fic naruto ปรารถนารัก ยอดดวงใจ

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 คาดคั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

คาโอรุนำเส้นผมที่ได้มาห่อเก็บในผ้าเช็ดหน้าไปตรวจอีกสถาบันหนึ่งซึ่งปรากฏว่า มันตรงกับเค้า ตรงกับพ่อและแม่เค้า พอนำเรื่องไปเล่าให้พ่อฟัง ก็ทำให้เค้าตะลึง แต่ไม่อยากให้เป็นพิรุธใดๆ

...

อิทาจิ ทำหน้าไม่ถูกเมื่อโดนสองพ่อลูกฮารุโนะมาคาดคั้นความจริงจากเค้าแบบนี้

...ไอ้น้องทรปี๋ หาเรื่องเดือดร้อนมาใส่กบาลพี่จนได้ มิน่า เด็กคนนั้นถึงพัฒนาการดี...ที่แท้ได้เจอเพื่อนวัยเดียวกันนี่เอง...

"เอ่อ..ผมเองก็เพิ่งทราบฝ่ายหลังครับ"

"ยังไง"

"น้องชายผม ช่วยเหลือเด็กคนนั้นไว้ได้ทันครับ มันมีบริษัทคู่แข่งต้องการสร้างมนุษย์สังเคราะห์ถึงเข้ามาทำลายและขโมยมนุษย์สังเคราะห์ครับ แต่น้องชายผมช่วยไว้ได้ แต่เด็กคนนั้นมีสิ่งที่ไม่สมบูรณ์เยอะ แกเปราะบางเกินไป"โอ๊ย~เกิดมาไม่เคยโกหก ปั้นน้ำเป็นตัว ปั้นขี้เลนเป็นหินแบบนี้มาก่อนเลย

"ทำไมไม่บอกผมล่ะครับ ภรรยาผมเสียใจมากนะ"

ชายหนุ่มกระซิบ"คือผมกลัวว่า เด็กคนนั้นจะโดนลักพาตัวน่ะ เพราะมนุษย์สังเคราะห์ที่เป็นแฝดโดยธรรมชาติหาได้ยากครับ"

คิซาชิถอนใจ"แต่ถ้าเด็กคนนั้นแข็งแรงเมื่อไหร่ ได้โปรดส่งตัวมาให้ผมด้วยนะครับ"

"ได้ครับ ผมสัญญา"เอาวะ เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล ต่อให้น้องชายจะชักดิ้นชักงอตายก็ต้องส่งเด็กคนนั้นกลับสู่ครอบครัว

"เอ่อ...พอจะบอกได้ไหมว่าอะไรคือสิ่งที่ลูกผมไม่สมบูรณ์"

"อย่างแรกคือ แกไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด เรื่องนี้สำคัญมากและอันตรายต่อชีวิต สอง ไม่แสดงสีหน้าอันนี้ไม่ค่อยสำคัญเพราะมนุษย์ธรรมดาก็เป็น สามอันนี้หายแล้ว แกไม่ค่อยรับรู้รสชาติอาหารแต่ก็รู้แล้ว แต่กระเพาะอาหารอ่อนแอมาก

 ถ้ากินของหนักๆอาจจะแย่ ห้ามกินอาหารเกินเวลา ต้องควบคุมทุกอย่าง"

คาโอรุชักใจไม่ดี เค้าประเคนของหลายอย่างให้โดยไม่คิดว่ากระเพาะของอีกฝ่ายจะอ่อนแอ

อิทาจิจึงอธิบายต่อ"ระบบย่อยของเด็กคนนั้นยังไม่ดี ตอนนี้ต้องให้ยาช่วยย่อยด้วย สี่ ระบบภายในไม่แข็งแรงนัก ถ้าฝืนเอากลับไปอยู่กับครอบครัว มีหวัง ตายเร็วแน่นอน"เพราะมันติดเรื่องแบบนี้แหละที่ทำให้เค้าไม่พาแม่ตัวน้อยมาหาครอบครัวเสียที เพราะหากระบบภายในมีปัญญาและไม่แก้ไขตั้งแต่เนิ่นๆจะกลายเป็นปัฐหาเรื้อรัง ยิ่งเป็นผู้หญิงจะยิ่งลำบาก 

คิซาชิหน้าซีด"ผมกลัว กลัวว่าแกจะปรับตัวเข้าสังคมลำบากครับ"

"อย่ากังวลครับ ธรรมชาติของมนุษย์สังเคราะห์สามารถเรียนรู้เร็วและปรับตัวเก่งนะ แกฉลาดมาก ฉลาดกว่าเด็กปกติ ออกจะดื้อนิดๆ"

"ยังไงก็ฝากด้วย และอย่าลืมสัญญา"

"ครับ ไม่ลืม"

...

