fic naruto ปรารถนารัก ยอดดวงใจ

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 ความผิดปกติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    6 ม.ค. 62

อุจิวะ อิทาจิ เริ่มสอบถามพฤติกรรมของแฝดหญิงจากแม่นมของน้องชาย ก็ได้ความว่า เธอพูดน้อยเหม่อลอย และที่สำคัญ ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด มีอยู่คราวหนึ่งที่ซาสึเกะมาทานอาหารร่วมกับเด็กหญิง แต่อาหารนั้นร้อนมาก ทำให้ซาสึเกะสะดุ้งมือปากแทบพอง แต่เด็กหญิงกลับไม่สะทกสะท้าน ต่อความร้อนเลยสักนิด
ส่วนเรื่องนิสัยนับว่าเธอมีความคล้ายแฝดชายพอสมควร ขาดแต่ร่างกายที่แข็งแรง 

ชายหนุ่มนวดขมับของตน ตอนนี้เค้าอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว เค้าไม่รู้ว่าทำไม น้องชายของเค้าถึงได้รักหลงเด็กที่เพิ่งเจอกันได้นะ คุณหนูผู้ลาภมากดีมาทอดสะพานให้ก็ไม่สนใจ แต่กับเด็กคนนั้น เธอเป็นเเค่มนุษย์สังเคราะห์ มันไม่ต่างจากเด็กที่ทำกิฟหรือเด็กหลอดแก้ว แต่จะดีกว่าตรงที่ไม่มีโรค เรียนรู้เร็ว แต่มนุษย์สังเคราะห์คนนี้อ่อนแอ ยืน เดิน นานๆไม่ได้ต้องนั่งรถเข็น แต่บางทีการที่น้องชายเค้าดูแลก็อาจจะทำให้มนุษย์สังเคราะห์คนนี้สมบูรณ์กลายเป็นมนุษย์เต็มตัวก็ได้ เพราะขืนส่งตัวให้ครอบครัวก็อาจจะทำให้อายุขัยสั้นไปน่ะนะ แต่ถ้าตรวจแล้ว เป็นปกติ ต่อให้น้องชายจะยิงตัวตายก็ต้องส่งเด็กกลับครอบครัวล่ะนะ

...

ซาสึเกะรู้สึกหงุดหงิด เค้าต้องทำงานที่กองท่วมหัว เค้าอยากกลับไปหาแม่ยอดดวงใจเร็วๆนะ แต่กองงานกว่าจะหมดก็สามวัน...และเค้าก็ไม่อยากเจอใครบางคนด้วย

เสียงประตูเปิด นั่นไง พูดถึงผี ผีก็มา

หญิงสาวร่างผอมเพรียว สวยเปรี้ยวเฉี่ยว ในชุดแซกสีดำรัดรูป ผมสีแดงซอยปล่อยยาว ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางสีจัด สวมรองเท้าส้นเข็มสีแดงสดเข้ามาในห้อง

ตาสีแดงภายใต้กรอบแว่นสีแดงมองไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตาหวานเชื่อม

"ไงคะ ที่รัก เราไปเดต.."

"ชั้นไม่ว่าง"

อุซึมากิ คาริน รู้สึกหน้าเสีย เธเป็นถึงคุณหนูตระกูลอุซึมากิเชียวนะ เป็นไฮโซ ทายาทเจ้าของบาร์ คาสิโน่ที่ใหญ่ติดหนึ่งในสี่ของเมือง "แหมๆแค่ออกไปผ่อนคลายเอง คุณทำงานมาตั้งนานนะคะ"

ซาสึเกะนึกฉุนน้ำหอมของหญิงสาวที่เข้ามาใกล้ มันต่างจากเด็กคนนั้นมาก"ถ่อยห่างๆเลย"

คารินไม่สนใจเข้าไปโอบคอ"นี่ ลืมความหลังของเราแล้วเหรอ"

ซาสึเกะกรอกตาทำหน้าเหม็นเบื่อ เค้าเคยคั่วกับคารินตอนสิบหก ช่วงมหาลัย ก็นะ เจ้าหล่อนมาเสนอตัวถึงเตียงนอน เค้าเลยเล่นสนุกด้วย นับแต่นั้น เค้าก็ต้องมาเจอปัญหา ปลิงตามติด เXรเอ๊ย!

"ออกไปซะคาริน ชั้นมีงานต้องทำ"

"นักวิทย์ฯคนอื่นมีตั้งเยอะ ทำไมไม่ใช้ล่ะคะ"

ยังไม่ทันทีซาสึเกะจะตอกกลับแบบเจ็บๆแสบๆก็มีโทรศัพท์เข้า

"ว่าไง"

[คุณซากุระตกบันไดค่ะ แขนหัก ขาหักค่ะ]เสียงหัวหน้าแม่บ้านแสนจะร้อนรน

"ว่าไงนะ!"ชายหนุ่มรีบออกห้องไปทันที โดยต้องรีบวิ่งย้อนกลับมาเอากุญแจรถ ท่ามกลางความงุนงงของคาริน

ซาสึเกะขับรถเเบบเหยียบคันเร่งมิด เค้าภาวนาขออย่าให้นางฟ้าของเค้าเป็นอะไรไป

...

