Fic Naruto Angel heart หัวใจนางฟ้า

ตอนที่ 4 : บทที่2 ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงเพลง ซากุระทานอาหารไปพลาง แล้วฟังเพลงไปพลางหลับตาดื่มด่ำกับบรรยากาศ แต่แล้วภาพๆหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

มันคือภาพความทรงจำของเธอในวัยเด็กที่ยังคงหลงเหลือกำลังนั่งทานอาหารกับคนอีกคนหนึ่งอย่างมีความสุข

ภาพนั้นได้หายไปพร้อมกับเสียงเปียโนที่หยุดลง

เฮือก!’

เด็กสาวลืมตาขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเสียงปรบมือของเหล่าลูกค้าในร้าน ซากุระเองก็ทำได้แต่ปรบมือให้เท่านั้น ถ้าในมือของเธอนั้นมีดอกกุหลาบ เธอก็อยากจะให้ดอกกุหลาบซักดอกแก่นักเปียโนคนนั้นเป็นการขอบคุณที่ทำให้เธอได้นึกถึงภาพความทรงจำอันเบาบางที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในหัวใจ ความทรงจำก่อนที่เธอจะมาอยู่ที่นี่ ที่โคโนฮะ มันเป็นภาพความทรงจำเดียวที่เหลืออยู่ มันช่างเป็นความทรงจำที่แสนสุข เธอมั่นใจว่าคนที่นั่งทานอาหารกับเธอในตอนนั้นต้องเป็นคนในครอบครัวของเธอแน่ๆแต่ว่าเธอกลับจำใบหน้าของคนๆนั้นไม่ได้เพราะอะไรกันนะ

หลังจากกินและจ่ายเงินแล้ว ซากุระก็ตรงไปยังห้องสมุด ก็ดีเหมือนกันที่ได้หยุดพักจากงานและภารกิจ เอาหนังสือกลับไปอ่านและนั่งทำงานแปลหนังสือเธอพึมพำเบาๆ”แปลหนังสือได้รายได้เยอะกว่าอีก”

หลังจากที่ยืมหนังสือมาได้หลายเล่ม แต่ล่ะเล่มทั้งหนาและหนักมากทำให้เธอต้องแบกกลับอย่างลำบาก เมื่อมาถึงบ้าน”ถึงซะที” เมื่อเปิดประตูเข้าบ้านไปก็พบแต่ความว่างเปล่า เธออยู่คนเดียวพ่อแม่บุญธรรมนั้นก็เสียไปตั้งแต่โอโรจิมารุบุกโคโนฮะแล้ว”สามปีแล้วสินะ”ที่เธอสูญเสีย ซากุระข่มความเศร้าไว้ในอกแล้ววางหนังสือไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วเริ่มแปลหนังสือพลางฟังเพลงคลาสสิกที่ตนเองเปิดไว้ เพลงคลาสสิกเบาๆที่บรรเลงทำให้เด็กสาวรู้สึกผ่อนคลายจริงๆ ซากุระทำงานแปลหนังสืออย่างเพลิดเพลินจนเผลอหลับคาโต๊ะทำงานซะแล้ว

ทางด้านซาสึเกะที่สะกดรอยซากุระมา”ฮึ อยู่ในบ้านเหรอ ก็ดีภารกิจจะได้จบๆ”

เมื่อเค้าเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านดูสะอาดและเรียบง่ายมีเพลงคลาสสิกบรรเลงเบาๆเมื่อเดินขึ้นชั้นสอง ก็พบว่าร่างของคนที่เป็นเป้าหมายกำลังหลับคาโต๊ะทำงาน ในยามหลับใบหน้าของซากุระก็ยังคงงดงามหากแต่สีหน้านั้นดูอิดโรยราวกับเธอกำลังป่วย

“เธอจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับชั้น”ถึงแม้ปากจะพูดอย่างนั้นแต่ใจของเค้าก็ไม่อยากให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับโอโรจิมารุเลยสักนิด เค้าค่อยๆช้อนตัวเธอขึ้นแล้วพาเธอไป พอเห็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะเค้าก็ตัดสินใจทิ้งโน๊ตเอาไว้

ภายในใจของซากุระในยามนี้กลับว่างเปล่า

ตอนนี้ตัวเธอกำลังยืนอยู่ที่ๆหนึ่งที่มีลูกกรงเหล็กที่ถูกล็อคอย่างแน่นหนา...ช่วยชั้นด้วยเปิดประตูนั่นทีมีเสียงๆหนึ่งดังออกมา ซากุระก้าวเข้าไปดูใกล้ๆก็พบว่ามีร่างๆหนึ่งที่นั่งกอดเข่าอยู่ พอเข้าไปใกล้อีกก็ถึงได้รู้ว่าเป็นผู้หญิงดำผมยาวใส่ชุดประโปรงสีดำ หญิงสาวผมดำเมื่อรู้ว่าร่างบางเข้ามาใกล้จึงเข้ามาจับลูกกรง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดี”ปลดปล่อยชั้นที ชั้นรอเธอมานานแล้ว”

ซากุระถาม”เธอเป็นใคร”

หญิงผมดำหัวเราะเสียงแหลม”ฮี่ๆๆ ชั้นเหรอ? ก็คือตัวของเธอไง”

สิ้นคำซากุระก็ตื่นขึ้นแล้วพบว่าตัวเองนั้นอยู่ในสภาพถูกมัดข้อมือเอาไว้”นี่มันอะไรกันเนี่ย”

“ตื่นสักทีนะ หน้าเธอดูซีดมาก”

ซากุระมองไปทางต้นเสียงทันที”ซาสึเกะคุง”คนตรงหน้าเธอก็คืออดีตเพื่อนร่วมทีมเจ็ดในตอนนี้กำลังเอาไม้เขี่ยกองไฟ”จับชั้นมาทำไม”

ซาสึเกะไม่ได้มองมาที่คนถาม”โอโรจิมารุสั่งมา ดูเธอผอมไปเยอะเลยนะ ท่าทางงานจะหนักน่าดู”

ซากุระพยายามรวบรวมจักระดึงเชือกที่รัดมือให้ขาดแต่มันกลับทำให้ข้อมือของเธอเป็นแผล

อุจิวะหนุ่มหัวเราะในลำคอ” ไม่มีประโยชน์เชือกนั่นชั้นลงคาถาไว้”ว่าแล้วเค้าก็ยื่นไม้เสียบนกย่างให้

“กินซะ เดี๋ยวเราจะเดินทาง”

“ชั้นไม่ไป!

ซาสึเกะข่มอารมณ์ไว้“ชั้นไม่อยากทำร้ายเธอนะ”

“ทำไม! โอโรจิมารุสั่งมาเหรอ”แววตาสีมรกตนั้นฉายแววแข็งกร้าว

ซาสึเกะพอเข้าใจว่าเธอคงจะแค้นโอโรจิมารุพอดูที่บุกมาโคโนฮะแล้วเหตุการณ์นั้นกลับทำให้พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งคู่”นั่นก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนขอไม่บอก ชั้นเห็นว่าสภาพร่างกายของเธอมันอ่อนแอมาก กินซะ เดี๋ยวเราก็จะเดินทางต่อ”

ซากุระรู้ดีว่าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ตอนนี้ควรออมแรงแล้วค่อยหาทางหนีดีกว่า เธอรับนกย่างมากินแต่โดยดีเมื่อกินเสร็จ ร่างสูงก็ยื่นกระบอกน้ำให้

เมื่อซากุระกินเสร็จซาสึเกะก็ช้อนตัวขึ้นอุ้ม”ทำอะไรน่ะ ซาสึเกะคุง”

“ก็อุ้มเธอไง เธอเดินมันช้า ชั้นอุ้มมันจะไปไวกว่าตัวเธอมันเบาดีนะ”

