fic naruto กลุ่มยัน ปะทะ กลุ่มต๊อง

ตอนที่ 52 : รักของนายโรคจิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    15 พ.ย. 62

"ร้อยตำรวจโทฮารุโนะ ซากุระ จะมาประจำหน่วยสืบสวนในฐานะ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ขอฝากตัวด้วยนะคะ"
ตำรวจหน้าใหม่ได้มารายงานตัวต่อหน้าเพื่อนร่วมกองสืบสวน ทำเอาคนในหน่วยมองดูแล้วสารร่าง น่าจะเป็นพวกเด็กเรียนจบสูงมากกว่า เพราะดูตัวเล็กและเตี้ย 
คดีที่ปวดหัวในตอนนี้คือ คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ที่ไม่สามารถจับผู้ร้ายได้ แถมคนร้ายฉลาดมาก มันไม่ทิ้งหลักฐานไว้เลย
ตอนนี้ก็มีเหยื่อร่วมสิบรายแล้ว
ซากุระจึงตัดสินใจลบคำสบประมาทของพวกรุ่นพี่โดยการจะไขคดีนี้ เธอขอเอกสารมาอ่านแล้วก็พบจุดที่น่าจะเชื่อมไม่สู่คนร้ายได้
"คนร้าย...น่าจะเป็นคนถนัดขวา"
อุจิวะ อิซึนะ รองหัวหน้าหน่วยสืบสวนเลิกคิ้ว"ยังไง เห็นๆอยู่ว่าเป็นคนถนัดซ้าย"
"เค้าพยายามเบี่ยงเบนค่ะ แต่มีเหยื่อรายหนึ่งที่เค้าใช้มือขวา รายนั้นเป็นเทควันโด้เลยทำการขัดขืนและก็ถูกฆ่าโดยใช้มือขวา"
"หมายความว่า คนร้ายตั้งใจเบี่ยงเบนตั้งแต่แรกสินะ"
"ค่ะ เค้าน่าจะเป็นศิลปะการต่อสู้และโรคจิตด้วย แถมยังระวังตัวสูงมาก"
ซิชุย"รู้ได้ไง"
"การเลือกเหยื่อแบบสุ่มค่ะ ชั้นอยากไปที่เกิดเหตุล่าสุดหน่อยได้ไหมคะ"
อิซึนะ"อาจเป็นนักฆ่าก็ได้"
"คนที่เป็นเหยื่อก็ไม่มีศัตรูที่จ้องอาฆาตเลยนี่คะ เป็นแค่คนธรรมดา แต่ทุกรายล้วนเป็นคนที่กลับบ้านตอนกลางคืน"
...
เมื่อลงพื้นที่เกิดเหตุที่เป็นเหยื่อรายล่าสุด หญิงสาวก็สังเกตุว่ามีจุดบอดอยู่จึงนำสสารที่เตรียมมาโปรย
ก็ปรากฏรอยเท้าสองรอยที่มีการสู้ขัดขืน รอยหนึ่งคือของผู้ตายแน่นอน อีกรอยเป็นของคนร้าย
"คนร้าย น่าจะเป็นผู้ชายอายุสิบแปดถึงยี่สิบ สูงร้อยเจ็ดสิบห้าอัพ ท่าทางเเข็งแรง มีฐานะ"

"รู้ได้ไง"

"รอยเท้าอีกรอยเป็นรองเท้ายี่ห้อดังเลยนะคะ ท่าทางจะซื้อมาได้ไม่นาน ตรารองเท้ายังใหม่เลย"

ซิชุย"สุดยอด(เชอร์ล๊อคโฮมส์รึยังไงนะฉ นั่นผงอะไร"
"ผงที่จะช่วยให้รอยเท้าปรากฏค่ะ ถ้าเป็นรอยเท้าที่เพิ่งเกิดประมาณไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงก็จะเด่นชัดมาก"
"ต้องตรวจศพอีกทีเผื่อมีร่องรอยบางอย่างเหลือไว้"
...
โอ้ มาใหม่ แต่ฉลาดเเฮะ
เธอตัวเล็กและบอบบาง อยากใกล้ชิด อยากสัมผัสเธอเหลือเกิน
อยากรู้จริงๆว่า ผิวของเธอจะเข้ากับสีแดงของเลือดรึเปล่า...
...
หลังออกเวรหญิงสาวก็กลับไปพักผ่อนที่บ้าน เธอรู้สึกว่าเธอกำลังถูกจ้องมอง...
มือบางข้างหนึ่งกุมกระเป๋าถือและทำเนียนล้วงเท้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบปืนพกของตัวเอง ถึงจะเสียดายกระเป๋าราคาแพงก็เถอะ 

พรึ่บ!/ผัวะ!!!

