คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic naruto ตำนานใหม่ตระกูลอุจิวะ ภาค รักสุดใจยัยตัวแสบ

โดย Sky@dragon

เมื่ออุจิวะ ซากุระโดนยาย้อนวัยไปสามสิบกว่าปี กลายเป็นเด็กวัย9ขวบ จากคุณแม่(ยังสาวและสวย)ลูกหกกลายเป็นเด็กแสบสุดร้าย งานเข้าคุณพ่อรูปหล่อพ่วงอธิบดีกรมตำรวจโคโนฮะล่ะนะ

ยอดวิวรวม

1,697

ยอดวิวเดือนนี้

38

ยอดวิวรวม


1,697

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


25
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ก.พ. 62 / 11:52 น.
นิยาย Fic naruto ӹҹСب Ҥ ѡشµʺ Fic naruto ตำนานใหม่ตระกูลอุจิวะ ภาค รักสุดใจยัยตัวแสบ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เมื่อเกิดเหตุยาย้อนวัยหกใส่อุจิวะ ซากุระ ทำให้สาวสวยวัยสี่สิบกลายเป็นเด็กน้อยวัยเก้าขวบ จากคุณแม่(ยังสาวและสวย)ลูกหกกลายเป็นเด็กแสบสุดร้าย งานนี้คุณสามีรูปหล่ออย่างอุจิวะ ซาสึเกะจะต้องรับมือยัยตัวแสบและหาทางทำให้กลับคืนสภาพเหมือนเดิมซะแล้ว

แนะนำตัวละคร


อุจิวะ ซาสึเกะ อายุ??
คุณพ่อ(หนุ่มรูปหล่อ)ลูกหก(ดกโคตร!) ที่เป็นอธิบดีกรมตำรวจอุจิวะ ที่ต้องมาเจอปัญหาภรรยาสุดที่รักย้อนวัยกลายเป็นเก้าขวบ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาแต่ปัญหาคือ ยัยตัวแสบดันจำอะไรไม่ได้ จำได้แต่ตอนเก้าขวบ
'ถึงจะแก่ แต่ชั้นคือสามีของเธอ เธอต้องอยู่บ้านนี้! เธอต้องนอนกับชั้น!ยัยตัวแสบมาให้นอนกอดซะดีๆ'


อุจิวะ ซากุระ อายุ ??
ภรรยาคนสวยของซาสึเกะที่โดนยาย้อนวัยหกใส่ทำให้กลายเป็นเด็กเก้าขวบ และไม่มีความทรงจำวัยผู้ใหญ่เหลือเลย
'นี่ลุง อย่าเข้ามานะ เดี๋ยวต่อยปากแตกเลย เมายากันยุงรึไงฟะ'

อุจิวะ ซาราดะ 24 (แก้อายุนะคะ)
ลูกสาวคนโตผู้เป็นโฮคาเงะรุ่นแปด เป็นคนนิ่งๆแต่ถ้าโมโห น่ากลัว เป็นโฮคาเงะที่สามารถในการบริหารหมู่บ้าน ที่ต้องมาเจอกับหม๊าม้าวัยเก้าขวบ 
'ป๊ะป๋าทำอะไรสักอย่างสิ'

อุจิวะ ซากุราอิ อายุ20
ลูกชายคนโต โจนินพิเศษ พ่วงตำแหน่ง ตำแหน่งเสนาธิการทหารแคว้นเอโดะ ว่าที่ผู้นำตระกูลอุจิวะ ที่เป็นขวัญใจสาวๆทั่วราชอาณาจักร ที่สุขุม เป็นมิตร
'นี่แม่เหรอ?'


อุจิวะ ซาคาคิ อายุ 12
แฝดพี่ของซายูริ นินจาแพทย์อัจฉริยะรุ่นเยาว์ ที่ทำงานเป็นคุณหมอตั้งแต่สิบขวบ ปัจจุบันอายุ 12 
'คุณแม่คร้าบ นี่ผมลูกแม่ไง"

อุจิวะ ซายูริ อายุ 12
ลูกสาวคนสวย โจนินรุ่นเยาว์ ฉายา สาวน้อยจอมพลัง หรือ สายฟ้าเริงระบำ แฝดน้องของซาคาคิ
'แม่จ๋า จำหนูไม่ได้เหรอ'

อุจิวะ ซาโตรุ อายุ 7
แฝดพี่ของซาซามิ ที่ร่าเริงเป็นเกะนินที่เก่งที่สุด ถนัดคาถาลวงตา 
'แม่คร้าบ ผมเอง ซาโตรุไง'

อุจิวะ ซาซามิ อายุ 7
แฝดคนสุดท้องของซาโตรุ เป็นลูกสาวที่เปรียบเสมือนร่างโคลนของพ่อ และเป็นเกะนินที่เก่งที่สุด เป็นเด็กพูดน้อยขี้อายถนัดคาถาลวงตา
'แม่ดูเท่จัง...'



เดี๋ยวเนื้อเรื่องจะทยอยลงนะจ๊ะ  มาแก้ไขอายุนิดหน่อย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.พ. 62 / 11:52


"ขอบคุณมากนะครับคุณแม่ ที่มาช่วยตรวจยาพวกนี้"เด็กหนุ่มวัยสิบสองยิ้มหวานกับแม่ที่มาช่วยตรวจยาในคลัง
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีแดงยาวคลุม ผมสีชมพู ตาสีมรกต ผิวขาวยิ้มรับ"ไม่เป็นไรจ้ะ"ถึงจะดูเหมือนสาววัยยี่สิบห้าแต่จริงๆจะห้าสิบแล้ว มีลูกถึงหกคน เป็นหญิงสาม ชายสาม เป็นฝาแฝดถึงสองคู่เชียว เธอเป็นถึงวีรสตรีในตำนานที่ยังคงงดงามไม่เปลี่ยนแปลง
เหล่านินจาแพทย์บางคนมองลอบมองอย่างเคลิบเคลิ้ม แต่พอมาเจอสายตาของคนเป็นลูกที่เป็นหมอรุ่นเยาว์ก็ต้องสะดุ้งหลบตาไป ก็นะเห็นหน้าตาดูเป็นมิตรแต่ฝีมือไม่เป็นมิตรนี่สิ อันตราย
ซาคาคิตรวจยาต่อ แต่ทว่า
"ขอโทษนะครับ"บุรุษพยาบาลคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาทำให้คนที่อยู่ในคลังยาสะดุ้งโหยงจนหนึ่งในคนที่กำลังตรวจยาหัวไปกระเเทกเข้ากับชั้นที่วางขวดยา นั่นทำให้ ขวดยาอันหึ่งหกใส่ร่างของ สาวผมชมพูเข้า
"ว้าย!"
'ปุ้ง!'
ควันสีขาวจำนวนมาโพยพุ่งออกมา
ซาคาคิร้องเรียกแม่เสียงหลง"คุณแม่ครับ"
เมื่อควันจางลง ก็ปรากฏร่างของเด็กสาวที่ดูแล้วอายุน่าจะสิบเอ็ด เพราะตัวสูงโปร่งมากแต่ชุดที่สวมดูหลวม และที่สำคัญคนๆนี้ คือแม่เค้าชัดๆสีผมสีตา นั่นคือหลักฐาน
"คุณแม่ครับ เป็นอะไรรึเปล่า"
"นายเรียกใครว่าคุณแม่"
งานนี้ทำเอาทุกคนทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียว
ซาคาคิรีบลากแม่ของตัวเองไปหาชิสึเนะ เพื่อขอให้ทำการตรวจขนานใหญ่โดยที่คนโดนตรวจเองก็งงกับสถานการณ์ที่เกิด แต่เธอกลับใจเย็นกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่โวยวายพอถูกถามอะไรก็ตอบไปตามตรง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผลสรุปคือ......
"แม่ของงเธอ ย้อนวัยกลายเป็นเด็กเก้าขวบจ้ะ เพราะยาโบราณ มันทำให้เค้ามีความทรงจำแค่เก้าขวบปี"
"แล้วจะหายไปหมครับ"เด็กหนุ่มกังวลมาก
"ก็ประมาณเดือนหนึ่งน่ะจ้ะ ยาถึงจะหมดฤทธิ์ ระหว่างนี้ก็ดูแลคุณแม่ให้ดีๆก็แล้วกันนะ"
"งานเข้าเลย"
...
ซากุระวัยเก้าขวบ จำต้องทำใจยอมรับสภาพว่า แท้จริงแล้วตนนั้นอายุจวนจะห้าสิบ แต่โดนยาย้อนวัยทำให้กลายเป็นเด็กแบบนี้
"นี่ๆ"
ซาคาคิหันไป"ครับ"
"พอมีเสื้อผ้าเปลี่ยนไหม"
"เอ่อ...พอมีเสื้อผ้าผมครับ คุณแม่ ใส่ได้ไหมครับ"
"ได้ๆตอนนี้เสื้อผ้าที่สวมหลวมโครกขนาดนี้"
ซาคาคิมองดูมารดาในวัยเยาว์ ที่ดูแล้ว ตัวสูงจะเท่าเค้าอยู่แล้ว ดูเหมือนผู้ชายมาก ไหนจะผมสั้นๆละต้นคอเหมือนหนุ่มน้อยนี่อีก
"เราเป็นลูกกันจริงๆเหรอเนี่ย" 
"ทำไมล่ะคร้าบ"
"หน้าไม่เหมือนชั้นเลย"
"ผมไม่ใช่ซายูรินะครับ รายนั้น เหมือนคุณแม่ราวกับคนๆเดียว"เด็กหนุ่มพามารดาไปยังล็อคเกอร์ของตนก่อนจะหยิบเสื้อผ้าสำรองออกมาให้ เพราะหลายครั้งเค้าต้องทำงานจนค้างโรงพยาบาล ใช่ เค้าทำงานที่โรงพยาบาลได้สองปีแล้วล่ะนะ อาจจะเหลือเชื่อสำหรับเด็กอายุสิบขวบ แต่เชื่อเถอะ พวกเค้ามันเรียนรู้ไว(เกินไปหน่อย)

