดน

ถือว่าเป็นอัจฉริยะที่มีความสามารถในการเรียนรู้เร็วกว่าใครแถมยังมีความสามารถของคนแคระคือแรงมหาศาลกับDark eye ที่แยกแยะสายแร่ มองเห็นที่มืดได้  มันเป็นความสามารถที่หาได้ยากแม้แต่ในคนแคระด้วยกัน มันคือพรสวรรค์ของพวกคนแคระบางคน

...อ๋อ ท่าทางเชื้อเเม่จะแรงดี น่ามองดูงดงามและอ่อนเยาว์...แถมมีความสามารถที่หลากหลาย และสมดุล เค้าชอบพวกที่มีความสามารถ และเค้าได้ถามพวกลูกครึ่งคนอื่นก็ได้ความว่า มีพวกที่มีความสามารถถึงจะไม่เก่งเท่าเจ้าตัวดีแต่ก็มีความสามารถที่น่าสนใจ

...ถ้าเอาใจเจ้าพวกนั้น ในนามของท่านพ่อ พวกนั้นจะกลายมาเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งแน่...เค้าจึงรีบกลับไปที่พระราชวังเพื่อปรึกษาพระบิดา เรื่องที่จะให้พวกลูกครึ่งเอลฟ์มาร่ำเรียนในวิหารศักดิ์สิทธิ์ในเมืองหลวง

แน่นอนท่านไม่ขัด ท่านสนับสนุนเต็มที่

เหล่าพวกลูกครึ่งเอลฟ์ก็ได้มาร่ำเรียนที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ในเมืองหลวง เพราะมีตำรามากกว่า มีประสิทธิภาพในการสอนมากกว่า

มาดาระได้มีโอกาสเฝ้ามอง เจ้าคนฉลาดที่ทำให้มุมมองเค้าเปลี่ยนไป หากจะเปรียบ เอลฟ์แท้เป็นกวางทองงามสง่า แม่ตัวเล็กก็เป็นกวางตัวน้อยที่ไร้เขาอันแสนธรรมดา ดูไม่เป็นที่สนใจ แต่เจ้าพวกนี้เป็นพวกที่กลมกลืนกับธรรมชาตินี้มักจะอยู่รอดอายุยืนยาว มักจะมากด้วยไหวพริบเอาชนะนายพราณได้ ผิดกับพวกกวางทองที่เป็นที่ต้องการและมีความโดดเด่น และโดนล่าและมักจะเสียทีเหล่านายพราณเสมอ...

คราแรกเค้าอยากจับหมั้นกับนางเสีย แต่ก็คิดได้อีกไม่นานเค้าจะครองราชย์ต้องมีผู้สืบทอด แต่นางยังเยาว์ เยาว์วัยเกินกว่าจะมีลูกที่แข็งแกร่งให้ได้ เค้าจึงไม่ทำ แต่ขอเฝ้ามองนางแบบนี้แหละ ให้นางอยู่ใกล้ๆตัวเค้าแบบนี้แหละ ดีที่สุดแล้ว 

...

EP.2 รางวัลที่เฝ้าฝัน


วันเวลาผ่านไป90ปี...


มีการประลองเกิดขึ้น เหล่าเอลฟ์มากมายต่างเข้าร่วมงานประลอง สำหรับเอลฟ์เท่านั้น ซึ่งรางวัลสามารถขออะไก็ได้จากราชาเอลฟ์

และมีเอลฟ์ตนหนึ่งที่ไม่เปิดเผยใบหน้า สวมชุดรัดกุมทำให้ผู้ชมสงสัย 

เอลฟ์ตนนี้คือผู้ใด สามารถผ่านด่านสุดโหด และคู่แข่งได้อย่างผ่านฉลุย...และแล้ว...

เค้าก็ได้รับชัยชนะ...