หญิงสาวหลบท่อแป๊บที่จะฟาดหัวตัวเองได้อย่างทันฉิวเฉียดก่อนสวนกับด้วยการฟาดปืนพกจนอีกฝ่ายล้ม

"เสียดายกระเป๋านะ...หลุยย์วิตตองด้วย"

ร่างที่ล้มลุกขึ้น กำท่อแป๊บให้มั่นก่อนจะฟาดหญิงสาวไม่ยั้ง ด้วยความที่มืดมากจึงทำให้ไม่รู้ว่าสิ่งที่ใช้ฟาดหน้านั้นเป็นอะไร

ปัง!ๆ

ร่างๆนั้นล้มลงเพราะแรงปืน ท่อแป๊บในมือร่วง

หญิงสาวกระชากหน้าปากที่ปิดไว้ก่อนจะใช้กุญแจมือล็อคไว้ที่เสา 

"ชั้นขอจับกุมข้อหาทำร้ายร่างกาย"หญิงสาวรีบส่งข้อความไปหารุ่นพี่

ชายหนุ่มมองจึดที่โดนยิงคือไหล่ซ้ายและขาขวา"เธอยิงพลาด...หรือจงใจ"

"จงใจ..."

"ทำไม"

"เพราะไม่รู้ว่านายจะใส่เสื้อกันกระสุนรึเปล่า"

"เพราะงั้นจึงเลี่ยงที่จะ...ยิงจุดตายแต่เลือกที่จะหยุดการเคลื่อนไหวสินะ"

"เก่งจัง เพราะคนไม่ดีอย่างนายต้องให้กฏหมายจัดการ ฝีมือดี เสียดายเลือกผิดฝั่งนะ"

เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นก็ใจสั่นๆ...ร้ายกาจจริงๆผู้หญิงคนนี้...

...

เมื่อตำรวจมาถึง

กรมตำรวจหลายคนต้องตกตะลึง เพราะคนที่โดนจับคือ อุจิวะ ซาสึเกะ ว่าที่พันตำรวจตรีของกรมตำรวจอุจิวะ

มาดาระแทบไม่อยากเชื่อ เพราะหลานชายสารภาพเองว่า เป็นฆาตกรต่อเนื่อง ที่ฆ่าเพราะเครียดและถูกกดดัน

และพอลองให้หมอตรวจก็พบว่า เข้าข่ายโรคจิตและขอร้องจะเจอคนที่จับตัวเองได้

...

ซากุระไม่อยากจะไปพบนักแต่มาดาระ ผู้บัญชาการตำรวจมาขอร้องด้วยตัวเองแบบนี้ ก็จำใจต้องไปล่ะนะ

"ที่รัก มาสักที"

"ใครที่รักนาย"

"อย่าเย็นชานักสิ ที่เธอยิ้มหวานให้ชั้นน่ะ แสดงว่ามีใจ"
"เอิ่ม...แค่ดีใจที่จับนายได้ต่างหาก"

"เค้าหล่อไม่..."

"น่ารำคาญ ถึงจะหล่อจะเก่งแค่ไหน แต่ชั้นก็ไม่มีวันที่จะชอบฆาตกรหรอก!และชั้นจะไม่มีวันชอบคนอย่างนาย ขอบใจมากที่ทำให้ชั้นได้ผลงานนะ"

แต่แทนที่จะโกรธหรือเสียใจ เค้ากลับชอบเสียอย่างงั้น"อ่าาาา ที่รักของชั้น"

"หยะแหยง..."

...

และแล้ว อุจิวะ ซาสึเกะฆาตกรต่อเนื่องต้องถูกส่งไปบำบัดที่โรงพยาบาลจิตเวชแต่อยู่ได้แค่เดือนเดียวเค้าก็หายตัวไป

และงานนี้ก็มาลงที่ว่าที่ร้อยตำรวจเอกฮารุโนะ ซากุระที่ต้องออกโรงตามหาเอง เธอไม่เชื่อหรอกว่าอีตานั่นเป็นฆาตกรเพราะหลักฐานหลายอย่างมันฟ้องเพราะเค้าเท้าใหญ่กว่าเท้าของฆาตกรมาก และอีกอย่าง ความถนัดของอีกฝ่ายคนละเรื่องแถมที่อยู่นั้นไม่สอดคล้องกับเวลาตายของเหยื่อเลย

ดูเหมือนว่าคนบ๊องคนนั้นจะอยากเล่นไล่จับกับเธอ ลาออกจากตำรวจไปขายเต้าฮวยทันไหมเนี่ย

...

