คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Naruto ตำนานใหม่ ตระกูลอุจิวะ ภาคพิเศษ ยังไงก็รักเธอ

โดย Sky@dragon

จะทำยังไงเมื่อ อุจิวะ ซาสึเกะวัยสิบหกมาเจอกับครอบครัวของตัวเองในอนาคต เรื่องราวป่วนๆจึงบังเกิด งานนี้ท่าจะวุ่นซะแล้วสิ

ยอดวิวรวม

2,800

ยอดวิวเดือนนี้

40

ยอดวิวรวม


2,800

ความคิดเห็น


21

คนติดตาม


65
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.ค. 62 / 09:48 น.
นิยาย Fic Naruto ӹҹ Сب Ҥ ѧ䧡ѡ Fic Naruto ตำนานใหม่ ตระกูลอุจิวะ ภาคพิเศษ ยังไงก็รักเธอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เมื่ออุจิวะ ซาสึเกะ ย้อนเวลามาที่อนาคต เพื่อพบกับครอบครัวของเค้า อันได้แก่ ภรรยาคนสวยอย่าง ฮารุโนะ ซากุระ และสี่แสบจอมป่วนอย่าง  อุจิวะ ซาราดะ อุจิวะ ซากุราอิ สองแฝด  อุจิวะ ซาคาคิ และอุจิวะ ซายูริ
งานนี้ท่าจะยุ่ง เพราะอุจิวะChildrenจะต้องปกป้องชื่อเสียงของพ่อของพวกตนให้ได้ แถมยังต้องปกป้องคุณแม่คนสวยที่ดูเหมือนว่าคุณพ่อในวัยละอ่อนจะพยายามเข้าหาอี๊ก งานนี้จะจบอย่างไร เชิญชมได้เลยจ้า

อุจิวะ ซาสึเกะ วัยละอ่อน ยังเป็นอาชญากรระดับS อายุ 16


ฮารุโนะ ซากุระ หรือ อุจิวะ ซากุระ คุณแม่ยังสาว สวย อายุ 38 (แต่หน้าตายังเหมือนสิบแปด)


อุจิวะ ซาราดะ อายุ 17 ลูกสาวคนโตสุดรักสุดหวงซาสึเกะในปัจจุบัน หนึ่งในผู้ที่เหมาะสมที่จะเป็นโฮคาเงะ



อุจิวะ ซากุราอิ (ขอเปลี่ยนรูปนะ) อายุ 14 ลูกชายคนโตผู้เก่งกาจ และรักและหวงแม่ที่สุด และเป็นไม้เบื่อไม้เมาของพ่อมาโดยตลอด และเป็นหนึ่งในผู้ที่เหมาะสมที่จะเป็นโฮคาเงะ



อุจิวะ ซาคาคิ อายุ 5 ลูกแฝดที่เหมือนซาสึเกะราวกับพิมพ์เดียว เห็นเด็กๆแบบนี้ แต่จริงๆเก่งสุดๆแถมหวงแม่มาก แต่เป็นเด็กที่มีความคิดอ่านแบบผู้ใหญ่ที่ใจเย็น เก่งวิชาแพทย์



อุจิวะ ซายูริ อายุ 5 ลูกแฝดตัวน้อยที่ซาสึเกะในยุคปัจจุบันหวงมาก น่ารักถอดแม่มาหมดเห็นน่ารักๆแบบนี้แต่จริงๆมีพรสวรรค์ด้านการใช้คาถาสายฟ้า ทั้งๆที่ยังไม่ได้เบิกเนตรวงแหวน







เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.ค. 62 / 09:48


อุจิวะ ซาสึเกะ วัยสิบหก กำลังเดินทางไปล่าแปดหางแต่ทว่า เกิดเหตุบางอย่างทำให้เค้าผลัดหลงกับทีมและมาปรากฏตัวที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง...
บ้านอุจิวะ...
บ้าน่า..บ้านเรามีคนอยู่ด้วยเหรอ ใคร!
"คุณพ่อ กลับมาแล้วเหรอครับ"เด็กชายวัยห้าขวบท่าทางสุภาพ เอ่ยทัก แต่สิ่งที่น่าตกใจคือใบหน้าของเด็กคนนี้ เหมือนกับเค้าในวัยเด็กไม่มีผิด!
"เธอชื่ออะไร"
เด็กชายเอียงคอพินิจคนตรงหน้า "อุจิวะ ซาคาคิ ว่าแต่เนตรสังสาระของคุณพ่อไปไหนซะแล้วล่ะครับ"
...เดี๋ยวนะ ไอ้นี่ เรียกชั้นว่าพ่อ แกก็คือลูกชั้นน่ะสิ เนตรสังสาระคืออะไร ชั้นมีแต่เนตรวงแหวน...
"ซาคาคิ กลับมาแล้วเหรอ"
ซาสึเกะหันไปก็เห็น เด็กหนุ่มรูปหล่อวัยไม่เกินสิบห้า ในชุดเสื้อแขนยาว กางเกงสีขาว คล้ายกับการแต่งตัวของเค้าสมัยเกะนิน ผมสีดำ ตาสีเขียว ผิวขาว เด็กหนุ่มคนนั้นจ้องมองเค้าอย่างพินิจ
"ใครน่ะ"
"ไม่รู้ครับพี่ แต่เค้าเหมือนพ่อมากเลย"
คนที่ถูกเรียกว่าพี่ จ้องเขม็ง "นายเป็นใคร"
"ชั้นต่างหากที่ต้องถาม เธอชื่ออะไร"
"อุจิวะ ซากุราอิ"
...ซากุราอิ ...ซากุรา...อิ...ซากุระ อย่าบอกนะว่า!...
"อ้าว เด็กๆกลับมาแล้วเหรอ"เสียงหวานใสของร่างบอบบางในชุดเดรสเเขนกุดยาวคลุมเข่าสีแดงอิฐ ที่ซาสึเกะหันไป ต้องเบิกตากว้าง...สวย...
นั่นคือสิ่งที่เค้าคิดได้เป็นอย่างเเรก ด้วยรูปร่างบอบบางแต่หุ่นดี ชนิดที่อกอิ่มเกินตัว เอวนั้นค่อดกิ่ว ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีกุหลาบ ผิวขาวเนียนสวย เข้ากับตากลมโต ผมสีชมพูยาวสยาย 
"ซากุระ..."
ตาสีมรกตสวยจ้องมองคนเรียกชื่อ เพียงสบตาก็ทำเอาหนุ่มน้อยวัยสิบหกใจสั่น จะไม่ให้สั่นได้ยังไงก็เล่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ซะขนาดนั้น ห่างกันไม่ถึงคืบกลิ่นหอมซากุระอ่อนๆโชยมาจากร่างบอบบาง มือบางแสนนุ่มนิ่มเอื้อมมาแตะที่ศีรษะของเค้าอย่างแผ่วเบา
"อย่างงี้นี่เอง"ร่างบอบบางถอยห่าง "เราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะค่ะ"เธอหันหลังนำเค้าเข้าไปในบ้าน
พอเด็กหนุ่มจะเดินตามไป ก็โดนเด็กชายสองคนมากั้นกลางไว้ราวกับว่าไม่อยากให้เค้าใกล้
...หวงกันจัง...
ซากุระนำว่าที่สามีในอดีตมานั่งที่ห้องนั่งเล่น ซาสึเกะสังเกตว่า ภายในบ้าน เครื่องเรือนบางตัวก็ยังเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างเพิ่มเข้ามา 
"นั่งก่อนนะ จะรับชา กาแฟ หรือนม ดีล่ะ"
"อะไรก็ได้"
หญิงสาวนึกอยากแก้เผ็ดว่าที่สามีวัยสิบหกจึงเอ่ยขึ้น "งั้นน้ำหวานผสมน้ำตาลยี่สิบช้อน"
"เฮ้ย!จะบ้าเหรอ"(ปล.ซาสึเกะเกลียดของหวานนะจ๊ะ ของชอบนั้นคือข้าวปั้น โดยเฉพาะไส้ปลา และมะเขือเทศ)
"ก็ไม่เลือกซักทีนี่นา อย่างเธอคงต้องกินน้ำหวาน เผื่อว่าความดุในตัวจะลดลงนะ"
ซาสึเกะหน้าหงิกอยากจะต่อยหญิงสาว...หน้าก็ออกจะสวยไหง กวนเบื้องล่างมากขนาดนี้...
ซากุราอิพอเข้าใจความหมายที่มารดาว่ากระทบ ไอ้หัวเป็ด นี่
ซาคาคิเด็กน้อยวัยห้าขวบเอ่ยตามความรู้ที่เคยรู้มา "แม่ครับ คนที่กินของหวานมากๆจะหงุดหงิดง่ายนะครับ ยกเว้นช็อกโกแลตนะ มันก็เหมือนหมา ถ้ากินของหวานมากๆจะดุนะ"
ซาสึเกะหันขวับ...ไอ้เด็กนี่จะขยี้ทำไม เดี๋ยวนะ แม่?...เด็กหนุ่มมองสาวร่างบอบบางอย่างไม่เชื่อสายตาเพราะรูปร่างของหญิงสาวนั้นเหมือนคนที่ไม่เคยมีลูกมาก่อน
"เอ้า เลือกสิจะดื่มอะไร ถ้าเหล้าคงจะไม่ได้ นั่นของสามีชั้น นมก็ดีนะ สมอายุดี"
"ทำอย่างกะเธอแก่นักแหละ"
"ชั้นอายุสามสิบแปดแล้ว สามีชั้นก็จะสี่สิบอีกสามเดือน"
จบประโยคทำเอาเด็กหนุ่มผู้เป็นอาชญากรระดับSตกตะลึง เธอคนนี้อายุสามสิบแปด แก่กว่าเค้ารอบหนึ่ง แต่หน้าตาดูเด็กกว่าเพื่อนร่วมทีมหญิง คารินเสียอีก เธอดูสดใส ไร้ริ้วรอย แถมเธอมีลูกที่โตเป็นควายแต่ยังดูสวยใส โลกนี้มันอยู่ยาก!
"งั้นนน้ำชาก็พอ แล้วซาคาคิ ซากุราอิของว่างวันนี้เป็นแพนเค้กที่แม่ทำเองเลยนะ"
ซาคาคิ"เย้^O^"
ซากุราอิ "ครับ"
ไม่นาน แพนเค้กทำมือฝีมือคุณแม่ก็มาเสิรฟพร้อมนม ส่วนของซาสึเกะเป็นข้าวปั้นใส่ปลาย่างกับน้ำชา
"กินซะแล้วเราค่อยคุยกัน"
"ชั้นไม่กิน"
หญิงสาวมองหน้าอย่างมีชัย"งั้น..."เธอผิวปากอยู่ครู่ก็มีเจ้าสี่ตีนตัวอ้วนกลมวิ่งมา หญิงสาวหยิบข้าวปั้นจากจานของเด็กหนุ่ม เอาล่อสัตว์เลี้ยง "ไง อยากกินไหมชิโร่ ข้าวปั้นนี่ไส้ปลาย่างเชียวนะ"
"โฮ่ง"
เมื่อรู้ว่าเป็นของโปรด เด็กหนุ่มรีบคว้ามาจากมือบางแล้วเคี้ยวเข้าปากอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...อร่อย!...
ซากุระอุ้มเจ้าชิโร่ สุนัขพันธุ์ชิบะมากอดอย่างอารมณ์ดี ...คิดจะดื้อกับเธอ ยังเร็วไปล้านปีนะ ซาสึเกะคุง...
ซากุราอิกับซาคาคิลอบมองการกระทำของมารดากับชายที่ท่าทางคล้ายบิดา...เล่นกับใครไม่เล่น...
หลังจากที่กินของว่างเสร็จ หญิงสาวจึงดูนาฬิกาข้อมือ "ซาคาคิ"
"ครับ"
"ไปให้อาหารพวกมุมุได้แล้วจ้ะ"
เด็กชายตอบรับทันที และรีบวิ่งไปหลังบ้าน 
เด็กหนุ่มผู้มาจากอดีตทวนคำ"มุมุ?"
"พวกเหยี่ยวที่สามีของชั้นให้พวกลูกๆเอาไว้ใช้งานค่ะ"
"สรุปว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้น และเธอคือซากุระใช่มั้ย"
"ตอนนี้คุณเดินจากมาจากอดีต และชั้นคือฮารุโนะ ซากุระ ไม่สิ ตอนนี้คือ อุจิวะ ซากุระ ภรรยาของอุจิวะ ซาสึเกะ เราแต่งงานเมื่อสิบเจ็ดสิบแปดปีก่อน มีลูกสี่คนคือ ซาราดะ ซากุราอิ ซาคาคิและซายูริ  ตอนนี้ซาราะกับซายูริไปหายายที่อยู่ต่างแคว้น อีกสองเดือนถึงจะกลับ ส่วนสามีที่น่ารักของชั้นเค้าไปทำภารกิจต่างแคว้น และบังเอิญว่ามิติของพวกคุณทั้งสองเกิดผิดเพี้ยนทำให้สามีของชั้นอยู่ระหว่างห้วงมิติเวลา ส่วนคุณมาอยู่ที่นี่ซึ่งก็คือ อนาคต"
งานนี้ทำเอาสองหนุ่มต่างวัยและฐานะตาโต
ซาสึเกะได้สติจึงถาม "เธอรู้ได้ยังไง"
"ชั้นมีเชื้อสายองคเมียวจิ เรื่องการส่งกระเเสจิต พลังจิต ถอดวิญญาณ และการเข้าไปดูเหตุการณ์ความคิดในหัว สำหรับชั้น หมูๆ"
"และชั้นจะกลับไปได้ยังไง"
"ไม่รู้ เดี๋ยวชั้นจะไปปรึกษากับโฮคาเงะให้นะคะ ระหว่างนี้ อย่าซนจนบ้านพังล่ะ ซากุราอิ"
"ครับ"
"อย่าไปทะเลาะกับคุณพ่อนะ คิดซะว่าตาคนนี้เป็นอากาศก็พอแต่อย่าออกเพ่นพ่านเดี๋ยวชื่อเสียงพ่อเราเสียหาย"
หญิงสาวตรงไปนำเสื้อคลุมสีขาวมาสวมก่อนจะออกไปข้างนอก แต่
"คุณแม่คร้าบ..."ซาคาคิวิ่งเข้ามากอดเอวของแม่ทันที"ไปไหนเหรอครับ"
หญิงสาวจับแขนลูกชายให้คลายอ้อมกอดแล้วย่อเข่าเสมอเด็กน้อย"ไปทำธุระน่ะจ้ะ แม่วานให้ลูกเป็นกรรมการห้ามมวยพี่ชายเราทีนะ แม่กลัวว่าพี่ชายเราจะอัดคุณลุงคนนี้เป็นเป็ดป่นซะก่อน"
เด็กน้อยรับคำอย่างแข็งขัน"ครับ"
ซาสึเกะวัยสิบหกหน้าหงิก...นี่หล่อนเห็นชั้นเป็นเด็กรึไง...
พอลับร่างหญิงสาว ซาคาคิก็เข้ามาสะกิดชายหนุ่มผู้เป็นแขก ก่อนจะถามอย่างเป็นมิตร"ไปนั่งเล่นที่หลังบ้านกันไหมครับ"
"ไม่ต้องมา..."พอตาคมดำสบเข้ากับตาสีดำราวกับกวางน้อยไร้เดียงสา ก็ไม่อาจปฏิเสธได้...โว้ย!!!...เค้าจำต้องตามเด็กตัวเล็กไป โดยที่ซากุราอิเดินตามหลังไปห่างๆเพราะห่วงน้องชาย ข้างๆคือเจ้าชิโร่ สุนัขแสนรู้
เด็กหนุ่มสังเกตว่าเครื่องเรือนหลายอย่างก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก แต่บรรยากาศนั้นดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ไม่เหมือนสมัยเด็กและสายตาของเค้าก็ไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายที่ถูกวางไว้มากมาย และที่เด่นที่สุดคือรูปครอบครัวที่มีสมาชิหกคนและหนึ่งตัว นั่นคือตัวเค้าในอนาคตกับภรรยาและลูกๆ เด็กน้อยสองคนหนึ่งในนั้นคือซาคาคิกำลังกอดเจ้าสุนัขแสนรู้ ส่วนเด็กหญิงแก้มยุ้ยกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเค้า เด็กหญิงตัวน้อยที่ถอดแบบแม่มาหมด ช่างน่ารัก คงจะเป็นคนเดียวที่เหมือนแม่ นอกนั้นเด็กๆจะเหมือนพ่อหมด ทุกคนดูมีความสุข
"เร็วๆเข้าสิครับคุุณลุง"
"เออๆ..."
หลังบ้านของบ้านอุจิวะในตอนนี้มีต้นไม้มากมายดูร่มรื่นย์ นั่นทำให้เค้านึกถึงตอนที่เค้าฝึกคาถาไฟในวัยเยาว์ แถมไม่ไกลมีกรงเหยี่ยวสี่ตัว เป้าซ้อมปาดาวกระจาย  ด้านข้างมีอาวุธวางไว้ ทั้งดาบ มีดสั้น ธนู หน้าไม้โดยเฉพาะดาบนั้นมีหลายเล่ม  ไม่ไกลนั้นเป็นป่าเขตของอุจิวะ ที่ๆสำหรับคนในตระกูลจะฝึกวิชา เค้ารู้สึกว่าที่ป่านี้แถบซ้ายดูเตียนๆและพื้นดินดูเละเป็นหลุมเป็นบ่อเหมือนโดนทุบด้วยแรงมหาศาล
ซาคาคิมองไปทางที่เตียนๆ"ผลงานยัยซายูริ ตอนเป็นคู่ซ้อมให้กับอาเจ๊ซาราดะ"
"ซาราดะอายุเท่าไหร่ล่ะ ซายูริด้วย"
"อาเจ๊อายุสิบแปดแล้วครับ ส่วนซายูริอายุเท่าผม เราเป็นฝาแฝด อายุ ห้าขวบ"
"และทางตรงนั้น ก็ฝีมือแกด้วยนี่นา ซาคาคิ"ซากุราอิเอ่ยขึ้น เค้าถึงตอนที่สองแฝดมาเป็นคู่ซ้อมให้กับพี่สาวคนโต สะเทือนไปทั่ว
ซาสึเกะนึกอยากจะรู้"ซาคาคิ เธอเบิกเนตรวงแหวนได้รึยัง"
"ยังครับ"
"งั้นเหรอ"นั่นสินะ ก็ยังเด็กอยู่เลยแต่ท่าทางจะเก่งใช่ย่อย "แล้วแกล่ะ"
คนถูกถามยักไหล่ "ก็ไม่เท่าไหร่ ถ้าอยากรู้ก็ต้องประลองกันนะครับ"
"หึ น่าสนใจ"
อีกด้าน...
ห้องทำงานของโฮคาเงะ
นารูโตะกอดอกอย่างกลุ้มๆเมื่อเพื่อนรักอยู่ในห้วงมิติเวลาเพราะเหตุมาจากมิติบิดเบี้ยว แถมตัวตนในอดีตยังมาอยู่ในตอนนี้เสียอีก "มีทางเดียวคือต้องถอดรหัสคัมภีร์เปิดประตูมิติิ แล้วนำซาสึเกะกลับมาแล้วส่งตัวตนในอดีตกลับไป"
"นานเท่าไหร่ล่ะนารูโตะ"
"เร็วสุดเดือนหนึ่ง"
"ก็ดี ตอนนี้ซาราดะกับซายูริไม่อยู่ ถ้าอยู่ล่ะก็บ้านวุ่น แค่นี่ก็วุ่นวายพอดี"
ชิกามารุกำชับ"ระหว่างนี้ก็อย่าให้หมอนั่นออกไปไหนล่ะ"
"อื้ม ขอตัวก่อนนะ"
...

