fic naruto กลุ่มยัน ปะทะ กลุ่มต๊อง

ตอนที่ 29 : ตอนพิเศษ : ถึงแม้ว่าเธอจะจำไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    27 เม.ย. 62

อเมริกา นิวยอกส์


ที่คอนโดหรูใจกลางเมือง


มีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในคอนโด แต่ยามมองสารร่างแล้ว ไม่น่าจะรวย หัวยุ่ง ท่าทางโทรมๆ

"เฮ้ ยู มาทำไม"

"ก็เข้าห้องสิคะ ห้องอยู่ชั้น11ค่ะ"

"ชั้น11มีแต่คนรวยนะ แถมคนที่มีสีผมแบบเธอเค้าสวย ไม่ใช่ยัยเพิ้งแบบเธอ"

สาวผมชทพูกรอกตาอย่างเอือมระอา เตรียมจะวีน

"เฮ้ ขวางแฟนผมทำไม"

"นะๆนายครับคือ..."

"นี่แฟนผมเพิ่งทำโปรเจคกลับจากมหาลัย จะให้สวยพริ้งกลับมาได้ไง หรือว่าระบบคีย์การ์ดที่นี่เสีย!"ซาสึเกะเตรียมฉะยาม

ซากุระรีบห้าม"พอเถอะอยากอาบน้ำแล้ว เหนื่อย"

ยามคนนั้นเข่าอ่อน ด้วยรอดพ้นจากการโดนไล่ออกอย่างหวุดหวิด

...

ซากุระแทบหมดแรงเพราะต้องทำโปรเจคค้นคว้าสามวันสามคืน แทบไม่ได้หลับได้นอน กว่าจะเสร็จ กลับมาก็ต้องเจอยามไม่รู้เรื่องมาขวางไม่ให้เข้าห้องอีก

ซาสึเกะมองแฟนสาวที่นอนหมดสภาพบนเตียงคิงไซ้ส์สีดำโดยที่ไม่ทันได้อาบน้ำ...ท่าจะเหนื่อย...

ทั้งสองอยู่ด้วยกันมาครึ่งปีแล้ว เธอเรียนปีหนึ่งแต่ดันหัวดี เรียนเร็ว เลื่อนชั้นไปเรียนกับปีสอง ต้องทำโปรเจคเยอะ เค้าเรียนไฮสคูลปีสุดท้ายเตรียมเข้ามหาลัยในครึ่งปีหน้า หลักสูตรบริหาร เค้าส่งคนไปจับตาดูเธอตลอดถึงจะบอกว่าเลิกพฤติกรรมสโตกเกอร์แล้ว แต่ก็บอกไปงั้นๆแหละ ก็คนมันหวงนิ ให้ทำไง

...

ช่วงค่ำ ซาสึเกะได้พาแฟนสาวไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารสุดหรู

ซากุระลองจิบไวท์ดู

"ขมจัง"และเธอก็มึนๆจนเริ่มเล่าอะไรบางอย่างออกมา

"ชั้นจำได้ว่า...ตอนเด็กๆชั้นเคยแอบชอบลูกของเจ้านายพ่อ..."

ซาสึเกะมองตาขวางในขณะที่หญิงสาวกำลังเล่าต่อ
"ชั้นน่ะไม่กล้าเข้าไปทักหรอก..."
"ทำไมถึงชอบล่ะ..."
"เค้าตัวสูงขาว ตรงสเป็คน่ะ แต่...มีจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชั้นเกลียดเค้า"
"ยังไง"
"เค้ารังแกคนอ่อนแอกว่าน่ะสิ"ว่าจบซากุระก็คอพับหลับทันที 

...หมดกันความโรแมนติกที่ตั้งใจสร้าง เอาเถอะ แค่ยอมลุกมาอาบน้ำแต่งตัวมาที่นี่ คงกินพลังงานเยอะน่าดูล่ะ...แถมแพ้แอลกอฮอล์อีกต่างหาก