คิซาชิจูงลูกชายออกจากองค์กรด้วยรอยยิ้ม

คนเป็นพ่อโน้มตัวไปถาม"ลูกดีใจไหมที่มีน้อง"

"ดีใจครับ"เค้าไม่อยากให้เด็กคนนั้นเหมือนนกที่อยู่ในกรงทอง ไม่ได้เห็นโลกภายนอกแบบนั้น

คนเป็นพ่อดีใจ ที่อีกไม่นาน ครอบครัวจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งและเค้าคงจะต้องหาซื้อบ้านที่ต่างประเทศสักหลังท่าจะดี...

...

ซาสึเกะกลับจากทำงาน เค้าได้ตรงดิ่งไปที่คฤหาสน์ส่วนตัวพร้อมของเล่นเกรดเอ อย่างชุดเครื่องครัวเด็กเล่นและตุ๊กตาผ้า สำหรับแม่ตัวน้อย ทุกอย่างทำจากผ้าฝ้าย ไม้และพลาสติกนิดหน่อยแน่นอน ราคาไม่ใช่น้อยๆแถมต้องสั่งทำอีกต่างหาก และยังมีเครื่องสำอางสำหรับเด็กที่ราคาแพงหูฉี่ที่เหมาะสำหรับเด็กนี่อีก

...

พวกเมดได้มารายงานคุณหนูตัวน้อยว่าเจ้าของคฤหาสน์จะกลับมา

ซากุระตรงไปที่หน้าประตูเพื่อรอเค้า หลายวันมานี้เค้าไม่กลับมาเลย เธอเหงานะ

"กลับมาแล้ว"

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ"

...โอ้ว น่ารักแบบนี้ได้ใจพี่หมีเลย...

"มีของฝากด้วยนะ"

"อะไรเหรอคะ"

ชายหนุ่มนำของเล่นออกมา

เด็กสาวมองอย่างสนใจ แต่ก็ต้องซึม เพราะไม่มีเพื่อนเล่น

"ชั้นจะเล่นเป็นเพื่อนเธอเอง"

"จริงเหรอคะ"

"อืม..."

วันนั้น ซาสึเกะได้กลายเป็นเพื่อนเล่นแก่เด็กน้อย ทำเอาพวกเมดใจละลาย ที่ได้มีโอกาสเห็นรอยยิ้มของเจ้าของคฤหาสน์คนนี้ ช่างอ่อนโยนและงดงามยิ่งนัก

...

ถึงแม้จะไม่ชอบใจนักที่ถูกเด็กน้อยจับแต่งหน้า เออ เข้าใจว่า ไม่มีผู้หญิง แต่ทำไม ต้องจับเค้าแต่งหน้าด้วย แทนที่จะแต่งเอง T^T

"สวยจัง"

พอส่องกระจก แทบกรี๊ด นี่มันตัวอะไร สัตว์ประหลาดเหรอ ไม่ใช่ นี่เราเอง ยัยตัวดี หน้าขาวปากแดง ตาฟ้าข้าง ชมพูข้าง แก้มเขียว สยองอ่ะ หน้านี่หยั่งกะโจ๊กเกอร์มาเอง

"สวยเหรอ..."

"คุณกระต่ายก็ชอบนะคะ"

"เหรอ..."

นักวิทยาศาสตร์หนุ่มเล่นเป็นเพื่อนเด็กสาวอยู่นาน ทั้งอ่านหนังสือให้ฟัง เดินเล่นเป็นเพื่อน

เค้าอยากจะใช้วันหยุดที่มีให้คุ้มค่า อยู่กับเด็กสาวผู้เป็นดวงใจของเค้า

...