"หึ! ใช้ได้ๆ"ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ฝีมือของซากุราอินับว่าร้ายกาจ กระบวนท่าการใช้ดาบนั้นไม่น่าจะใช่แบบนินซู"ใครสอนแกใช้ดาบ ใช่ชั้นรึเปล่า"
ซากุราอิกระชับดาบในมือตั้งท่าเตรียมพร้อม แล้วเอ่ยปนหอบ"ไม่ใช่ ลุงของผมต่างหาก"
สองพ่อลูกเริ่มใช้เนตรวงแหวนชารินกันเข้าห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งคู่รู้สึกสนุกที่ได้สู้กับคนที่มีฝีมือสูสีแบบนี้ โดยเฉพาะซาสึเกะที่แอบภูมิใจลึกๆไม่ได้ ที่เลือดเนื้อเชื้อไขในอนาคตมีความสามาถถึงขั้นนี้ แสดงว่าเค้าในอนาคตต้องชอบให้ลูกชายมาเป็นคู่ซ้อมตลอดแน่ ...เสียดาย...ถ้าชั้นกลับไปได้ พวกแกไม่มีสิทธิ์เกิด!...
สองพ่อลูกก็เข้าห้ำหั่นกันอีกรอบ
ซาคาคินั่งมองการต่อสู้ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา"อาเฮียดูสนุกจังเลยน้า...อิจฉาจัง อยากเบิกเนตรได้ไวๆ"ที่ผ่านมาเค้าพยายามเรียน ฝึกฝนให้เก่งขึ้น เพื่อที่จะเป็นกำลังให้กับพวกพี่ๆ พวกพี่ๆต้องการล้างมลทินของตระกูลที่บรรพบุรุษโดนบังคับให้ทำ ถึงจะเบิกเนตรไม่ได้แต่เค้ากับฝาแฝดก็จะพยายามใช้ควาสามารถด้านอื่นเข้ามาทดแทน เพื่อสักวัน โฮคาเงะ จะเป็นคนที่มาจากตระกูลอุจิวะ ทุกคนจะยอมรับในตระกูลอุจิวะ
"คิดอะไรอยู่ลูก ดูเครียดเชียว"
"คุณแม่"
รอยยิ้มอันเเสนอ่อนหวานผุดขึ้นบนหน้าของซากุระ เธอมองการต่อสู้ของสองพ่อลูกที่คนภายนอกอาจจะมองว่าเป็นการห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สำหรับครอบครัวเธอรู้สึกว่าทั้งคู่กำลังเล่นสนุก สนุก สนุกจนสะใจ แต่เธอเริ่มสังเกตว่าทั้งคู่เริ่มอ่อนแรงและดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเริ่มไม่ไหว 
"ซากุราอิ!"
เจ้าของนามละจากการต่อสู้ กระโดดมาหาแม่ทันที 
ซาสึเกะตะโกนลั่น"มาสู้กันให้รู้ผลก่อน!"
ซากุระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณน่ะควรรู้ลิมิตตัวเองนะ ขอบอกให้หายโง่ ถ้าขืนสู้ตาแกบอดแน่"
ภาพตรงหน้าของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นไหว ก่อนสติจะดับวูบแต่ยังไม่ทันที่จะล้ม ซากุราอิก็เข้าไปประคองได้ทันการ
ถึงจะไม่ชอบขี้หน้า แต่คนๆนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นบุพการีในอดีตก็จำต้องช่วยล่ะนะ เด็กหนุ่มจัดการแบกคนที่สลบขึ้นบ่าแล้วพาไปที่บ้าน เมื่อพามาที่ห้องๆหนึ่งซาคาคินำฟูกมาปูให้อย่างรู้งาน พร้อมนำอ่างไม้ใส่น้ำพร้อมผ้าและชุดปฐมพยาบาลพร้อม 
ซากุระยิ้มให้พร้อมลูบหัวลูกชายคนเก่ง"เก่งมากจ้ะลูก"
ซากุราอิถามเสียงเรียบ"อาการเค้าล่ะครับ"
"เป็นห่วงรึ?"
"ไม่ แต่แค่แปลกใจ ทำไมเค้าดูล้าๆ"
หญิงสาวเริ่มอธิบายเหตุผล"เค้าไม่เคยปล่อยให้ร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่ ดีแต่ใช้พลังจักระฟื้นฟูเอง ทำให้ร่างกายล้าสะสม"
ซาคาคิออกความเห็น"ใช้คาถาเล็กน้อยและปล่อยให้ร่างกายได้พักใช่มั้ยครับ"
"จ้ะ แม่จัดการเอง"หญิงสาวประสานอินแล้วใช้พลังรักษา เพียงห้านาที สภาพร่างก็เริ่มฟื้นฟู
"แม่รบกวนซาคาคิไปหาชุดของยูกาตะมาทีนะ แล้วช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้เค้าที ส่วนซากุราอิ ลูกก็ไปพักได้แล้ว เผื่อพรุ่งนี้มีภารกิจนะ แม่จะไปต้มข้าวต้ม"
"ครับ"
...
...เย็น...นี่คือความรู้สึกแรกที่เค้าได้สัมผัสและ
...เปียก รวมแล้วสบายตัว แต่ใครกัน ใครทำอะไรเรา...
...เอ๊ะ ทำไมหวิวๆ...
เปลือกตาที่อ่อนล้าค่อยปลือ แล้วกระพริบสองสามทีเพื่อรับแสง "ที่นี่..."พอมองที่ตัวก็พบว่าถูกเปลี่ยนชุดเป็นยูกาตะสีดำแล้ว แต่อาจไม่เรียบร้อยสักเท่าไหร่ ว่าแต่ใครเปลี่ยนให้ล่ะ
"ตื่นแล้วเหรอครับ"
พอหันไปก็เห็นซาคาคิที่กำลังอ่านหนังสือเล่มหนาร้องถาม "หิวน้ำมั้ยครับ"
"นี่ชั้น..."
"คุณลุงนอนไปสามชั่วโมงครับ หิวไหม อยากกินน้ำรึเปล่า เดี๋ยวผมจะไปบอกแม่นะ"
"เอ่อ..."
"แม่คร้าบ..."
"ไวจริงๆ ไอ้เด็กนี่..."
ไม่นาน
หญิงสาวผมชมพูก็เข้าห้องมาพร้อมถาดอาหารในมือ อาหารนั้นเป็นข้ามต้มส่งกลิ่นหอมฉุย 
"รู้สึกตัวแล้ว กินเองได้ไหม"
"อย่าดูถูกชั้น!"
"แหม...มีแรงตะคอกแบบนี้ ค่อยหายห่วงนะ เดือนจากนี้ถือซะว่าให้ร่างกายได้พักผ่อนก็แล้วกันนะ"หญิงสาวนั่งลงข้างๆก่อนจะวางถาดอาหารไว้
"หนึ่งเดือน? หมายความว่ายังไง"
"ก็หมายความว่าอีกหนึ่งเดือน คุณจะสามารถกลับไปที่ช่วงเวลาที่แท้จริงของคุณยังไงล่ะคะ ระหว่างนี้คุณก็พักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ อย่าออกไปไหน"
เด็กหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ "ถ้าชั้นกลับไป เตรียมบอกลาเด็กพวกนั้นได้เลย"
หญิงสาวผลักอีกฝ่ายออกจากแผ่วเบา แล้วเอ่ยขึ้นราวกับผู้ใหญ่ที่ไม่ถือสาเด็ก "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะ อ้อ ขอบคุณซาคาคิด้วยล่ะ เค้าเป็นคนเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้คุณเลยนะ"
"เด็ก5ขวบ เนี่ยนะ!?"
"ใช่ ทานข้าวต้มเองได้สินะ ชั้นวางไว้ตรงนี้ล่ะ เดี๋ยวมาเก็บ"
ซาสึเกะพยายามจับช้อนแต่...มือสองข้างดันเจ็บมาก...
"อะ..."ช้อนที่ตักข้าวต้มแล้วเป่าถูกนำมาจ่อที่ปาก โดยหญิงสาวผมชมพู "เจ็บมือไม่ใช่เหรอ กินซะสิ เป่าให้แล้ว ตอนนี้คุณรักษาตัวให้หายก่อนเถอะนะ"
เด็กหนุ่มจำใจต้องอ้าปากรับข้าวต้มที่อีกฝ่ายป้อนให้อย่างไม่เต็มใจ 
หญิงสาวคอยเป่าและป้อนข้ามต้มให้ อย่างอ่อนโยน พร้อมเช็ดปากให้อย่างอ่อนโยน และป้อนน้ำเป็นการตบท้าย
"ชั้นในตอนนี้คงจะงี่เง่าน่าดู"
"หึ คุณในตอนนี้ต่างหากที่งี่เง่า เอาแต่ใจ จะว่าไปแล้ว...ก็ไม่ต่างจากเทวดาน้อยที่โดนความมืดครอบงำหรอก"
"นี่เธอ..."
"สามีของชั้น เค้าเป็นคนน่ารัก เป็นผู้ชายอบอุ่นที่รักครอบครัว และเป็ฯคนที่สืบทอดเจตนารมย์ของพี่ชาย เป็นวีรบุรุษเงาที่อยู่เบื้องหลังคอยปกป้องทุกคน"หญิงสาวอมยิ้มเมื่อนึกถึงสามี
รอยยิ้มของเธอชวนให้คนเจ็บใจสั่นอย่างประหลาด
"อ่า กินข้าวกินน้ำและยาครบแล้ว พักผ่อนซะนะ พรุ่งนี้คงอาบน้ำไหวจะได้สบายตัวมากขึ้น"ว่าจบก็ส่งยิ้มให้พร้อมกับ"ฝันดีนะ..."
พอหญิงสาวออกจากห้องไป เด็กหนุ่มฟุ่บหน้าลงบนตัก ใบหน้านั้นแดงก่ำ"บ้าเอ๊ย! ทำไม..."ทำไมใจเต้น อย่าลืมสิ ยัยนี่อายุจะสี่สิบแล้ว แต่...เธอก็เป็นเมียเราในอนาคตนี่หว่า...โอ๊ยสับสน!...
วันต่อมา...
ซาสึเกะรู้สึกสดชื่นมาก...รู้สึกสบายราวกับอยู่บ้าน บ้าจริงนี่คือบ้านเรานี่นา!...ไม่ได้หลับอย่างสบายใจแบบนี้นานแค่ไหนนะ...
...เสียงเพลง...
...ใครร้องกัน เพาะจัง...
เด็กหนุ่มยันกายลุกขึ้นจากฟูกก่อนจะออกไปตามที่มาของเสียงเพลงก็พบว่า...
ร่างบอบบางผมสีชมพูกำลังเล่นซามิเซ็งพร้อมกับร้องเพลงอยู่ ภาพนั้นช่างน่ามอง ตอนนี้เธอสวมยูกาตะสีเหลืองอ่อนลายดอกบัวขาว ผมที่ยาวรวบต่ำดูสวยงามราวกับเจ้าหญิง ไม่ไกลก็พบว่าซาคาคิกำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์...เด็กหน๋อ เด็ก... พอเค้าหันไปมองนาฬิกาก็เห็นว่า...บ่ายสาม..."นี่เรา หลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ข้าวของเธอ วางอยู่บนโต๊ะนะ"หญิงสาวนำซามิเซ็งไปเก็บ แล้วนำหนังสือเล่มโตมาอ่านโดยไม่สนใจคนที่เป็น แขก เลยสักนิด
หลังจากกินข้าวเสร็จ หญิงสาวก็ล้างจานให้เพราะเห็นว่ามือของอีกฝ่ายไม่สามารถล้างจานได้
"ต้องการอะไรอีกมั้ย? อย่าเสียงดัง ซาคาคิถึงมีนิสัยเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่ชอบให้ากวนตอนนอนกลางวัน คิก เหมือนใครบางคนนะ ที่อารมณ์เสียทุกครั้งที่โดนกวน"
"ไอ้เด็กนั่นไปไหน"
"มีภารกิจน่ะค่ะ"หญิงสาวนำหนังสือที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อ"ถ้าเบื่อ ก็ดูทีวีได้นะ แต่ไม่มีหนังให้ดู เพราะคนในครอบครัวไม่ค่อยชอบดูหนังที่บ้าน"
"ฝีมือดาบของเจ้าเด็กนั่น ใครเป็นคนสอน"
"ญาติชั้นเอง"
"ไม่ได้เป็นนินจาสินะ"
"ค่ะ เค้าเป็นซามูไร สามีของชั้นก็ถ่ายทอดวิชาให้เค้าเยอะมาก และเด็กคนนั้นก็นำวิชาดาบที่เรียน มาปรับปรุงเป็นวิชาเฉพาะของเค้า"
ซาสึเกกะจึงเดินไปที่หลังบ้านแทน แต่ดันไปสะดุดตาเข้ากับอัลบัมภาพของครอบครัวอุจิวะ 5 อัน ทุกอันจะมีชื่อ ซาราดะ, ซากุราอิ , ซาคาคิกับซายูริ , ภาพทั่วไปและสุดท้าย ภาพแต่งงาน
ชายหนุ่มนำอัลบัมรูป ภาพทั่วไป กับ ภาพแต่งงาน มานั่งดู
ภาพแต่งงาน...ซากุระช่างงดงาม ชุดแต่งงานขาวบริสุทธิ์ ส่วนเค้าสวมชุดแต่งงานสีดำ ใบน้าดูมีความสุข พอดูไปเรื่อยๆก็เห็นภาพเค้ากับเธอจูบกัน...
หน้าของเด็กหนุ่มก็แดงขึ้นมาเฉยๆ...หลังจากแต่งงานก็ต้อง...ความจริงที่ผ่านมา เค้าไม่เคยคิดเรื่องผู้หญิงเลย วันๆเอาแต่ฝึก และคิดแผนการตลอด ไม่ได้คิดเรื่องรักๆใคร่ๆเลย ...ทำไม เธอถึงเลือกที่จะแต่งงานกับชั้นล่ะ...
ขณะที่กำลังดูรูปภาพเพลินๆก็ไปสะดุดตาเข้ากับรูปๆหนึ่งคือ ซากุระ ที่ด้านล่างภาพเขียนเอาไว้คือ อายุ20 ดูจากภาพน่าจะอยู่ในงานเลี้ยงที่ไหนสักที ผมของเธอสั้นปะบ่าและติดกุหลาบดำทางซ้ายเข้ากับชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเลยเข่าสวมถุงน้องสีเดียวกัน รองเท้าส้นสูงสีแดงสด รวมๆแล้วช่างเซ็กซี่ เพราะชุดสีดำนั้นช่างขับผิวขาวผ่องของเธอเสียจริงๆ แถมหน้ายังถูกแต่งอย่างปราณีต 
"เอาอัลบัมรูปมาดูแล้ว ก็นำไปคืนที่ด้วยนะคะ"เสียงหวานร้องทัก
ทำเอาคนที่กำลังดูอัลบัมรูปสะดุ้ง หน้าแดงพูดไม่ออก
หญิงสาวมองสามีวัยละอ่อนด้วยสายตาอ่อนโยน สิ่งหนึ่งที่เค้าไม่เคยเปลี่ยนคือ ปากแข็ง "โหยหารึเปล่า"
"..."
"โหยหาความรัก ความอบอุ่น ครอบครัว...คุณโหยหามันใช่มั้ยคะ"
อีกฝ่ายไปตอบอะไรหญิงสาวก็ถือวิสาสะนั่งข้างๆ"บางสื่งที่เสียไป แม้ไม่อาจเรียกคืนมาแต่...สิ่งใหม่ที่เข้ามาแทนก็อาจวิเศษไม่แพ้กัน ชั้นรู้ว่าการสูญเสียมันน่ากลัว มันเจ็บปวดนะ"
"อยากจะพูดอะไรกันแน่"
"ก็อยากให้คุณเลิกทิฐิและกลับใจค่ะ ถึงแม้ว่ามันจะส่งผลต่อเวลานี้ก็ตาม..."
คำพูดของหญิงสาวมันแฝงนัยยะบางอย่าง ทั้งคู่สบตากัน ทำเอาเด็กหนุ่มรู้สึกหวั่นไหว กับตาสีมรกตสวย รอยยิ้มที่อ่อนหวานของเจ้าหล่อนเสียจริงๆ และเธอก็พูดถูก เค้าโหยหาความรัก ความอบอุ่นและครอบครัว...ลึกๆในใจนั้นเค้ากับนึกอิจฉาตัวเองที่อยู่ในช่วงเวลานี้เสียเหลือเกิน ได้มีครอบครัวที่อบอุ่นแม้จะไม่เหมือนเดิม มีภรรยาคนสวยที่รู้ใจคอยเคียงข้าง เค้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูกเยอะ จวนจะครบโหล แบบนี้ 
"แม่คร้าบ...ผมหิว"เสียงของซาคาคิดังขึ้น
"จ้า"หญิงสาวลุกไปหาลูกชายตัวน้อยที่มาอ้อดอ้อน เธออุ้มพ่อตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน
เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกหมั่นไส้เจ้าเด็กน้อยทันที...ช่างมาถูกจังหวะจริงๆ...
"ของว่างกินอะไรดีน้า..."คุณแม่วัยสาวเอ่ยถามลูกชายตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน
"ข้าวปั้นปิ้งๆ ผมอยากกินข้าวปั้นปิ้ง แต่ผมก็อยากกินบาบีคิวด้วยอ่ะครับ"
หญิงสาวยิ้มพลางคิดเมนูของว่าง "งั้นข้าวปั้นปิ้งไส้ไก่บาบีคิวก็แล้วกัน ลูกต้องช่วยแม่นะจ๊ะ"
เด็กชายกอดคอพลางซุกหน้าเข้ากับคอแม่อย่างรักใคร่ ก่อนจะลอบมองหน้าแขกที่มาอาศัยแล้วยิ้มเยาะ
...อย่าหวังว่าจะได้ใกล้แม่ชั้นเลย ตาลุงหัวเป็ด!...
ซาสึเกะกัดฟันกรอดๆเมื่อโดน เด็กน้อยเยาะเย้ย ...แกจงใจตื่นมาขวางชั้นใช่ไหม ไอ้ลูกเป็ด...เค้าตัดสินใจแล้วว่า หนึ่งเดือนที่อยู่ที่นี่ อยากจะใช้ชีวิตสงบๆพักผ่อนให้ร่างกายฟื้นตัวและใกล้ชิดสาวสวย ซึ่งก็คือภรรยาในอนาคตไม่ใช่ใครอื่นแต่ตอนนี้เค้ารู้แล้วว่ามันไม่ง่ายเพราะเธอดูไว้ตัวมากแถมลูกชายสองคนก็เหมือนหมาที่คอยเฝ้าไม่ให้ใครเข้าใกล้แม่ แต่พอนึกๆดูเธอทำถูกแล้วที่มองเค้าเป็นเด็ก ถึงจะเป็นสามีภรรยาแต่ก็ถือว่าอยู่กันคนละช่วงเวลา และเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมที่สุด 
เด็กหนุ่มเอ่ยเบาๆด้วยรอยยิ้ม"แต่เธอทำชั้นหวั่นไหวนะ ซากุระ"
....
ช่วงค่ำในวันเดียวกัน
ซาราดะก็โทรเข้ามา
[หม่าม้า ทำไมหนูโทรหาป๊ะป๋าไม่ติดล่ะคะ]
"เกิดปัญหานิดหน่อยจ้ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ว่าแต่สนุกไหมที่เอโดะ"
"สนุกดีค่ะ แต่กำหนดการกลับอาจจะเร็วขึ้นนิดหนึ่งนะคะ"
"อ้าวทำไมจ๊ะ"
"พอดี มีภารกิจเข้ามาในอีกสามวันน่ะค่ะ เดี๋ยวจะพาซายูริกลับไปด้วยกันเลย"
"งั้นซาราดะ แม่มีเรื่องจะต้องบอกลูกหน่อยนะ และเรื่องนี้อย่าให้น้องรู้ด้วย"จากนั้นซากุระก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับลูกสาวจบ คนเป็นแม่ก็ลอบถอนหายใจตอนนี้เธอมายืนเฝ้าหน้าห้องน้ำที่ตอนนี้สามีวัยละอ่อนกับลูกชายคนเล็กที่กำลังอาบน้ำด้วย ดูเหมือนว่าจะเข้ากันได้ หญิงสาวนึกถึงเหตุการณ์ก่อนอาบน้ำ
...
'แม่คร้าบๆ'
'จ๊ะ'
'อาบน้ำกันๆ'เด็กชายถือกะลามังไม้ที่ใส่เป็ดยางสีเหลืองพร้อมผ้าขนหนู
แต่แล้ว
ร่างเล็กๆของซาคาคิก็โดนหิ้ว โดยคนที่มาอยู่ด้วย 'แกน่ะมาอาบน้ำกับชั้นเลย เจ้าลูกเป็ด'
เด็กน้อยดิ้นทันทีพร้อมปฏิเสธ'ปล่อยนะ ปล่อยๆ ผมจะอาบกับคุณแม่'
'โตแล้ว อาบกับชั้นดีกว่า อยากได้คนช่วยถูหลัง'
'ไม่อาววววว'
...
"กลับมาแล้วครับ"ซากุราอิในชุดโจนิน เข้ามาในบ้าน และได้ยินเสียงแว่วๆของน้องชายคนเล็กดังขึ้น
...ซาคาคิเป็นอะไร...
พอวิ่งมาที่ห้องอาบน้ำ
"แม่ครับ ซาคาคิล่ะ"
"อาบน้ำกับพ่อจ้ะ"
"เป็นห่วงสินะ เลยมาเฝ้าแบบนี้"
"ช่วยไม่ได้นี่นา แม่กลัวบ้านพังนี่ เดี๋ยวคุณพ่อบ่นอีก"
"เหรอครับ"
"กลับมาเหนื่อยๆ กินข้าวมารึยัง"
"ยังครับ วันนี้ภารกิจก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่ไปฝึกรุ่นน้องเท่านั้น"
"งั้นแม่ไปตักข้าวให้ลูกดีกว่า ส่วนซาคาคิ วานลูกช่วยยืนเฝ้าให้ทีนะ"
"ครับ"
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างกายรู้สึกสดชื่นมาก สำหรับซาสึเกะ รู้สึกมีความสุขที่ได้เเกล้งลูกเป็ดน้อย โดยการพามาอาบน้ำด้วย แรกๆก็ดิ้นต่อมา มันแกล้งสาดน้ำใส่อย่างสนุก แต่เค้ารู้ดีว่าแม่ของเด็กน้อยดูจะไม่ไว้ใจเค้าสักเท่าไหร่ หึ เค้าไม่ทำอะไรเจ้าลูกเป็ดน้อยหรอกแต่ถ้าเป็นแม่ของลูกเป็ดล่ะก็ไม่แน่ (เฮ้ย! แกชอบสาวแก่เหรอ?: ไรท์ /ก็แกแต่งบทเองนี่หว่า ความจริงจะแก่จะเด็กถ้าคนมันจะรักก็รักโว้ย!:ซาสึเกะ)