ซาสึเกะอุ้มแฟนพาไปยังคอนโดโดยขอให้ทางร้านห่ออาหารกลับไปด้วย 

เมื่อมาถึงห้องเค้าก็วางเธอลงบนเตียงโดยไม่ทำอะไร เค้าให้เกียรติ์เธอยังไงล่ะ เค้าจำได้ ตอนเค้าเกิดอารมณ์พยายามอ้อนขอทำแต่สิ่งที่เธอทำคือ ยื่นทิชชู่ห่อใหญ่พร้อมไล่ให้ไปห้องน้ำ

'ไประบายอารมณ์เอาเองนะ ถ้าบิ้วไม่พอ เดี๋ยวแนะนำAVเด็ดๆให้'

ทำเอาอารมณ์ส่วนต่ำที่มีหดหายไปในทันใด ไม่นึกเลยว่าเธอจะ...รับมือกับสถานการณ์นี้อย่างใจเย็นมาก...

ผมนอนมองแม่ตัวดีหลับเพลินๆก่อนจะนึกถึงสมัยก่อน...ที่ผมเจอกับเธอ...ครั้งแรก...

...

ตอนนั้นผมสิบขวบ ตัวเตี้ยเล็กกว่าเด็กทั่วไปเพราะไม่ชอบออกกำลังกายนัก แต่ดีกว่าอินาริที่กินผักได้

ผมตามพ่อมางานเลี้ยงของบริษัท แต่ผมก็โดนลูกของคนที่จะเป็นหุ้นส่วนรังแก จะโดนถอดเสื้อผ้า...พี่ชายก็ไม่รู้เรื่อง ตอนนั้นผมสิ้นหวังเพราะอยู่ในที่ลับตาตอนนั้น

'ย้าก! นี่เเน่ะๆ'เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเข้ามาปกป้องผมโดยการไล่เตะตีเด็กผู้ชายพวกนั้นจนกระเจิง เพราะสู้ไม่ได้

'ไม่เป็นไรนะ'

ผมพูดไม่ออก

เธอยิ้มให้ผม'ทีหลังอย่าไปใกล้คนไม่ดีๆแบบนั้นนะ คนบ้าอะไรอยากดูผู้ชายแก้ผ้า'

...

หลังจากนั้น ผมก็รู้มาว่า พ่อของเธอก็โดนไล่ออกจากบริษัทเพราะลูกสาวเค้าไปทำร้ายลูกชายเค้า 

ผมรู้ก็บอกให้พ่อฟังว่าที่เธอไปทำร้ายไอ้เด็กเกเรนั่น เพราะปกป้องผม

พ่อผมเลยยกเลิกสัญญาหุ้นและถอนหุ้นทุกหุ้นที่มีของบริษัทนั่นทันที และเมื่อเจ้าของบริษัทและทีมงานนั่นมาถามถึงเหตุผล พ่อของผมก็ตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าว่า

"ผมน่ะไม่ร่วมงานคนที่โอ๋ลูกจนเสียคนหรอก"นั่นคือคำพูดของพ่อที่ตอบคนพวกนั้น...

ส่วนพ่อของเธอ ผมสืบรู้มาว่า ได้งานที่บริษัทคู่เเข่งของบริษัทเก่า เหตุผลที่รับพ่อของเธอทำงาน เพราะเค้าต้องการพนักงานที่มีความซื่อสัตย์ ยุติธรรม และสอนลูกออกมาดี ไม่รังแกระรานใคร กลับปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า

...
ตั้งแต่นั้น ผมพยายามเปลี่ยนตัวเองและหาเธอเพราะอยากเจออีกครั้ง อยากจะเจอเธออีกครั้ง โดยที่ผมไม่ใช่เด็กตัวเล็กที่เธอจะปกป้อง แต่ผมจะมาเจอเธอในฐานะเจ้าชายของเธอ เจ้าชายที่รักเธอคนเดียว...

ผมเปลี่ยนตัวเองขนานใหญ่โดยการ เริ่มออกกำลังกาย

ทำให้ตัวสูงพรวดพราด ตั้งใจเรียน ฝึกการต่อสู้ ตอนนั้นเธอตัวสูงกว่าผมอีกแต่ตอนนี้...ผมตัวสูงกว่าเธอแล้ว...เเละผมได้เจอเธอ...ได้เฝ้ามองดูทำให้รู้ว่าเธอโสด...มุ่งแต่เรียน...แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเนิร์ด นั่นทำให้เธอ...กลายเป็นดาวโรงเรียนเสียเฉยๆ และเราก็มีโอกาสใกล้ชิดและคบกัน แต่ต่อมา...

