Fic Naruto Angel heart หัวใจนางฟ้า

ตอนที่ 3 : บทที่1 เสียงดนตรี ความโหยหา ภัยร้ายที่ตามหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

อีกด้าน ณ เกาะอันห้างไกล มีคฤหาสน์ใหญ่หลังหนึ่งที่มีเสียงเปียโนดังแว่วมา ที่มาของเสียงนั้น มาจาก ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มวันยี่สิบกว่ากำลังเล่นเปียโนด้วยอารมณ์สุนทรีย์ ใบหน้าคมเข้มแลดูอ่อนโยน เข้ากับผมสีเขียวน้ำทะเลยาว ที่ผูกหางเปียยาวเส้นเล็กหนึ่งเส้น และผิวอันขาวซีด ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวที่พับแขนอย่างดีกางเกงขายาวสีดำ เค้ากำลังหลับตาพริ้มเพราะเพลิดเพลินกับเสียงดนตรีที่ตนบรรเลงมา

แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น มันเป็นสิ่งที่ขัดความสุขของเค้าจริงๆที่มีคนมาขัดจังหวะขณะที่เค้ากำลังบรรเลงเพลง”ใคร”ร่างสูงหยุดเล่นเปียโนขณะที่ตนกำลังหลับตาอยู่

“ผมเองครับ รูอิ”

“เข้ามา”

เด็กหนุ่มผิวคล้ำผมสีเงินในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามา เค้าโค้งเคารพ”ทางเราพบเบาะแสของไอรีนแล้วครับ”

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของร่างที่ยังคงนั่งอยู่หน้าเปียโน”อยู่ที่ไหน”

เด็กหนุ่มผิวคล้ำรายงาน“อยู่ที่แคว้นฮิโนะคุนิครับ”

“ส่งคนของเราออกไป เธอเองก็ไปด้วยนะ รูอิ”

“รับทราบ”

พอลับร่างของเด็กหนุ่มผิวคล้ำแล้ว ชายหนุ่มผมสีเขียวน้ำทะเลก็ลืมตาขึ้น ตาสีดำคมมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีบรรยากาศของท้องทะเล รอยยิ้มผุดขึ้นก่อนจะเอ่ยออกมา”ไอรีน ครั้งนี้ลูกอยากฟังเพลงอะไรล่ะ”

ทางด้านโคโนฮะ

ซากุระเดินกลับบ้านพร้อมจดหมายของเพื่อนสนิทของคนๆนั้น ในแววตาสีมรกตนั้นฉายแววเศร้าปนดีใจ อย่างน้อย เค้าก็ส่งข่าวมา แต่ทำไม พี่คัทสึยะถึงไม่มาหาเธอนะ สงสัยกลัวเธอจะถามถึงคนๆนั้นล่ะสิ

พอมาถึงสวนสาธารณะเด็กสาวก็เปิดจดหมายขึ้นอ่าน มันคือลายมือของ นาเมะงุจิ คัทสึยะที่เขียนมาถึงเธอโดยเฉพาะ ทำเอาเด็กสาวรู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อยที่ไม่ใช่ลายมือของคนๆนั้น เด็กสาวไม่รอช้า อ่านจดหมายทันที

ถึง ซากุระ

พี่รู้นะว่าเราอาจจะผิดหวังที่ไม่ใช่จดหมายที่เจ้านั่นเขียนมาถึงเธอ แต่เจ้านั่นคิดถึงเรามากๆนะแต่งานยุ่งมากจนไม่มีเวลาเขียนจดหมายมาหาเรา พี่เองก็มีธุระผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาหาป้า ใช่แล่วท่านโฮคาเงะรุ่นห้า เป็นป้าบุญธรรมของพี่เอง ในช่วงนี้พี่ขอร้องล่ะว่าถ้าไม่จำเป็นก็อย่าใช้จักระนะ เดี๋ยวร่างกายของเราจะแย่ ความจริงร่างกายของเราก็ไม่ค่อยแข็งแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว เราไม่ได้เป็นนินจามาตั้งแต่แรก พี่อยากให้เราทำอะไรก็นึกถึงร่างกายของตัวเองบ้างนะ เจ้านั่นมันก็ห่วงเราเหมือนกัน ถุงมือคู่นี้ เจ้านั่นมันฝากมาให้นะ

ห่วงเสมอ

คัทสึยะ

ซากุระนำถุงมือสีดำคู่หนึ่งออกมาดูมันเป็นถุงมือหนังสีดำอย่างดี รอยยิ้มปรากฏบนดวงหน้าหวานเธอลองนำถุงมือมาสวมดู”พอดีเลย”อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าคนๆนั้นยังอยู่และคอยเป็นห่วงเธอ แต่ใจของเธอนั้นยังคงโหยหาคนๆนั้นอยู่ดี รอยยิ้มที่เหมือนแสงตะวันนั้นมันทำให้เธอรู้สึกสุขใจเหลือเกินเมื่อไหร่นะคนๆนั้นจะมาหาเธอบ้าง เค้าจะรู้บ้างไหมหนอ ว่า น้องสาว คนนี้ยังคิดถึงและโหยหาเค้าอยู่”อย่างน้อยก็ขอเห็นหน้าอีกซักครั้ง”

