fic naruto ปรารถนารัก ยอดดวงใจ

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 พัฒนาการที่น่าสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    29 ม.ค. 62

หลังจากที่ทำงานมาหนักซาสึเกะรีบกลับบ้านทันที ใจนั้นคิดถึงแม่ยอดรักตัวน้อยที่รอที่บ้านแล้ว
...แต่...ก่อนจะมีความสุขก็มักจะมารความสุขมาเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

"ซาสึเกะ"นั่นไง มาแล้ว คาริน มาหาพร้อมแต่งชุดเซ็กซี่เต็มที่และรอยยิ้มอันหยาดเยิ้ม

"ไปไกลๆเลย"สำหรับผม เธอมันก็แค่ตุ๊กตายางที่หิวเงิน ขอแค่มีเงินมากพอ ก็พร้อมพลีกาย

หญิงสาวถอดเเว่นออกพลางทำเซ็กซี่"อย่าทำเย็นชานักสิคะ"

"ชั้นเพิ่งทำงานเสร็จ"

"นี่ มาผ่อนคลาย"

"วิธีผ่อนคลายของชั้น คือนอนพักเงียบๆ"

สาวผมแดงหน้าเสีย แต่เห็นสีหน้าของเค้าก็ต้องถอยเพราะถ้าโกรธเธอซวยแน่

...

ซาสึเกะรีบลงจากรถไปหาแม่ตัวน้อยที่รอแต่...

ยูเมะเอ่ยขึ้น"คุณหนูหลับไปแล้วค่ะ"

ซาสึเกะยกนาฬิกา"เที่ยงคืนแล้วแฮะ"

ชายหนุ่มจำต้องลากสังขารกลับไปนอนบนเตียง อย่างอ่อนล้า กว่าจะฟื้นอีกที คงจะบ่ายแน่ๆแต่ยากเพราเค้านอนดึกตื่นเช้าบ่อยจนชิน...

...

วันต่อมาในยามเช้า...


ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ก่อนจะรีบล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อยและไปที่ห้องอาหาร ก็พบว่า...

แม่หนูน้อยของเค้ากำลังนั่งรอเค้าอยู่

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ชายหนุ่มเบิกตากว้าง เค้าไม่เคยสอนเธอ"ใครสอนล่ะ"

ซากุระอยากจะบอกว่าคาโอรุเป็นคนบอก เพราะบางครั้งเค้าจะสอนอะไรเธอหลายๆอย่าง หนึ่งในนั้นคือการทักทาย แต่เธอบอกเค้าไม่ได้"เห็นพวกเมดทักกันค่ะ"

ชายกนุ่มมอง...นี่คงจะเป็นการเรียนรู้ โดยการเลียนแบบสินะ..."อรุณสวัสดิ์"

ทั้งคู่ลงมือกินอาหารเช้าด้วยกันอย่างเงียบๆซาสึเกะสังเกตว่าเด็กน้อยเริ่มรู้สึกถึงความร้อนเพราะก่อนจะกินของร้อนเธอจะเป่าก่อนกินเสมอ แถมชอบถือตุ๊กตากระต่ายไปไหนมาไหนด้วยกันอีก อิทาจิบอกว่ามันคือธรรมชาติของเด็กที่จะรักตุ๊กตาตัวโปรดมักจะพาไปด้วยทุหที่ มันน่ามองดี

เมื่อกินข้าวเช้าเรียบร้อยเด็กหญิงก็"ขอไปเดินเล่นที่สวนนะคะ"

"ไม่อยู่คุยกันก่อนเหรอ"

"จะคุยกับหนูเรื่องอะไรคะ"

"คิดถึงนิ"

เด็กน้อยเอียงคอ"คิดถึงคืออะไร"

ต้องสอนสินะ เอาเถอะวันนี้วันหยุดนี่นา ขออยู่สอนให้ชื่นใจดีกว่า"วันนี้มีหลายอย่างที่ชั้นต้องสอนเธอนะ"

"เหรอคะ"

"ไปที่ห้องสมุดกัน"

"คะ"

พ่อหมีจึงจูงมือแม่ตัวเล็กไปที่ห้องสมุดทันทีแต่เดินช้าเลยอุ้มแทน

"ตัวเล็กจริงๆ"

"อีกนานไหมคะ กว่าหนูจะโต...หนูอยากไปโรงเรียน อยากเห็นข้างนอก อยากไปสวนสนุก"

พ่อหมีสึเกะเลิกคิ้ว...ไปเอาความคิดมาจากไหนนะ...

"ที่นั่นมีแต่อันตราย"

"ในหนังสือบอกว่าที่นั่นมีของเล่นเยอะแยะ มีลูกโป่ง มีม้าหมุนด้วย"

"อีกนานกว่าจะได้ไปนะ"

"ซาสึเกะจะพาไปใช่ไหม"

"อ่า...ซากุระห้ามทิ้งชั้นเด็ดขาดนะ เดี๋ยวอ่านนิทานให้ฟัง"

"ค่า"

...