เค้ากำลังตามหาฆาตกรตัวจริงอยู่ เออ เค้าตอแหลเองแหละ เค้ารู้ดีว่า ฆาตกรมันแค้นเค้าที่สมอ้างเป็นมัน มันส่งจดหมายท้า มันจะฆ่าเธอคนนั้น ผมยอมไม่ได้ เลยต้องหนีโรงพยาบาลบ้ามาตามหามัน โดยการเฝ้าจับตาดูเธอเพราะมันต้องโผล่มาฆ่าเธอแน่

...

ซากุระที่ตอนนี้กำลังรวบรวมสถานที่ ที่คิดว่าคนที่เธอต้องตามหามา"เห็นเราเป็นนักสืบรึยังไงนะ"

"ก่อนอื่นก็ต้องไปยังที่ๆอีตานั่นหนีมา แต่คนบ้าก็ยากที่จะคาดเดาความคิดแฮะ"

หญิงสาวเช็คอาวุธให้พร้อมโดยเลือกที่จะใช้ปืนยาสลบแทนและพกกระบองสามท่อนติดตัวไปอย่างน้อยก็พอจะวางใจได้บ้าง

...

ซากุระนั้นไม่มีรถเพราะเธอชอบชีวิตเรียบง่ายประกอบกับเธออยากจะพึ่งตัวเองเลยไม่ขอรับความช่วยเหลือใดจากพี่ชาย เธอเลือกมาสมัตรสอบเข้าตำรวจแทนที่จะไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษตามความคาดหวังของครอบครัว พี่ชายของเธอมักจะบอกเสมอ...ว่าเธอคือลูกม้าที่ไม่ได้สวมอาน ที่รักอิสระยิ่งชีวิต 

เอาเถอะ เธอจะพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็นเองว่าเธออยู่ได้

...

หลังจากที่พยายามหาเบาะแสก็ต้องคว้าน้ำเหลวเพราะอีกฝ่ายไม่แสดงอาการพิรุธอะไรออกมาเลย

ขณะที่กำลังจะถึงคอนโด ด้วยเซ้นของนักสู้ทำให้เธอหลบคมมีดที่พาดฟันมา

...อีกแล้วเหรอ ไม่ใช่...

"หึๆเก่งจริงๆนะเธอ"

"อย่าบอกนะว่าแกคือ...ฆาตกรต่อเนื่องนั่น"

"ช่าย...ใช่เลยล่ะ เก่งนะที่เธอรู้ แต่คงไม่มีโอกาสที่จะจับแล้วล่ะ"พูดจบอีกฝ่ายก็ชักปืนออกมา

ปังๆๆๆๆ


ร่างสองร่างล้มลง

ซากุระนึกขอบคุณตัวเองที่สวมเสื้อเกราะกันกระสุนมาด้วย เพราะมันช่วยป้องกันจุดตายแต่เธอคงจะลุกไม่ขึ้นเพราะโดนยิงที่แขนและขาแบบนี้แต่อีกฝ่ายก็โดนปืนยาสลบของเธอจังๆเช่นกัน

ขณะที่สติกำลังเลือนรางเพราะเสียเลือดก็ได้ยินเียงโหวกเหวกและสัมผัสที่อบอุ่น

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ถูกอุ้มแบบนี้

...

และรู้สึกตัวอีกทีพบว่านอนอยู่ที่โรงพยาบาล ในห้องวีไอพีซะด้วย ใครพามานะ

"ที่รัก ฟื้นแล้วเหรอ"

หญิงสาวเอามือกุมหน้าพึมพัมเบาๆ"ไอ้บ้านี่เอง"

ซาสึเกะโล่งใจและแอบโทษตัวเองที่มาช่วยเธอช้าไป"เป็นไงบ้างเธอหลับไปตั้งวันหนึ่งเต็มๆเลย"

"แล้วไอ้ฆาตกรนั่น"

"โดนจับแล้ว เธอรู้ได้ไงว่าไม่ใช่ชั้น"

"อย่างเเรก ขนาดเท้านายใหญ่กว่า สองควาถนัดของนาย"

"ฉลาดจังทูนหัว"

"ใครทูนหัวนาย"

"เธอไง ออกจากโรง'บาลหมั้นกันนะ"

งานนี้ทำเเอาคนที่กำลังดื่มน้ำพ่นใส่หน้าทันที

"แค่กๆบ้ารึไง ยังไม่รู้จักกันเลยนะ และอีกอย่างชั้นไม่ชอบนาย"

"ไม่เป็นไร ชั้้นมีทางเลือกให้เธอนะที่รัก ว่าเธอจะหมั้นกับชั้นหรือจะเป็นเมียชั้น"

"ห๊ะ!!"