มื้อเย็นของบ้านอุจิวะช่างเงียบเชียบเด็กๆต่างกินข้าวอย่างเรียบร้อย แต่แววตาของซาคาคิคงจะเหงาๆ

หลังจากกินเสร็จ ซากุระก็เล่าให้ฟังเรื่องที่ซาราดะจะกลับมาที่บ้านเร็วกว่ากำหนด สองหนุ่มอมยิ้มนิดๆความจริงเป็นซากุราอิต่างหากที่เป็นคนโทรไปแจ้งพี่สาว พร้อมขอให้กลับมาช่วยดูแลแม่ ลำพังเค้ากับน้องชายคงเอาไม่อยู่ เค้าดูออกหรอก ว่าพ่อที่มาจากอดีต กำลังหลงรักแม่เค้า ความจริง พ่อของเค้าก็เคยเล่าให้ฟังว่า ตัวเองนั้นหลงรักแม่ตั้งแต่เป็นเกะนินด้วยกันแล้ว เพียงแต่ความแค้นมันบังตาทำให้ไม่ได้แสดงออกมา แต่สิ่งที่ตระกูลโดนกระทำมันก็...น่าแค้นแต่เค้ากับพี่น้องคิดแล้วว่า การแก้แค้นต่อโคโนฮะให้กับตระกูลที่ดีที่สุดก็คือ โฮคาเงะคนต่อไป...ต้องเป็นคนจากตระกูลอุจิวะ เท่านั้น เพียงแต่ตอนนี้ต้องพยายามปกป้องแม่แล้วรอพ่อกลับมา 
คืนนั้นซาคาคิก็ปรี่มากอดเอวแม่พร้อมอ้อนขอไปนอนด้วย แต่...ซาสึเกะมีเรื่องที่อยากจะถามหญิงสาว
"ซากุระ ชั้นมีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อย"
หญิงสาวยิ้มบาง "เรื่องอะไรรึคะ ถ้าไม่สำคัญเอาไว้คุยพรุ่งนี้นะคะ ชั้นรู้สึกง่วงเต็มที ไปกันเถอะ ซาคาคิ"
"ครับ..."
ซาสึเกะรู้สึกไม่ชอบใจซักเท่าไหร่ 
"หึ"
ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มอีกคนจะเยาะเค้า...ไอ้เด็กนี่...
พอกลับมาที่ห้อง ก็เห็นว่ามีใครบางคน นั่งเฝ้าอยู่
"ใคร!"
"ผมเองครับ"ซากุราอิเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม"พอดีว่า ผมร้อน เลยขอมานอนตรงหน้าห้องคุณหน่อย ว่ากันตามจริง ผมไม่ต้องขอหรอก เพราะบ้านนี้คือบ้านของผมอยู่แล้ว"
"ระแวงอะไรชั้นรึเปล่า..."
"ไม่นี่ครับ ผมจะนอนตรงไหนมันก็เรื่องของผม คุณคือคนที่มาอาศัยนะ อย่าลืมซะล่ะ"
"ดูท่าทาง แกในตอนนี้จะเหม็นขี้หน้าชั้นสินะ"
"ถูกต้อง เหม็นมากกว่าพ่อตัวเองด้วยนะครับ"
ถ้าไม่ติดว่าร่างกายแย่ล่ะก็ จะซัดเปรี้ยงแล้ว 
"ขอตัวก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์..."เด็กหนุ่มจากห้องไป
...บ่ายวันต่อมา...
สิ่งที่ซาสึเกะได้เห็นคือ ซูซาโนโอะ รูปแบบสมบูรณ์ ที่เป็นนักรบหญิงสวมเกราะสีชมพู บินข้ามหัวตรงไปยังหลังบ้าน
ซากุราอิยิ้ม "มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ..."
"กลับมาแล้วค่าาาา..."เสียงใสๆของเด็กหญิงวัยห้าขวบชุดกระโปรงสีแดงโบกไม้โบกมือในอ้อมแขนของหญิงสาวผมดำยาวผิวขาวชุดสีแดง เข้ากับชุดสีแดง ที่เด่นที่สุดคือ เนตรวงแหวนกระจกเงามื่นบุปผาแบบใหม่ภายใต้แว่นสีแดงสดคู่นั้น...ที่ใช้ซูซาโนโอะ
พลังจักระที่สัมผัสได้นั้น ช่างมหาศาล...นี่เค้ามีลูกออกมาเป็นปีศาจรึไง...
"กลับมาแล้วค่ะ และก็..."หญิงสาวยิ้มบางเอ่ยเสียงแผ่ว แต่พออ่านปากได้ว่า'ยินดีที่ได้พบนะคะ ป๊ะป๋า'
ซายูริกระโดดออกจากอ้อมแขนพี่สาว เข้ามากอดแม่ ซากุระยิ้มหวานอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาหอมแก้ม"แก้มลูกแม่ นุ๊ม นุ่มจัง ทำไมกลับกันเร็วจัง"
ซายูริเข้ามากอดคอแม่"ก็เพราะหนูกับพี่จ๋าคิดถึงแม่จ๋า นี่คะ"
"เหรอจ๊ะ"
"ค่ะ หม่าม้า"ซาราดะนึกชมน้องสาวคนเล็กที่ช่วยกลบเกลื่อนแทนตนได้ 
สำหรับซาสึเกะ เด็กหญิงตัวน้อย ช่างน่ารักน่าเอ็นดู แต่เค้าจะหารู้ไหมว่า...เห็นน่ารักๆแบบนี้ แต่ร้ายสุดๆ...
เด็กหญิงตัวน้อยลงจากอ้อมแขนแม่ ตรงไปหาคนแปลกหน้า เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
"สวัสดีค่า คุณเป็ดดำ"
ซาสึเกะหน้าหงิกทันที...ไม่น่ารักเลย!...
"ไม่ชอบชื่อนี้เหรอคะ งั้น คุณเม่น คุณแพนด้า คุณ..."
"พอที! เรียกชั้นว่า ซาสึเกะ"
"ซาสึเกะ ชื่อเหมือนคุณพ่อเลย แต่คุณพ่อเท่กว่าตั้งเยอะนะ อ๊ะ!"ซากุราอิเข้ามาอุ้มน้องสาวตัวน้อย
"เข้าบ้านเถอะ อย่าไปกวนคุณลุงเป็ดดำคนนี้เลยนะ ซายูริ"
"อื้อ!"
ซาสึเกะกำหมัดแน่น นึกอยากจะสะบันหน้าเจ้าเด็กนั่น
ซาราดะที่เห็นเหตการณ์โดยตลอด ก็ตรงเข้ามากระซิบ "ระวังน้องชายของหนูเอาไว้ให้ดีล่ะ เห็นอย่างนั้นเค้ามีพลังเนตรที่แข็งแกร่งกว่าหนูอีกนะ"ว่าจบเด็กสาวก็เข้าบ้านไป

...มันแกร่งกว่าเธออีกรึ...