ราชาของเอลฟ์นึกสงสัยจึงออกคำสั่ง"ลูกเอ๋ย~จงเปิดหน้ากากออกเถิด"

สองมือที่สวมถุงมือหนังปลดหน้ากากออก

เหล่าผู้ชมตกตะลึง นางคือ ลูกครึ่งเอลฟ์อัจฉริยะ ผู้ที่เหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้านักบวช แห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์

ซากุระในตอนนี้นางมีอายุได้ร้อยกว่าปีมีรูปร่างเหมือนเด็กสาววัยสิบสอง รูปร่างงดงามหมดจดเหมือนเทพธิดา สวยสง่ามีราศี ด้วยสติปัญญาความสามารถในแขนงต่างๆทั้งเวทย์ การแพทย์และการการสร้างอาวุธ นางจึงดูสูงค่ายิ่ง

ราชามองผู้ที่คุกเข่าอย่างนอบน้อม"เจ้าปรารถนาสิ่งใดเป็นรางวัล"

"ข้าปรารถนาจะออกเดินทาง แสวงหาประสบการณ์ใหม่ๆและมองโลกกว้าง เจ้าค่ะ"

มาดาระที่เคียงข้างพระบิดา"เจ้าไม่พอใจตำแหน่งหัวหน้านักบวชรึ? เจ้าตัวดี"

"มิได้ แต่ข้ารู้สึกว่ามีผู้อื่นที่เหมาะสมกว่าข้ามากมาย และข้าอยากจะพัฒนาตัวเองโดยการหาประสบการณ์ใหม่จากดินแดนอื่นๆเจ้าค่ะ ข้าปรารถนาสิ่งนี้"

มาดาระ"เจ้าลืมบุญคุณที่ได้ร่ำเรียนจากวิหารศักดิ์สิทธิ์สินะ"

"ข้าสำนึกคุณเสมอ แน่นอนข้าสำนึกบุญคุณแก่องค์ราชาที่มีพระเมตตาแก่ลูกครึ่งเช่นข้าและคนอื่นๆ ไม่ได้มองว่าพวกข้าคือสิ่งผิดบาปที่เกิดมา แต่สิ่งวิเศษที่พระเจ้ายังแปลกใจ"

มาดาระไม่ได้โกรธ แต่ชอบใจกับคำพูดและการกระทำอันชาญฉลาดของเจ้าตัวดี นางไม่มาขอตรงๆเพราะรู้ดีว่าจะไม่มีทางได้สิ่งที่เรียกว่า อิสระ จากเค้า จึงเข้าประลองนี้ เพื่อมาขอกับพระบิดาเค้าเสียเอง

พระราชามองบุตรชายที่แสดงทีท่าไม่ปรารถนาจะให้เจ้านกน้อยจากไปไกล คงเพราะนางมีความสามารถที่สุด สำหรับตำแหน่งหัวหน้านักบวช เค้าก็เป็นผู้สนับสนุนนาง มาดาระต้องการจะให้นางอยู่ที่อาณาจักรเอลฟ์ตลอดไป แต่สำหรับพระองค์นั้นคิดต่างออกไปว่า ไม่ควรกักขังสายลม ไม่ควรกักขังนกที่พร้อมโบยบิน เด็กคนนี้ควรจะออกไปหาประสบการณ์ใหม่ๆเพื่อพัฒนาตัวเอง ไม่แน่นางอาจจะสร้างชื่อเสียงและได้กลายผู้กล้าที่ถูกจารึก"ข้าอนุญาติ...ขอประกาศว่า เจ้าสามารถออกผจญภัยได้ตามปรารถนาและอนุญาติให้กลับมาที่บ้านนี้เสมอ ลูกเอ๋ย ขอเจ้าจงมีชัย คลาดแคล้วจากอันตราย..."