ซากุระรับเสื้อผ้าชุดนั้นมาก่อนจะไปที่ห้องน้ำในห้องทำงานของลูกชายในอนาคต เธอสังเกตว่าชุดนั้นถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยและสะอาดมาก
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ซาคาคิเห็นว่ามันเข้ากับแม่เข้ามากเลย
"ดูแปลกเหรอ"
"ไม่ครับ ไม่เลย ดูเข้ากับคุณแม่ดี"
"นี่ พาชั้นไปหาพ่อแม่หน่อยได้ไหม พวกท่านน่าจะอยู่ที่นี่นะ"
"เอ่อ...คุณตาจะไม่ช็อคซินิม่าเหรอครับ"
"น่าๆพ่อแม่ชั้น ถึงจะแก่ แต่พวกท่านคงจะปรับตัวได้ แต่ทำไมนายถึงพูดถึงพ่อชั้นล่ะ"
"คือ...คุณยายเพิ่งเสียไปเมื่อปีก่อนครับ"
ซากุระช็อคอยู่ไม่น้อย ในช่วงวัยนี้ เธอเพิ่งได้บรรจุทหารและเป็นรองหัวหน้าหน่วยทำให้ไม่ได้เจอกับพ่อแม่"
"เอ่อ เป็นอะไร..."
"ไม่เป็นไร แค่ ตกใจและช็อคแต่ก็นะ เวลามันก็ผ่านมานานแล้ว"
"คุณแม่ได้เจอคุณตาคุณยายบ่อยไหมครับ ตอนอายุเท่านี้"
"ไม่หรอก ถ้าคุณปู่กับคุณพ่อน่ะบ่อย"
"ไปกันเถอะครับ คุณแม่จะไปอยู่บ้านคุณตาก่อนใช่ไหมครับ"
"อืม"
สองแม่ลูก?เดินทางไปยังบ้านฮารุโนะด้วยกัน ซากุระมองสภาพโดบรอบอย่างสนใจ"เจริญจัง"
"ตอนสมัยคุณแม่เป็นยังไงเหรอครับ"
"ไม่มีคนพลุกพล่านแบบนี้"
"แล้วที่เอโดะล่ะครับ"
"คึกคักนะ"เด็กสาวกระชับหมวกแก๊บที่สวมอยู่เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกต
"ซาคาคิ"
เจ้าของนามสะดุ้งโหยง "ครับ พี่โบรูโตะ"
โบรูโตะที่กลับมาจากภารกิจนึกแซว"นี่ชวนสาวเดตเหรอ ไม่เบาจริงๆ ถ้าลุงรู้จะคิดยังไงกัน หืม..."
ซาคาคิหน้าซีด แต่ชายหนุ่มยิ้ม"ล้อเล่นน่า เดตให้สนุกเถอะ"
"ขอตัวก่อนนะครับ"
บ้านฮารุโนะ หน้าประตูแปะป้าย ไม่อยู่ ไปเที่ยว
เด็กสาวสบถ"ให้มันได้ยังงี้สิ"
ซาคาคิยิ้มเย็น"เอาน่าครับ ไปที่บ้านเราก่อนเถอะนะ นะครับ ตอนนี้ทุกคนคงยังไม่กลับ"
เด็กสาวผมชมพูกรอกตามองบนอย่างเอือมระอา"ก็ได้ๆแล้วคนที่บ้านไม่แตกตื่นรึ"
"ไม่น่าหรอกมั้ง"
ซากุระจำใจต้องตามลูกชายไป ซาคาคิตัดสินใจใช้ทางลัดเพราะไม่ต้องการให้ใครเห็นแม่ เพราะปัญหาอีกมากจะตามมา
เมื่อมาถึงบ้านอุจิวะ ซาคาคิก็ต้องพบกับพี่ชายคนโต ซากุราอิ
"ซาคาคิ นี่แกพาใครมา"
"คือ...เฮียครับ"เด็กหนุ่มเข้าไปกระซิบข้างหูพี่ชาย เท่านั้นแหละ 
หนุ่มผมดำตาสีเขียว มองคนเป็นแม่อย่างไม่เชื้อสายตา "นี่แม่เหรอ"
ซากุระถาม"แปลกเหรอ"
"คือ จะว่าแปลกก็ใช่ครับ ปกติแม่เป็นคนอ่อนหวาน แต่นี่ดู..หล่อและเข้มแข็งน่าดู"
ซาคาคิรีบตัดบท"เข้าบ้านก่อนเถอะ เเล้วช่วยกันหาทางแก้ปัญหาเถอะ"
ซากุระเข้ามาในบ้านก็พบว่ามีเจ้าหมาชิบะอ้วนกลมวิ่งมาหา มันส่ายหางไปมา พลางเห่าราวกับว่ามันจำเธอได้
"ไง เจ้าอ้วน แกชื่ออะไรเอ่ย"
ซากุราอิยิ้ม"มันชื่อชิโร่ครับ เห็นอย่างนี้มันอายุเจ็ดปีแล้ว"
"เหรอ เหนียงเเน่นจริงจริ๊ง"
ซาคาคิเข้าพยุง"ผมว่าคุณแม่ไปนั่งพักดื่มชาก่อนจะดีกว่านะครับ"
"ได้ๆ"
ซากุราอิจึงไปชงชาให้ ส่วนซาคาคิก็เล่าเรื่องราวของแม่เท่าที่จำได้
ซึ่งคนฟังก็พยักหน้ารับรู้"เหลือเชื่อนะ แต่ที่นี่ดูอบอุ่นดี แล้วเด็กคนอื่นๆล่ะ"
"คนที่เหลือไปทำงานครับ"
"เหรองั้น ชั้นจะทำข้าวเย็นให้กินดีไหม"
เด็กหนุ่มยิ้ม"ดีครับ"ถึงจะดูเป็นเด็กแต่ยังไง แม่ก็คือแม่อยู่ดีนั่นแหละ
...
ทางด้านกรมตำรวจอุจิวะ 
อธิบดีกรมตำรวจอย่างอุจิวะซาสึเกะ ขณะที่กำลังชำระเอกสารกองโต โดยมีซาอิ เพื่อนที่เป็นผู้ช่วยหอบเอกสารชุดใหญ่มาให้"ตรวจกองนี้ด้วยนะครับ"
"เออ งานท่วมหัวแล้ว"
"ก็รีบๆชำระซาสิครับ ผมเองก็อยากกลับบ้านนะ"
"เออ แต่ทำไมตามันกระตุกตลอดเลย"
"ดูท่าทางจะมีเรื่องนะครับ"
"ปากนี่ เลี้ยงหมาไว้กี่ฝูง"
"อ้าว ผมพูดความจริงครับ"
ตำรวจหนุ่มก้มหน้าตรวจเอกสารต่อ
...
ตกค่ำ
ซาสึเกะ เดินทางกลับบ้าน ก็เจอลูกๆสี่คนที่เหลือคือ ซาราดะ ซายูริ ซาโตรุและซาซามิ ที่กำลังมา
"ไง ภารกิจเป็นไงบ้าง"
สองแฝดซาโตรุกับซาซามิเอ่ยพร้อมกัน "เรียบร้อยดีครับ/ค่ะ"
ซายูริยิ้ม"ราบรื่นค่ะ"
"ซาราดะล่ะ ว่างแล้วรึ ถึงได้กลับบ้านได้"
"ป๊ะป๋าก็หนูเองทำงานเสร็จแล้วนี่คะ ถึงได้กลับบ้าน อยากกินข้าวฝีมือแม่แล้ว"
"ไปกันเถอะ"
..
ห้าพ่อลูกเอ่ยพร้อมกัน"กลับมาแล้ว" 
พอเข้าไปในบ้าน เห็นใครบางคนนั่งเล่นชิโร่
"นั่นใครอ่ะ"
พอซาคาคิบอกความจริงเท่านัั้นแหละ ห้าพ่อลูกงงเป็นไก่ตาแตก แต่หลังจากอธิบายเรื่องราวต่างๆทุกคนก็เข้าใจ ทุกคนก็ลงมือกินข้าวเย็นที่คุณแม่วัยเยาว์ลงมือทำให้ และอาบน้ำจะเข้านอน แต่ก็ต้องเกิดปัญหา เมื่อ ซาสึเกะจะพาภรรยาตัวน้อยไปนอนด้วย
...
ซาสึเกะมองภรรยาอายุเก้าขวบที่รูปร่างสูงโปร่งผมสั้นดูแมนๆอย่างตะลึงถึงจะเคยเห็นแต่แบบนี้มันคล้ายผู้ชายเอาเรื่องนะ เช่นกับกับซากุระที่มองว่าที่สามีที่จ้องตัวเอง...จ้องอะไรนักหนา...
"นี่ๆเป็นแค่ชั่วคราวน่าลุง ขออยู่บ้านนี้ก่อนนะ รอพ่อกลับมาแล้วจะไปอยู่บ้านพ่อ ขอนอนห้องเดียวกับพวกเด็กๆก็แล้วกัน"
ซาสึเกะเอ่ยเสียงเฉียบ"ไม่ได้!"
"นี่ ชั้นไม่ใช่เมียลุงนะ"
"เเต่เธอเป็น เธอต้องนอนห้องเดียวกับชั้น จะไปเบียดเด็กๆ"
"ไม่เอาเว้ย"เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย เพราะจากที่ซาคาคิเล่า บอกว่าสามีของเธอนั้นขี้หึง และขี้หวงสุดๆ
"ซาคาคิ แกเป่าหูอะะไรแม่แก"
เด็กหนุ่มรีบไปหลบหลังแม่"ผมเปล่านะ แค่พูดนิสัยพ่อที่ชอบหื่นใส่แม่ ตามความจริงนี่นา"
คนเป็นพ่อกัดฟันกรอด 
ซากุระรีบเอาตัวกันลูก"นี่ ถ้าเป็นสามีชั้นจริง ต้องไม่ให้ชั้นไม่สบายใจสิ"
"ไม่สน"
ซากุราอิเข้ามาบังแม่บ้าง"พอเลยพ่อ ให้แม่นอนกับพวกพี่ซาราดะเถอะ มันคงจะทำใจยากที่ตื่นขึ้นมามีลูกหกคนกับสามีวัยครึ่งร้อยแบบนี้"
"แกว่าใครครึ่งร้อย หน้าชั้นยังหนุ่มอยู่ ไม่มีตีนกา ไอ้ลูกคนนี้"
"ทำไม ปกป้องแม่คือหน้าที่ผม"
ซาสึเกะจัดการใช้เนตรสังสาระย้ายตัวภรรยามาไว้ในอ้อมเเขนของตน
"นี่จะทำอะไร ปล่อยชั้นนะ"
"ไปนอนได้แล้ว พวกลูกเองก็เหมือนกัน"ซาสึเกะอุ้มภรรยาไว้ด้วยแขนข้างเดียว
ซาคาคิจำต้องห้ามพี่ชายที่จะไปมีเรื่องกับพ่อ"หยุดเลยนะตาแก่"
ซาซามิน้องเล็กสุดของบ้านมองแม่"คุณแม่เท่จัง"
ซาโตรุหันไปถามน้องสาว"จริงเหรอ"
"จริงสิ"
ซากุราอิทำหน้ามุ่ย"อยากต่อยหน้าตาแก่จริงๆ"
ซาราดะขยับแว่น"จริงๆเลย แต่ดูเหมือนกับซายูกิจนน่าตกใจเลย"
ซายูริพยักหน้า "จริงค่ะ"ซายูกิคือลูกพี่ลูกน้องของพวกเธอ เป็นลูกชายแฝดน้องของคาโอรุ ที่มีหน้าตาสีผมสีตาเหมือนกับซากุระทุกอย่าง ยกเว้นเพศ
"พี่ว่า เราไปนอนกันเถอะ ซากุราอิเองก็ไม่ต้องห่วงน่า ป๊ะป๋าไม่ทำอะไรหม่าม้าหรอก มั้ง"
ชายหนุ่มสบถ"ควรจะเชื่อไหมครับ"
"น่าๆ ไปนอนเถอะ"
...
ซาสึเกะวางภรรยาตัวน้อยลงบนพื้นก่อนจะออกคำสั่ง"ปูฟูก"
"ทำไมต้องทำ"
"เธอเป็นเมียชั้นไง บ้านนี้เป็นบ้านชั้น ถ้าคิดจะไปนอนที่อื่น ไม่ต้องคิด เร็วๆ"
"ชิ"
เด็กสาวจัดการปูฟูกให้อย่างไม่พอใจ ไม่พอใจที่ตาลุงนี่เผด็จการสิ้นดี
"รู้นะ ที่คิดว่าชั้นเผด็จการ"
"รู้อีก"
ร่างสูงรวบตัวเด็กสาวไปกอดบนเตียงแต่มีหรือที่ซามูไรสาวจะยอม เธอจัดการใช้วิชาจุจึสึหรือยิวยิตสุที่พ่อเคยถ่ายทอดให้เจ้าจัดการ แต่คนตัวโตรู้ดีอยู่แล้ว เค้าจัดการรับมือและคล่อมเด็กสาวโดยเอาเเขนขวามารองศีรษะไว้
ชายหนุ่มยิ้มเย็น"ไม่ต้องกลัว ชั้นไม่ปล้ำเธอหรอก ลืมแล้วเหรอ ชั้นเป็นสามีของเธอ ชั้นจะไม่ทำให้เธอไม่สบายใจแน่"
"แต่การกระทำของลุง มันไม่ใช่เลยนะ"
"นี่ เรียกลุงมากๆมันสะเทือนนะ งั้น"ซาสึเกะจัดการใช้คาถาแปลงร่างเป็นเด็กอายุสิบสอง
"ทำได้ไง"
"เธอก็ทำได้นะ"ซาสึเกะร่างสิบสองยิ้มและนอนข้างๆ
"เหมือนซาคาคิมาก"
"ก็แหงสิ นั่นลูกของเรานะ"ซาสึเกะทำหน้าอ้อน"ขอนอนกอดเมียหน่อยได้ไหม สัญญาจะไม่ทำอะไร ได้ไหม"
เด็กสาวโดนอ้อนแบบนี้ "สัญญาแล้วนะ"เด็กสาวนอนตะแคงหนี 
ชายหนุ่มก็โอบกอดจากด้านหลัง"เธอว่าง่ายจัง ชั้นนึกว่าเธอจะโวยวายนะ เมื่อเจอเรื่องแบบนี้น่ะ"
"ก็ดูแล้ว มันคือความจริงนี่นา อีกอย่างซาคาคิคุงก็ไม่ได้โกหกด้วย"
"เพราะเชื้อสายองคเมียวจิสินะ"
"อืม...และอีกอย่างดูจริงใจดีออก"
"ตอนเธอเด็กๆนี่ ดูเหนื่อยนะ"
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เค้ามองดูก็เห็นว่าเธอหลับแล้ว เค้านอนหงายแล้วจับร่างที่หลับมานอนบนอกอย่างที่เคยนอน ตัวอุ่นไม่เปลี่ยน...