ซากุระอุ้มซาคาคิเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ซาสึเกะอยู่ข้างนอกแต่เพียงลำพัง
"หึ ประมาทไม่ได้เลยแฮะ..."
...
ช่วงค่ำ

จู่ๆก็มีข้อความเข้าที่โทรศัพท์ของซากุระ'ยัยโหนก มาดื่มกัน ที่ร้านเดิม อิโนะ'
ซากุระคิด...พักบ้างก็ดี มีซาราดะอยู่คงไม่เป็นไร...
"เด็กๆแม่ไปข้างนอกหน่อยนะ ฝากซาราดะดูแลน้องๆด้วยนะจ๊ะ"
"ค่า หม่าม้า"
หญิงสาวเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดเป็น ชุดเดรสสีสายเดี่ยวสีดำ สวมเสื้อคลุมลูกไม้สีแดงทับ เข้าคู่กับรองเท้าส้นเตี้ยสีแดง ใบหน้าแต่งเล็กน้อย
ซาสึเกะมาดักที่หน้าประตู"แต่งตัวสวยจะไปไหน"
"เรื่องของชั้น คุณห้ามออกไปไหน"
"งั้นเธอก็ห้ามออกไป พอผัวไม่อยู่บ้านก็ออกลายเลยนะ"
"เรื่องของชั้น"หญิงสาวผลักอีกฝ่ายเต็มแรงจนหน้าแทบทิ่มกำแพง ตลบท้ายหญิงสาวก็แลบลิ้นใส่อีก
ซาสึเกะจับหน้าของคน"แสบนักนะ ยัยนี่นิ"
"เป็นอะไรไหมคะ"เสียงเล็กๆร้องถาม
"ไม่เป็นอะไร"
"แล้วทำไมเลือดกำเดาไหลล่ะคะ"
"ชั้น.."พอจับหน้าก็พบว่าเลือดกำเดาไหลเป็นทางเชียว
"ไปทำแผลก่อนเถอะ"เด็กหญิงเข้ามาจับแขนพร้อมออกแรงลาก ทำเอาตัวของคุณพ่อวัยละอ่อนแทบปลิวเพราะแรงช้างของหนูน้อยผมชมพู
"เบาๆยัยหนู"ร่างของซาสึเกะลอยมานั่งบนโซฟา
ซาคาคิดที่กำลังอ่านหนังสือเงยหน้าถาม "ไปหกล้มที่ไหนมาล่ะครับ"
ซาสึเกะสบถ"ไม่ใช่เรื่องของเธอ"
ซายูริได้ทีจึงแหย่ "แย่จังน้า...ที่โตเป็นควายจนหมาเลียตูดไม่ถึงยังหกล้มหน้าทิ่มกำแพงอีก"
"เฮ้ย!พูดให้ดีๆหน่อย"
ซาคาคิเดินไปหยิบชุดปฐมพยาบาล"นั่งนิ่งๆเถอะ จะทำแผลให้ คุณหัวเป็ด"
สองแฝดต่างช่วยปฐมพยาบาลให้คนตัวโตเพียงครู่ก็เสร็จ
ซาสึเกะนึกอยากจะรู้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยเบิกเนตรได้รึยัง "ยัยหนู"
"คะ"
"เบิกเนตรได้รึยัง"
"ยังเลยค่ะ แต่พวกหนูใช้คาถาธาตุน้ำ ดิน ลม ไฟและสายฟ้าแล้วนะคะ นี่ไง"จักระสายฟ้าสีขาวค่อยๆแปรรูปเป็นนกน้อยที่โผล่บินบนมือน้อยๆ
ทำเอาคุณพ่อวัยละอ่อนตกตะลึง...บ้าน่า แค่5ขวบ สามารถควบคุมพลังจักระได้อิสระ ทั้งๆที่ไม่มีเนตรวงแหวน...
"แล้วเราล่ะ ถนัดอะไร"เค้าหันไปถามแฝดพี่บ้าง
"ผมใช้คาถาเหมือนยัยนั่นแหละครับแต่ ผมถนัดคาถาลวงตาและคาถาแพทย์มากกว่า"
...เหลือเชื่อ ตระกูลอุจิวะ ไม่เคยมีนินจาแพทย์เลย สงสัยเจ้าเด็กนี่คือคนแรกเลยสินะ คนน้องมีแรงช้างสารกับพรสวรรค์การใช้คาถาสายฟ้า คนพี่เป็นนินจาแพทย์สินะ ส่วนอีกสองคน เจ้าเด็กซากุราอินั่น...ถ้าจะซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้เยอะ เหมือนกับยัยเด็กแว่นนั่น...นี่เรามีลูกออกมาเป็นปีศาจน้อยๆรึเนี่ย...


อีกด้าน...
"เราจัดการพาตัวเจ้านั่นไปไว้ที่มิติเวลาแล้ว บ้านนั้นก็เหลือแต่เด็กกับผู้หญิงแล้วนะ"
"อย่าประมาท ผู้หญิงคนนั้น ถึงจะดูอ่อนแอ แต่ก็ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้เยอะ"
"หึ ถึงจะเก่ง แต่ที่พวกเราต้องการคือ เด็กแฝดคู่นั้น ถึงจะยังไม่ได้เบิกเนตรแต่อีกหน่อยคงจะแข็งแกร่งมาก ถ้าจับมันมา แล้วเลี้ยงดูไว้ คงจะเอามาใช้งานได้"
"ก็ดี...อีกสามวัน ลงมือ"
....
ตกดึก 
ซากุระที่เดินพาเพื่อนตัวแสบไปส่งที่บ้าน เธอถึงกลับมาที่บ้านได้ "อากาศร้อนแฮะ..."หญิงสาวถอดเสื้อคลุมลูกไม้มาถือไว้ เผยให้เห็นร่างที่สวมเดรสสายเดี่ยวสีดำอันขาวผ่อง อมชมพู เธอเดินมาถึงบ้านอุจิวะ ก็เห็นว่าใครบางคนยืนมองหน้าตึงอยู่ แต่มีหรือเธอจะสนใจ...
"ทำไมกลับมาดึกแบบนี้"
"ไปส่งอิโนะน่ะค่ะ"หญิงสาวตอบเสียงเรียบแล้วตรงไปที่ตู้เย็นดื่มน้ำเย็นเพื่อคลายร้อนและลดแอลกอฮอล์ในตัว
ซาสึเกะหน้าหงิก กลิ่นเหล้าและการที่เธอแต่งตัวที่เผยผิวขาวๆแบบนี้ มันทำให้เค้าหงุดหงิด ...ถ้าเจอตัวเราในอนาคตเมื่อไหร่จะบอกให้ขนาบยัยนี่หนักเลย...
พอดื่มน้ำเสร็จ ก็อยากจะไปนอนแต่
ตุ้บ!
ร่างบอบบางของซากุระถูกเหวี่ยงมาที่โซฟาไม่ทันตั้งตัว 
"หึ!พอผัวไม่อยู่ก็ แรดเต็มที่เลยนะ"ซาสึเกะเค้นยิ้มคนใต้ร่าง ลูกๆน่ะเหรอ ช่วยไม่ได้เหรอ เค้าอุตส่าห์ล็อคประตูหน้าต่างห้องของเด็กแฝดและยัยแว่นนั่นรวมถึงใช้เนตรวงแหวนให้เจ้าเด็กแสบที่เฝ้าหน้าห้องหลับไปนะ
ซากุระมองไปที่คนตัวสูงที่กำลังคร่อมตัวเองด้วยสายตาที่เรียบเฉย
"หึงเหรอ?"
"ไม่ใช่ แต่ชั้นไม่ชอบ ที่เธอทำแบบนี้!"
หญิงสาวยังเอ่ยเสียงเรียบและใจเย็น"นั่นล่ะเค้าเรียกว่าหึง อย่าซึน"
เด็กหนุ่มอึกอักเสมองทางอื่น
ซากุระส่ายหน้ากับสามีวัยละอ่อน...ซาสึเกะนะซาสึเกะ ไม่ว่าจะเป็นตอนไหนสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนก็คือ ความซึนและความขี้หึงนั่นแหละ อะไรที่ขึ้นชื่อว่าของเค้า ก็ต้องเป็นของๆเค้า งั้นเล่นแบบนี้ดีกว่า...รอยยิ้มผุดบนหน้าของซากุระและมือบางลูบแก้มนั้นเบาๆ"เด็กน้อย..."
คนตัวโตพลันหน้าแดง "อย่ายั่วชั้นนะ"
"เค้าไม่ได้กอดสามีที่รักเลย ขอกอดหนุ่มน้อยให้กระชุ่มกระชวยหน่อยนะ"
ร่างของเด็กหนุ่มสั่นสะท้าน นี่เค้ากำลังจะเสร็จหล่อนเหรอ!?
"แต่ว่า...ง่วงแล้ว นอนดีกว่า"
ซาสึเกะมองตาแทบถลน แต่...
'จึ้ก'สองนิ้วเรียวจิ้มหน้าผาก ไม้ตาย ของอิทาจิ "ไปนอนเถอะนะ ซาสึเกะคุง"
เด็กหนุ่มนิ่งราวกับถูกสาป ยอมลุกออกจากตัวหญิงสาวทันที แต่...ดูเหมือนว่า หญิงสาวจะประมาทซาสึเกะขึ้นคร่อมอีกรอบงานนี้เค้าจัดการรวบแขนเรียวๆนั่นไว้เหนือหัวเธอ "ร้ายนักนะ ยัยแสบ..."
ซากุระพยายามดิ้นแต่แรงของผู้หญิงตัวเล็กๆหรือจะสู้ผู้ชายที่ตัวโตกว่าแถมไฟราคะเริ่มลุกโพลง
ขณะที่กำลังจะยื่นหน้าไปจูบนั้น...
'โป๊ก!'
ค้อนไม้ขนาดใหญ่ประเคนเข้าที่กลางกระหม่อมของซาสึเกะจนสลบคาอกของคนใต้ร่าง
"คิดจะหื่นกับคุณแม่ยังเร็วไปร้อยปีนะ เจ้าเป็ดดำ"ซาคาคิเอ่ยปนหอบ ในมือถือค้อนไม้ยักษ์
ซากุระผลักคนที่นอนบนอกให้พ้นทาง"ขอบใจนะซาคาคิ"
เด็กชายมองคนหื่นที่สลบไว้ด้วยความโกรธ หน๊อยบังอาจล็อคประตูหน้าต่างพวกเค้าไว้เหรอ กว่าจะเปิดออกมาได้ นี่พี่ซาราดะเองก็เกือบจะพังประตูมาแล้ว
"ซาคาคิ แม่จ๋าล่ะ"
"แม่ปลอดภัยจ้ะ"
ซาราดะที่ตอนนี้ไปช่วยน้องชายที่โดนเนตรวงแหวน ให้ฟื้นขึ้นมา 
"ไง เป็นยังไงบ้าง"
เด็กหนุ่มเอามือกุมหัว"ไอ้แก่นั่น เวลาไหนก็ไม่เปลี่ยนเลยนะ"
เด็กสาวหัวเราะแห้ง ความจริง ป๊ะป๋ากับน้องชายเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตั้งแต่เด็กและน้องชายจะโดนป๊ะป๋าใช้เนตรวงแหวนใส่ เมื่อครั้งตอนที่อยากจะจู๋จี๋กับหม่าม้าซึ่งสำเร้
"ไปหาหม่าม้าเถอะ"
"อื้อ"
พอมาถึง ก็เห็นซาคาคิกับซายูริกำลังช่วยกันมัดพ่อจนกระดิกไม่ได้ แถมไม่ไกลก็เห็นค้อนไม้อันใหญ่ อาวุธประจำของน้องชายคนเล็กวางไว้ บวกกับรอยหัวโนของคนโดนมัดมันคือสิ่งที่บ่งบอกได้เลยว่า ซาคาคิเพิ่งออกแรงฟาดไปหมาดๆ
ซากุราอิก็บ่นใส่มารดาที่ดูยั่วพ่อวัยละอ่อน"แม่เองก็แต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยนะครับ"
"จ้าๆ รอบหน้าไม่ประมาทแน่ น่ากลัวจริงๆต้องขอบคุณซาคาคินะที่ช่วยแม่ได้ทันเวลา"
"ครับๆแม่ไปนอนเถอะ พี่ซาราะด้วย พรุ่งนี้รบกวนช่วยเป็นคู่ซ้อมให้ผมหน่อย"
"ได้จ้ะ ป่ะสองแฝด เดี๋ยวพาคนๆนี้ไปที่ห้อง แล้วไปนอนกัน"
"คร้าบ/ค่า"
ร่างอันไร้สติของซาสึเกะก็ถูกสองแฝดลากไปที่ห้องอย่างไม่ใยดี
เช้าวันต่อมา...
ซาสึเกะตื่นขึ้นมาก็พบว่าหัวของเค้าปวดตุ้บๆเหมือนโดนของแข็งทุบมา และนึกถึงเหตการณ์เมื่อคืน
...ใครทำชั้น...
แถมพบว่าตัวเองโดนมัดจนกระดิกตัวไม่ได้อีก แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคอะไร เพราะเค้าใช้วิชาปลดพันธนาการได้ของแบบนี้หมูๆ
เค้าเอามือกุมหัวที่ยังคงปวดอยู่ จะเดินออกไปกินข้าวก็ได้ยินเสียงเหมือนกำลังต่อสู้
พอเดินมาตามเสียงก็พบว่า ซาราดะกับซากุราอิกำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ด้วยต่างฝ่ายต่างไม่ออมมือกัน
แต่ดูเหมือนว่าซากุราอิจะมีฝีมือดีกว่าพี่สาวหลายขุม เพราะสามารถหลบการโจมตีของพี่สาวได้แถมโต้คืนได้อีก ส่วนพี่สาวเองก็ไม่น้อยหน้าสามารถหลบการโจมตีของน้องชายได้ ทั้งคู่กำลังปะทะกันด้วยดาบคุซานางิ 
ดูเหมือนว่าอาวุธของซากุราอิจะเป็นดาบคาตานะสั้นและดาบคุซานางิ ส่วนซาราดะจะเป็นดาบคุซานางิอย่างเดียว
"ตื่นแล้วเหรอครับ"เสียงเล็กๆเรียกความสนใจจากเค้า
ซาสึเกะหันไปก็เห็น ซาคาคิยิ้มให้ แต่ที่สะดุดตาเค้ามากที่สุดคือ ค้อนไม้ ที่เหน็บหลังเจ้าเด็กนี่ต่างหาก
...แก!เมื่อคืน ฝีมือแกเองสินะ...
"หิวยังครับ แม่ผมเตรียมข้าวเช้าไว้แล้ว"
"สองคนนั้น"
"อาเฮียกับอาเจ๊ก็แค่ฝึกกันเท่านั้น เมื่อคืนอาเฮียมีเรื่องให้หงุดหงิดนิดหน่อย เลยขอให้พี่สาวมาช่วยฝึกให้"
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ซาสึเกะสังเกตว่าซาุระกำลังอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์ ข้างๆคือซายูริที่นอนตักอย่าง ออดอ้อน ช่างเป็นภาพที่น่ารักดี...หยั่งกะนางฟ้าสององค์...
แต่เค้ารู้สึกว่าถูกจ้องมอง
...คิดไปเองล่ะมั้ง...
ซาสึเกะนึกแปลกใจ ทำไมคนอย่างเธอถึงได้รักเค้ากัน...
"ชั้นมีเรื่องจะคุยกับเธอ"
"งั้นเหรอคะ ดูท่าจะสำคัญมาก ก็ได้...ซายูริ ซาคาคิ ออกไปก่อน..."
"ครับ/ค่ะ"
สองแฝดออกจากห้องไป
หญิงสาวเดินมานั่งตรงข้าม
"ว่ามาเลยค่ะ ถ้าตอบได้ หรือ สมควรตอบก็จะตอบ"
เด็กหนุ่เอ่ยเสียงแผ่ว"ทำไมเธอถึงรักชั้น"
"เรื่องนี้...มันยังไม่ควรบอเธอหรอก..."
"บอกชั้นมาเดี๋ยวนี้"
หญิงสาวเอนกายบนโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ"งั้นตอบคำถามชั้นมาให้ได้สิ"
"ว่ามา"
รอยยิ้มหวานผุดบนหน้า เธอยิ้มตายี "เราเคยเจอเมื่อนานมาแล้ว...ตอนนั้นชั้นจะฆ่านาย...แต่ทำไมชั้นเปลี่ยนใจปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่ก็ไม่รู้นะ..."
เด็กหนุ่มงุนงง เธอหมายถึงอะไร...
"ว่าไง ตอบไม่ได้ใช่มั้ย...เพราะมันไม่ใช่เรื่องเธอควรจะรู้ในตอนนี้ ถ้าอยากจะรู้ก็บอกได้แต่เพียงว่า...ความรักนั้นเป็นเรื่องของหัวใจ สายใยบางๆที่มองไม่เห็น...กินอิ่มแล้ว พักซะเถอะ อ้อ อย่ากินยาล่ะ ร่างกายเธอควรพักผ่อนให้มากๆ ที่ผ่านมา ฝืนใช้พลังจักระฟื้นฟูตลอด ทำให้ร่างกายไม่ได้พักเลย"
เมื่อซากุระออกจากห้องนั่งเล่นไป ซาคาคิก็ถือวิสาสะนั่งตักคนแปลกหน้า
ซาสึเกะหรี่ตามอง"เมื่อคืนทุบหัวชั้นใช่ไหม"
"ครับ ถ้าทำอีก...ไม่จบแค่สลบแน่ ก็อาจจะโดนหนักกว่านี้นะ"
ซายูริกระโดดขึ้นมานั่งตักอีกคน "หนูจะเป็นคนลงโทษเอง ถ้าพ่อจ๋า โดนฟันขาดสองท่อนแน่"
คนตัวโตลูบหัวสาวน้อยอย่างเอ็นดู เพราะน่ารักเหมือนแม่และไม่ได้เป็นร่างโคลนของเค้าอย่างสามคนที่เหลือ"ไม่กลัวหรอก ว่าแต่พ่อจ๋าของเธอหึงแม่จ๋าเธอบ่อยเหรอ"
"อื้อ ตอนสามขวบ แค่มีคนมองแม่จ๋า พ่อจ๋าก็หน้าบึ้งแล้ว"
ซาคาคิเสริม "แถมอารมณ์บูดทั้งวันไม่ก็จูบคุณแม่ต่อหน้าคนเยอะๆ และจับคุณแม่นั่งตักตัวเองด้วย"
ซาสึเกะเมื่อได้ฟังเสียงเจือยแจ้วของสองแฝดก็คลายโกรธเจ้าแฝดพี่ที่ตีหัว"พี่สาวพี่ชาย ฝึกอะไรให้เราบ้างรึยัง"
ซายูริทำหน้ามุ่ย"พวกพี่จ๋าไม่ค่อยมีเวลาฝึกหรอก"
ซาคาคิทำหน้ามุ่ยอีกคน"ก็ทั้งสองคน เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเป็นโฮคาเงะทั้งคู่นี่นา ภารกิจก็เยอะ โดยเฉพาะพี่ซากุราอิ เมื่อสามเดือนก่อนเค้ากลับมาจากฝึกวิชากับคุณพ่อ ภารกิจก็เยอะขึ้น ไม่มีเวลามาสอนพวกผมหรอก"
ซาสึเกะสงสัย "แล้ว...สองคนนั้นอยากเป็นโฮคาเงะรึเปล่า"
ซายูริตอบเสียงใส"นั่นคือความฝันของพี่ซาราดะ พี่ซาราดะทำตามความฝันของคุณลุงด้วย"
"ใช่ๆ คุณลุงอิทาจิเองก็ฝันอยากเป็นโฮคาเงะ"
"งั้นเหรอ"ซาสึเกะยิ้มละไมบางลูบหัวของสองแฝดอย่างเอ็นดู อ่า...น่ารักจริงๆ
ซากุระแอบมองภาพนั้นแล้วอมยิ้ม...ถึงจะเย็นชายังไงแต่เจอสองแฝดก็ต้องหวั่นไหวแหละ...
สำหรับซาสึเกะในปัจจุบัน ลูกๆคือสิ่งสำคัญและภารกิจที่เค้าต้องออกไปทำนั้นมันเกี่ยวกับชีวิตของสองแฝด
อีกด้านซาราดะกับซากุราอิเองก็แอบดูคุณพ่อวัยละอ่อนกับน้องแฝด ช่างเป็นภาพน่าดู
ซาราดะ...ชานนาโร่ว อยากถ่ายรูปเก็บไว้จัง...
ซากุราอิ...คิดถึงพ่อเลยแฮะ...
วันนั้นทั้งวันอุจิวะ ซาสึเกะได้ทำการสงบศึกกับเหล่าลูกๆในอนาคตชั่วคราว แต่ก็ยังไม่วายเขม่นกัน โดยเฉพาะซากุราอิ ที่ตามประกบติดแม่ เป็นเงา ไม่ให้คุณพ่อวัยละอ่อนเข้าใกล้ได้ เกือบจะซัดกันแล้ว