ผู้รับรางวัลก้มหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

...อิสระคือสิ่งที่นางปรารถนา นางจะมองโลกกว้างเสมอมา

ยามไปหาพ่อ พ่อของนางมักจะเล่าถึงเรื่องราวต่างๆและโลกภายนอก มีหลายสิ่งที่น่าค้นหาน่ามอง ถึงจะมีด้านมืดแต่ก็ควรหลีกเลี่ยงมัน อย่าได้เผชิญหน้าหากไม่จำเป็น

โลกภายนอกมีนักผจญภัยที่เก่งกาจมากด้วยประสบการณ์ มีภูเขา มีทะเล มีหิมะ...มีของกินแปลกๆทั้งเนื้อ ซุป ชีส เหล้า และไวท์ที่พ่อมักจะชอบดื่ม เมื่อพ่อวัยหนุ่ม เค้ามักจะออกผจญภัยโลกกว้างเพื่อแสวงหาแสงบันดาลใจในการสรรสร้างสิ่งประดิษฐ์หรืออาวุธชนิดใหม่ๆเสมอ...นั่นคือแรงบันดาลใจของเธอ...

และที่สำคัญ

เธอไม่อยากอยู่อาณาจักรเอลฟ์ เพราะเธอมักจะโดนดูถูกเหยียดหยามลับหลังเสมอ...

เธอไม่ชอบเลย แต่...ถึงจะเกลียดแค่ไหนที่เเห่งนี้ก็ถือว่าเป็นอีกที่ ที่เธอเติบโตมาล่ะนะ เธอไม่อาจทิ้งได้หรอก...

...


EP.3 เมืองยูเรีย...


และตอนนี้ เธอได้ออกเผชิญโลกกว้างแล้ว เธอได้พบสิ่งต่างๆมากมาย เพราะอาณาจักรเอลฟ์เขียวชอุ่มตลอดปี อาณาจักรคนแคระก็อยู่ใต้ดินเพราะต้องหาแร่สร้างอาวุธ

เธอออกเดินทางไปตามที่ต่างๆเกือบสิบปี อีกไม่นานเธอก็จะอายุครบ 150แล้วสินะ สำหรับเอลฟ์และคนแคระก็ถือว่าเป็นเด็กวัยรุ่นล่ะ

บางครั้งเธอก็แวะไปหาพ่อกับแม่ที่อาณาจักรคนแคระด้วยไอเทมของพวกฟอส์น(ครึ่งคนครึ่งแพะ นึกไม่ออกก็นึกถึงคุณทัมนัส เรื่องนาเนีย ภาค1 นะจ๊ะ)พวกนี้มักจะสร้างไอเท็มเวทย์ที่แปลกๆแต่ผลมหัศจรรย์ เป็นไอเท็มเวทย์ที่มหัศจรรย์ คือดินสอทุกที่ แค่วาดรูปประตูและนึกถึงสถานที่ที่ต้องการจะไปก็ไปได้และต้องเป็นผู้ที่ถือไอเทมเท่านั้นจะสามารถผ่านประตูไปได้นั่นทำให้เธอไปมาได้แค่คนเดียว

ตอนนี้เธอมีที่หมายใหม่ คือเมืองยูเรีย เมืองท่าการค้าที่มีนักผจญภัยมากที่สุด

...เมืองยูเรียจ๋า ข้ามาแล้ว~...

...

เมื่อมาถึงเมืองยูเรีย

ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินกันให้ควัก แต่ก็มีภาพๆหนึ่งที่เข้ามาในสายตาคือภาพของเอลฟ์ที่ถูกจับเป็นทาส ใบหูที่เคยแหลมและยาวกลับถูกตัดและใส่เสื้อผ้าเก่าๆปอนๆสวมปลอกคอเหล็กน่าสงสาร

...เรื่องค้าทาส คงยากที่จะยกเลิก...ในเวลาสั้นๆ...ยุคแห่งสันติภาพที่ยืนยงนั้นอีกนานไหมหนอถึงจะเกิดขึ้น...