...
ซาราดะนำกล้องไร้เสียงมาแอบถ่ายพ่อกับแม่วัยเยาว์นอนกอดกัน ...ชานนาโร่ ฟินโคตรๆ ป๊ะป๋าร้ายกาจมาก...
ซากุราอิที่แอบดู...ตาแก่นี่ เล่นเป็นเด็กๆไปได้...
แน่นอน ว่าไม่ได้มาแค่พี่ใหญ่ทั้งสอง เพราะแฝดสองคู่ก็มา
เหล่าเด็กๆมองอย่างชอบใจ นานทีปีหนจะเห็นพ่อผู้ที่ทำหน้าดุ ทำหน้าอ้อนแม่แบบนี้ 
...
เช้าวันต่อมา...
ซากุระวัยเก้าขวบ รู้สึกสบายมาก ราวกับว่าเธอได้นอนบนที่นอนอุ่นๆไม่นิ่มไม่แข็งเกินไป สบายจัง สัมผัสอุ่นๆที่หลังมือ ทำให้คนที่กำลังหลับสบายสะลืมสะลือ
"ตื่นได้แล้ว ที่รัก ชั้นต้องไปทำงาน"
...
"อย่ามานอนแบบนี้ ไม่งั้น เธอลุกไม่ขึ้นแน่"
เท่านั้นแหละ เด็กสาวลืมตาตื่น"เฮ้ย!"ร่างบอบบางกระเด้งตัวออกเมื่อเห็นว่าเธอนอนอยู่บนตัว ตาลุงว่าที่สามีในอนาคต
"นี่ชั้น ไม่หนักเหรอ"
"ไม่ ตัวเธอเบาออก อุ่นด้วย ไปทำข้าวเช้าได้แล้ว ชั้นต้องรีบไปทำงาน เด็กๆคงจะหิวแล้วด้วย เธอคงไม่อยากให้ลูกๆเราหิวข้าวเช้านะ"
"รู้แล้วๆ"
ซาสึเกะฉวยจูบที่ริมฝีปากนั่นหนึ่งที
"มอนิ่งคิส"
"บ้า"
"บ้าได้ไง เราแต่งงานกันแล้วจูบออกบ่อยไป ไปทำมื้อเช้าได้แล้ว หิว ไม่งั้นชั้นกินเธอแทนนะ"
"นี่ชั้นเป็นคนนะ เมายากันยุงรึไง ประสาท"เด็กสาวบ่นกระปอดกระแปดอย่างหัวเสีย
มือเช้าบ้านอุจิวะ ประกอบด้วย ไข่ดาว ซุปมิโซะ ผัดผักใส่ตับ ซึ่งทำโดยคุณแม่ เหล่าลูกๆมองไปที่คุณแม่วัยเยาว์อย่างไม่ไว้ใจ เพราะไม่แน่ใจว่า คุณแม่ย้อนวัยจะทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมรึไม่
ซาสึเกะมองดูลูกๆก็เดาใจออกจึงลงมือกิน...ก็อร่อยดีนี่...
เมื่อเห็นว่าคุณพ่อกินแล้วไม่ออกอาการอะไร จึงกินบ้าง ส่วนคุณแม่น่ะเหรอ กลับไปนอนต่อเรียบร้อยแล้ว
...
ซากุระกว่าตื่นอีกทีก็ช่วงสาย เธอรู้สึกว่าไม่ได้นอนหลับสบายๆบนฝูกนุ่มๆแบบนี้นานแค่ไหนนะ
เมื่อตื่นขึ้น เธอก็ได้ยินเสียงซามิเซ็นเเว่วมา เมื่อตามเสียงไป ก็เห็นว่าคนที่เล่นคือ หนุ่มผมดำตาสีเขียว หากไม่นับสีตาและทรงผมเรียบๆ เด็กคนนี้ก็เหมือนพ่อมาก..
"แม่ครับ"ซากุราอิละจากเครื่องดนตรีเอ่ยถามเเม่เสียงใส"หิวไหม"
"นิดหน่อยจ้ะ"
"ใครสอนน่ะ"
"ก็แม่ยังไงล่ะครับ"
"งั้นเหรอ...นั่นสินะ อย่างตานั่นคงจะฟังเป็นอย่างเดียว"
"แต่พ่อชอบนอนตักแม่แล้วให้แม่ร้องเพลงกล่อมนะครับ"
ซากุระทำตาโตนึกภาพแทบไม่ออกเลย
"แต่ผมดีใจนะครับ ที่ได้มีโอกาสเห็นแม่ตอนนี้น่ะ"
"ทำไมเหรอ"
"ก็เพราะ ผมได้เห็นว่าแม่น่ะเป็นคนเข้มเเข็งและเด็ดเดียวแค่ไหนน่ะสิครับ"
"วันนี้ไม่มีงานรึ"
"ไม่ครับ ผมถามอะไรหน่อยสิ"
"ว่ามา"
"แม่คิดถึงบ้านบ้างไหมครับ ตอนที่แม่เป็นองครักษ์"
"คิดสิ...ยิ่งฤดูหนาว ยิ่งคิดถึงสุดๆไปเลย...แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่"
"ทำไมแม่ถึง...มาเป็นองครักษ์ล่ะครับ"
"ก็...อยากจะเก่ง อยากจะปกป้องคนสำคัญและไม่อยากเป็นตัวถ่วงใครน่ะนะ"
"แม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนรึยังครับ"
"ยังเลย"
"ซายูริเตรียมไว้ให้แล้วครับ ขนาดน่าจะพอดีตัว แต่คุณแม่ตัวสูงจัง"
"ก็แหงล่ะ ต้องออกกำลังกายแทบทุกวัน แต่พอบรรจุแล้วก็ต้องหาเวลาออกกำลังกายบ้าง"
...
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ซากุระก็ลองสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ มันเป็นเสื้อคอจียแขนยาว เอวลอย เผยหน้าท้องแบนราบและกางเกงขาสั้นสามส่วนสีดำ เธอสวมถุงเท้ายาวคลุมเข่าสีดำ 
ซายูริมองแม่ที่ใส่ชุดของตัวเอง"เหมือนกันราวกับฝาแฝดเลยนะคะ"
"เอ่อ..."พอมองเด็กสาวคนนี้.."นั่นสินะ ชื่อซายูริใช่ไหม"
"ใช่ค่ะแม่จ๋า"
ซากุระมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนใจ ถึงจะตะงิดใจตรงที่เธอคือแม่ แต่ความทรงจำของเธอมันอยู่แค่ตอนเก้าขวบนะ
ซายูริมองเเม่ของตนที่เหมือนแฝดคนละฝาก่อนจะถามอย่างสนใจ"ทำไมแม่จ๋า ถึงไว้ผมสั้นล่ะคะ"
"ก็...มันดูแลง่าย...และอีกอย่างมันดูคล่องตัวด้วยน่ะนะ"
"งั้นเหรอคะ ถึงตอนนี้แม่จ๋าจะไว้ผมสั้นแต่หนูว่าก็น่ารักมากๆเลยนะ"
"ขอบใจจ้ะ"
"เราพาชิโร่ไปเดินเล่นไหมคะ เจ้าอ้วนมันชอบไปเดินเล่นตอนสาย"
"จ้ะ แต่คนจะเห็นแม่ไม่แตกตื่นเหรอ"
"เราเดินเล่นในเขตอุจิวะก็พอค่ะ ไม่มีใครกล้าเข้ามาด้วย"
"ก็ดีจ้ะ"
และแล้วสองแม่ลูก?ก็พาเจ้าหมาชิบะไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน
ซากุระมองเจ้าหมาอ้วนที่กระดี๊กระด๊า เธออยากเลี้ยงหมามาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่เพราะเธอต้องรับราชการเป็นทหารองครักษ์ตั้งแต่เก้าขวบ ไหนจะต้องตรวจตราเมือง ไหนจะต้องอารักขาท่านโชกุน นั่นทำให้เธอไม่สามารถรับผิดชอบชีวิตของสัตว์เลี้ยงได้ พอมองไปที่คนที่เป็นลูกสาวในอนาคตก็ดูแล้ว ดูเป็นผู้หญิงมากกว่าเธอซะอีก อาจเป็นเพราะซายูริไว้ผมยาวและดูแล้วทรวดทรงเริ่มมีก็ได้
ขณะเดียวกัน
บ้านอุจิวะก็มีคนมาเยือน
ซากุราอิไปเปิดประตูบ้านด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เพราะตนกำลังนอนกลางวัน
"ชินกิซัง"
เจ้าของนามชินกิ หน้าหงิกเล็กที่คนที่มาเปิดประตูไม่ใช่สาวผมชมพูแฟนเค้า ใช่ เค้ากับซายูริคบกันแล้ว กว่าจะได้คบต้องฝ่าด่านคุณพี่ๆน้องๆ และหนักสุดคือคุณพ่อ ที่หวงลูกสาวประดุจจงอางหวงไข่ และพ่อของหล่อนยังเป็นคนที่พ่อบุญธรรมของเค้าไม่อยากมีเรื่อง เช่นเดียวกับแม่ของเจ้าหล่อน กว่าจะได้คบกันก็หืดขึ้นคอ ถึงนานๆทีจะเจอกันแต่ความรักก็ไม่จืดตาม "ซายูริไปไหน"
"ไปข้างนอก"
"ไม่เชื่อ วันนี้เธอไม่มีภารกิจ ไม่ได้ออกไปไหน"
ซากุราอิไม่อยากให้ใครเข้ามาบ้านในยามนี้ เดี๋ยวความยุ่งยากจะตามมา"ถ้าเอาขนมมาฝากซายูริ ฝากผมก็ได้ และผมจะบอกซายูริเองว่าคุณมาหา"
"แต่ชั้นอยากเจอตอนนี้"
บ๊ะ ไอ้นี่ พูดไม่รู้เรื่อง ชวนตีว่ะ เด็กหนุ่มพยายามสูดสมหายใจเข้าออกเพื่อดับน้ำโหที่เริ่มเดือด"กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปบอกน้องสาวเอง"
ทางด้านสองสาว ตอนนี้ได้กลับมานบ้านและให้อาหารเจ้าหมาอ้วนชิโร่เรียบร้อย ซายูรินึกได้ว่ายังไม่ได้ให้อาหารเหยี่ยวที่เลี้ยงไว้"ใครมาน่ะ"
ซากุระจึงอาสา"เดี๋ยวไปดูให้นะ"
"ค่า รบกวนด้วย"
...
ชินกิที่เขม่นกับซากุราอิ เมื่อเห็นว่าใครบางคนผลุบๆโผล่ที่ประตู ก็คิดว่าเป็นแฟนของตัวเองเลยตรงเข้าไปหา
"ซายูริ"
ซากุระต้องแปลกใจที่มีชายหนุ่มเข้ามาหา และอีกฝ่ายดูตกใจ
ชินกิทำตาโตเมื่อเห็นสาวผมชมพู เจ้าหล่อนดูเปลี่ยนไป จากที่เคยอ่อนหวาน ไหงห้าวเป้งแบบนี้"นี่เธอประชดชั้นเหรอ"
"ห๋า?"
ชินกิคว้าข้อมือแต่ไม่ทันระวังเลยโดนซากุระใช้ชกหน้าเข้าจังๆ กระเด็นออกมา
"อะไรวะเนี่ย"
คนที่ช็อคไม่หายยังคงตกใจที่แฟนทำเหมือนว่าเค้าเป็นคนอื่น เค้าไม่เคยนอกใจเธอเลยนะ
ซากุราอิจำต้องลากชินกิเข้าไปนบ้านพร้อมแม่
"นี่แม่ผม และแม่ครับนี่คือลูกเขยแม่ในอนาคต"
"ห๋า?"
ซายูริละจากการให้อาหารเหยี่ยว พอเจอแฟนหนุ่มที่ตาเขียว"พี่ชินกิ ไปโดนอะไรมาคะ"
ชินกิงงคูนสอง มองซากุระกับซายูริสลับไปมา"ทำไมมีซายูริสองคนล่ะ"
ซากุราอิจึงอธิบาย เท่านั้นแหละถึงบางอ้อ ชินกิเชื่อแล้วว่า ซายูริเหมือนแม่ เค้านึกไม่ถึงว่าแม่ยายเค้าตอนเด็กจะห้าวเป้งแบบนี้ สมแล้วที่พ่อเค้าเคยพูดไว้ว่า แม่ของซายูริเป็นคนเก่ง แข็งแกร่ง แข็งแรง สามารถอุ้มผู้ชายตัวโตกว่าและพาวิ่งได้สบายๆ(ถ้าจำไม่ได้ ย้อนไปอ่าน ภาคพายุโลหิต ตอน อลวนคนเล่นเกมส์ได้ค่ะ 1หรือ2 ก็ไม่แน่ใจนะคะ อิอิ:ไรท์)
"ผมต้องขอโทษด้วยที่ทำรุ่มร่าม"
"ชั้นก็ขอโทษที่เผลอชกน่ะ"
ซายูริแซวแฟนหนุ่มที่อายุมากกว่าสิบสองปี"เป็นไงล่ะ เหมือนกันจนแยกไม่ออกล่ะสิ"
"อืม แต่ชั้นนึกว่า เธอจะกลายพันธุ์นะ"
"บ้า"
ซากุระกับซากุาราอิคิด...รู้สึกเป็นส่วนเกิน...
ชินกิโค้งศีรษะให้ซากุระ"งั้นผมขออนุญาตพาซายูริไปเดตนะครับ"
ซากุระพยักหน้า ซากุราอิกำชับ"ห้ามเกินเลยกับซายูรินะครับ"
ชินกิ"ชั้นสุภาพบุรุษพอ อีกสามปี เราก็แต่งงานกันแล้วนะ อย่าลืมสิ"
ชายหนุ่มประชด"ครับ"
ซากุระส่ายหน้า"พอเถอะหนุ่มๆ ชั้นขอไปพักผ่อนก่อนนะ ออกแรงไป เหนื่อยมาก"