วันต่อมา...


ซากุราอิถูกเรียกให้ไปทำภารกิจด่วน แถมซากุระเองก็ต้องไปโรงพยาบาล เพราะทางนั้นต้องการคำปรึกษาเรื่องการรักษา งานนี้ซาราดะจำต้องดูแลบ้านและสองแฝด
ซายูริเข้ามากอดขาพี่สาว "พี่จ๋า สอนวิชาให้หนูหน่อยสิ"
สาวแว่นมองน้องเล็กอย่างเอ็นดู เด็กน้อยคนนี้ถือว่า ป๊ะป๋าจะรักมากที่สุดและจะโดนตามใจเกือบทุกเรื่องยกเว้นเรื่องกินของหวาน แถมมีพรสวรรค์ด้านคาถาสายฟ้าอีก ส่วนซาคาคิเองก็ใช่ย่อย ถึงจะใช้คาถาทุกธาตุได้แต่ความสามารถที่น่าตกใจสำหรับตระกูลอุจิวะก็คือคาถาแพทย์ เพียงมองการรักษาของมารดาครั้งเดียวก็สามารถทำได้ เพราะอย่างนี้ไง  สองแฝดถึงโดนหมายหัว ป๊ะป๋าถึงได้ไปทำภารกิจเพื่อจัดการกลุ่มคนร้ายเหล่านั้น
"ไม่เอาล่ะ ซายูริ พี่เหนื่อยนะ เอาไว้คราวหน้า"เด็กสาวจิ้มหน้าผากของน้องสาว
แม่ตัวเล็กทำแก้มป่อง"อีกแล้ว เอาไว้คราวหน้า คราวหน้าทุกที"
"งั้นชั้นจะสอนเอง"
"เอ๋?/จริงเหรอคะ"
ซายูริตรงเข้าไปกอดขาของคุณพ่อวัยละอ่อน 
คนถูกกอดขาอุ้มเด็กน้อยขึ้นก่อนจะหอมแก้มด้วยความหมั่นเขี้ยว งานนี้ทำเอาซาราดะรู้สึกแปลกใจ เพราะน้องสาวคนเล็กกลัวคนแปลกหน้ามากผิดกับน้องชายคนเล็กที่ไม่กลัว นอกจากคนในครอบครัวแล้ว จะไม่เข้าใกล้ใคร ขนาดโฮคาเงะรุ่น 7 ที่เป็นเพื่อนสนิทของป๊ะป๋ากับหม่าม้า ยังไม่เข้าใกล้ แต่นี่ กลับขึ้นไปนั่งตักแถมกอดขา ยอมให้หอแก้ม ไม่มีอาการหวาดกลัว หรือเป็นเพราะสายสัมพันธ์ของพ่อลูกกันนะ
"สอนผมด้วยสิ"ซาคาคิเข้ามากอดขาอีกข้าง
ซาสึเกะแกล้งหรี่ตา"ชั้นยังเจ็บหัวอยู่เลยนะ"
งานนี้น้ำตาต้องมา "ฮึก สอนผมได้มั้ย"
เมื่อเจอน้ำตาของซาคาคิ ก็ทำเอาซาสึเกะวัยละอ่อนใจอ่อนยวบ
"นะคะ สอนหนูกับซาคาคิด้วยน้า..."ตาสีดำของคุณพ่อวัยละอ่อนสบเข้ากับตาสีมรกตที่เริ่มมีคราบน้ำตาปริ่มๆ
...ซากุระ! ทำไมเธอต้องออกลูกมาหน้าตาน่ารักขนาดนี้!!!...ร้ายกาจ ร้ายที่สุด!...
"ได้..."
"เย้!"
หลังจากนั้น ซาสึเกะก็อุ้มสองแฝดมายังหลังบ้าน แล้วตรงไปที่เป้าฝึกปาดาวกระจาย 
"ฝึกปาดาวกระจายได้รึยัง"
สองแฝดส่ายหน้า 
"เดี๋ยวสอนให้"
เด็กหนุ่มวางสองแฝดลง ก่อนจะหยิบดาวกระจายออกมา "ดูนะ"เค้าปาดาวกระจายออกไป
ซายูริ"สุดยอด เข้าเป้าด้วย"
ซาคาคิ"เก่งเหมือนคุณพ่อกับอาเฮียเลย"
"ลองฝึกปาดูสิ"
สองแฝดหยิบดาวกระจายออกมา ฝึกปากันอย่างสนุก
โดยที่ซาสึเกะนั่งดูอยู่ห่างๆ 
"แปลกจังเลยนะคะ"
"หือ?"
ซาราดะนั่งลงข้างๆคุณพ่อวัยสิบหก "ปกติซายูริไม่เข้าใกล้คนแปลกหน้า แบบคุณเลย"
"เพราะอะไรล่ะ"
"เมื่อสองปีก่อนน่ะค่ะ ตอนนั้นมีคนจะพยายามลักพาตัวสองแฝดแต่พาซายูริไปได้ ตอนนั้นป๊ะป๋าตามไปช่วยได้ทัน ตอนนั้นจำได้ว่า ป๊ะป๋าเอาแต่พูดขอโทษ กับซายูริตลอด"
เด็กสาวนึกถึงภาพเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นป๊ะป๋าของเธอช่วยน้องสาวคนเล็กมาได้ มือขวาที่ถือดาบนั้นชโลมไปด้วยเลือดของศัตรู ส่วนมือซ้ายอุ้มร่างเล็กๆของซายูริที่หวาดกลัวสุดขีด ตัวสั่นเป็นลูกนกน้อยน้ำตาไหลเป็นทาง พอพยาบาลจะขอเอาตัวไปตรวจ ก็ร้องไห้จ้า ตอนนั้นป๊ะป๋าก็เข้าไปกอดพร้อมขอโทษน้องสาวคนเล็ก ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวก็จะไม่เข้าใกล้ กลายเป็นโรคจิตอ่อนๆไปกว่าจะหายก็ใช้เวลาสามเดือน ถึงจะพูดคุยกับคนแปลกหน้าได้ และได้ค้นพบพรสวรรค์ด้านคาถาสายฟ้าอีก
"ทำไม ถึงโดนลักพาตัว"
"เพราะต้องการดวงตาของป๊ะป๋ายังไงล่ะคะ ถึงตอนนี้โลกจะสงบแต่คนโลภก็ยังมีอยู่นะคะ..."
ซาสึเกะรู้สึกสงสารเด็กๆโดยเฉพาะซายูริที่ยังเด็กและไร้เดียงสา "แต่อีกหน่อย พวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้วแหละ"
"เอ๋?"
"สองแฝดนั่น เก่งนะ และอีกอย่าง พวกเธอสองคนก็เก่งมาก...สมเป็นอุจิวะ ปกป้องสองแฝดได้ใช่มั้ย"
"ค่ะ"
"แล้วก็ ปกป้องผู้หญิงคนนั้นได้ใช่มั้ย"
"เอ๋?"
"แม่ของเธอ"
"ค่ะ หนูจะเป็นโฮคาเงะ ต้องปกป้องหม่าม้าได้อยู่แล้ว"
"ดีแล้ว ถึงจะทำตัวเก่ง แต่ยังไง ก็ยังอ่อนแออยู่ดี ก็บอบบางซะขนาดนั้น..."เค้านึกถึงแขนที่ได้จับเมื่อคืนก่อน...มันช่างเล็กและบอบบาง หากออกแรงบีบมากเกินไปข้อมือและแขนอาจจะแหลกได้...
ซาราดะ...แต่ปัจจุบันก็ยังเก่งอยู่นะคะ..."ป๊ะป๋าเนี่ย...รักหม่าม้าจริงๆนะคะ"
ซาสึเกะวัยละอ่อนหน้าแดงก่ำ ไม่พูดอะไร สองพ่อลูกยังคงนั่งดูสองแฝดฝึกปาดาวกระจายต่อไป
...
จนกระทั่ง...เวลาบ่าย
ซากุระเปิดประตูกลับมา"กลับมาแล้วจ้า"
"กลับมาแล้วเหรอคะ หม่าม้า"ซาราดะวิ่งมารับหน้า "งานเป็นไงบ้างคะ"
"เรื่อยๆจ้ะ สองแฝดล่ะจ๊ะ"
"ไปดูเอาเองเถอะค่ะ"
หญิงสาวตามลูกสาวไปยังหลังบ้าน ก็เห็นว่า...คุณพ่อวัยละอ่อนกำลังนอนกลางวันพร้อมๆกับสองแฝดอย่างสบายอารมณ์ ทำเอาคุณแม่คนสวยอมยิ้ม
...น่ารักจัง...
เพียงครึ่งชั่วโมงคนที่นอนกลางวันก็ตื่นเพราะได้กลิ่นหอมฉุยของ...ข้าวสวยร้อนๆ
ซายูริที่ตื่นก่อนตรงเข้าไปหามารดา"แม่จ๋า แม่ทำอะไรอ่ะ หอมจัง"
"ข้าวปั้นปิ้งจ้ะ เป็นบิบิมบะข้าวปั้นปิ้งนะ"
เด็กหญิงตัวน้อยเข้าไปดึงชายกระโปรงเบาๆพลางถามถึงของโปรด"มีชีสเค้กไหมคะ"
"ไปล้างหน้าก่อนจ้ะ "
"ค่า"
ซากุระอมยิ้มกับความน่ารักของลูกสาวคนเล็ก เพราะชีสเค้กน่ะ เธอไม่ได้ซื้อหรอก แต่ใครบางคน ซื้อให้ต่างหาก เพราะหลงเสน่ห์เด็กน้อยเข้าให้ 
ซากุระรู้ตัวว่าใครกำลังเดินมา "ทั้งสองคนไปล้างหน้าให้สดชื่นก่อนเถอะ เดี๋ยวมากินของว่างนะจ๊ะ"
ซาสึเกะมองภาพของภรรยาในอนาคตในชุดเดรสสีแดงตัวโปรดและสวมผ้ากันเปื้อนทับ กำลังทำอาหาร ช่างน่ามอง เธอดูคล่องแคล่ว สมเป็นแม่บ้าน ขณะที่กำลังมองเพลินๆ
"ไปล้างหน้าเถอะครับ คุณลุง"
งานนี้เค้านึกอยากจะมะเหงกลูกตัวเองจริงๆ มาขัดจังหวะยังพอทนแต่มาเรียกคุณลุง รับไม่ได้!
แต่พอหันไปหาก็เห็นตาดำซื่อๆของเด็กน้อยใจก็อ่อนยวบ เค้าจึงยอมตามเด็กชายไปแต่โดยดี
หลังจากล้างหน้า ทั้งสี่ก็มากินบิบิมบะ ข้าวปั้นหินร้อน ส่วนของซายูรินั้น ของว่างเป็นชีสเค้ก
ซาราดะหรี่ตามองแล้วเอ่ยอย่างรู้ทัน"ชินกิ เหรอคะ"
ซากุระไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้า
ซาราดะมองน้องสาวคนเล็กที่กินเค้กอย่างไม่รู้เรื่อง ชินกิ ลูกบุญธรรมของคาเสะคาเงะรุ่นที่5 ชอบซายูริ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในงานเลี้ยง แต่ดูเหมือนว่าแม่ตัวน้อยจะกลัวไม่กล้าเข้าใกล้ เจอหน้าทีวิ่งหนีไปไกลหลายโยชน์
ซาสึเกะเคี้ยวข้าวปั้นไปทำหน้ามุ่ย 
"ไม่อร่อยเหรอคะ"
"ปล่าว"
"ชินกิ เป็นใคร"
ซาราดะมองป๊ะป๋าวัยละอ่อน...วิญญาณคุณพ่อหวงลูกสาวเข้าสิงรึไงนะ...
ซากุระยิ้มหวาน"ลูกบุญธรรมของคาเสะคาเงะค่ะ เป็นคนเก่งนะ"
ซาสึเกะยังคงกินข้าวปั้นเงียบๆ...ชิ ลูกไอ้แพนด้าหน้าโหดนั่นเหรอ...พอมองเด็กหญิงที่ตักเค้กเข้าปาก...แต่ยัยหนูมันก็น่ารักดีนะ โตไปคงจะสวย...
พอเอื้อมมือจะไปกินข้าวปั้นก้อนสุดท้าย ก็มีมือเล็กๆแตะก่อน
"ของชั้นไอ้ลูกเป็ด"
"แต่ผมหยิบก่อนนะ"ซาคาคิเอ่ยทั้งๆที่ข้าวเลอะที่มุมปาก
ซากุระมองสองพ่อลูกอย่างละเหี่ยใจ เธอจึงลุกไปปั้นใหม่ คราวนี้ปั้นแบบธรรมดาแต่ไส้ปลาอีกสองก้อน"นี่จ้ะ อย่าทะเลาะกันเลยนะ"
ซาคาคิหยิบข้าวปั้นบิบิมบะเข้าปากไป ส่วนคุณพ่อวัยละอ่อนก็คว้าข้าวปั้นไส้ปลากินแทน
หลังจากกินข้าวเสร็จ สองแฝดก็พาแม่ไปดูผลงานที่ปาดาวกระจายไป
ซากุระมองแล้ว ก็นับว่าดี เท่าๆกับเกะนินคนหนึ่ง คงต้องฝึกอีกเยอะ
"ดีแล้วจ้ะ"
หลังจากนั้น...คุณแม่คนสวยก็ถักไหมพรม เด็กๆอ่านหนังสือกับดูการ์ตูน ส่วนคุณพ่อวัยละอ่อนก็นอนเล่น