"แค่ชั้นเอาเจ้านี่ไปยังที่ว่าการอำเภอเธอก็จะเป็นคุณนายอุจิวะแล้ว"

"ไอ้บ้านี่!!!!นายปลอมลายเซ็นชั้น"

"ใช่เลย เธอเลือกเองนะ"

"ก็ได้หมั้นกันก็ได้"เธอต้องตะล่อมอีตาบ้านี่ให้มันสงบก่อนแล้วค่อยหาทางเลิกกับมัน

"ดีเลย เรามาอยู่ด้วยกันนะ แป๊บนะ"

ซาสึเกะรีบโทรบอกทีมคนย้ายที่แสตนบายพร้อม"เคครับ จัดการเลยครับ"

"นายทำอะไรน่ะ"

"ก็ย้ายของๆเธอมาบ้านช้นน่ะสิ ทีนี้แหละเาจะได้แลกไออุ่นอุ๊บ!"

ซากุระทนไม่ไหวปาแก้วน้ำใส่หัวคนโรคจิตทันที"เผด็จกานเกินไปแล้วนะยะ ถือสิทธิ์อะไร"

"ปั๋วเธอไง"

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงรังสีที่จะฆ่าคนของหญิงสาว"นี่ เพราะรักนะถึงได้ทำ"

"ไปบอกให้คนขนของชั้นกลับเลยนะ"

"เอ่อ...เค้าคืนคอนโดของตัวไปแล้วนะ"

"ว่าไงนะ"

"ให้โอกาสเค้าไม่ได้เหรอ"

"นายเองก็ไม่ให้โอกาสชั้นเหมือนกัน"

"สมกันดีนะ"

สองหนุ่มหันไป คนที่มาคือมาดาระ

"อา"

ซากุระทำตาโต อีตานี่เป็นหลานของผู้บัญชาการตำรวจเหรอ งานเข้า

...

หลังจากนั้น


ซากุระต้องย้ายมาอยู่ชายคาเดียวกับอีตาโรคจิตนี่ เออดีที่มันยอมเธอ เธอตั้งกฏไว้สามข้อ หนึ่งแยกห้องนอน สอง ห้ามแต๊ะอั๊งลวนลามเธอ สาม ห้ามบุกเข้ามาในห้องนอนของเธอ อีตานี่ก็ยอมแต่โดยดี แต่รู้ไหมว่าทำไมเธอจำใจย้ายบ้านมาอยู่กับอีตาโรคจิตเวรตะไลนี่น่ะเหรอ ก็ญาติๆของเค้ามาขอร้องให้เธอยอมมาอยู่กับอีตานี่เพื่อหวังว่าเค้าจะกลับมาเป็นคนปกติ แลกกับเงินจำนวนมหาศาล ค่ะ เห็นแก่เงิน แต่รู้อะไรไหมชั้นถูกบังคับให้เลือกทางนี้เพราะไม่งั้นชั้นอาจจะโดนไล่ออกจากราชการตำรวจ เพื่อหน้าที่การงานไง เลยต้องยอม

"ที่รักทำอะไรน่ะ"

"ข้าวผัด"

"เค้ารอกินไม่ไหวแล้ว"

"ค่ะๆไปนั่งรอที่โต๊ะค่ะ"

"คร้าบที่รัก"

เอาๆการอยู่กับไอ้โรคจิตนี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

....

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี

...

ซาสึเกะแสนจะแฮปปี้ที่มีเมียสวย ใช่ เค้าได้หัวใจของเธอ ได้เป็นเมียแล้ว เค้ามองร่างเปลือยเปล่าของภรรยานสวยที่นอนสลบข้างๆเค้าด้วยความรัก อ่า...เค้าคงจะเอาเปรียบเธอมากเกินไปหน่อย แต่...ใครใช้ให้เธอน่ากินล่ะ อยากมีเจ้าตัวเล็กแล้วสิ 

พอมีเธอมาเติมเต็มทำให้หัวใจที่บอบช้ำจิตที่ไม่ปกติก็ได้รบการเยียวยา เค้ารักเธอจริงๆ พออยู่กันไปกันมาเธอเริ่มเห็นใจและยอมเป็นแฟนและค่อยก้าวกระโดดเป็นเมียเต็มขั้น 

"อืม..."

"อีกรอบไหม"

"ตาบ้า ระบมไปหมดแล้วนะยะ หิวน้ำ"

"เดี๋ยวไปหยิบน้ำให้"

"ขอบคุณค่ะ"


...

..

.

ฟินพอไหม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #252 โลลิค่อน (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:53
    น่ารักกกกกกกก
    #252
    0
  2. #207 ผมไม่ชอบกินหมู (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 09:07

    เขิงงงงแทน บักเกะนี่เผด็จการจัดๆ 55555

    #207
    0
  3. #206 Dangunroupa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 08:35

    ขอบคุณที่อัพนะคะ สู้ๆนะคะพี่นักเขียน
    #206
    0
  4. #205 Dangunroupa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 21:20
    พี่คะจะอัพไหมอ่า
    #205
    0