ซากุราอิรู้ดีว่าแม่คงจะเบื่อเลยอยากนอนฆ่าเวลาจึงชวน"ไปเดตกันไหมครับแม่"

"เอ๊ะ?"หญิงสาวมองว่าที่ลูกชายในอนาคต ดูแล้วอายุก็น่าจะใกล้ยี่สิบ และหล่อเหลาได้พ่อ"แล้วแฟน ไม่ว่าเหรอ"

"จำได้แล้วเหรอครับแม่"

ร่างบางส่ายหน้า"ก็แค่เดาน่ะ เราออกจะหล่อจนชั้นอิจฉา ก็น่าจะมี"

"มีครับ แต่เธอไม่ว่าอะไรหรอกถ้าคนที่ผมพาเดตเป็นแม่ของตัวเองน่ะ งั้นเราก็ปลอมตัวซะหน่อยดีไหมครับ"

สำหรับซากุระนั้น...งานนี้ท่าจะสนุกไม่ใช่น้อย

....

เวลาผ่านไป สองแม่ลูก?ได้แปลงโฉมมาเดตกัน ซึ่งทำเอาใครหลายคนก็จำไม่ได้และก็ดูดีดูเด่น

ซากุระที่ถูกลูกชายบังคับให้สวมชุดกระโปรงสีน้ำตาลแสนจะบ๊องแบ๊ว ราวกับตุ๊กตา และสวมวิกผมสีน้ำตาลเข้มถักเป็นเปียหลวมๆทั้งสองข้าง และสวมรองเท้าส้นเตี้ยที่เข้าคู่กันแต่ที่เด่นกว่าคือซากุราอิ เพราะเค้ามีรูปร่างสูงโปร่ง และหน้าตาหล่อเหลาอยู่แล้ว แต่สวมวิกผมสีน้ำตาลเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ รองเท้าหนังสีดำขัดเงา ทั้งคู่กลายเป็นเป้าสายตาของคนโดยรอบ

"ทำไมชั้น...ต้องมาแต่งอะไรแบบนี้ด้วย"

"ผมว่าน่ารักดีออก แม่น่ารักอยู่แล้วนะครับ"

"พูดอะไรก็ไม่รู้"

"ปกติ แม่แต่งตัวแบบไหนล่ะครับ"

"ก็...ไม่ได้แบ๊วแบบนี้น่ะนะ"

ทั้งสองเดตกันอยู่นาน ก็ไม่ได้รู้ว่ามีใครบางคนแอบมองอยู่

....