ซากุระไม่อยากขัดขืนอะไรเพราะตอนนี้ต้องออมแรงไว้สำหรับหนีเท่านั้น ส่วนซาสึเกะก็ไม่ได้ระแวงร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขน เลยแม้แต่น้อย

ทางด้านนารูโตะที่รู้สึกเป็นห่วงซากุระขึ้นมาตะหงิดๆ จึงไปหาที่บ้าน ปรากฏว่าประตูไม่ได้ล็อค เสียงเพลงคลาสสิกดังแว่วมา พอไปที่ห้องทำงานก็พบแต่ความว่างเปล่าแต่สายตาสีฟ้าก็เหลือบไปเห็นโน้ตที่วางไว้ พออ่านโน๊ตนารูโตะรีบออกจากบ้านไปทันที

ห้องทำงานโฮคาเงะ

พอซึนาเดะอ่านโน้ตเธอแทบจะสะกดอารมณ์โกรธไม่ได้  ในโน้ตนั้น ระบุว่าหากต้องการตัวซากุระต้องให้ นาเมะงุจิ คัทสึยะมาเปลี่ยนตัวแทน

ในตอนนี้ซึนาเดะจึงเรียกทีมเจ็ดที่เหลือคือคาคาชิ ยามาโตะ ซาอิ และทีมแปด

“ชั้นขอออกคำสั่งไปช่วย ฮารุโนะ ซากุระมาให้ได้”

“ครับ/ค่ะ”

ทางด้านซาสึเกะที่อุ้มซากุระอยู่นั้นทำได้แต่ ให้นาเมะงุจิ คัทสึยะ มา เค้าก็จะปล่อยซากุระไปเพราะเค้าไม่ต้องการให้ซากุระต้องเกี่ยวข้องกับโอโรจิมารุ  เหตุที่เค้าเปลี่ยนใจไม่พาตัวซากุระไปในทันทีเพราะเห็นจดหมายบนโต๊ะ เค้าจึงใช้ซากุระมาเป็นเหยื่อล่อดีกว่า

จู่ๆซาสึเกะสัมผัสถึงจิตสังหารจากร่างในอ้อมแขนคิดไปเองมั้ง

พอเดินทางมาสักพัก ซาสึเกะก็มาถึงถ้ำแห่งหนึ่งจึงตัดสินใจพักเอาแรงที่นั่น แต่เค้าก็ไม่ไว้ใจร่างในอ้อมแขนนักเพราะว่าเห็นร่างกายอ่อนแอแต่มันสมองนี่ฉลาดเป็นกรด เค้าจึงต้องผูกเชือกล่ามไว้อีกทีกันหนี พอวางร่างที่หลับอยู่ลง แล้วจึงนอนพักเอาแรงบ้าง

ส่วนซากุระนั้นไม่ได้หลับเธอรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่ซาสึเกะล่ามข้อเท้าเธอแล้ว เธอจึงแกล้งหลับพอได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอเธอจึงค่อยๆหันมามองก็พบว่าคนที่ลักพาตัวเธอมานั้นกำลังหลับอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้เธอจึงลองรวบรวมจักระอีกครั้งเพื่อที่จะดึงเชือกออกแต่ผลมันก็เหมือนเดิม ข้อมือของเธอ ก็ยิ่งเกิดแผลจนเลือดซึม หากแต่เธอนั้นไม่ยอมแพ้พยายามที่จะดึงเชือกต่อ ซาสึเกะจึงลืมตาตื่น”อย่าพยายามเลย”พอเค้าเห็นรอยแผลที่ข้อมือของเธอจึงตัดสินใจที่จะบอกจุดประสงค์ของตน”ที่จริงชั้นจะไม่พาเธอไปหาโอโรจิมารุแล้ว”

“เพราะอะไร”

“ชั้นต้องการที่จะเจอ นาเมะงุจิ คัทสึยะต่างหาก”

“ทำไม”