“เห็นหน้าใครรึครับคุณซากุระ”เสียงเพื่อนร่วมทีมจากหน่วยรากร้องทัก

“คนสำคัญน่ะ ซาอิ”

เด็กหนุ่มนั่งลงข้างๆเธอ แล้วถือวิสาสะถาม”คุณซาสึเกะเหรอครับ”

เด็กสาวส่ายหน้า”คนๆนั้นเค้าใจดีและอ่อนโยนมากกว่าซาสึเกะคุงอีก”

ซาอิไม่ได้พูดอะไร เค้าได้แต่มองใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมหญิงคนเดียวที่ตอนนี้กำลังยิ้มอย่างสุขใจ มันช่างดูงดงามจริงๆ งดงามจนเค้าต้องเอากระดาษและดินสอมาร่างรูป(เอามาจากไหน?:ไรเตอร์ /ก็พอดีผมพกมาด้วยน่ะครับ: ซาอิ) พอสายตาของซาอิเหลือบไปเห็นถุงมือสีดำที่ร่างบางสวมจึงทัก            ”นั่นถุงมือของใครเหรอครับ”

ซากุระมองมาที่ถุงมือ”มีคนเค้าฝากมาให้น่ะ”

ซาอิถือวิสาสะจับมือของร่างบางขึ้นมาดู”เป็นถุงมือที่ราคาแพงมากเลยนะครับ” มันแสดงได้เลยว่าคนที่ให้มานั้นต้องกระเป๋าหนักพอสมควร เพราะถุงมือยี่ห้อที่ซากุระสวมอยู่เป็นของนำเข้าจากต่างประเทศ ถ้าไม่กระเป๋าหนักจริงซื้อไม่ได้

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

เมื่อซาอิจากไปแล้ว ซากุระก็ยังคงนั่งเล่นต่อโดยหารู้ไหมว่าภัยกำลังจะมาถึงตัว

“หึ! ระวังตัวจริงจริ๊ง”เสียงหนึ่งบ่นแกมประชดหนึ่งดังขึ้นบนพุ่มไม้ อุจิวะ  ซาสึเกะ ลอบมองร่างบางที่นั่งเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะ ในตอนนี้เธอดูผอมกว่าแต่ก่อนที่เจอกันครั้งล่าสุดซะอีก ความจริงเค้าไม่ได้อยากมาที่โคโนฮะนักถ้าไม่ใช่คำสั่งของโอโรจิมารุ

ย้อนกลับไปที่แหล่งกลบดานของโอโรจิมารุ

“ซาสึเกะคุง ในตอนนี้ร่างกายของชั้นมันไม่ไหวแล้ว ขอวานเธอซักเรื่องได้ไหม”โอโรจิมารุพูดพลางกุมอกเพราะความเจ็บปวด

“เรื่องอะไร”

คาบูโตะเป็นฝ่ายบอกเอง”ในตอนนี้ร่างกายของท่านโอโรจิมารุต้องการจักระของนินจาแพทย์ที่มีพลังในการรักษาอยู่ในขั้นสูง ลำพังตัวผมคงไม่ไหว ดังนั้นผมจึงต้องการนินจาแพทย์อีกคนมาช่วยผม  ซึ่งคนๆนั้นเธอเองก็น่าจะคุ้นเคยพอสมควรนะ”

“ใคร”

คาบูโตะตอบพลางขยับแว่น“ฮารุโนะ ซากุระ”

ซาสึเกะสบถอย่างหัวเสีย”ไม่มีคนอื่นรึไง”

“มี”โอโรจิมารุตอบ”แต่เธอจะตามหาคนๆนั้นเจอรึ เจ้าเด็กนั่นมันหายตัวไปจากโคโนฮะตั้งเจ็ดแปดปีแล้ว”

“ใครล่ะ”

“นาเมะงุจิ คัทสึยะ หลานบุญธรรมของซึนาเดะ เจ้าเด็กนี่เป็นนินจาแพทย์อัจฉริยะที่มีพลังการรักษาอยู่ในขั้นสูงพอๆกับซึนาเดะ และเป็นคนที่เธอเอาชนะเค้าไม่ได้ซะด้วย”คำพูดขอโอโรจิมารุนั้นทำเอาซาสึเกะขมวดคิ้ว

“หมายความว่ายังไงที่เอาชนะไม่ได้”

“ก็..หมายความว่าเธอไม่มีทางเอาชนะคัทสึยะเลยน่ะสิ แถมตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหนแล้ว ถึงจะหาตัวเจอเธอก็ไม่มีทางพาเค้ามาได้หรอก หากเทียบฝีมือของเธอในตอนนี้แล้ว”