เธอดันมารู้เรื่องที่ผมเป็นสโตกเกอร์(ตอนไหน ลุ้นเอา)

...เราก็ผ่านเรื่องราวอะไรหลายอย่างมาด้วยกัน แต่ว่าถึงแม้เธอจะจำผมในตอนนั้นไม่ได้ ก็ดีนะ...ผมนึกถึงทีไรก็อ๊ายอาย เธอในตอนนั้นแมนกว่าปมอีก

...

เช้าวันต่อมา...


ซากุระงัวเงียลืมตาตื่นเห็นว่าใส่ชุดเดสรเมื่อวาน

"เเพ้แอลกอฮอล์ขนสลบเลยสินะ"...ดีนะไม่หลับคาโต๊ะอาหาร...

"อรุณสวัสดิ์"

"อรุณสวัสดิ์"

"อุ่นอาหารไว้ให้แล้ว...ไปล้างหน้าเถอะ"

...

เด็กสาวล้างหน้าแปรงฟันและมาที่โต๊ะอาหารที่มีอาหารหน้าตาน่ากินที่ถูกอุ่นเรียบร้อย

"ดีจังมีปั๋วเป็นพ่อบ้านแบบนี้"

"กินๆเถอะ เสียดายนะเมื่อวานคงได้กินไปดื่มด่ำบรรยากาศไป"

"ขอโทษที่ดับฝันนะ กินล่ะนะคะ"

หลังจากกินเสร็จซาสึเกะก็อาสาเก็บจานเอง

"ตอนนี้นายน่ะ ตรงสเป็คเกือบทุกอย่างเลย"
ชายหนุ่มเอ่ยถามขณะกำลังล้างจาน"เหลืออะไรล่ะ"
"ทำไม"
"จะได้ปรับตัว"
"ไม่ต้องหรอก ชั้นชอบนายที่เป็นแบบนี้ที่สุด..."
ซาสึเกะทำได้แต่ก้มหน้าอมยิ้ม แต่หน้าแดงยันหู...แบบนี้ รักตายห่าเลย...

...

หวานพอมันส์พอไหมคะ ถูกใจป่าว...ถ้าอยากอ่านตอนหน้า ต้องมีคอมเม้นยี่สิบคอมเม้นนะจ๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #237 โลลิค่อน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 09:49
    น่ารักกก
    #237
    0
  2. #131 jariyapasansaeng (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:03

    มาต่อเถะค่ะจะลงแดงแล้ว

    #131
    0
  3. #113 paeng_smile (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 12:12
    หนูกุช่างโชคดี มีว่าที่สามีน่ารักเว่อร์555

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว!!><
    #113
    0
  4. #112 เบบี๋น้อย☆ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:32
    แลดูบักเกะเป็นพ่อบ้านที่ดี
    #112
    0
  5. #110 jariyapasansaeng (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:56

    อ่านแล้วรู้สึกถึงความมุ่งมั่นของเกะและความรักที่มีต่อหนูกุมากเลยอยากรู้จังว่าท้ายที่สุดเเล้วจะเป็นอย่างไร.....แต่แอบนึกเสียดายที่ชีวิตจริงไม่มีผู้ชายที่ทุ่มแทเพื่อความรักขนาดนี้เลยเสียดายมาก

    #110
    1
    • #110-1 NYX@Angle(จากตอนที่ 29)
      28 เมษายน 2562 / 08:46
      ไรท์เองก็เสียดายค่ะ
      #110-1
  6. #109 jariyapasansaeng (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:51

    จ้าที่แท้เป็นแบบนี้เองฟุงาคุเป็นคนพูดว่าผมไม่ร่วมงานกับคนที่โอ๋ลูกจนเสียคน...แต่คนที่ถูกรังแกกลับเป็นซาสึเกะแทนตอนนี้หนูกุเราโคตรแมนทำให้เกะเกิดแรงบันดาลใจสุดยอดเลยแต่นะเกะความฝันนั้นอยุ่ใกล้แค่เอื่อมแล้วสู้ต่อไปความพยายามไม่สูนเปล่าแน่นอนสู้ๆๆๆ

    #109
    0