ขณะเดียวกัน ณ งานประลองที่ลานเมือง

เมืองยูเรียจะมีการจัดงานประลองทุกๆเดือน เหล่าผู้กล้าที่ต้องการทดสอบฝีมือหรือนักล่าเงินรางวัลจะขึ้นประลองที่สนามแห่งนี้...

งานนี้นักผจญภัยระดับไวท์โกลด์ ซาสึเกะ จากกลุ่มชาโดว์ ก็แอบสนใจแต่ไม่อยากลงเพราะจะส่งผลต่อชื่อเสียงของทีม

หนุ่มทองมีขีดที่แก้มสองข้างยิ้มแหย่สหาย"โอ้ คนเจ้าเสน่ห์"

"มีอะไร"

หนุ่มผิวซีดยิ้ม"แฟนคลับเจ้ามาหาแล้ว"

อย่าบอกนะว่า...

"ท่านซาสึเกะ~"สาวสวยหุ่นเซ็กซี่ผมสีแดงในชุดหนังน้อยชิ้นและเกราะสีเงิน เธอคือนักผจญภัยฝึกหัดซึ่งอยู่ในระดับ บรอนซ์ (ขั้นสอง) ชื่อของเธอคือ คาริน มาเรเน่ มายะ ถึงจะเป็นนักผจญภัยฝึกหัด ที่สวยที่สุด(ในความคิดของเธอและพวกชีกอบางกลุ่ม)แต่ก็มีความสามารถพิเศษในการชุบชีวิตคนได้ พวกที่มีเวทย์รักษาน้อยคนนักที่จะร่ายเวทย์ชุบชีวิตได้ เพราะเป็นเวทย์ระดับ5ซึ่งระดับเกินกว่าที่มนุษย์จะทำได้ นอกจากพวกมีพรสวรรค์ และคารินเป็นคนที่ชอบฉีดน้ำหอมมาก จนถึงขนาดทำให้ซาอิที่เป็นลูกครึ่งมนุษย์หมาป่ายังต้องหลีกหนีเพราะฉุนจนแสบจมูก

"มีอะไรรึ คาริน"เค้าพยายามแกะมือปลาหมึกที่เกาะแขน

"เราไปดูงานประลองด้วยกันไหม"

พอมองหาเพื่อนร่วมทีม

ซาอิกับนารูโตะโบกมือบ๊ายบาย

'โชคดีเด้อ~'

'จำไว้เลยนะพวกเมิง!'

"โอ๊ะ"เค้าอุทานเมื่อมีร่างของใครบางคนมาชนและเค้ารับร่างนั้นได้ทัน

"ขอโทษค่ะ"

ซาสึเกะมองร่างเล็กที่มาชน เธอเป็นเด็กสาวในชุดเสื้อคลุมสีขาวมีอักขระสีเขียว ผมสีชมพูสวยเหมือนสีดอกซากุระ มันดูสวยงามอย่างน่าประหลาดและเข้ากับตาสีมรกตกลมโตของเจ้าหล่อน

"ขอหมวกคืนด้วยค่ะ"

คารินมองคนที่ชนผู้ชายที่ตนหมายปองก็ชิงชัง และเห็นว่าเวทีการประลองกำลังหาคู่มาประลองกับเจ้าโทรลสวมเกราะจอมโหด

เธอจึงแกล้งผลักเด็กน้อยให้กระเด็นไปสู่สนาม เป็นจังหวะเดียวกับที่ซาสึเกะกำลังจะส่งหมวกสีขาวที่มีอักขระสีเขียวแบบเดียวกับสีตาของเธอให้แต่ ร่างของเธอกระเด็นไปเสียแล้ว

ซากุระรู้สึกว่าเธอถูกผลัก เสื้อเกราะที่สวมภายในเสื้อคลุมไม่สามารถป้องกันการโจมตีทางกายภาพได้ ป้องกันได้แต่เวทย์...