“ดูคุณจะมั่นใจซะเหลือเกินนะ”

“หึ ก็เพราะชั้นเห็นเด็กคนนั้นมาตั้งแต่เล็กแล้ว แถมเคยเป็นคู่ซ้อมให้อีก เด็กคนนั้นเป็นคนที่ซึนาเดะถ่ายทอดวิชาให้อย่างหมดเปลือกทั้งฝีมือและประสบการณ์ก็เหนือกว่าเธอหลายขุมเลยล่ะ เรียกว่าเป็นปีศาจดีๆเลย ขนาดอิทาจิยังเอาชนะไม่ได้ง่ายๆแล้วเธอจะไปเอาชนะได้ยังไง เด็กที่ชื่อซากุระเป็นเพื่อนร่วมทีมกับเธอน่าจะจับมาง่ายกว่านะ”

กลับมาปัจจุบัน

ซาสึเกะกำหมัดแน่น เมื่อนึกถึงคำพูดของโอโรจิมารุแต่ยังไงซะตอนนี้เค้าต้องจัดการพาร่างบอบบางที่นั่งเล่นอยู่นั้นกลับฐานลับให้ได้

แต่ยังไม่ทันที่อุจิวะหนุ่มจะทำอะไร เค้าก็เห็นว่าเป้าหมายนั้นไม่ได้อยู่คนเดียวซะแล้ว

ทางด้านซากุระที่กำลังนั่งเล่นอยู่นั้น

“ซากุระจางงงงงง”เสียงเรียกของเพื่อนร่วมทีมดังขึ้น

มันเป็นการขัดเวลาของเธอจริงๆ ซากุระขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เธอไม่ชอบเลยที่เพื่อนคนนี้มาขัดเวลานั่งเล่นของเธอในตอนที่เธอกำลังนั่งกินลมชมวิว”มีอะไรนารูโตะ”

เสียงทักตอบของหญิงสาวที่ตนมีใจให้นั้นช่างดูเย็นชา นารูโตะฝืนยิ้มแล้วชวน”เย็นนี้เราไปเดตกันไหม”

แน่นอนคำตอบก็คือ”ไม่ ตอนนี้ชั้นอยากอยู่คนเดียวขอตัวก่อน”

พอร่างบางกำลังจะลุกออกไปนารูโตะก็คว้าแขนเอาไว้”เดี๋ยวก่อนสิ ซากุระจัง”

“ปล่อย”สายตาที่เธอมองมานั้นช่างเย็นชาเสียจริงๆ

ซากุระสะบัดแขนแล้วเดินจากไปทิ้งไว้แต่นารูโตะที่ยืนอยู่คนเดียว

ทำไมล่ะทำไม..เธอถึงไม่เคยมองชั้นเลย

ในใจของซากุระนั้นขอโทษนะนารูโตะแต่นายควรจะมองคนที่อยู่ข้างหลังของนายบ้างนะอย่ามามองชั้นเลย สำหรับชั้นนายคือเพื่อนที่ดีที่สุดเพราะหากเธอคบกับนารูโตะโดยที่ไม่ได้รักนารูโตะก็จะเป็นการทำร้ายตัวนารูโตะเองนั่นแหละ และอีกคนที่จะโดนทำร้ายด้วย

ซากุระรีบเดินกลับไปยังบ้านด้วยความรวดเร็ว ในตอนนี้เธออยากอยู่คนเดียวต้องการที่จะฟังเพลงเพื่อคลายอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตน ร่างบางหยุดอยู่ที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง ร้านนั้นเป็นร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยน พอดีกับช่วงเวลาเช้าที่เธอยังไม่ได้ทานอะไรมาเลย”ก็ดีเหมือนกันกินข้าวและฟังเพลงบ้างสักหน่อยก็คงดี” 

หญิงสาวเดินเข้าไปเลือกเมนูและสั่งอาหารอิตาเลี่ยนมามากมายอันประกอบด้วย สปาเก็ตตี้คาโบนาล่า พิซซ่าซีฟู้ด ซีซาร์สลัด ลาซานญ่า ข้าวอบซีฟู้ด ทุกอย่างที่เธอสั่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่เธอชอบ เพราะเธอเป็นนินจาแพทย์มีหน้าที่ปรุงยา รักษาคน ค่าแรงของนินจาแพทย์จึงสูงกว่านินจาธรรมดา และสำหรับฮารุโนะ ซากุระนั้นมีอาชีพอีกอย่างก็คือเป็นนักแปลหนังสือต่างประเทศอย่างลับๆที่ทางสำนักพิมพ์จะคอยส่งมาเป็นครั้งคราว ซึ่งมันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะมีเวลาว่างเมื่อไหร่เธอถึงจะรับงาน เธอจึงมีเงินใช้อย่างเหลือเฝือ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น