ชินกิพาซายูริไปที่ร้านคาเฟ่ร้านโปรด เด็กสาวดื่มน้ำชามะนาวโซดาของโปรดอย่างชอบใจ

"ดูท่า ที่บ้านเธอคงวุ่นน่าดู"

"ไม่หรอกค่ะ ซายูริว่า...แบบนี้ก็ดีนะคะ ซายูริได้เห็นคุณแม่อีกแง่หนึ่ง คุณแม่เองก็เท่มากๆเลย"

"แต่ชั้นว่า พวกเธอมีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายกันนะ"

"อะไรเหรอคะ"

"ความซุกซนที่มียังไงล่ะ และความเลือดร้อนด้วย"

เด็กสาวแก้มแดงระเรื่อ ชินกิมองด้วยความเอ็นดู เห็นหน้าหวานๆแบบนี้ แต่ซายูริเอง ก็ใจร้อน มุทะลุและยิ่งตอนโกรธไม่ต้องพูดถึง ถล่มพื้นที่เละไปเป็นแถบๆ เเต่โชคดีที่เธอเป็นคนมีความอดทนพอสมควร

"เราไปไหนต่อดีล่ะ"

"พี่ชินกิอยากไปไหนต่อล่ะคะ"

"อยากพาเรากลับซึนะด้วย"

"บ้า คุณพ่อคงจะไปตามตัวถึงที่นั่นแน่ ไม่กลัวคุณพ่อบ้างเหรอ"

"ก็...นิดหน่อยนะ  แต่ชั้นรอ.."

นิ้วเรียวของเด็กสาวแตะที่ริมฝีปากหน้าก่อนจะชะงัก "รออีกสามปีก็ได้นี่คะ"

ชายหนุ่มยิ้มบาง ก็นะ อีกสามปี(ที่ญี่ปุ่น ผู้หญิงอายุสิบห้าก็แต่งได้ฝ่ายชายต้องอายุสิบแปดนะจ๊ะ) เธอก็จะแต่งงานได้ตามกฏหมาย ถึงจะโทรหากันแทบทุกวัน เจอกันเดือนละครั้งสองครั้ง แต่อีกไม่นานเค้าก็จะเป็นคาเสะคาเงะต่อจากพ่อ โดยพ่อเค้าบอกว่าจะแต่งตั้งพร้อมกับแต่งงานไปเลย เรียกได้ว่าจัดงานใหญ่ทีเดียวสองงาน ในตอนแรกพวกผู้ใหญ่จะไม่ยอมรับซายูริ ส่วนพ่อของเค้าท่านเฉยๆและท่านก็เอ็นดูเธอมาก เพราะซายูริเป็นคนจากตระกูลอุจิวะ มีเนตรวงแหวนที่น่ากลัว และผู้นำตระกูล อุจิวะ อย่าง อุจิวะ ซาสึเกะเองก็ไม่ยอมยกลูกสาวสุดรักให้เพราะเห็นว่าเค้าอายุมากกว่าเธอเกือบสิบสามปี แล้วไง ก็คนมันรักนี่นา แต่มีหรือ ลูกบุญธรรมของคาเสะคาเงะอย่างเค้าจะยอม เค้ากับเธอต่างร่วมมือฝ่าฟันอุปสรรครักครั้งนี้ด้วยกัน จนกระทั่งเค้ากับเธอได้หมั้นหมาย ทางผู้ใหญ่แห่งซึนะต้องยอมรับเธอ ส่วนหนึ่งก็เพราะเธอคือน้องสาวของ โฮคาเงะ รุ่นที่แปด อย่าง อุจิวะ ซาราดะและเป็นน้องสาว ของเสนาธิการทหารเเคว้นเอโดะ อย่าง อุจิวะ ซากุราอิ และตัวเธอก็เป็นโจนินพิเศษตั้งแต่อายุยังน้อยๆ นับว่า ฐานะของเธอก็ไม่ธรรมดา และหน้าตาก็สวย สวยมากๆ จนอยากเก็บไว้ดูคนเดียว

....

ทางด้านซาราดะ ที่ตอนนี้ต้องมาตรวจงาน ชำระเอกสารต่างๆของหมู่บ้าน โดยมีชิกาได เป็นผู้ช่วย

"พี่ซาราดะคะ"

โฮคาเงะสาวเงยหน้าและเห็นว่าคนที่มาคือ ว่าที่น้องสะใภ้ อุซึมากิ ฮิมาวาริ เธอมีผมดำยาวสลวยและตาสีมุก

ดวงหน้าหวานมีหนวดแมวจิ้มลิ้มน่ารัก

"มีอะไรเหรอ"

"ผู้หญิงคนนี้คือใครคะ"

ซาราดะมองดูรูปบนโทรศัพท์มือถือเห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินด้วยกัน"ชานนาโร่ หม่าม้าน่ารักโคตรๆ แต่งแบบนี้น่าร้ากอ่ะ"

"ผู้หญิงคนนี้คือคุณแม่เหรอคะ"

"ดูให้ดีๆสิ"

ฮิมาวาริมองดูสามผมน้ำตาลถักเปียที่ยืนอยู่กับแฟนหนุ่มของตนดีๆ คล้ายซายูริเอาเรื่อง"นี่มันเรื่องอะไรคะ"

"หลายเรื่องน่ะ พอดีว่าเกิดปัญหากับหม่าม้าเลยกลายสภาพเป็นเด็กเก้าขวบน่ะ นี่ซากุราอิคงอยากจะพาหม่าม้าเดตล่ะมั้ง"

"เหรอ ทำไมตัวสูงจัง"

"นั่นล่ะ หม่าม้า ตอนเด็กๆท่านตัวสูงมาก ส่งรูปให้พี่หน่อยสิ เดี๋ยวจะส่งไปยั่วใครบางคน"

"ก็ได้ค่ะ"

หลังจากที่ว่าที่ น้องสะใภ้ออกจากห้องไปแล้ว ชิกาไดจึงถามบ้าง"นี่คงจะเป็นเรื่องจริงสินะ ที่แม่ของเธอโดนยาย้อนวัยหกใส่น่ะ"

"อืม แถมจำได้แค่ตอนเก้าขวบอีก"

"วุ่นน่าดูสินะ"

"ไม่หรอก ไม่ หากเทียบกับตอนป๊ะป๋าวัยสิบหกมาเนี่ย นี่น่ะ เบากว่าเยอะ หม่าม้าตอนเด็ก เป็นผู้ใหญ่มาก"(จำไม่ได้ ย้อนไปอ่านได้ใน ภาค ยังไงก็รักเธอ ได้เลยจ้า)

"แบบนี้...บ้านเธอคงมีสีสันน่าดู"

"ใช่ ซายูริเพิ่งส่งข้อความมาบอก ว่าเมื่อเช้า ชินกิโดนหม่าม้าชกเบ้าตาเขียวมา"

"เฮ้ย เก่งเกินไปแล้วนะ ชินกิมีโล่ทรายเหล็ก ทำไมยอมโดนต่อยง่ายๆล่ะ"

"ก็...เค้าคิดว่าหม่าม้าเป็นซายูริ ที่กลายพันธุ์เป็นทอมน่ะสิ เลยโดนซะ ดีที่ซากุราอิห้ามทัพได้ทัน"

"สมน้ำหน้า เจ็บตัวฟรีเลย"ถึงจะเป็นญาติกันแต่เค้าก็ไม่ค่อยชอบชินกินัก เพราะหมอนั่นจะหาว่าเค้าไปแย่งความรักของพ่อหรือน้าของเค้าเสมอ

...

กรมตำรวจ อุจิวะ ในขณะที่ซาสึเกะกำลังตรวจเอกสาร ในหัวก็กำลังสรรหาวิธีเข้าใกล้ ภรรยารุ่นเยาว์ แต่จู่ๆก็มีข้อความเข้า เค้าไม่ค่อยชอบใช้โทรศัพท์นัก ไม่ชอบเทคโนโลยีซักเท่าไหร่ ก็นะเค้าเป็นพวกอนุรักษ์นิยมแต่ตอนที่ภรรยากับลูกๆบังคับนี่ ผู้นำอย่างเค้าก็ขัดไม่ได้

'ป๊ะป๋า ดูนี่ น่ารักอ่ะ'

"อะไรของลูกนะ"

พอเปิดรูปเท่านั้นแหละเค้าใช้เนตรวงแหวนเซฟรูปในหัวทันที เพราะมันคือรูปของภรรเมียตัวร้ายที่ถูกจับแต่งชุดเเบ๊วๆงานนี้เค้าควรตบรางวัล เจ้าลูกชายตัวร้ายงามๆเลย ข้อหาจับแม่แต่งแบ๊วได้ กระชุ่มกระชวยหัวใจพ่อจริงๆ

...

ซากุราอิพาแม่ในคราบสาวน้อยบ๊องแบ๊วไปเที่ยวจนทั่ว เค้าจึงถามแม่ว่าอยากไปที่ไหนอีก

"อยากไปที่ไหนอีกไหมครับ"

"ไปบ้านชิอินะทางใต้...พาไปได้ไหม อยากไปไหว้ปู่...."

ซากุราอิเข้าใจว่าแม่คงจะผูกพันธ์กับทวดมากกว่า ซึ่งก็จริงและคงจะสะเทือนใจไม่น้อยที่มารู้ว่า ยายกับทวดเสียชีวิตไปเมื่อสาม และสองปีก่อนแล้ว "ได้ครับ ผมจะพาไปที่นั่น"ซากุราอิจัดการช้อนตัวแม่ไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะพากระโดดขึ้นฟ้า แล้วใช้ซูซาโนโอะเต็มรูปแบบ กลายเป็นเทพนักรบเทนงุสีดำ ช่างน่าเกรงขาม ทำเอาซากุระแสนจะตื่นเต้น ที่ได้ยืนบนฟ้า และอึ้ง แถมอดจะคิดไม่ได้ว่า เธอมีลูกออกมาเป็นตัวอะไร ทำไมช่างเก่งกาจอะไรเช่นนี้

ร่างสูงที่ตอนนี้ถอดวิกแล้วมองแม่ด้วยสายตาอ่อนโยน เค้าดีใจที่ได้เห็นสีหน้าของแม่ที่ตื่นเต้น อย่างน้อยท่านก็ไม่เศร้าล่ะนะ

การมาบ้านชิอินะทางใต้นั้นนับว่ากินเวลานานแต่ไม่น่าเบื่อนัก เพราะซากุระวัยเก้าขวบได้มองภาพเบื้องล่างเพลินแต่ซากุราอิเริ่มล้าเพราะใช้พลังนี้นาน "แม่ครับ ผมขอพักหน่อย"

"ได้สิ"

ซากุราอิจึงเข้าอุ้มแม่ก่อนซูซาโนโอะจะหายได้ เค้าได้พาแม่มาหยุดพักได้ร่มไม้ใหญ่ ชายหนุ่มผล็อยหลับอย่างอ่อนล้าเพราะใช้พลังซูซาโนโอะ ซากุระมองดูลูกชายในอนาคตที่กำลังหลับ

...ขนาดหลับยังหล่อ ถอดพ่อมาหมด...เพราะเธอเห็นหน้าของพ่อเด็กคนนี้ ก็หล่อและดูดีใช้ได้  ถึงทรงผมจะเป็นก้นเป็ดก็เถอะ แต่ก็น่ารัก (ดูท่าจะยังไม่ได้เห็นตอนเกรียนน่ะนะ)

"เอาเถอะหนทางยังอีกไกล เรานอนบ้างดีกว่า"หญิงสาวล้มตัวนอนข้างๆ

...