วันต่อมาซาราดะถูกเรียกตัวไปทำภารกิจด่วน งานนี้จึงเหลือแต่คุณแม่คนสวย สองแฝดและคุณพ่อวัยละอ่อน
ซากุระจึงเลือกที่จะดูแลสองแฝดอย่างใกล้ชิด เพราะทั้งคู่เริ่มติดคนที่มาอยู่ด้วย
ซาสึเกะกำลังอุ้มซายูริเล่น ส่วนซาคาคิหลับบนตักแม่ไปแล้ว พออุ้มเล่นสักพัก เด็กน้อยก็หาววอดๆ คุณแม่คนสวยจึงพาไปนอนบนโซฟาคู่กับแฝดพี่
"ขอบคุณนะคะ ที่เอ็นดูแฝด"
"ไม่หรอก แต่ช่วยตอบคำถามตอนนั้นหน่อยได้ไหม"
"ค่ะ"
หญิงสาวเดินออกมาห่างลูกแฝด 
เมื่อเดินห่างพอสมควรแต่ก็ไม่ไกลมาก เธอจึงหันไปประจันหน้า "ถามเลยค่ะ"
"เธอเคยคิดจะฆ่าชั้นจริงเหรอ?"
"ค่ะ ตอนนั้นมันนานมาแล้ว ตอนคุณอายุ10ขวบ และคุณไม่รู้จักชั้น ตอนนั้นชั้นเห็นภาพความพินาศอยู่เบื้องหลังตัวคุณ...ชั้นกะจะกำจัดคุณ แต่ก็เปลี่ยนใจ เพราะตอนนั้นคุณยังไม่ได้ทำความผิดอะไร และชั้นเชื่อว่าชะตากรรมนั้นมีสิทธิเปลี่ยนแปลง"
"หึ งั้นเหรอ..."เค้านึกถึงเรื่องราวที่ถูกลืม ตอนที่เสียครอบครัวไปใหม่ๆและเจอกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ตัวสูงกว่า...หรือว่าจะเป็นเธอ แต่เดี๋ยวนะ ยัยนี่มันสูงกว่าเหรอ แล้วทำไมตอนอายุสิบสอง ชั้นถึงสูงกว่าเธอล่ะ
มือบางแตะที่อกซ้ายของร่างสูง"สำหรับคุณนั้น คุณต้องกลับไปเผชิญต่อเองในอนาคต และเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณแล้วล่ะค่ะ อนาคตมีได้หลายเส้นทาง ซึ่งก็แล้วแต่คุณจะเลือกนะ"
มือหนากุมมือบางที่แตะที่อกเบาๆนั้นแล้วซบหน้าที่ไหล่บางนั้น"แล้วหนทางที่ชั้นเลือกน่ะ...จะได้เธอมาเคียงข้างไหม"
หญิงสาวยิ้มบางมือข้างที่กอดร่างสูงหลวมๆ"พระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้นะ"
ซาสึเกะมองตาหญิงสาว
"อย่ากังวลเรื่องที่ยังไม่เกิด จงคำนึงถึงปัจจุบันและอย่าได้กลัวที่จะก้าวไปสู่วันพรุ่งนี้เลยนะ พ่อแม่และพี่ชายของคุณ พวกเค้าเฝ้ามองคุณอยู่นะ..."
ซาสึเกะรู้สึถึงความอบอุ่นที่เธอส่งมา หนึ่งเดือนที่ได้มาอยู่ที่อนาคตนั้นไม่ได้เลวร้ายแต่ตรงกันข้าม กลับเป็นสิ่งที่วิเศษ ถึงจะทดแทนสิ่งเก่าที่สูญเสียไปไม่ได้แต่สิ่งใหม่ที่ได้เจอกลับวิเศษไม่แพ้กัน
สองคู่ต้องผละกัน เพราะมีใครบางคนบุกเข้ามา...
ซากุระปาคุไนไป แต่ช้าเพราะฝ่ายนั้นอุ้มสองแฝดไปแล้ว
"หยุดนะ"หญิงสาวพยายามไล่ตาม ส่วนซาสึเกะไม่รอช้า พุ่งเข้าประชิดตัวชายชุดดำทันที
ซากุระมองตามหลังสามีสัยละอ่อนที่ไล่ตามไปก่อนจะปาคุไนไปที่ข้อเท้าของชายชุดดำที่อุ้มสองแฝดไว้ ทำให้ชายคนนั้นล้มลง 
ซาสึเกะรีบอุ้มสองแฝดไว้ในอ้อมแขนคนละข้าง แต่เด็กสองคนก็หลับลึกมาก
ชายชุดดำพยายามลุกแต่ดาบคาตานะยาวถูกจ่อที่หลังคอโดยซากุระ"แกเป็นใคร"
"หึ! พวกข้าไม่ได้มาคนเดียว"
นินจาชุดดำหลายสิบคนรายล้อมทั้งคู่เอาไว้
ซากุระจัดการแทงคอของคนที่โดนคุไนปักที่ข้อเท้า
ซาสึเกะมองเจ้าหล่อนอย่างเสียวๆนิดๆ...โหดใช่ย่อย...เค้าโยนสองแฝดส่งให้คนเป็นแม่"ชั้นจัดการเอง"
หญิงสาวยิ้มรับ"งั้นก็ฝากด้วยค่ะ เหลือไว้แต่คนที่น่าจะตอบคำถามได้ เอาไว้ด้วยนะคะ"
"ได้ พาเด็กหนีไปซะ"
เหล่านินจาชุดดำมองหน้ากันเลิกลั่ก เด็กหนุ่มคนนี้คือใคร จะเป็นลูกชายคนรองก็ไม่ใช่เพราะไปทำภารกิจจะสามีก็...ดูเด็กเกินไป
"หรือว่า!"หนึ่งในนั้นตะโกน เค้าจำได้ นั่นคือ
ซาสึเกะวัยสิบหกไม่ปล่อยให้พูดพร่าม เค้าจัดการนินจาชุดดำในทันที
นินจาชุดดำส่วนหนึ่งก็แบ่งกำลังออกตามสามแม่ลูกที่หนีไปทางป่าตระกูลอุจิวะ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยเพราะเส้นทางในป่าช่างซับซ้อน
...
ซากุระที่พาลูกแฝดหนีไปได้ไกลพอสมควรก็เห็นว่า สองแฝดหลับลึกเกินไปก็ผิดสังเกต จึงวางร่างของลูกและตรวจชีพจร
...สกัดจุด เข้าใจเล่นนะ...หญิงสาวจัดการสกัดจุดแก้
สองแฝดก็ตื่น
"แม่จ๋า เราอยู่ที่ไหน"
"นั่นสิครับ"
"ทั้งสองคนรีบไปที่ซ่อนกัน"
ซากุระจูงเด็กทั้งสองไปที่ห้องลับที่สามีตัวร้ายได้สร้างไว้เพื่อเก็บอาวุธ 
เมื่อพาลูกแฝดไปซ่อนแล้ว หญิงสาวก็รีบเปลี่ยนชุดเป็นชุดรัดกุมและถือดาบเตรียมพร้อมที่จะสู้
ซาคาคิเข้ามากอดเอว"คุณแม่จะไปไหนครับ"
"ไม่ต้องห่วงนะลูก ซาคาคิ ดูแลกันและกันด้วยนะ"
ซากุระจัดการปิดห้องลับแล้ววิ่งออกไปสู้
พอวิ่งออกมาจากห้องลับ
ก็มีนินจาชุดดำตามมาสามคน
หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น"เล่นเอาเหนื่อยเลยนะ ที่แท้ก็ใช้คาถาลวงตาพรางไว้นี่เอง ร้ายใช่ย่อยนะ ผู้ชายคนนะ..."
เพียงชั่วพริบตาหัวของสามนินจาชุดดำก็ร่วงลงสู่พื้น ร่างนั้นล้มลงพร้อมๆกับเลือดที่พุ่งออกมาราวกับน้ำพุโดยที่ร่างนั้นยังชักกะตุก
"พูดมากน่ารำคาญจริงๆ"หญิงสาวมองซากศพด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะสะบัดดาบที่เลอะคราบเลือดออกไป แล้วหันไปยังทิศทางที่สามีวัยละอ่อนกำลังสู้"ต้องไปช่วยไหมนะ คงไม่ต้องหรอก เค้าเก่งอยู่แล้วนี่นา ตอนนี้เราต้องรักษาที่ตรงนี้เอาไว้ก่อน"
ทางด้านซาสึเกะที่กำลังจัดการศัตรูที่จะมาทำร้ายพวกลูกๆของเค้า ถึงฝีมือจะเหนือกว่าแต่จำนวนน่ะเสีบเปรียบเห็นๆสามสิบต่อหนึ่ง เจ๋ง
การต่อสู้ในครั้งนี้ซาสึเกะไม่ได้ใช้เนตรวงแหวนเพราะ คุณภรรยาในอนาคตได้เตือนเอาไว้
การต่อสู้เริ่มจะยืดเยื้อ ชักจะรำคาญ
...เนตรวงแหวน...
เหล่านินจาชุดดำต่างล้มตึงเพราะอำนาจของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา
เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามหญิงสาวและลูกแฝดไป
พอตามรอยมาถึงก็พบว่า มีศพไร้หัวนอนตายอยู่
"ฝีมือเธอ"เด็กหนุ่มเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่บนต้นไม้
"ใช่"
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะสนทนาอะไร
"อย่าขยับนะ"
ทั้งคู่หันไปทางต้นเสียงก็เห็น ชายร่างยักษ์กำลังใช้แขนข้างหนึ่งล็อคคอคู่แฝดไว้ "แค่ชั้นออกเเรงนิดเดียว ไอ้เด็กนี่ตายแน่"
ซากุระเอ่ยถามอย่างใจเย็น"ต้องการอะไร"
"ตอนแรกก็อยากจะได้เด็กแฝดคู่นี้นะ แต่ชั้นดันเจอสิ่งที่น่าสนใจมากกว่า"แล้วชี้มาที่ซาสึเกะ"ตาของเจ้านั่นยังไงล่ะ"
ซาสึเกะยังคงนิ่ง
"เอา ควักดวงตาของแกออกมาสิ ไม่งั้นเด็กแฝดคู่นี้ตาย"
เด็กทั้งสองพยายามดิ้นสุดกำลัง
แต่...
"พันปักษา!/ตัดสายฟ้า!"
คาถาสายฟ้าทะลุร่างยักษ์ของนินจาที่กำลังล็อคคอ 
ร่างนั้นล้มโครม แค่สลบ
"แม่จ๋า เป็นอะไรไหมคะ"
"บาดเจ็บรึเปล่าครับ"
สองแฝดยืนอยู่ข้างหลัง มองคนทั้งคู่ตาแป๋ว
"แม่ไม่เป็นไรจ้ะ"
ซาสึเกะมองสองแฝดพินิจ...อายุเพิ่งจะเท่านี้ ทำได้ขนาดนี้ ถ้าโตไปจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้แน่...
หลังจากนั้นนินจาโคโนฮะก็ได้จัดการจับกุมนินจาชุดดำไป นารูโตะมาด้วยตัวเองเพื่อจะพบเพื่อนรักแต่ อีกฝ่ายไม่ยอมพบ กลับอุ้มสองแฝดไปเล่นในป่า งานนี้ ซากุระก็ออกมารับหน้าเอง
"เจ้านั่น คงจะไม่อยากพบหน้าชั้นสินะ"
ซากุระยิ้มปลอบใจ "ที่มาด้วยตัวเอง คงอยากจะพบเค้าสินะ"
"ก็...อยากเห็นว่าเจ้านั่นสบายดีรึเปล่า"
"เค้าสบายดี นารูโตะ ตอนนี้เค้ารอที่จะกลับสู่ช่วงเวลาเดิมก็เท่านั้น แต่..."
นารูโตะรู้สึกเย็นสันหลังวาบๆ
"อย่าให้งานลูกชั้นเยอะนักสิยะ"
"ก็แหม...ตอนนี้ นินจาที่ีความสามารถเท่าเด็กพวกนั้น มันน้อยนี่นา..."ตาสีมรกตยังคงจ้องเขม่ง"จะ...จะๆจะพยายามจ้ะ"
"ขอบใจนะ"
หลังจากที่นารูโตะและพวกนินจาโคโนฮะจากไป
ไม่นาน ซากุราอิและซาราดะก็กลับมาพร้อมกันด้วยความเร่งรีบ
"หม่าม้า/แม่ครับ น้องแฝดล่ะ"
ซากุระตอบรับอย่างอารมณ์ดี"สบายดีจ้ะ อยู่กับคุณพ่อที่ห้องนั่งเล่นจ้ะ"
...
สองพี่น้องไปที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นว่า ซาคาคิกับซายูริอ่านหนังสือ ส่วนคุณพ่อวัยละอ่อนกลับนอนหลับสนิทอย่างอ่อนแรง
ซาราดะยิ้ม"คงจะเหนื่อยสินะ"
ซากุราอิส่ายหน้า"ไม่ไหวๆ ยังอายุไม่เท่าไหร่ หมดแรงนอนตายซะแล้วตาแก่นี่"
พี่สาวคนโตมองน้องชายอย่างละเหี่ยใจ แต่ก็พอจะรู้ดีว่า น้องชายไม่ใช่คนที่แสดงออกเก่งพอๆกับป๊ะป๋า ถึงปากจะบ่นแต่แววตานั้นกลับดีใจ ดีใจที่ชายคนนี้ปกป้องน้องๆและแม่สมกับเป็นพ่อ ...อีกไม่นานก็คงจะต้องจากกันแล้วสินะ...
ซาสึเกะลืมตาตื่นเพราะได้กลิ่นหอมๆของอาหาร
"ตื่นแล้วเหรอคะ"ซาราดะร้องทักเสียงใส
"เห็นชั้นหลับรึไง"
ซากุราอิเอ่ยลอยๆ"นั่นปากหรือตูดครับ ดูท่าจะพูดดีๆไม่เป็นเลยสินะ"
"แกมีปัญหาเหรอ"ร่างสูงลุกพรวด
"น่าๆอย่าไปกวนเค้าเลยนะ"ซากุระเข้ามาห้าม"เค้าแค่เหนื่อย ไม่ก็ วันนั้นของเดือนมา ถึงได้ หงุดหงิดแบบนั้น หรือหิวข้าวกันจ๊ะ ถ้าหิวล่ะก็ ดื่มน้ำมะเขือเทศรองท้องไปก่อนนะ"ว่าจบก็วางน้ำมะเขือเทศกล่องไว้ข้างๆซาสึเกะ
ทำเอาคนที่โดนจิกกัดแบบแสบๆจากแม่ลูกสุดร้าย ก็ยอมหยิบน้ำมะเขือเทศมากิน ส่วนคนที่เกลียดมะเขือเทศอย่างซาราดะนั้นต้องเดินหนี เพราะเกลียดมะเขือเทศมาก(ขัดกับความชอบของพ่อมาก)แถมซาราดะเคยทะเลาะกับป๊ะป๋าด้วยเรื่องมะเขือเทศด้วย
ซาสึเกะมองตามหลังซาราดะที่เดินออกจากห้องนั่งเล่นไป...เราพูดแรงไปรึเปล่าเนี่ย...พอมองไปที่ซากุราอก็เห็นว่ากำลังอ่านคัมภีร์นินจาอยู่...ท่าทางขยันดีนะ...
ไม่นานกับข้าวก็เสร็จงานนี้ทำเอาซาราดะหน้ายี๋เพราะมะเขือเทศเพียบ ทั้งสลัดใส่มะเขือเทศ มะเขือเทศสไลด์ สปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศ ของว่างเป็นมะเขือเทศเชอรี่ 
"หม่าม้า!"
"นี่จ้ะของซาราดะ"ซากุระนำข้าวหน้าฮายาชิมาเสิรฟ์ให้ลูกสาวคนโต ทำให้สีหน้าของสาวแว่นดีขึ้นมา
ส่วนที่เหลือกินง่ายเลยไม่งอแง
ระหว่างที่กำลังกินข้าว ซาสึเกะมองไปที่ลูกสาวคนโต ที่ดูจะเกลียดมะเขือเทศมาก...ที่ก่อนหน้าเดินหนี เพราะน้ำมะเขือเทศเหรอเนี่ย...
พอมองไปยังลูกๆคนที่เหลือดูแล้วกินง่ายดี
ซายูริที่กินเสร็จก่อนก็หันไปอ้อนแม่"แม่จ๋าๆ"
"หนูกินเค้กไปแล้วนะจ๊ะ เราตกลงกันแล้วว่า หนูกินเค้กได้วันละชิ้นเท่านั้นนะ"
"แต่หนูอยากกินอีกนี่นา"เด็กน้อยเริ่มดื้อ
ซากุราอิตรงไปหาน้องสาว แล้วอุ้มแม่ตัวดีขึ้นมา"พี่จ๋า"
"ซายูริ กินผักผลไม้ดีกว่านะ ถ้าคุณพ่อกลับมารู้ว่าซายูริดื้อกับคุณแม่ คุณพ่อไปพาไปเที่ยวนะ"