"ว้าวๆเราได้ผู้อาสาร่วมประลองเเล้ว หนูจะห้าวไปไหมเอ่ย ชื่ออะไรจ๊ะ"ชายที่เป็นก๊อปบิ้นที่เป็นพิธีกรยื่นไมค์ให้เด็กสาวที่กระเด็นมาอย่างงงๆ

"ซากุระ"

"ชื่อน่ารักจริงๆ เจ้าไหวไหม คู่ต่อสู้ของเจ้าคือโทรลผู้เเข็งแกร่งนาม ฮาโกโร่"

ซากุระมองดูอีกฝ่ายเป็นโทรลสวมเกราะสีดำถือขวานเล่มใหญ่

แค่โทรลโง่ๆไม่ครณามือเธอหรอก ลองเวทย์นั้นหน่อยก็ดี

"ขอเลือกอาวุธหน่อยนะ"

"ได้ๆเชิญดูอาวุธที่ด้านข้างได้เลย"

...

ซาสึเกะพยายามจะเข้าไปห้ามแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยาทั้งตอนที่เธอจ้องมองเจ้าโทรลนั่น และเลือกอาวุธ

นักพนันหลายคนก็เริ่มเอนเอียงไปทางเด็กสาวแปลกหน้าหลายคน

...เค้าก็ขอจะดูผลหน่อยก็แล้วกันถ้าแย่ เค้าจะเข้าไปช่วยนางเอง...

...

ซากุระมองดูอาวุธที่สนามประลองมีให้ ไม่มีดีเลย แต่แล้วเธอก็เห็นมีดสั้นที่ดูมีคุณภาพหน่อย ถึงจะไม่เท่าฝีมือคนแคระ ก็คงจะพอใช้เฉาะกระโหลกหนาๆของเจ้าโทรลได้ เธอนำมืดสั้นมาต่อกับพลองเหล็กซึ่งมีคุณภาพพอกันก่อนจะใช้เวทย์เปลี่ยนมันเป็นหอก

เมื่อขึ้นมาสนามประลอง

พิธีกรให้สัญญาณ"เริ่มได้"

โทรลนั่นถือขวานพุ่งเข้าโจมตี

เด็กสาวเริ่มร่ายมนต์ที่อยากทดลอง"คลาส แชงค์!"(เปลี่ยนคลาส จอมเวทย์ เป็น นักสู้!)

โครม!

คมขวานที่ฟาดมาถูกหอกเสกรับไว้ด้วยท่าทีสบายๆ

เด็กสาวยิ้ม"เห~ขวานนี่ท่าจะเจ๋งนะ แต่ถ้าดูแลรักษาบ้างมันก็จะอยู่เจ้าได้นานขึ้นนะ"

เด็กสาวใช้เเรงยันอีกฝ่ายให้ถอยห่าง

เจ้าโทรลชะงักเมื่อขวานคู่มือหักละเอียด

เด็กสาวยิ้มและใช้เวทร์แปรสภาพหอกในมือเป็นดาบยาวก่อนจะใช้เวทย์เทเลพอต ลอบโจมตีด้านหลัง

'ฉัวะ!!'

"อ๊ากกกกกกกก"

แผลที่ถูกฟันทางด้านหลัง รีบสมานตัว เป็นความสามารถของโทรลพันธุ์พิเศษที่จะฟื้นตัวเร็ว แต่จะแพ้ทางเวทย์ไฟ

"ว้าว ที่โทรลพันธุ์พิเศษสินะ โชคไม่ดีเลยนะ ที่ข้า...ถนัดเวทย์ไฟน่ะ"

ดาบยาวมีไฟลุกโชติ

เจ้าโทรลหันมาพร้อมชักดาบออกมาถือแน่นก่อนจะเข้าจู่โจม

ลูกครึ่งสาวยิ้ม

"ศิลปะการต่อสู้! คมดาบเงา!"

ฉัวะ!