ซาสึเกะลองเปิดโทรศัพท์ดูข้อความ'พ่อครับ ผมพาเเม่ไปบ้านชิอินะใต้ พรุ่งนี้คงจะกลับน้า บอกน้องๆด้วยล่ะ'

"ไอ้ลูกคนนี้"เค้ายังไม่อยากให้เมียเค้าไปเจอครบางคนหรอกนะ ดูท่างานนี้เค้าคงจะต้องหาเรื่องพักร้อนซะแล้วล่ะ

หึๆพวกแกยังไม่รู้อะไร เค้าติดเครื่องติดตามที่โทรศัพท์ของคนนครอบครัวทุกคน เค้าแค่เบิกเนตรเเป๊บเดียวก็วาปไปถึง พอเปิดตำแหน่งของลูกชายตัวร้ายก็เข้าเขตแคว้นเอโดะแล้ว คงกำลังพัก ก็นะ ใช้ซูซาโนโอะนานๆก็อ่อนแรง 

...

"พ่อคะ"

เด็กหญิงผมดำสั้นตาสีถ่าน ตัวเล็กเข้ามาหา"จ๋า ซาซามิ"ลูกสาวคนนี้ราวกับร่างโคลนของเค้า ดีที่ได้เส้นผมนุ่มๆเรียบๆเงางามมาจากแม่ และใบหน้าเล็กๆก็มีเค้าแม่ไม่ใช่น้อย

"แม่ไปไหนอ่ะ"

"ไปเที่ยวน่ะ"

"หนูอยากเจอคุณแม่ค่ะ"

"งั้นไปหาไหมล่ะ หนูไปเที่ยวกับคุณแม่ไหม"

"ไปค่ะไป"

"ผมไปด้วยสิ"

เด็กชายผมชมพูตาสีเขียวท่าทางทะเล้นเข้ามากอดคอพ่อจากทางด้านหลัง ถึงจะได้ลักษณะแม่มาแต่หน้าตามันคือเค้าในวัยเด็กชัดๆแต่ความซนนั้น คือแม่ในวัยเด็ก ก็เจ้าหล่อนน่ะแสบซ่า เค้าวัยเด็กสามคนน่ะยังเทียบไม่ได้เล๊ย แถมเจ้าลูกคนนี้ยังฉลาดมากเล่ห์ไม่แพ้แม่เลย แถมเป็นคนที่มีความสามารถในการรับมือกับโบรุโตะลูกศิษย์ตัวร้ายของเค้าและแกล้งชินกิ ได้ 

"ก็ได้ๆ ไปตามซายูริกับซาคาคิด้วยสิ"

ซาซามิมากอดขาพ่อบ้าง"อยากกินขนมค่ะพ่อ"

ซาสึเกะอุ้มลูกสาวมาไว้ในอ้อมแขน"ได้ลูก"

"ผมด้วยสิ"

"ไปตามพี่ๆทั้งสองมา"

"อาเจ้ใหญ่ด้วยไหม"

"ก็...ไปบอกเค้าหน่อย ถ้าเค้าแอบมาได้ก็ให้มาเจอที่นี่ โอเคไหม"

"ครับ"

ซาโตรุวิ่งจี๋ไปทันที ส่วนซาสึเกะก็อุ้มนางฟ้าตัวน้อยๆไปซื้อขนมให้ เค้านี่แพ้ทางกับลูกสาวจริงๆ ไม่ว่าลูกสาวคนไหน

...

พอซาโตรุไปแจ้งพี่สาว พี่ชายเท่านั้นแหละโฮคาเงะผู้งานยุ่งก็แอบชิ่งหนีงานไปกับพ่อและน้องๆพร้อมเอาเจ้าหมาอ้วนชิโร่ไปด้วยก็แหมถ้าแม่รู้ว่าทิ้งเจ้าชิโร่ไว้คงโกรธน่าดู...

...

ทางด้านสองแม่ลูกที่นอนหลับใต้ต้นไม้ ซากุระรู้สึกถึงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ เห๊อะถึงจะเด็กแต่เธอก็ถูกฝึกให้ระวังตัวตลอดนะ เมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอลืมตาตื่นมองอีกฝ่ายก็เห็นว่ามันเป็นโจร

"ฮ่ะๆไม่นึกว่างานนี้จะได้เจอของดี"

"โห ขาวสวยแบบนี้ อต่บอบบางไปหน่อย"

โจรอีกคนมิงด้วยสายตาโลมเลีย

ชายตัวโตสามคนที่มีอาวุธครบมือนับว่า หมูๆสำหรับซากุระมาก ผู้ชายเป็นสิบและเธอมือเปล่าก็ 'ฆ่า'ได้

ธอยิ้มหวาน แต่แทนที่โจรพวกนั้นจะชอบกลับขนลุกซู่ขึ้นๆมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"พวกแกน่ะ เตรียมใจตายแล้วใช่มั้ย...พ่อชั้นสอนเสมอว่า ไม่ควรปล่อยศัตรูไว้ และไม่ควรเหลือซากด้วย"

คำพูดและจิตสังหารที่มีทำให้โจรขาสั่น

หัวหน้าโจรกล่าวปลุกใจ"จะไปกลัวทำไม ก็แค่เด็ก!"

เหล่าโจรหยิบอาวุธออกมา

ซากุระอาศัยความชำนาญหลบหลีกและชิงอาวุธมาได้ ก่อนจะโยนอาวุธไปอีกทาง แล้วกระโจนซัดกลุ่มโจรเหล่านั้นจนคว่ำ หนึ่งในนั้นเห็นท่าไม่ดีแต่ก็เหลือบไปเห็นซากุราอิที่หลับสนิท เค้าจึงถือมีดเข้าไปใกล้"หยุดเลยนะนังเด็กผี ไม่งั้นไอ้นี่ตาย!"

ซากุระกลับยิ้มพลางยียวนกวนประสาท"ต๊ายตาย ทำเป็นขู่แต่ขาสั่นเชียวนะ ยักษ์ใหญ่ขาสั่นตลกดี และไอ้นายเอามีดจ่อคอหอยเนี่ย ใช่คนรึท่อนไม้ ดูให้ดีๆก่อน"

พอโจรหันไปมองก็ปรากฏว่า มันคือท่อนไม้

"นี่ลุง เมายามาดหรอถึงได้แยกไม่ออกแบบนี้น่ะ"ซากุราอิที่อยู่อีกด้านเอ่ยขึ้น ตานั้นแปรเปลี่ยนเนตรวงแหวนแต่เกิดนึกสนุกจึงขู่คนที่กำลังจะฉี่ราด"บู้!"

เท่านั้นแหละสามดจรต่างโกยอ้าวแบบไม่คิดชีวิต

"ขู่คนเก่งจังนะเราน่ะ"

"คงจะหมัดหนักสู้แม่ไม่ได้หรอกครับ เก่งจริงๆในด้านนี้ มิน่า พ่อกับลุงถึงซูหกให้"

ยังไม่ทันจะเอ่นอะไร

"ใช่..สุ้เก่งแถมซนด้วย"ซาสึเกะที่วาปตามมาพร้อมลูกๆคนที่เหลือได้มาด้วยกัน

ซากุระมองว่าที่สามีด้วยสายตาหวาดๆ...อะไรกัน ไม่รู้สึกถึงตัวตนของคนๆนี้เลย...

ซาสึเกะรู้ว่าภรรยาตัวร้ายรุ่นเยาว์กำลังกลัวจึงเข้าอุ้มพร้อมหอมแก้มไปฟอดหนึ่ง"ถึงจะน่ากลัว แต่ชั้นก็รักเธอนะที่รัก"

"นายรู้...ว่าชั้นกลัวนาย"

"ชั้นรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงที่รัก"

ดวงหน้าหวานๆแดงระเรื่อ

ซากุราอิแกล้งไอขัดพ่อ"อะแฮ่มๆลืมไปแล้วเหรอว่ามีพวกเราอยู่ด้วยนะครับพ่อ"

งานนี้ซากุระหน้าแดงก่ำ

ซายุริกับซาซามิล้อเลียน"ว้ายๆแม่จ๋า/คุณแม่หน้าแดงแล้ว"

ซาราดะนำโทรศัพท์มาถ่ายรูปไว้..เรื่องนี้ต้องขยาย!...ซาโตรึกับซาคาคิจำต้องปราม"พอเถอะทั้งสองคน คุณแม่อายม้วนแทบมุดดินหนีแล้ว"

งานนี้ทำเอาเสือยิ้มยากอย่างซาสึเกะหัวเราะลั่นอย่างชอบใจก่อนจะใช้ซูซาโนโอะพาภรรยาไปยังที่หมายที่ต้องการ

เมื่อมาถึงบ้านชิอินะทางใต้ที่ติดทะเล เหล่าภูติพรายที่ดูแลบ้าน ต่างตกใจที่ เห็นคุณหนูของพวกตนในสภาพเด็กเก้าขวบแบบนี้

"มัวตกใจอะไร สุสานท่านปู่ตรงไหน"

วิญญาณพ่อบ้านรีบรายงาน"อยู่สุสานประจำตระกูลขอรับ"

"นำทาง"

ซาสึเกะตั้งท่าจะไปด้วยแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นสีหน้า เค้าควรให้เธอไปเคารพปู่ของเธอ

...