"พ่อจ๋าจะกลับมาใช่ไหมคะ"
ซาสึเกะที่กำลังกินมะเขือเทศสไลด์ชะงัก 
ซากุราอิมองน้องสาวด้วยความรัก"ต้องกลับมาแน่นอน อดทนหน่อยนะ ตอนนี้ซายูริก็ไปอ่านหนังสือไม่ก็ดูทีวีก็แล้วกัน พรุ่งนี้พี่ว่างทั้งวัน พี่สอนวิชาให้เอาไหม"
"จริงเหรอคะ"
"อื้ม พี่สัญญา"
"ขอบคุณค่าพี่จ๋า"เด็กหญิงตัวน้อยกระโดดลงจากอ้อมแขนของพี่ชายไป แต่พอเด็กหนุ่มจะกลับไปกินข้าวก็มีมือตุ๊กแกมากอดเอวพี่ชาย"ไง ซาคาคิ จะอ้อนอะไร"
"พรุ่งนี้เฮียจะฝึกวิชาให้ผมกับซายูริ จริงๆใช่มั้ย"
"อื้ม พี่ลาพักได้วันหนึ่งน่ะ เตรียมตัวไว้ไอ้เสือ"
เด็กชายมีสีหน้าแจ่มใสขึ้นละจากเอวพี่ชายแล้ววิ่งตามฝาแฝดไป
ซาราดะยิ้ม"นายเนี่ย เหมาะเป็นพ่อของลูกจริงๆนะ"
"อยากได้ไหมล่ะครับ พี่เองก็อย่าเลือกกินนักซี่"
"ช่างชั้นเถอะน่า ใครจะไปเลี้ยงง่ายเหมือนนายล่ะ"
ซากุระหัวเราะเบาๆ"เอาเถอะจ้ะ แม่แค่อยากขอบคุณใครบางคนที่ช่วยน้องๆไว้"
ซาสึเกะที่กำลังกินมะเขือเทศเชอรรี่สบถ"หึ ขอบคุณอะไรกัน"
ซาราดะหรี่มองป๊ะป๋าวัยละอ่อน ก่อนจะเอาคืนที่พูดกวนๆใส่"สงสัย ป๊ะป๋าอยากให้หม่าม้าจุ๊บสักทีล่ะมั้ง"
ซาสึเกะหน้าแดง"ใครต้องการ"
คุณลูกสาวยิ้มที่มุมปากก่อนจะแซวต่อ"อย่าซึนสิคะ หม่าม้าของหนูน่ะ ออกจะสวยซะขนาดนั้น"
"ชั้นไม่สนสาวที่อายุมากกว่าตัวเองครึ่งรอยหรอกนะ!"
สองพี่น้องประสานเสียง"เหรออออออ"
เด็กหนุ่มหน้าแดงพลางกัดฟันตอบ"จริง!"
ซากุระต้องรีบห้ามศึกก่อนที่จะแย่ไปมากกว่านี้"พอเถอะทั้งสองคน กินอิ่มแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะนะจ๊ะ"
"ค่า/คร้าบ"
สองพี่น้องออกจากห้องไป
ซากุระเก็บจานเตรียมจะล้าง ส่วนซาสึเกะยังคงนั่งนิ่ง หญิงสาวเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี"อยากกินอะไรเพิ่ไหม"
"อยากกินเธอ เอ๊ย! มะเขือเทศ ใช่ ชั้นอยากกินมะเขือเทศเพิ่ม"
"ได้สิ"
ไม่นาน ซากุระก็นำมะเขือเทศสไลด์มาเสิรฟ์ แล้วนำจานไปล้างต่อ ซาสึเกะลอบมองด้านหลังของหญิงสาวที่กำลังล้างจาน ก็ชวนให้นึกถึงแม่...
หลังจากล้างจานเสร็จ หญิงสาวก็ตรงมาหา "และนี่แทนคำขอบคุณนะคะ"ซาสึเกะตกใจทำอะไรไม่ถูก เมื่อถูกจูบหน้าผาก เมื่อถอนจูบออก หญิงสาวก็โน้มกระซิบที่ข้างหู"สำหรับเด็กน้อยอย่างเธอ แค่นี้คงพอแล้วล่ะนะ"
เด็กหนุ่มนิ่งราวกับถูกสาป...อ่า เธอช่างร้ายกาจ เมื่อได้สติ เด็กหนุ่มเอาหน้าซบฝ่ามือ หน้าขาวๆแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศ"แสบจริงๆ..."
อีกด้านซาราดะและซากุราอิที่แอบดูนั้น ทั้งคู่พยายามกลั้นหัวเราะเต็มกำลัง
"หม่าม้าเนี่ย ขี้แกล้งจริงๆ"
"อยากถ่ายรูปพ่อตอนนี้ไปล้อพ่อจริงๆ"
หลายวันผ่านไป
ซาราดะและซากุราอิได้รับอนุญาติให้ลางานได้นานจนกว่า ซาสึเกะจะกลับมา เพื่อให้สองพี่น้องมาดูแลบ้าน เพราะ นารูโตะนั้นกังวลว่า อาจจะมีศัตรูกลุ่มอื่นอีกก็ได้
ชีวิตประจำวันของบ้านอุจิวะก็ยังคงสงบ...แต่ก็มีเสียงทะเลาะโวยวายบ้างเล็กน้อยซึ่งมวยคู่เอกที่มักจะปะทะกันนั้นก็คือ ซาสึเกะ กับ ซากุราอิ แต่ก็ไม่ถึงกับลงมือทำร้ายรุนแรง เพราะมีกรรมการห้ามมวยมือขมังอย่าง ซากุระและซาคาคิ
จนเวลาผ่านไปจนกระทั่งวันพรุ่งนี้ คือวันที่คุณพ่อตัวจริงจะกลับบ้าน
ซาสึเกะรู้สึกใจหวิวๆอย่างประหลาดอาจเป็นเพราะเค้าจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ตลอดเวลาหนึ่งเดือนเค้ารู้สึกมีความสุขมากที่ได้อยู่ที่นี่ 
ตอนนี้เค้ายังคงนอนอยู่ในห้อง
"คุณลุงครับ"ซาคาคิเปิดประตูเข้ามาหา"ข้าวเช้าได้แล้วนะครับ"
"อืม...เดี๋ยวจะไป"
ยังไม่ทันที่จะทำอะไร เจ้าลูกเป็ดน้อยของเค้าก็เข้ามานอนบนอก 
"ทำอะไร"
"ขอกอดหน่อยนะครับ เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว"
เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจก่อนจะมองลูกเป็ดน้อยอย่างเอ็นดู...เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันแล้ว..."อย่ากังวลไป ถึงยังไงชั้นก็ต้องได้เจอกับเธออยู่ดี"เค้าโอบกอดร่างเล็กๆของลูกชายในอนาคตไว้
"จริงเหรอครับ"
"จริง ระหว่างที่ชั้นไม่อยู่ ปกป้องครอบครัวและทำตามความฝันของตัวเองให้ได้ล่ะ"
"ครับ"
มื้อเช้าที่บ้านอุจิวะเป็นไปอย่างเงียบๆ ไร้เสียงทะเลาะ 
เมื่อกินเสร็จเด็กๆก็ต่างพากันไปฝึกวิชา เหลือแต่คุณพ่อวัยละอ่อนกับคุณแม่คนสวย
ซาสึเกะเป็นฝ่ายเปิดประเด็น"พรุ่งนี้แล้วใช่มั้ยที่ชั้นจะได้กลับไป..."
"ชั้นคงจะไม่อวยพรอะไรมาก นอกจากโชคดีนะคะ"
ร่างบอบบางสะดุ้งเมื่อถูกโอบกอดจากด้านหลัง"จำได้ไหม ตอนนั้นเธอเข้ามากอดชั้นจากด้านหลัง ห้ามไม่ให้ชั้นเป็นปีศาจ"
หญิงสาวกุมมือหนานั้น"ตอนนี้คุณก็ไม่ใช่ปีศาจนะคะ..."
"แล้วชั้นเป็นอะไร..."
"คุณก็คือตัวคุณ อุจิวะ ซาสึเกะ"ซากุระหันไปหาร่างสูงที่โอบกอดแล้วแตะที่อกซ้าย"ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจเลือกหนทางไหน คุณอย่าได้ลังเลเด็ดขาด"
"แล้วหนทางไหนที่ชั้นจะได้อยู่กับเธอ...อยู่กับเด็กๆล่ะ"
"ชั้นไม่อาจบอกได้ สำหรับคุณยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องเจอ แต่ชั้นเชื่อว่า เส้นทางของเราสองคนจะต้องบรรจบกันแน่นอน"
เด็กหนุ่มแกล้งหยอกเย้า"เธอไม่กลัวชั้นเปลี่ยนประวัติศาสตร์ทำให้เด็กพวกนั้นไม่ได้เกิดรึ"ว่าจบก็กระชับอ้อมกอด
หญิงสาวยิ้มหวานและพยายามแกะมือปลาหมึกที่กอดเอว"เนื้อแท้คุณไม่ได้โหดร้ายอะไรนี่คะ"
ร่างสูงขโมยหอมแก้มเนียนใสนั้นไปฟอดใหญ่ ทำเอาหญิงสาวหน้าขึ้นสี"บ้า! ทำอะไร"
"ชื่นใจ ขออีกฟอด"ว่าจบก็ฉวยโอกาสหอมแก้มอีกข้าง"ได้กำไรล่ะ"
'เปรี้ยง!'
ร่างสูงทรุดลงทันทีเพราะโดนแม่ตัวเล็กชกที่ท้องเข้าจังๆ
ซากุระเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ"คนฉวยโอกาส ได้คืบจะเอาศอก"
"หมัดหนักนะเธอ แต่ก็น่ารัก"
หญิงสาวหน้าขึ้นสีแต่ เด็กหนุ่มก็สลบไปซะก่อน เพราะโดนสับหลังคอโดย เด็กหนุ่มผมดำตาสีเขียว ซากุราอิ
"ถือว่าเอาคืนเมื่อวั้นนั้นก็แล้วกันนะ"
"ลูกนี่ แค้นฝังลึกมากเลยนะจ๊ะ"
เด็กหนุ่มยิ้มละไม"ไม่หรอกครับ แค่ไม่อยากให้มันเลยเถิด เดี๋ยวพ่อกลับมา แม่อาจจะลุกไม่ขึ้น เดือดร้อนต้องพาน้องแฝดไปฝากคุณตากับคุณยายนะครับ"
"จ้าๆ"
ช่วงเวลาบ่าย ซาสึเกะรู้สึกตัวตื่นก็พบว่านอนอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นและรู้สึกปวดตุ้บๆที่หลังคอ
ก็เห็นว่าซากุราอิกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออย่างสบายใจ
...แสบนักนะไอ้นี่...
"นี่ พรุ่งนี้ชั้นจะกลับแล้ว ไปดวลกันส่งท้ายหน่อยดีมั้ย"
เด็กหนุ่มละจากการอ่านหนังสือแล้วจิกกัดพ่อวัยละอ่อน"ไหวรึเปล่าครับ ผมไม่อยากรังแกคนแก่"
คนท้าแสยะยิ้ม"แกกลัวรึ"
"ผมคงต้องเอาจริงนะ"
สองหนุ่มต่างฐานะตรงไปที่ป่าตระกูลอุจิวะ ก็เห็นว่าสองแฝดกำลังซ้อมปาดาวกระจาย
ซากุราอิก็ย่อเข่าบอกกับทั้งสอง"ซาคาคิ ซายูริ เข้าบ้านไปก่อนไป พี่อยากจะใช้พื้นที่ซักหน่อย"
ซาคาคิ"อย่าเลยฮะ เดี๋ยวก็เป็นภาระของคุณแม่กับผมหรอกเฮีย"
"เอาน่าๆ เราเก่งออก"
ซายูริเข้ามากอดแขนพี่ชาย "พี่จ๋า ไม่สู้ไม่ได้เหรอ"
ซาสึเกะย่อเข่าลูบหัวแม่ตัวน้อย"เป็นเด็กดี ดูอยู่เฉยๆเถอะนะ"
"ก็ได้ค่ะ และเราจะได้เจอกันอีกไหม"
ซาสึเกะยิ้มก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดพร้อมหอมแก้มยุ้ยๆสองฟอด"แน่นอน ซายูริ"
สองแฝดพากันจูงมือเข้าไปในบ้าน
พอลับร่างของสองแฝด
สองพ่อลูกเข้าปะทะกันด้วยฝีมือ ทางด้านกระบวนท่า สำหรับซาสึเกะ เค้าต้องขอชมลูกชายในอนาคตอย่างซากุราอิว่าเป็นนินจาที่เก่งสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเข้าประชิดหรือสู้ระยะไกล ก็ทำได้ดีอย่างไร้ที่ติ
ทั้งคู่ใช้เวลาต่อสู้กันยาวนาน จนกระทั่ง...
ซาสึเกะจะใช้พันปักษาเข้าปะทะร่างของลูกชายในอนาคตจากข้างหลังแต่...
ร่างเทพนักรบซูซาโนโนะสีดำได้ปรากฏรอบๆตัวของเด็กหนุ่ม ถึงจะเป็นแค่ร่างโครงกระดูกแต่ก็สามารถป้องกันพันปักษาของพ่อในอดีตได้ดี
เด็กหนุ่มเสยผมขึ้น ตาสีมรกตแปรเปลี่ยนเป็นเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์"ไม่ไหวๆ ผมต้องงัดเจ้านี่ออกมาแบบนี้"
"แก ทำได้ยังไง"เค้ารู้ดีว่ามันต้องมีมากกว่านี้...ถ้าเจ้านี่เอาจริง นินจาทั้ง5แคว้นก็เอาไม่อยู่...
"เรื่องมันยาวครับ เมื่อสี่ห้าปีก่อน แต่ผมว่าเราสนุกกันพอแล้ว เดี๋ยวร่างกายคุณจะแย่"
"ก็ได้ "แต่ขอยอมรับว่า เจ้าเด็กนี่แข็งแกร่งจริงๆ
ครั้งนี้ซาสึเกะเป็นฝ่ายพยุงซากุราอิเอง
"นี่ๆผมยังไหว"
"ซูซาโนโอะ ต้องใช้พลังมหาศาล ถึงแกจะเก่งแต่เดินไปเดินมาเกิดแกล้มกลางทาง ชั้นไม่อยากแบกแกนะ"
"หึ"
พอพยุงไปได้สักพักก็มาถึงบ้าน
ซาราดะพุ่งเข้ามาประคองน้องชาย "ซากุราอิ ไหงหมดแรงแบบนี้"
"แค่เผลอออกแรงเยอะไปหน่อยน่ะครับ"
"ปากดี ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วล่ะสิ รู้หรอกน่า"
ซาสึเกะสบถ"หึ! มิน่าถึงดูล้าๆ ระแวงชั้นเหรอ"
ซาราดะมองบิดาพลางส่ายหน้า"เปล่าค่า เค้าน่ะ เดินลาดตระเวณทุกคืนต่างหาก แถมจัดการผู้บุกรุกด้วยตัวคนเดียว ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา"
"และคนที่นอนเฝ้าหน้าห้องชั้นล่ะ"
"หนูเองค่า"สาวแว่นเอ่ยอย่างเริงร่า "ก็ป๊ะป๋าออกจะรักหม่าม้าขนาดนั้นนี่นา และหนูก็ไม่อยากให้ป๊ะป๋าโดนหม่าม้าอัดเละหรอกนะ"
"ตัวเล็กแต่แรงเยอะใช่ย่อย"
สองพี่น้องยิ้มกว้าง"นั่นล่ะ คือหม้าม้า/แม่ ของพวกเรา"
ซาสึเกะเข้ากอดสองพี่น้องด้วยความรัก
และแล้วช่วงเวลาที่ต้องลาจากก็มาถึง
ซาสึเกะกำลังจะออกจากบ้านอุจิวะ เค้ามองบ้านเป็นครั้งสุดท้าย
"ไม่บอกลาพวกเด็กๆเหรอคะ"หญิงสาวออกมาส่งเค้า
"ไม่ต้องหรอก คุณพ่อตัวจริงจะกลับแล้วนี่นา แต่ก็ขอบใจนะที่มาส่ง"
ซากุระยิ้มหวาน"โชคดีค่ะ"
...
ซาสึเกะได้มาถึงห้องสำหรับเปิดประตูมิติ
"นารูโตะ ขออะไรสักอย่างสิ"
"อะไร"
"ทำให้ความทรงจำของชั้นที่อยู่ที่นี่เป็นความฝันซะ"
โฮคาเงะรุ่น7อมยิ้ม"นายทำอะไรซากุระจังรึเปล่า จูบกันแล้วหรือๆ"
"จะบ้าเหรอ แค่หอมแก้มและโดนจูบหน้าผากเท่านั้นโว้ย!"
"แกหมายความว่ายังไง..."เสียงที่คุ้นๆดังขึ้น