“อย่ารู้เลยนะ ถ้าเจ้านั่นมา ชั้นก็ไม่ส่งตัวเธอไปหาโอโรจิมารุหรอก”ว่าแล้วก็คว้าร่างบางมากอด

“ปล่อยนะ อย่าทำอย่างนี้”

“คืนนี้หนาวออก ชั้นอยากกอดอะไรอุ่นๆ”

“นายก่อไฟได้ ปล่อยเถอะ”ซากุระนั้นพยายามดิ้น

ซาสึเกะไม่อยากขืนใจจึงยอมปล่อยแต่โดยดีโดยในใจนั้นก็ยังคงเสียดาย”ก็ได้ ก็ได้ ห้ามหนีนะ”

ซากุระจึงทำแก้มป่อง”ยังไงชั้นก็หนีไม่ได้อยู่แล้วนิ!

ชายหนุ่มอมยิ้ม แล้วก่อไฟกองน้อยในยามนี้ขอเห็นรอยยิ้มของเธอก็พอแล้ว แค่นี้เค้าก็สุขใจแล้ว เพราะมีเธอคนเดียวที่รักและห่วงใยเค้า ในตอนนี้เค้าอยากตักตวงความสุขให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

อีกด้าน

มีร่างสองร่างกำลังสนทนากันนอกหมู่บ้านโคโนฮะท่ามกลางความมืดและแสงจันทร์

“ไอรีนถูกจับไปเหรอ”

“ใช่ เป้าหมายของมันคือชั้น เอาไงดี ตอนนี้พลังของไอรีนกำลังต่อต้าน อีกไม่นานพลังในตัวได้ระเบิดแน่”

“นายตามเจ้านั่นไปก่อนเดี๋ยวชั้นตามไป”

“ได้”ร่างนั้นตอบรับ ก่อนจะหายไป

เหลืออีกคนที่หันหน้าไปทางแสงจันทร์”ลำบากใจจังที่ต้องกลับไปเจอญาติ เดี๋ยวพี่จะไปหาแล้วนะซากุระ”

ทางด้านพวกนารูโตะที่ตอนนี้เร่งฝีเท้าในการตามหาเพื่อนในทีมอย่างไม่หยุดพัก

ฮินาตะหญิงสาวคนเดียวของทีมเริ่มอ่อนล้า”นะ..นารูโตะคุงพักหน่อยเถอะนี่ก็มืดแล้ว”

“นั่นสิ รีบไปก็ไม่มีประโยชน์”คาคาชิสนับสนุน

“ซากุระจังอาจจะเป็นอันตรายก็ได้”นารูโตะเถียงกลับ

“ซากุระไม่ใช่คนอ่อนแอแล้ว เค้าคงจะหาทางหนีอยู่แน่ เราพักกันก่อน“คาคาชิเอ่ยเสียงเคร่ง

“ก็ได้ครับ”

 

 

อีกด้าน

ซาสึเกะที่ตอนนี้หลับสนิท ส่วนซากุระนั้นพยายามแก้เชือกให้ได้แต่จะทำได้อย่างไรในเมื่อทั้งมือและเท้าถูกมัดแน่น เธอมองไปที่ดาบของคนที่นอนหลับจึงคิดได้ว่าในตอนที่เธอมาที่โคโนฮะใหม่ๆนั้นสามารถเรียกแม่เหล็กมาได้ ถึงจะเสี่ยงก็น่าจะลองดู เธอจึงลองกวักมือเรียกดาบของคนที่นอนหลับดู ปรากฏว่ามันขยับ ซากุระเพ่งจิตจึงบังคับให้ดาบลอยมาค่อยๆตัดเชือกที่ข้อมือและข้อเท้ารวมถึงเชือกที่ล่ามเท้าอีก แต่เธอยังไม่ตัดเชือกให้ขาดแค่ตัดพอให้ดึงหลุดได้เท่านั้นอย่างน้อยคนที่ออกตามหาเธอน่าจะจับสัญญาณจักระของเธอได้พอตัดเสร็จก็บังคับให้ดาบเข้าฝักตามเดิม แล้วทำเนียนนอนหลับไป