แต่ขณะที่กำลังจะกินมื้อเย็น ซากุระกำลังอาบน้ำ ซาสึเกะรอที่ห้องอาหาร แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็เข้ามา

"ที่รักคะ"

"คาริน มาทำไม"

สาวผมแดงในชุดเกาะอกสีดำรัดรูป ผ่าข้างแสนเย้ายวนตรงเข้าไปกอดแขนชายหนุ่ม"ก็คารินคิดถึงคุณไง"

...อี*ระ*รี่เอ้ย!..."ไปซะ ออกไปให้พ้น" เค้าจะให้ใครมาเห็นเธอไม่ได้

สาวผมแดงยังคงตื้อ"น่าๆ คุณกำลังจะกินมื้อเย็น เดี๋ยวคืนนี้กินของหวานไหมล่ะ"

พวกเมดรู้สถานการณ์จึงไม่ให้คุณหนูตัวน้อยออกมา ยูเมะได้ให้เมดคนหนึ่งนำอาหารไปให้คุณหนูตัวน้อยกินที่ห้องแทน

...

ซาสึเกะจำต้องดึงคารินให้ไปที่หน้าบ้านเพราะพูดแล้วมันไม่ฟัง

"ออกไปซะ!"

"ทำไมคุณทำกับชั้นเเบบนี้"

"อย่ามายุ่ง หรืออยากจะเป็นหนูทดลอง"

สาวผมแดงสะบัดก้นออกไปจากคฤหาสน์อย่างขัดใจ ชายหนุ่มหันหลังกลับคฤหาสน์ ดีแล้วที่พวกเมดให้แม่ตัวเล็กกินอาหารที่ห้อง ไม่ให้ออกมา ไม่งั้นเรื่องยุ่งยากคงจะตามมาแน่

...

คารินที่ขับรถออกจากคฤหาสน์ด้วยอารมณ์กรุ่นพร้อมระเบิด ก็นึกเอะใจ ทำไมซาสึเกะทำตัวเหมือนมีบางอย่างที่ปิดบังไว้ เค้ากำลังซ้อนบางอย่างไว้แน่เธอมั่นใจ "สงสัย งานทดลองแน่ๆเลย น่าเบื่อ"ถึงจะหล่อ รวย แต่บ้างานแบบนี้มันก็ไม่ไหวนะ

...

หลังจากอ่านนิทานให้เด็กน้อยฟัง

ซากุระเอ่ยถามร่างสูง"ซาสึเกะ เมื่อไหร่หนูจะแข็งแรง"

"บอกไม่ได้"

"หนูอยากมีเพื่อน"

"มีแต่ชั้นก็พอ ซากุระ มีแค่ชั้นคนเดียว ชั้นนี่แหละที่จะทำให้เธอมีความสุขที่สุด นอนเถอะคนดี..."

หลังจากส่งเด็กน้อยเข้านอน ชายหนุ่มเริ่มกังวล เค้ากลัวว่าเธอจะจากเค้าไป...

"ชั้นจะต้องทำยังไงนะ ที่จะฉุดรั้งเธอไว้"

...

.

.

มาอัพแล้วค่าาา ชอบก็เม้นกันเยอะๆนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #52 cheesesatit2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 13:06

    หมีสึเกะะะะะะนายจะฉุดรั้งโลลิของเรามิด้ายยยยยยยน้าาาาาา

    #52
    0
  2. #21 fgjvgf (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 20:01

    ถึงเราจะเพิ่งมาอ่านเรื่องนี้แต่ก็รออยู่นะค้าาา
    #21
    0
  3. #20 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 21:18
    พ่อหมีเอ้ยยยย ครอบครัวหนูกุรู้แล้ว งานนี้หนูกุคงใกล้ถึงเวลากลับไปหาครอบครัวละสินะ
    #20
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #20-2 NYX@Angle(จากตอนที่ 12)
      3 มีนาคม 2562 / 10:45
      แต่พ่อหมีสึเกะก็เริ่มเสียวๆแล้ว
      #20-2
  4. #19 JigSaw Q (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 15:24
    แก้มเขียวเลย555555
    #19
    1
    • #19-1 NYX@Angle(จากตอนที่ 12)
      2 มีนาคม 2562 / 15:24
      โจ๊กเกอร์ยังชิดซ้าย555+
      #19-1