คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

932

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


932

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 มี.ค. 61 / 18:50 น.
นิยาย [Fic Inazuma] Burn X Gazelle ӵͺش¨ҡѹ [Fic Inazuma] Burn X Gazelle คำตอบสุดท้ายจากฉันสู่เธอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Fic Inazuma Eleven

 

Nagumo Haruya X Suzuno Fuusuke

 

 


 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 มี.ค. 61 / 18:50





คำตอบสุดท้ายจากฉันสู่เธอ

Nagumo Haruya X Suzuno Fuusuke



***************



เป็นเพราะรัก...ที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆ



เพราะรัก...ที่ต้องการจะสื่อออกไป

 


ฉันเลยตัดสินใจจูบนายในครั้งนั้น...

 


แต่นายไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ...รังเกียจ หรือกล่าวด่าฉันเลยแม้แต่คำเดียว



มีเพียงใบหน้าที่แดงก่ำกับท่าทีที่เขินอาย...ชวนให้น่าหลงใหลเสียเหลือเกิน...



ฉันมีคำถามอยากจะถามนาย...แต่นายกลับวิ่งหนีไปเสียก่อน...



ฟูสุเกะ...



ที่นายคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ ไม่ว่าจะยามทุกข์ ยามสุข หรือยามป่วยไข้



ทุกๆสิ่งที่นายคอยทำให้ฉันตลอดเวลาที่ผ่านมา...



นายจะรู้สึกเหมือนกับฉันหรือเปล่านะ?


 

***************

 


Haruya Talk

 


     “ฮึก ฮึก ฮือออออออออออออออ”



     งานศพของใครสักคนที่เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ระงมของเหล่าผู้คนจำนวนมากที่เข้ามาร่วมงาน



     “ฮึก ฮึก ฮืออออออ”



     ในงานศพของผู้เสียชีวิตก็มีทั้งคนในครอบครัว อาจารย์และพวกเพื่อนๆที่ต่างมาแสดงความอาลัยต่อการจากไปของเขา



     “ฮืออออออออออ”



     ทุกคนต่างก็โศกเศร้าและต่างพากันร้องไห้...โดยที่แต่ละคนนั้นมีหยดน้ำตาไหลล้นออกมาจากดวงตาเป็นลิตรๆเลยก็ว่าได้...

 


     ร่ายซะยาว...ลืมแนะนำตัวว่าผมคือใคร...แล้วผมมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ฟะ!

 


     นางุโมะ ฮารุยะ คือชื่อของผม...ผมกำลังศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยชั้นปีที่หนึ่งคณะแพทยศาสตร์...เป็นว่าที่คุณหมอ หล่อ เท่ สูง อู้ววว เพอร์เฟ็ค



     ตอนนี้ผมกำลังยืนบิ๊วอารมณ์ของตัวเองให้ร้องไห้โฮออกมาเหมือนกับผู้คนรอบข้างบ้าง...



     “ฮืออออออออออออออออ”



     แต่ผมกลับคิดว่า...ถึงผมจะร้องไห้เสียใจไปก็ช่วยให้คนในรูปกลับคืนมาเหมือนเดิมไม่ได้หรอก...

 


     นี่ คุณผู้อ่านครับ! ไม่ใช่ว่าผมคนเดียวนะ...ที่ไม่ร้องไห้น่ะ...นอกจากผมแล้ว...ก็ยังมีอีกหนึ่งคน...ว่าแต่ทำไมเขาถึงไม่ร้องไห้กันนะ?

 


     ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหวานปานน้ำตาลอ้อยกับสัดส่วนที่ชวนให้xxx...เขามีนามว่า ซูสึโนะ ฟูสุเกะ



     ชายหนุ่มหน้าสวยประจำคณะแพทยศาสตร์ เขาเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมปลายของผม เป็นผู้ชายที่ดูไม่เหมือนผู้ชายเอาซะเลย คนอะไรก็ไม่รู้หุ่นบ๊างบาง บวกกับใบหน้าหวานที่มีริมฝีปากอมชมพู จมูกสวยได้รูปราวกับหยดน้ำ ดวงตากลมโตเหมือนไข่ห่าน ผิวที่ขาวเนียนละเอียดประดุจหิมะขั้วโลกเหนือ เอวคอดเยี่ยงนาฬิกาทราย...