คมดาบที่อาบเวทย์เพลิง ได้ฟันกับเจ้าอสูรกายยักษ์

ร่างอันใหญ่เทอะทะล้มลง หัวที่สวมหมวกเหล็กกระเด็น ไร้หยาดโลหิตเพราะ แผลที่โดนตัดหัวนั้นไหมเกรียม...

เหล่าผู้ชมตาโต มองเด็กสาวอย่างตกตะลึง

เจ้านายของเจ้าโทรลปล่อยโฮเมื่อตัวทำเงินทำทองตายไปแบบนี้

ซากุระแสนจะรำคาญ"จะชุบชีวิตให้นะ"

"จริงอ่ะ ข้าจะให้ทองสองพันเหรียญ"

"เอาทองมา"

ชายคนนั้นรีบนำสองมาให้ทันทีที่ได้ทอง

ซากุระก็ใช้เงินจำนวนห้าร้อยเหรียญทองเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนในการใช้เวทย์ชุบชีวิตเพราะเธออยากทดลอง(ที่จริงนางใช้ชุบชีวิตได้หลายเวทย์เลย)

ทันทีที่ร่ายเวทย์จบ

เจ้าโทรลที่หัวขาดก็ต่อใหม่และชีวิตขึ้นมาอย่างงุนงงและค่าประสบการณ์หาย

ซากุระได้เงินรางวัลสำหรับผู้ชนะก่อนจะนึกได้ว่า"หมวกเรา!"ยังไม่มันเอ่ยอะไร

"หนู!มาเข้าทีมกับเราเถอะ"

"เฮ้ย!!!!"

แน่นอนมีนักผจญภัยเป็นสิบที่มาหาเธอ

ซากุระต้องใช้เวทย์Flyบินหนี "หมวกเราหล่นไปไหนนะ"เพราะหมวกใบนั้นสามารถช่วยให้ล่องหนได้

...

เธอได้บินไปที่โรงเเรมที่ใกล้ที่สุด

และก็ได้ห้องพักมาหนึ่งห้อง ค่อยสบายหน่อย

"วันนี้เหนื่อยจริงๆ"

ไม่นานอาหารที่สั่งไว้ก็มา เป็นซุปข้นผักชีสร้อนๆ ขนมปังแฮม และนมกับน้ำ เพราะเป็นครึ่งเอลฟ์ล่ะนะ เธอถึงกินเนื้อได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจเลย ต่างกับแม่ของเธอท่านเป็นมังสวิรัส แต่ก็ไม่ได้บังคับเธอกับพ่อให้กินตาม

"อร่อยแฮะ"

สมแล้วที่ราคาค่าห้องตั้งพันเหรียญทอง เธออยู่แค่สองสามคืนแหละ ต้องหาหมวกให้เจอ ไม่รู้ว่าถูกเตะเป็นเศษขยะที่ไหนแล้ว

...

หลังจบงานประลองเค้าไม่ได้ไปชักชวนแม่คนเก่งอย่างนักผจญภัยคนอื่น เธอต้องมาหาเค้าแน่เพราะหมวกของเธออยู่ที่เค้า ...ตัวเล็กแต่ไม่ธรรมดา ถ้าเป็นนักผจญภัย การจะขึ้นมาเป็นไวท์โกลดแบบเค้า คงใช้เวลาไม่นานแน่

ใช้เวทย์เฟอร์เฟ็ค วอริเออร์(เวทย์เปลี่ยนคลาสอาชีพมีหลายแบบนะจ๊ะ ของหนูกุที่ใช้ เป็นเวทย์เปลี่ยนสายอาชีพจอมเวทย์เป็นนักสู้แค่ชั่วคราว) ได้

แรงมหาศาล...