ซาสึเกะใช้เวลาแทบทั้งวันในการอ่านหนังสือ พาเดินเล่นในสวนกับแม่นางฟ้าตัวน้อยๆของเค้าแทบทั้งวันจนกระทั่ง...ปากเล็กๆหาววอดๆ

ชายหนุ่มมองเวลา...บ่ายสาม...ต้องนอนกลางวันแล้วสินะ..."ไปนอนกัน"

"ค่ะ"

ซาสึเกะจัดการพาแม่ตัวน้อยไปนอนกลางวัน"อยากได้ตุ๊กตาเพิ่มไหม"

"ไม่ หนูชอบคุณกระต่ายค่ะ"

"งั้นเหรอ อยากได้คุณหมีหรือแมวเพิ่มไหม"

"ไม่ค่ะ ขอบคุณ"

ชายหนุ่มจัดการห่มผ้าให้เด็กน้อยก่อนจะออกจากห้องไปเงียบๆและโทรหาพี่ชายเพื่อปรึกษา

...

[ไอ้น้องเวร ชั้นท้องผูกอยู่โทรมาทำไมเสียเวลาขรี้]

"พี่...ผมอยากให้มาตรวจซากุระหน่อย"

[เกิดอะไรขึ้น]

"แค่สงสัย เธอดูพัฒนาขึ้นน่ะครับ"

[เรื่องดีไม่ใช่รึ เออ เอาเถอะ ค่ำนี้จะแวะไปตรวจให้]

"ครับ ขรี้ให้สบายท้องนะครับ"

...

ตกค่ำอิทาจิก็เบิ่งรถมาหาถึงคฤหาสน์

ซากุระโค้งศีรษะทักทาย"สวัสดีค่ะ"

"น่ารักจัง อ๊ะของฝาก"ชายหนุ่มยื่นอมยิ้มสีสวยปลอดสารเคมีมาให้

"อะไรเหรอคะ"

"อมยิ้ม ลองกินดูอร่อยนะ"

เด็กหญิงลองแกะเเละเลียดู"อร่อยจัง"

"ชอบใช่ไหม"

เด็กหญิงพยักหน้า"ขอบคุณค่ะ"

"น่ารัก"

ซาสึเกะชักสีหน้าก่อนจะเตือนเบาๆ"กินเสร็จอย่าลืมแปรงฟันนะ"

"ค่า"

อิทาจิสังเกตกิริยาของเด็กน้อยที่ดูถูกใจขนมหวานเอามากๆ เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น เค้าจึงให้มนุษย์สังเคราะห์ตัวน้อยลองทำแบบทดสอบEQ(ความฉลาดทางอารมณ์)สำหรับมนุษย์สังเคราะห์โดยเฉพาะ หลังจากนั้นก็ให้แม่ตัวเล็กลองเล่นของเล่นที่เค้าพกมาดู ของเล่นที่เค้านำมานั้นคือของเล่นทดสอบEQเด็กโตโดยเฉพาะ มันทำให้เค้ารู้ว่า เด็กคนนี้มีพัฒนาการที่รวดเร็วมาก แถมระดับEQ(ความฉลาดทางอารมณ์)ก็เหมือนมนุษย์จริงเข้าไปทุกที ทำเอาเค้าแปลกใจ เพราะมนุษย์สังเคราะห์คนนี้ไม่ได้พบเจอเด็กวัยเดียวกันเลย จะเป็นเพราะเจ้าตุ๊กตากระต่ายนั่นรึ ก็ไม่น่าใช่ แถมIQก็ไม่ธรรมดาฉลาดมากกว่าเด็กโตๆบางคนด้วยซ้ำ หากได้มีโอกาสเข้าสังคมล่ะก็...รับรองว่าเด็กคนนี้คืออัจฉริยะดีๆคนนึงเลยเชียว

"ปัญหาคือร่างกายอย่างเดียวสินะ..."

"หมายความว่ายังไง อิทาจิ"

"ก็...หมายความว่าเด็กคนนี้ไม่มีปัญหาเรื่องสติปัญญหรือแม้แต่สภาวะทางอารมณ์เลย นี่ขนาดไม่ได้เจอเด็กวัยเดียวกันนะเนี่ย...ถ้าได้เจอสังคมล่ะก็ เป็นอัจฉริยะได้สบายๆ แต่ร่างกายต้องระวังมากๆเลยนะ ไม่งั้นคงต้องนอนในหลอดแก้วยาว"

"จะระวัง"

อิทาจิโน้มตัวกระซิบน้องชาย"อย่าลืมนะ นั่นเด็กหกขวบ ระงับอารมณ์ส่วนต่ำให้ดี"ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม"ลองให้เธอร้องหรือฟังเพลงบ้างก็ได้นะ ช่วยเสริมพัฒนาการ"

"ครับๆ"

...

..

.

คฤหาสน์ฮารุโนะ


คาโอรุเป่าขลุ่ยเล่นเพื่อผ่อนคลาย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง ป่านนี้ เธอจะทำอะไรอยู่นะ แม่ตุ๊กตา...บางที ถ้าเธอได้ออกมาข้างนอก ออกมาเห็นโลกภายนอก เธอคงจะมีความสุขน่าดู..."ปิดเทอมหน้า...หาขนมอร่อยๆไปฝากเธอดีกว่า..."



มาอัพแล้วค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #51 cheesesatit2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 12:38

    อ๊ายยยยยสู้ๆนะค่ะไรท์​

    #51
    0
  2. #13 ceing-เจิง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 06:14
    ขออีกค่ะ ไรท์
    #13
    0