บ้านอุจิวะ

ชิโร่เห่าลั่นบ้าน ด้วยรู้ว่าเจ้านายกำลังกลับมา
"ชิโร่ คุณพ่อใช่มั้ย"ซาคาคิรีบไปเปิดประตู
ซาสึเกะวัยใกล้สี่สิบเปิดประตูเข้ามาสองแฝดและเจ้าตูบชิโร่เข้าหาด้วยความคิดถึง
ซากุระ ซาราดะและซากุราอิวิ่งมาหาด้วยความดีใจ
ซาสึเกะอุ้มสองแฝดไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะมองลูกคนโตทั้งสองและสุดท้ายคือภรรยาคนสวยแต่
...ทำไมถึงเย็นที่หลังวูบๆด้วยอ่ะ...
"ซากุระ เธอกับชั้นมีหลายเรื่องที่ต้องคุยกันนะ..."หัวหน้าครอบครัวก็หันไปพูดกับลูกๆ"พ่อกับแม่มีเรื่องต้องคุยกันยาว"
ซายูริถามด้วยความไร้เดียงสา"ยาวแค่ไหนคะ พ่อจ๋า"
"สามวันสามคืนเองลูก และหนูอยากได้น้องไหม"
สองแฝดตาเป็นประกาย พูดพร้อมกัน"อยากได้ๆ"
ส่วนพี่ๆทั้งสองทำหน้าไม่ถูก ส่วนคนที่จะต้องคุยหน้าซีดเตรียมชิ่ง
ชายหนุ่มเอ่ยอย่างรู้ทัน"อย่าคิดจะหนี เดี๋ยวจะโดนหนักนะ ที่รัก..."
หญิงสาวหน้าซีด"เอ่อ...ลูกเราก็สี่คนแล้วนะคะ"
"ก็ สองแฝดอยากได้น้องนี่นา เด็ก พ่อฝากดูแลบ้านด้วยนะ"
ซาราดะกับซากุราอิพยักหน้า"ค่ะ/ครับ"
ซาราดะก็ไม่วายห่วง"ป๊ะป๋าอย่าทำห่าม้าแรงนะคะ และหนูขอน้องสาว"
ซากุราอิ"ไม่เอา ผมขอน้องชาย"
"น้องสาวสิ น่ารัก"
"น้องชายดีกว่า"
สองพี่น้องเริ่มเถียงกัน
ซาสึเกะยิ้ม"ไม่ต้องห่วงได้ทั้งน้องชายและน้องสาวนะ ทั้งสองคนดูแลน้องด้วย"ว่าจบก็ส่งสองแฝดให้ลูกสาวและลูกชายคนโต
"ค่ะ/ครับ"
คนเป็นแม่เริ่มโวย"เดี๋ยวสิ ไม่ช่วยแม่เหรอ"ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็โดนอุ้มฟาดบ่าพาออกนอกบ้าน ซาสึเกะได้ใช้ซูซาโนโอะพาภรรยาคนสวยไปยังบ้านพักตากอากาศที่อยู่นอกแคว้นห่างไกลผู้คน ซึ่งเป็นบ้านของตระกูลอุจิวะ เป็นมรดกของเค้า
ชายหนุ่มพาภรรยาไปวางไว้ที่เตียงนุ่ม
"ที่รัก...คุณเป็นอะไรอ่ะ"
"ยัยตัวแสบ พอชั้นไม่อยู่แอบไปก๊งเหล้ากับเพื่อน แถมใส่เดรสสายเดี่ยวอีก...หมอนั่นบอกชั้นหมดแล้ว"
หญิงสาวแก้มป่องโว้ย"เรื่องนั้น ก่อนถึงบ้านไม่กี่ก้าวชั้นแค่ร้อนเลยถอดเสื้อคลุมออกนะคะ"
"แถมเธอยังแกล้งอ่อยให้อยากแล้วจากไปกับตัวชั้นในตอนวัยรุ่น จูบหน้าผาก แถมปล่อยให้หอมแก้มอีก"
"นั่นตัวคุณนะคะ ที่แกล้งอ่อย ชั้นแหย่เล่น ที่จูบหน้าผากก็แค่ขอบคุณที่ช่วยแฝดส่วนหอมแก้ม เค้าเป็นฝ่ายหอมชั้น"
"ชั้นไม่ชอบ!"
"คนบ้าอะไรหึงกระทั่งตัวเอง"
คนป็นสามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุๆ"อยากโดนลงโทษใช่มั้ย"
หญิงสาวเริ่มอ้อนวอนทั้งๆที่รู้ว่าไม่รอด"ปล่อยเมียไปเถอะนะ"
ซาสึเกะยิ้มหวาน"แต่ลูกๆของเราอยากได้น้องนะ จัดแฝดอีกซักคู่ก็แล้วกัน หึๆ"ว่าจบบดจูบภรรยาคนสวยอย่างดูดดื่มซึ่งร่างบางก็ไม่ขัดขืน สมยอมแต่โดยดี จากนั้น....คิดกันเอาเองเต๊อะ
...

"ซาสึเกะ"
"ซาสึเกะ"
"ซาสึเกะ"
เสียงสมาชิกทีมเหยี่ยวร้องเรียก 
อุจิวะ ซาสึเกะ วัย16 ลืมตาตื่น
คารินถามด้วยความเป็นห่วง"เป็นยังไงบ้าง ไหวไหม กัดชั้นไหม"ว่าจบก็ยื่นแขนที่ถลกเสื้อไว้
ซุยเงสึดื่มน้ำไปอึกใหญ่ก่อนจะบ่นเบาๆ"จริงๆเลยจู่ๆนายก็หายไป กว่าจะเจอตัวนะ"
แต่เด็กหนุ่มยกมือห้าม"ชั้นแค่ฝัน..."
จูโกะถามด้วยรอยยิ้ม"ฝันดีใช่ไหม"
เด็กหนุ่มทายาทตระกูลอุจิวะอมยิ้มเมื่อนึกถึงความฝันนั้น"อื้ม ดีมากเลย เป็นความฝันที่ดีจริงๆ"

...
แถมๆ

"หม่าม้าท้องได้สามสัปดาห์"ซาราดะนำผลตรวจของมารดามาดู ทำเอาเด็กๆร้องเย้แต่คุณแม่อายๆคุณพ่อยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจที่น้ำยาดี
นารูโตะที่แวะมาเยี่ยมพร้อมกับเพื่อนๆถึงกับนิ่งอึ้ง...ไอ้ผัวเมียคู่นี้ หน้าไม่เหี่ยวตามกาลเวลาเหมือนชาวบ้านยังพอว่า แต่นี่ใกล้จะสี่สิบแต่ฟิตปั๋งมีลูกได้อี๊ก จะเกินไปแล้วนะ!...



จบจ้า

เย้!!!จบสักที ฝากภาคหลักด้วยนะคะ เม้นด้วยล่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Sky@dragon จากทั้งหมด 34 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

21 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 12:26

    อ่านได่ฟินมากเลย

    #21
    0
  2. วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 22:47
    อ่านไม่ได้เลยค่ะอยากอ่านจัง
    #20
    1
    • 31 มีนาคม 2562 / 22:54
      ลองเปิดดูในเว็บนะคะใน App อาจจะมีปัญหาค่ะหรือไม่พรุ่งนี้ก็ลองเปิดดูอีกรอบนึงนะคะถ้าเปิดดูไม่ได้ก็ comment มาบอกนิกซ์อีกทีนึงค่ะขอบคุณค่ะฝากฟิคเรื่องใหม่ด้วยนะคะ
      #20-1
  3. วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 16:01

    สนุกมากๆค่ะ เด็กเก่งเหนือคุณพ่อไปอีก ชอบค่ะ????????

    #19
    0
  4. วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:54

    แวะมาอ่านเรื่องนี้อีกรอบด้วยความคิดถึง​ ^^ อ่านไปยิ้มไป​

    #18
    1
    • 4 ตุลาคม 2561 / 00:10
      ขอบคุณที่กลับมาอ่านค่า อิอิ
      #18-1
  5. #17 suparada090647 (@suparada090647) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 09:47
    อ่านไปยิ้มไปกับเรื่องนี้มากค่ะ แต่เราว่าลูกๆนี่เก่งเกินความจริงไปหน่อยนะค่ะ แหะๆ แต่มันก็สนุกมากเลยนะคะ ชอบเรื่องนี้มากค่ะ
    #17
    1
    • #17-1 NYX@Angle (@kirisaki_naoto) (จากตอนที่ 1)
      5 สิงหาคม 2561 / 18:14
      แหม...ก็มีคำกล่าวไว้ว่า ลูกมักจะเหนือกว่าพ่อและแม่นี่คะ แต่จะมีเหตุผลบอกโดยเฉพาะเรื่องของซากุราอิลูกคนรอง จะบอกในภาค2 แต่ตอนนี้รอภาคแรกให้จบก่อนนะคะ
      #17-1
  6. วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 14:09

    มาแล้วค่ะมาแล้ว~~~ อุจิวะหัวชมพูอีกคน​ ภาคครอบครัวนี้น่ารักมากกกก

    #16
    1
    • 10 มิถุนายน 2561 / 14:49
      หุหุ คนอ่านชอบไรท์ก็ดีใจนะคะ
      #16-1
  7. วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 06:23
    อิเกะ หึงกระทั่งตัวเองนี่นะ ไอบ้าา 5555555555 จะหึงหรือหื่น มองบนเลยจ้าา สนุกมากค่าไรท์ เดะจะนั่งอ่านอีกรอบ 5555
    #15
    2
    • 9 มิถุนายน 2561 / 11:24
      ก็นะ บุคลิกเกะมันเป็นคนขี้หึงนี่นา
      #15-1
    • 9 มิถุนายน 2561 / 11:25
      ขอบคุณที่ตามอ่านนะ
      #15-2
  8. #14 คนที่เดินผ่านมา
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 23:39

    ชินกิระวังติดคุกนะข้อหาพรากผู้เยาว์​นะลูก

    #14
    1
    • 8 มิถุนายน 2561 / 13:23
      ฝ่าด่านพ่อจ๋ากับพี่จ๋า ทั้งสามคนให้ได้ก่อน 555+
      #14-1
  9. #13 ggwe (@ggwe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 20:35
    สนุกมากเลยครับรีบมาต่อนะครับ
    #13
    1
    • #13-1 NYX@Angle (@kirisaki_naoto) (จากตอนที่ 1)
      7 มิถุนายน 2561 / 22:28
      ค่า จะพยายามปั่นค่า ฝากภาคหลัก ภาค พายุโลหิตด้วยนะคะ
      #13-1
  10. วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 17:28
    จะจบแล้วหยอออ สู้ๆเด้อ
    #12
    1
    • 7 มิถุนายน 2561 / 17:52
      จ้า ฝากติดตามภาคหลักด้วยนะ บอกล่วงหน้าว่าภาคหลักการต่อสู้ จะใครกับใครลองเดาดู 555 ปล.ไรท์เขียนฉากบู๊ไม่เก่งซักเท่าไหร่นะ
      #12-1
  11. วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 09:15
    สรุปอะ ลูกรักพ่อวัยละอ่อนมากว่าพ่อแท้ๆ 555555555
    #11
    1
    • 7 มิถุนายน 2561 / 11:19
      พ่อวัยไหนก็รักหมดแหละ555+
      #11-1
  12. #10 วิน
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 09:13

    กริ๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!อัพแล้วววววววววววววววววววววว

    #10
    1
  13. วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 01:12

    เปิดมาเจอ อัพแล้วเว้ยยยยยย 555 อัพต่อไปพวกเราจะเป็นกำลังใจให้ครับ

    #9
    1
    • 6 มิถุนายน 2561 / 10:35
      ค่าาาาา ขอบคุณมากค่าาาา
      #9-1
  14. #8 Min_E
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:30

    กรี๊ดดดดดด น่ารักมากๆ

    ซายูริจังช่างมีพลังแกร่งกล้าในการปลุกความเป็นป๊ะป๋าในตัวเกะ 55

    สนุกน่าติดตามมากๆค่ะ สู้ๆนะคะไรท์

    #8
    1
  15. วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 16:34

    สนุกมากกก อัพต่อเด้อออ

    #7
    1
    • 4 มิถุนายน 2561 / 18:04
      ขอบคุณค่า ฝากภาคหลักด้วยน้า
      #7-1
  16. วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 11:59
    ถึงเกะพ่อจะไม่อยุ่ แต่เกะเด็กอยุ่นะ 555555
    #6
    1
  17. วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 13:41

    รอสาวน้อยอุจิวะปรากฏตัว​ช่วยคุณแม่จากคถณพ่อวัยละอ่อนที่ริจะตีท้ายคัวตัวเอง​ (ดูงงๆแหะ)​

    #5
    0
  18. #4 sasusaku
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:01

    ดีงาม อัพๆๆ สู้ๆๆ

    #4
    0
  19. วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 21:25

    ชชอบๆๆๆไไ

    #3
    1
  20. วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    ไม่มีสิทเกิดอะไรหละ เดะก้ตกหลุมรักซากุหัวปรักหัวปรำ555555 รอเด้อ
    #2
    1
    • 31 พฤษภาคม 2561 / 23:06
      ขอบคุณค่าาาาา รักคนอ่านนะ
      #2-1
  21. วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 19:46

    สนุกดีค่ะ​ เป็นฟีดในอุดมคติที่อยากเห็นอุจิวะหัวชมพู~~~

    #1
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • 1 มิถุนายน 2561 / 15:15
      แต่ไม่แน่...อนาคตอาจจะมี หนุ่มน้อยหัวชมพูจากอุจิวะ นาจา
      #1-3