อีกด้านหนึ่ง

เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าร้านเหล้ากำลังมองดูโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พวกนั้นเริ่ม เคลื่อนไหวแล้วสินะ”

“เฮ้ เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ..”ชายวัยกลางคนร่างใหญ่ผมสีขาวยาวจับบ่าเล็ก พอเด็กหนุ่มหันหน้ามา ชายวัยกลางคนหัวเราะพลางขอโทษ”โทดทีนะพอดีเธอหน้าเหมือนคนที่ชั้นรู้จักน่ะ”

เด็กหนุ่มยิ้มให้”คุณลุงรู้จักคนที่หน้าตาคล้ายผมเหรอครับ เอางี้ผมเลี้ยงเหล้าลุงดีกว่า ระหว่างดื่มช่วยเล่าเรื่องผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายผมให้ฟังทีสิ”

ทางฝังนารูโตะ

คาคาชิจับสัญญาณจักระของซากุระได้”หรือว่า”

“อะไรเหรอครับ รุ่นพี่”ยามาโตะถามทันที

“จับสัญญาณจักระของซากุระได้ เด็กนั่นคงจะใช้ความสามารถพิเศษเข้าให้แล้ว”

“ความสามารถพิเศษ”ยามาโตะงุนงงเพราะในแฟ้มประวัติมันไม่ได้บอกอะไรมาก

ซาอิถามบ้าง”ความสามารถอะไรเหรอครับ”

“นั่นสิ อาจารย์คาคาชิ”นารูโตะถามอีก

ส่วนทีมแปดนั่งฟังเงียบๆ

“ควบคุมแม่เหล็ก มันไม่ได้บันทึกในแฟ้มประวัติหรอกนะ ตอนเค้ามาอยู่ที่โคโนฮะใหม่ๆเห็นว่าเค้าสามารถควบคุมแม่เหล็กได้”

“คุณซากุระไม่ใช่คนโคโนฮะเหรอครับ”ซาอิถามอีก

“ไม่ใช่ เป็นเด็กที่อุจิวะ คิชิโร่ช่วยไว้น่ะ พอเอาเด็กคนนั้นมาฝากเจ้านั่นก็หายตัวไปจากโคโนฮะเลย”

ยามาโตะถามบ้าง”อุจิวะ คิชิโร่ที่รุ่นพี่หมายถึง คืออุจิวะที่เก่งที่สุดใช่ไหม”

“ถูกต้องแล้ว เค้าเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก หน้าตาดี มีทั้งพรสวรรค์และพรแสวง และเป็นคนที่ถูกหมายเลือกให้เป็นผู้นำอุจิวะคนใหม่คู่กับอิทาจิ เรียกได้ว่าคู่แข่งอิทาจิเลยก็ว่าได้”
นารูโตะถามทันที”หน้าตาเค้าประมาณไหนเหรอครับ”

คาคาชิเกาหัว“ชั้นเคยเจอครั้งหนึ่ง ก็คล้ายๆซาสึเกะนะแต่ดูอ่อนโยนกว่า ที่ซากุระชอบซาสึเกะอาจจะเป็นเพราะว่าหน้าตาซาสึเกะดันไปคล้ายกับอุจิวะ คิชิโร่เข้าล่ะมั้ง”

“ทำไมอาจารย์คาคาชิถึงรู้ล่ะคะ”ฮินาตะถามบ้าง

“เคยถามเค้าตรงๆน่ะนะ ที่สำคัญตอนนี้ซากุระคงอยู่ไม่ไกลแต่ถ้าจะหนี เด็กคนนั้นคงจะหนีไปนานแล้ว งานนี้พาซาสึเกะกลับมาเลยดีกว่า”

“ครับ อาจารย์คาคาชิ”