ซาสึเกะวิ่งกระหืดกระหอบมาี่คฤหาสน์ก็เห็นว่า เด็กสาวนั่งบนรถเข็น โดยสีหน้ายังคงเรียบเฉยเป็นปกติ แต่มือทั้งสองกลับมีรอยบางอย่าง

"ยูเมะ"

แม่บ้านวัยชราวิ่งมา"ค่า"

"มันเกิดอะไรขึ้น"

"คือ เธอกำลังนั่งรถเข็นลงบันไดมาแต่เกิดระบบรวนเลยร่วงลงบันไดค่ะ แขนขาแกหักชนิดที่ว่างอไปอีกด้าน แต่ เด็กคนนี้กลับลุกขึ้นมานั่งเเบบนี้ได้ ไม่โอดครวญเลยค่ะ"

ซาสึเกะดูท่อนขาก็ปรากฏว่ามันมีเลยหัก จนงอ พอจับกระดูกมันหักจริง แต่ แบบนี้ก็น่าจะหักจนเห็นกระดูกเลือดไหลแล้วสิ

"นั่นน่ะ เพราะเธอยังไม่สมบูรณ์ แกเอาเธอออกมาจากหลอดแก้วเร็วไป"

"หมายความว่ายังไงอิทาจิ"ซาสึเกะหันไปประจันหน้าพี่ชาย

"ชั้นเป็นเจ้าของเคสนี่ ตอนแรกนึกว่าโตพอแล้วนะ แต่ชั้นให้ยูเมะรายงานความเคลื่อนไหวของเด็กคนนี้อยู่ ร่างกายอ่อนแอไป"อิทาจิเข้าไปดูอาการ 

...

ซาสึเกะจำใจต้องพาเด็กสาวใส่หลอดแก้วอีกครั้ง เพื่อให้สภาพร่างกายเเข็งแรงกว่านี้ อาจเป็นเพราะตอนอยู่ในหลอดแก้วนั้น เธอได้สัมผัสไอร้อนจากควันไฟที่เค้าได้จุดขึ้นเพื่อวางเพลิงตบตา ตอนนี้เธอต้องอยู่ในหลอดแก้วอีกแล้ว...แถมมีสายระโยงระยางเชื่อมเต็มตัวอีก...น่าสงสาร...

ตอนนี้พวกเค้าอยู่ที่ห้องทดลองในคฤหาสน์ อิทาจิจัดการตรวจเช็คคลื่นสมองอัตราการเต้นของหัวใจ เมื่อทุกอย่างเข้าที่แล้วก็ก็จัดการฉีดสารเข้าผ่านสายยางเข้าสู่ร่างของเด็กสาวเพื่อให้กระดูกสมานตัวและเเข็งแรง 

"เราต้องฉีดสารพวกนี้ทุกสามชั่วโมง เพื่อห้กระดูกสมานตัว"

"ต้องใช้เวลากี่วัน ถึงจะออกมาจากหลอดแก้วได้"

"สามเดือน"

"สามเดือน!นานขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ใช่ เพราะDNAของคุณฮารุโนะ เมบุกิ อ่อนแอมาก มันเป็น ยีนส์ด้อยของเค้าน่ะ เลยส่งผลต่อลูก เธอเลยต้องมีลูกด้วยการสร้างมนุษย์สังเคราะห์แบบนี้ ชั้นจะดูแลเอง"

"ไม่ต้องเลย"

"ชั้นเป็นเจ้าของเคสนะ อีกอย่าง ชั้นกลัวว่าหมีอย่างนายจะกินเด็กก่อนน่ะสิ ไม่นึกเลยว่านายจะโลลิค่อนนะเนี่ย"

"หุบปากไปเลย"

สีหน้าที่เล่นๆของอิทาจิก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม"ถ้าเด็กคนนี้หายเป็นปกติเมื่อไหร่ ชั้นจะส่งให้ครอบครัว"

"ไม่มีทาง"

"ซาสึเกะ แกรู้ตัวไหมว่าแกทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งใจสลาย จนเข้าโรงพยาบาลบ้าน่ะ"

"ไม่สน ชั้นรักของชั้น ถ้าอยากได้มนุษย์สังเคราะห์ก็สร้างใหม่ห้พวกเค้าไปสิ ชั้นไม่ยกเด็กคนนี้ให้ใครหรอก"

อิทาจิถอนใจ ก่อนจะนึกบางอย่างได้ "ตามใจ ระวังเค้าจะหนีออกไปเองล่ะ..."

"ไม่มีวันนั้น ถ้าคิดหนีล่ะก็ ต่อให้ตัดขาทิ้งชั้นก็จะทำ"

"โหดไปมั้ย ระวังไว้เถอะ ดูแลให้ดีๆล่ะ เด็กคนนี้บอบบางมาก อ้อ แล้วถ้าแกคิดจะทำลายร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งของเด็กคนนี้ล่ะก็...ระวังเด็กคนนี้จะตายเอาล่ะ กว่าจะสร้างมาได้ ลำบากนะ"

...


มาอัพแล้ว เม้นด้วยล่ะนะ ฝากติดตามเรื่องอื่นด้วยล่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #53 ดไกกกก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 15:37
    ยันมากกกชอบบ
    #53
    0
  2. #6 K a r e p 2 5 4 4 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:37

    ทำไมเกะชั่งขี้หวงขนาดนี้นะ?

    #6
    0
  3. #5 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:48
    เชื่อเกะเลยจริงๆ​ -.-;;;;

    ความคิดเฮียโหดมากก​ ต่อให้ต้องตัดขาเพื่อรั้งเค้าไว้ก็ทำเนอะ​
    #5
    0