ซากุระมาเคารพสุสานปู่ของเธอ และมองด้วยสายตาอันว่างเปล่า"ช็อคเหมือนกันนะคะ ที่หนูตื่นมามีลูกและสามีแบบนี้ แต่ท่านปู่ก็อยู่มานาน ร้อยกว่าปีแล้ว...หลับสบายสินะคะ"

เธอไม่ร้องไห้ เธอไม่เสียใจ เพราะความตายคือสิ่งที่อยู่คู่กับมนุษย์"วิญญาณไปเกิดแล้วสินะ"

ซาโตรุที่แอบตามมาเอ่ยถาม"ทำไมแม่ไม่เศร้าเลยล่ะครับ"

"จะร้องไห้ทำไม ไม่เกิดประโยชน์ ความตายน่ะ อยู่คู่กับมนุษย์ทุกคน ถึงพยายามหลีกหนีเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้นหรอก มาทะเลทั้งที ไปเล่นน้ำกันไหม"

"ไปครับ ไป"

.....

ซากุระจูงมือซาโตรุกลับมาจากสุสานก็เจอพ่อหน้าดุ จ้องเขม็ง"แสบนักนะไอ้ลูกคนนี้"
ซาโตรุส่งยิ้มกวนๆใส่พ่อ ก่อนจะชวนแม่"แม่ครับๆไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเถอะ ไปกันเถอะพี่ๆ ผมว่าพ่อ คงไม่ชอบน้ำทะเลนัก" เพราะมาทะเลทีไรไม่เห็นพ่อลงน้ำสักที

ซากุราอิรีบหนุนน้องชาย"ไปกันเถอะ ผมรู้ว่าพ่อคงไม่ชอบน้ำทะเล"

ซากุระไม่สนใจนัก เธอรีบเข้าบ้านไปพร้อมสั่งให้เหล่าวิญญาณภูติรับใช้นำเสื้อผ้าสมัยที่เธอยังเด็กออกมาเปลี่ยน เช่นเดียวกับลูกๆ ซาสึเกะแสยะยิ้ม"เล่นงี้ใช่ไหม ไอ้เด็กพวกนี้"คอยดูเถอะ เค้าจะพาเเม่ไปสวีตให้ดู

.....

ไม่นาน เหล่าเด็กๆก็เปลี่ยนชุดออกมา แว๊บแรกก็ทำเอาซาสึเกะ งงเป็นไก่ตาแตก ว่าคนไหนแม่ คนไหนลูก เพราะซายูริกับซากุระเหมือนกันมากแต่เพราะ ซากุระไว้ผมสั้น ซายูริไว้ผมยาวและการแต่งชุดว่ายน้ำก็ไม่เหมือนกัน ซายูริ แต่งบิกินี่สีแดง น่าถ่ายเอาไปยั่วไอ้ว่าที่ลูกเขย จริง ส่วนซาราดะเองก็ไม่น้อยหน้าเธอสวมบิกินี่สีดำสุดเซ็กซี่ ถึงจะเซ็กซี่ไปหน่อยแต่ไม่เป็นไร มันเป็นวัยรักสวยรักงามของลูกๆนี่นา ส่วนซาซามินั้นสวมชุดว่ายน้ำวันพีชแขนกุน มีกางเกงสีฟ้าสลับขาว เหมือนซาโตรุ น่ารัก...

ซาโตรุ รู้ใจพ่อจึงนำกล้องสไลด์ตัวถ่ายพี่สาวให้ 

ซาคาคิมองพี่ชายที่มีซิกแพค "อิจฉา...."

ซาสึเกะปลอบลูกชาย"ออกกำลังกายบ่อยๆก็มีเองแหละ"

ซากุระที่สวมทูพีชสีดำ ไปที่ทะเลและกระโดดลงน้ำไป ซาสึเกะจึงไปเปลี่ยนชุดบ้าง เหล่าเด็กๆไม่ได้ตามเซ้าซี้ด้วยเข้าใจว่าแม่ของพวกเค้าอยากจะอยู่คนเดียว 

ซาสึเกะเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเป็นกางเกงขายาวสีดำ ที่ก่อนหน้าคุณภรรยาเคยซื้อให้ มาใส่และรีบลงน้ำไป โดยไม่รอให้ไอ้พวกลูกๆได้แซวแน่

ซาราดะ ซายูริ และซาซามิมานอนอาบแดดที่ริมหาด เช่นเดียวกับซากุราอิและซาคาคิ ส่วนไอ้ตัวร้ายซาโตรุน่ะเหรอ แกล้งส่งรูปซาราดะ ซายูริ ไปให้ใครบางคน เท่านั้นแหละโดนส่งข้อความมาถาม แต่มีหรือ เค้าจะบอก ปล่อยให้ลงแดงตายไปนั่นแหละสนุกพิลึกจริงๆเก่งแค่ไกนก็ตามมาไม่ได้หรอก

"นี่ๆซาโตรุ ไปเล่นปาบอลกัน"ซาซามิถือลูกบอลสีสดมาหาฝาแฝด

"ได้สิ มาเล่นกัน"

...

ซาสึเกะตอนนี้กำลังว่ายน้ำในทะเลแต่สายตาก็พยายามมองหาภรรยาตัวน้อยอยู่"ไปไหนของเค้านะ"

จากนั้นเค้าก็ใช้เนตรวงแหวนมองหาภรรยาก็เห็นว่าแม่ตัวดีกำลังดำน้ำเล่น เหมือนจะไปที่ไหนสักที่ เมื่อเห็นเป้าหมายเค้าจึงดำน้ำตามลงไปบ้าง

...

หญิงสาวที่กำลัวดำน้ำตอนนี้เธอมุ่งหน้าไปยังที่ๆเธออยากอยู่เงียบๆ เธอดำน้ำมาถึงถ้ำใต้น้ำที่ๆมีอากาศหายใจ ร่างบางขึ้นมานอนแผ่บนพื้นถ้ำอย่างอ่อนล้า

"ทำไมนะ เราถึงเหนื่อยง่าย สงสัยมีลูกล่ะมั้ง"เพราะถ้าตอนเด็กๆเธอดำน้ำอึดมาก แต่เธอเองก็อดแปลกใจกับร่างกายตัวเองไม่ได้เพราะที่หน้าท้องมีรอยแผลเป็นราวกับว่าถูกแทง และกลางหลังที่ถูกดาบฟันอีก แผลอะไร แถมเธอใช้พลังตรวจดูก็ไม่ได้

"อยู่นี่เอง"

"นี่ลุง"ร่างบางสะดุ้งโหยง

"เรียกลุงมากๆชั้นสะเทือนนะ"

"นี่...ถามอะไรหน่อยสิ"

"อะไร"

"ชั้นได้รอยแผลนี่มาจากไหนเหรอ"มือบางชี้ไปที่หน้าท้องแบนราบที่มีรอยแผลเป็นของดาบถูกแทง

ร่างสูงขมวดคิ้วเค้าไม่ชอบมัน"ไม่ต้องรู้"

"อะไรนะ"

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้"ว่าจบชายหนุ่มจัดการคล่อมภรรยาตัวน้อยไว้โดยรวบมือทั้งสองไว้เหนือหัว

"จะทำอะไร"

"เธอก็น่าจะรู้ดีนะ"

ซากุระเกิดกลัวและพยายามดิ้นสุดกำลัง"ปล่อยนะ ปล่อย"

การที่ภรรยาขัดขืนนั้นทำสามีตัวโตเริ่มมีอารมณ์จึงโน้มหน้าบดจูบอย่างดูดดื่มและแล้วแม่ตัวร้ายก็สิ้นฤทธิ์หยุดดิ้นนอนนิ่งน้ำตาปริ่มๆเหมือนเด็กน้อยที่โดนรังแก ทำเอาคนตัวโตใจไม่ดี

"อย่าร้องนะ"

"หึ"

"อย่าโกรธนะ คนดี เราจูบออกบ่อยไป"

เด็กสาวพลิกตัวหนี ตอนนี้เธอไม่อยากคุยกับใคร เธออยากจะหลับแบบไม่ตื่นขึ้นมาอีกมากกว่า

ซาสึเกะรู้สึกว่าทำแรงเกินไปจึง"ชั้นแค่โมโหตัวเอง"

"..."

"โมโหตัวเองที่ปล่อยให้เธอต้องมีรอยแผลพวกนี้ ถึงเธอจะบอกว่า นักรบย่อมมีบาดเเผลแต่สำหรับชั้นเธอคือผู้หญิงที่เข้มแข็งและบอบบางนะ อย่าโกรธชั้นเลยนะ ซากุระ..."

ซากุระไปยอมพูดด้วย แต่ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวหอมแก้มเธออย่างอ่อนโยน หวังว่าเธอจะหายโกรธเค้าเสียที

"เดี๋ยวอยากกินอะไรไปเที่ยวไหนบอกได้เลยนะ เมียจ๋า"

"ขนม"

"หื้อ..อยากกินขนมอะไรล่ะ ใช่พุดดิ้งแมงโก้รึเปล่า"

"รู้..."

"รู้สิ แต่ตอนที่ชั้นซื้อขนมให้เธอนั้นเป็นพุดดิ้งแอปเปิ้ล น่ะนะ"

"เหรอ"

"งั้นพรุ่งนี้ เราไปเดตกัน แต่ตอนนี้ นอนพักก่อนเถอะ"

....

ซาสึเกะมองหน้าภรรยาวัยเยาว์ในยามหลับ ก็เห็นว่าน้ำตาเธอไหล...เธอคงจะเสียใจสินะ...ถึงตอนปกติจะไม่แสดงออกแต่พอหลับแล้ว...ความรู้สึกคงอยากจะปลดปล่อยบ้าง...

หลับนาน ภรรยาคนสวยก็ลืมตาตื่น เค้าจึงใช้ซูซาโนโอะพาเธอขึ้นบกทันที

...

ซาซามิล่ะจากการเล่นบอลกับฝาแฝดไปหาคุณแม่ผมสั้นก่อนจะกอดแน่น "คุณแม่ขามาเล่นกันไหม"

"ได้ๆมาเล่นกัน"

"เย้ ดีใจจังเลย"

ซาโตรุ"ผมเล่นด้วยๆ"

สามคนแม่ลูกมาเล่นโยนบอลชายหาดกันอย่างสนุกสนาน

ซาสึเกะมองภรรยาตัวน้อยที่ดูร่าเริงขึ้นมาบ้าง

ซาราดะนึกหมั่นไส้ป๊ะป๋าจึงแกล้งถาม"ทำไมป๊ะป๋าถึงได้แปลงร่างเป็นเด็กตอนสิบสองล่ะคะ"

"ก็พ่ออายุห่างกับแม่เกือบสองปีนะ"

งั้นป๊ะป๋าลองแปลงร่างตอนอายุสิบขวบได้ไหมคะ"

"ห๋า!?"