ชิโนะที่เงียบเอ่ยขึ้น”แมลงพวกนี้บอกว่า มีคนกำลังตามมาตั้งสามทาง พวกเราควรจะระวังบ้างนะครับ”คำพูดของชิโนะทำเอาทุกงุนงงไปตามๆกันแต่ก็ต่างนอนหลับพักเอาแรง

เช้าวันต่อมา

ซาสึเกะตื่นขึ้นก็พบร่างบางที่หลับสนิท เค้าอดไม่ได้ที่จะเอานิ้วมาม้วนเส้นผมสีหวานของเธอเล่น”ขี้เซ้าจริงๆยัยลูกแมว เดี๋ยวตื่นมาคงหิวไปหาอะไรมาให้กินดีกว่า” ซาสึเกะจึงทำการผูกเชือกที่ล่ามข้อเท้าของหญิงสาวไว้กับโขดหินไว้กันหนี พอซาสึเกะไปไกลแล้ว คนที่คิดว่าหลับนั้นกลับลืมตาโพลงและจัดการดึงเชือกให้ขาดแล้วตัดสินใจหนีออกจากถ้ำโดยเร็ว

ส่วนซาสึเกะสัมผัสถึงจักระของร่างบางที่ตนมัดไว้ เธอกำลังหนี ...อะไรกัน ไม่น่าจะเป็นไปได้ เราลงคาถาไว้นี่นา จะคลายได้ก็ต้องให้เราแก้ ไม่ก็ใช้มีดตัด”ยัยแสบ”

ส่วนพวกโคโนฮะนั้นก็กำลังมุ่งหน้าไปยังที่ๆซาสึเกะอยู่ อากามารุครางหงิงๆ”มีอะไรอากามารุ”คิบะลูบหัวถามคู่หู

“มีอะไรเหรอคิบะ”คาคาชิถาม

“อากามารุบอกว่าซากุระอยู่ไม่ไกลจากที่นี่”

“ไปกันเถอะ”

ทางด้านซากุระในตอนนี้กำลังหนีมาถึงทุ่งกว้างโดยที่ร่างบอบบางรู้สึกเจ็บปวดทรมานที่หลังคอกับอกซ้ายเหลือเกิน

ร่างบางเอามือกุมอกพลางปลอบตนเอง“อุ้บ!แข็งใจไว้ซากุระ อดทนไว้”

“ซากุระจางงงง”เสียงอันคุ้นเคยร้องเรียก

ซากุระรู้แล้วว่าตนกำลังรอดจึงตะโกนไปสุดเสียง”นารูโตะๆ”

นารูโตะนั้นอ้าแขนรับเพื่อนสาวทันที ยังไม่ทันที่ซากุระจะเข้ามาสู่อ้อมแขนชองนารูโตะ ก็โดนคุไนปักเข้าที่ไหล่ขวา ความแรงของคุไนที่พุ่งมาทำให้เกือบทะลุไหล่ ร่างบางล้มลง นารูโตะหันไปทางที่คุไนถูกปามาก็พบซาสึเกะที่กำลังโกรธจัด

อุจิวะหนุ่มพึมพำเบาๆ”คนทรยศ”

“ซาสึเกะ นายทำยังงี้กับซากุระจังได้ยังไง เค้าคือเพื่อนร่วมทีมของเรานะ”

“หึ คนรกโลกพรรณนั้นตายไปก็ดีนี่นา”

ซาอิที่ตามมาเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์พลางประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของซากุระ”น่าสงสารคุณซากุระ เค้าอุตส่าห์จะช่วยคุณ นี่คือสิ่งตอบแทนเค้าเหรอ”

“ชั้นแค่ต้องการตัวเจ้านาเมะงุจิ คัทสึยะก็เท่านั้น”

คาคาชิเอ่ย”กู้ไม่กลับแล้ว แบบนี้ จัดการเลย”ทั้งนารูโตะและคาคาชิต่างเข้าจู่โจมซาสึเกะทันที


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น