จะเป็นคนแคระก็ไม่น่าใช่ เพราะตัวสูงกว่าโขเลย

มนุษย์เหรอ ความสามารถก็มากเกินไป

พอนำหมวกสีขาวไม่มีปีก มีอักขระสีเขียวตรงขอบของเธอมาดูก็รู้ว่าเป็นผ้าเนื้อดี การตัดเย็บก็ประณีต และมันคือไอเทมพิเศษเพราะลองนำไปตรวจกับจอมเวทย์สายตรวจจับแล้ว มันเป็นไอเทมล่องหน มีมูลค่าสูงถึงพันเหรียญทอง และเป็นงานฝีมือของพวกคนแคระ

พอลองดมกลิ่นเส้นผมของผู้เจ้าของที่ติดค้างช่างหอมนัก

"แหมๆหมวกของใครเอ่ย~"

"ไปดื่มอีกแล้วรึ"คนเป็นหัวหน้าทีมเอ่ยขึ้น นารูโตะอายุยังเด็กแต่ชอบดื่มมาก เฮอะ เค้ารู้หรอกมันกำลังจีบสาวในบาร์ ที่ชื่อ ฮินาตะ

"ทำไมล่ะ ข้าอยากดื่มนี่"

ซาอิที่ตามมาสังเกตหมวกในมือเพื่อน"หมวกของแม่ผมชมพูสินะ"

"เฮ้ย!รู้ได้ไง"

ซาอิยิ้ม"อักขระที่หมวกเหมือนกับอักขระที่เสื้อคลุมของนางเลย"

นารูโตะนึกอยากจะลองอ่าน"ขอดูอ่านหน่อยนะ"

ซาสึเกะส่งให้เพื่อนผมทอง 

นารูโตะ"ลูกเอย...ขอเจ้าจงปลอดภัยจากภัยพาล ขอทวยเทพคุ้มครอง จงประสบแต่ความสำเร็จและชัยชนะ"

ซาสึเกะขมวดคิ้ว"ไม่ใช่ภาษาของเอลฟ์แต่สำเนียงการพูดเป็นของเอลฟ์แน่"เพราะเอลฟ์ที่อาวุโสจะเรียกผู้อ่อนวัยกว่า ว่า ลูกเอย 

นารูโตะ"แต่เป็นภาษาของคนแคระนะ คนสวยคนนั้นน่าจะเป็นเอลฟ์มากกว่า สกีนอายเห็นแบบนั้น แต่แปลกหูไม่ยักกะแหลม"

ซาสึเกะ"อาจะเป็นลูกครึ่ง น่าจะมีบางครึ่งที่หูไม่แหลม"

"ผิดวิสัย..."ซาอิอธิบาย"ปกติคนแคระจะลงอักขระเป็นสำเนียงของตนเอง จะไม่ใช้สำเนียงหวานน้ำตาลเชื่อมแบบนี้"

ซาสึเกะ"ถ้าเจ้าหล่อนมาก็ถามดูก็แล้วกัน หมวกนี่มันมีค่า เธอต้องมา"

ซาอิ"ถ้าไม่มา"

"เราก็ต้องไปหาเธอเอง"

...

ตัวละครพิเศษ


อุจิวะ มาดาระ มาเดส อายุ 3000 V 80+++ หน้าตาเหมือนคนอายุ 30 ถ้าใส่ไอเทมครอบจะกลายเป็นเลเวล 100

เจ้าชายองค์โตของเผ่าเอลฟ์ และสืบเชื้อสายมาเดสซึ่งเป็นตระกูลของดาร์สเอลฟ์ ที่มีอคติกับพวกลูกครึ่งอย่างรุนแรงและมักจะเหยียดเผ่าอื่นโดยเฉพาะมนุษย์แต่ชื่นชมผู้มีความสามารถถึงแม้จะเป็นลูกครึ่ง และมีนิสัยเด็ดขาดและเหี้ยมโหดผิดพ่อและพี่น้อง เค้าเคยถูกวางตัวเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์เพราะความสามารถและพลังเค้าหเนือกว่าน้องชายและเค้ายังดำรงตำแหน่งจอมทัพพลธนูของอาณาจักร แต่เพราะคำทำนายเกี่ยวกับอินดราทำให้เค้าวางแผนลอบสังหารน้องชายคนเล็ก เพื่อกำจัดก้างขวางคอที่จะขึ้นบัลลังก์และเค้าก็ได้รัชทายาทสมใจ กับซากุระเค้าไม่ได้รังเกียจเธอเพราะความงามและสติปัญญาความสามารถ เค้าคิดว่าเธองดงามพอที่จะเป็นชายาคู่บารมีแต่เพราะคำขอที่ชาญฉลาดที่เปรียบเสมือนรางวัลของเธอ ทำให้เค้าต้องรามือและไม่ยุ่งกับเธอ ถึงจะเสียดายความสามารถและความงดงามแต่เค้าก็ยอมโดยดุษดี เพราะอยากให้เธอพัฒนาต่อไป