โฮคาเงะคนสวยทำแก้มป่อง"ป๊ะป๋า อายหม่าม้าใช่ม้า"

ซากุราอิสนับสนุนพี่สาว"พ่อ เตี้ย กว่าแม่ใช่ม้า"เค้าแกล้งเน้นคำว่า เตี้ยแบบเน้นๆ 

"ชั้นตอนเก้าขวบไม่ได้เตี้ยนะ!"

สองพี่น้องประสานเสียง"เหรอออออ"

"จริง ไม่เชื่อเรียกแม่แกมาวัดส่วนสูงกันเลย"

"ครับ/ค่า"

...

ซากุระละจากการเล่นบอลกับสองแฝดตามลูกชายลูกสาวคนโตมา

ซากุราอิยิ้ม"ช่วยยืนเทียบกับพ่อหน่อยนะคร้าบแม่"

"เอ๋???"

ซาสึเกะใช้คาถาแปลงร่างเป็นเด็กเก้าขวบ เท่านั้นแหละ ลูกๆทุกคนเอ่ยพร้อมกันว่า

"พ่อเตี้ยกว่าแม่!!"

คนเป็นพ่อเจ็บจี๊ดแต่มันคือเรื่องจริง เธอในตอนนี้ตัวสูงม้ากมาก ส่วนซากุระพยายามกลั้นขำเต็มที่ ก่อนจะเอ่ยกับลูกๆด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม"เอาน่า คุณตอนโตก็น่าจะตัวสูงใหญ่ชั้นนะ เด็กๆอย่าล้อพ่อสิ"

ซากุราอิผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกชายหัวแก้ว หัวแหวนของแม่เข้าสวมกอดแม่"ผมแค่หยอกพ่อเล่นเท่านั่นแหละคร้าบ"

ซาสึเกะคืนร่างเดิม เห็นว่าภรรยาตัวมีรอยยิ้มก็ดีไป ไม่งั้นเค้าอาจจะฉะกับไอ้ตัวแสบสักยกก็ได้

ซาสึเกะตรงเข้าไปอุ้มภรรยา"ไปคุยกัน ตามประสาผัวเมีย"

"ชั้นอยากเล่นกับเด็กๆนะ"

"อยากไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ"

"ก็อยากแต่ไม่ใช่ตอนนี้"

"น่า เด็กๆโตแล้ว เราไปเที่ยวกันเถอะนานๆทีชั้นจะหนีงานนะ"

เหล่าลูกๆทั้งหกเห็นบรรยากาศฟรุ้งฟริ้งกระดิ๊งแมว แกมชมพูก็คิดแบบเดียวกัน...รู้สึกเป็นส่วนเกิน...

...

หลังจากเล่นน้ำเรียบร้อย ก็พากันอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ ด้วยต้องเปลี่ยนกำหนดการเพราะงานเทศกาลใกล้จบแล้ว ซาสึเกะจึงได้พาภรรยาในร่างเก้าขวบไปเดตโดยที่เค้าได้ใช้คาถานินจาเปลี่ยนตอนอายุ12 ค่อยสูงกว่าหน่อย 

ซากุราอิมองน้องสาวคนเล็กที่ไม่ค่อยพูดที่ดูเหมือนว่าจะมองแต่แม่

"มีอะไรอยากจะพูดกับแม่เหรอ ซาซามิ"

"ก็...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แต่หนูรู้สึกมีกำลังใจ..."

"หือ?"

"ก็สักวันหนูจะต้องสวยเหมือนแม่และพี่ๆไงคะ คุณแม่ตอนนี้เท่มากๆเลย"

ซาโตรุโอบกอดฝาแฝด"ใช่เลยครับเฮีย แม่เท่แบบนั้นแต่โตมาสวยแบบนี้สุดยอด"

พี่ชายคนโตนึกสงสารน้องสาวคนเล็กไม่น้อยที่เปรียบเสมือนร่างโคลนพ่อถึงจะไม่เท่าซาคาคิแต่ดูห้าวเป้ง ทั้งๆที่จริงแล้วนิสัยเรียบร้อยขี้อายสุดๆแถมป๊อบในหมู่สาวๆอีก

"ไปเที่ยวกันไหม"

"ไปค่ะ"

ซาคาคิได้รับโทรศัพท์จากที่ทำงาน

"ครับ"สีหน้าของหนุ่มผมก้นเป็ดดูตกใจเมื่อปลายสายเอ่ยบางอย่าง"เข้าใจแล้วครับ"

ซายูริที่นั่งเล่นริมทะเลหันมาถามฝาแฝด"มีอะไรเหรอ ซาคาคิ"

"เอ่อ...เรื่องยาย้อนวัยน่ะ...คือว่า..."

...

ซากุระที่จำใจต้องสวมชุดแบ๊วๆและวิกผมสีน้ำตาลถักเปียมาเดตกับว่าที่สามีในอนาคตที่ปลอมตัวหาวิกผมทองมาสวมปิดผมก้นเป็ด งานเทศกาลฤดูร้อนของเอโดะมีคนมากหน้าหลายตามาท่องเที่ยวดูเหมือนว่าจะมีคนมาเที่ยวมากกว่าสมัยเธอซะอีก

"คนเยอะนะ"

"เอโดะเจริญขึ้นมากนี่นา"

ซาสึเกะทำใจป๋าซื้อนู่นนี่นั่นเอาใจภรรยามากมายและได้พาไปยังโซนม้านั่งที่เงียบๆไกลตาผู้คน

"นี่...ถามอะไรหน่อยสิ ทำไมนายถึงรักชั้น"

"คงเป็นเพราะละครที่เธอเเสดงและความอ่อนโยนหวังดีของเธอล่ะมั้ง ที่ทำให้ชั้นหลงรักเธอหัวปักหัวปรำแบบนี้ ตอนนั้นเราฟันฝ่าอุปสรรคมากมายกว่าจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้านะ"

"งั้นเหรอ"เด็กสาวนำยากิโซบะมากิน"อร่อยจัง"

ซาสึเกะบ่น"เลอะแล้ว"

"ไหน เช็ดให้หน่อย"

ร่างสูงโน้มตัวลงจูบภรรยาทำเอาคนโดนจูบอึ้งอึนทำอะไรไม่ถูก

ปุ๊ง!

ควันขาวได้ปรากฏซาสึเกะรีบคืนร่างเตรียมต่อสู้ 

แต่เมื่อควันขาวจางหายก็ปรากฏร่างของบอบบางของภรรยาคนงามในวัยปัจจุบัน

"ที่นี่ เอ๊ะ!?"ซากุระในวัยสี่สิบกว่ารีบเอามือปิดบังกายเพราะคับจนชุดปริเกือบโป๊ 

คนเป็นสามีรีบอุดเลือดกำเดาก่อนจะถอดผ้าคลุมของตัวเองมาคลุมภรรยาและสะกดอารมณ์ส่วนต่ำ....ยุหนอ พ่องหนอ อยากกินหน่อ เราลูกหกแล้วหนอ กลับบ้านก่อนค่อยจัดหน่อ โอเค....

"ที่รักนี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ"

ไม่พูดพร่ำฮัมเพลง คนเป็นสามีรีบช้อนตัวภรรยาพาย้ายมิติไปยังบ้านที่โคโนฮะเป็นการด่วนก่อนจะข้อความถึงพวกลูกตัวแสบว่าตนกับแม่กลับบ้านแล้ว...

...

"ท่าทางยาจะหมดฤทธิ์แล้วนะครับ"ซาคาคิอ่านข้อความที่พ่อส่งมา

ซากุราอิปลง"แก่แล้วยังมีน้ำยานะพ่อ"

ซายูริ"ทางโรงพยาบาลโทรมาบอกว่ายาหมดอายุสินะ ซาคาคิ"

"อื้ม..."

ซาราดะ"จะเอาไงต่อล่ะพวกเรา"

ซาโตรุที่อุ้มชิโร่ไว้"ค้างที่นี่สักคืนดีไหมครับ ขี้เกียจกลับแล้ว"

ซาซามิ"นั่นสิคะ พวกเราแล่อยให้พ่อแม่อยู่ด้วยกันสองต่อสองดีกว่า พี่ซาราดะจะได้พักด้วย"

พี่สาสคนโตอุ้มน้องสาวมากอด"รู้ใจพี่มากเลย"

หกพี่น้องต่างหัวเราะพร้อมกัน

...

บ้านอุจิวะ


แม่กวางน้อยกำลังจ้องมองหมาป่าที่จ้องเขมือบเธอ

"ที่รัก จะทำอะไร"

"ก็...มีความสุขกับเธอยังไงล่ะเมียจ๋า"

"เราจะห้าสิบแล้วนะ"

"เธอยังสวยเสมอในสายตาชั้น"

"เราลูกหกแล้ว"

"เราทำหมันแล้ว ยอมๆชั้นเถอะ"

หญิงสาวไม่อาจเถียงอะไรแล้ว เธอคงต้องสมยอมเค้าด้วยความเต็มใจ โดยปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์หื่นกามจัดการเธอ....

...

เหล่าอุจิวะชิวเด้นกลับมาถึงบ้านที่โคโนฮะพร้อมเจ้าหมาอ้วนชิโร่ก็ต้องปลงกับออร่าสีชมพูของพ่อแม่ ชินเเล้ว อยู่ด้วยกันมาจวนจะห้าสิบ รักยังหวานเหมือนเดิม



จบจ้ะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Sky@dragon จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 10:43

    น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ

    #6
    0
  2. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 19:07

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    อัพอีกๆนะ รอๆ

    #5
    0
  3. วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:29

    อ๊ายhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png เขินอ่ะ

    #4
    0
  4. วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 14:49

    อัพอีกนร้าาา

    #3
    1
    • 9 ธันวาคม 2561 / 14:50
      จะรีบมาอัพเลยค่า ขอเวลาหน่อย ไรท์ไม่ค่อยสบาย หวัดมาเยือน..
      #3-1
  5. #2 k a r e p 2 5 4 4
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 21:20

    น่ารักมาก

    #2
    0
  6. วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:29

    เอาอีกๆชอบๆ

    #1
    0