อาชีพของเค้า

เจ้าชาย V 3 รัชทายาท V 4 ทหาร V 10 แม่ทัพ V 10 นักยิงธนู V 10 และอื่นๆอีกเพียบ!

เผ่า

เอลฟ์ V 20 ดาร์กเอลฟ์ V2 เชื้อพระวงศ์เอลฟ์ V 20 ทรราชย์ V ??? ผู้เผด็จการ V 15

ความสามารถ

• ดูดพลังจากธรรมชาติ

• ฟังเสียงธรรมชาติ

• Seeing eye ความสามารถในการมองเห็นระดับความแข็งแกร่งของศัตรู

• ความสามารถในการหาจุดอ่อนของศัตรู

• ความสามารถในการเพิ่มทักษะด้านใดด้านหนึ่ง(จะทำให้เค้าหมดแรงไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง)

• ชำนาญการร่ายเวทย์ทุกธาตุ


คาริน มาเรเน่ มายะ อายุ 18


นักผจญภัยระดับบรอนซ์ (ขั้นสอง) เธอเป็นสาวสวยผมแดงหุ่นเซ็กซี่ หน้าตาเฉี่ยวเปรี้ยวแซ่บเธอชอบแต่งเสื้อผ้ารัดรูปฟิตเปรี๊ยะ ไม่ก็เสื้อผ้าบางๆ เธอมักจะสวมชุดหนังกึ่งบิกินี่ ท่อนล่างจะเป็นกระโปรงสั้นจู๋ และเสื้อเกราะเงิน ไม่มีสังกัดทีมที่แน่นอน มักจะเป็นหน่วยสนับสนุนของทีม ความสามารถพิเศษคือ สามารถร่ายเวทย์ชุบชีวิตได้รวดเร็ว แต่เธอชุบได้แค่สามคนต่อวันเท่านั้น เธอหลงรักคลั่งไคล้ในตัวของซาสึเกะมาก ถึงขนาดหวังจเป็นภรรยาเค้า และมักจะกลั่นแกล้งคนที่สวยกว่าหรือผู้หญิงคนอื่นที่มาเกาะแกะซาสึเกะ ขอสปอย์ล่วงหน้าว่า นางจะโดนราชีนีอาณาจักรแห่งหนึ่งสาปให้หน้าซีกหนึ่งเสียโฉม ข้อหาพูดจาล่วงเกิน


อาชีพของเธอ

นักสู้ V2 นักบวช V5 มือปืนV2 แม่บ้าน V1

...

..

.

ตอนแรกดูเหมือนว่าจะเป็นตอนของป๋ามาดาระสินะ ที่จริงเรื่องราวของหนูกุ ก็บอกในแนะนำตัวตั้งแต่แรกแล้ว แต่ตอนนี้จะเล่าภูมิหลังนิดหน่อยและเป็นการบอกเล่าความสัมพันธ์ของป๋ามาดาระและหนูกุ และการพบกันของพี่เป็ด

...

ตอนหน้าจะเป็นบทที่หนึ่งแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #2 จอมเวทย์เจ้าปัญหา😑 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 06:59
    รอๆๆๆๆ
    #2
    0