     บรรยายซะโหยยยยยย!!! คนอะไรน่าฟัด!!! น่าโดน!!! น่าจับทำเมีย!!! ถุย!!!


     .

     .

     .


     ทว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อวันก่อน...แน่นอนว่าผมจะไม่เห็นฟูสุเกะเป็นแค่เพียงเพื่อนอีกต่อไป...เป็นวันที่ผมตั้งใจยกจูบแรกของผมให้กับฟูสุเกะ...แล้วใครจะไปคิดล่ะว่าเขาจะจูบตอบผมกลับมาด้วย...หึ! แน่นอนว่าอีกฝ่ายเขาคงไม่คิดที่จะรังเกียจผม...และมันทำให้ผมมั่นใจในตัวเองอยู่นิดหน่อย...ว่าในใจของฟูสุเกะนั้น...เขาก็คงรักผมเหมือนกันใช่หรือเปล่า?

 


     แต่พอมาวันนี้เขากลับทำเมิน ไม่สนใจ คิดจะหลบหน้าหลบตากันหรือยังไง...มางานทั้งทีไม่คิดจะมาทักทายกันสักหน่อยเหรอฮะ!

 


     ติ้กต่อกๆๆๆๆๆๆๆๆ

 


     ปิ๊ง!!!



     ผมกะว่าจะเป็นฝ่ายเข้าไปทักเขาอย่างปกติ แต่ผมดันนึกอะไรดีๆออกซะก่อน...ในขณะที่ฟูสุเกะกำลังเดินมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ เจ้าตัวคงไม่รู้สึกตัวเลยว่าผมกำลังย่องตามมาจากด้านหลังอยู่...เพื่อหวังจะแกล้งอะไรสักหน่อย


     .

     .

     .

 

     แอ๊ดและทันทีที่เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น...



     “ไง!!! ฟูสุเกะ!

     “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 


     !!!!!


     .

     .

     .


     “ฮะ ฮะ ฮาาา นายกรี๊ดเป็นด้วยเหรอ กร้ากกก” ผมอดที่จะหัวเราะไม่ได้ เพราะเพิ่งจะเคยได้ยินฟูสุเกะร้องเสียงหลงเป็นสาวแตกก็เมื่อสักครู่นี้แหละ



     คนอะไรแค่เสียงกรี๊ดยังหวาน แล้วครางล่ะจะขนาดไหน อุ๊บ!



     “ฮารุยะ ฉันโกรธอยู่นะ” อ้าว! ซะงั้น นึกว่าหายกันแล้ว

     “แหมๆ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคร้าบบบบ” ผมก็ง้อดิ รออะไร

     ไอ้บ้า! ถ้าฉันหัวใจวายขึ้นมาจะทำไงหา ไอ้@#$%?!



     สารพัดคำด่าที่มายาวเป็นขบวนรถไฟ ก็ผมเล่นดักรอฟูสุเกะอยู่หน้าห้องน้ำ รอคอยจังหวะตอนที่เขาทำธุระส่วนตัวเสร็จสรรพปุ๊บ และทันทีที่เปิดประตูออกมา ผมก็โผล่หน้าพรวดเป็นการทักทายเขาซะเลย...ฮิฮิ



     “งือออ อย่าโกรธฉันเลยน้า ขอโทษ > <



     แต่ผมดันนึกสนุกจนลืมตัวและทำให้อีกฝ่ายโกรธผมเข้าจนได้ โฮ่! ไม่น่าเลยตรู...กว่าฟูสุเกะจะหายโกรธและยอมคุยด้วยได้ ผมต้องนั่งง้อคลอเคลีย(เป็นลูกหมา?)อยู่ตั้งนาน



     “หายโกรธฉันแล้วใช่มั้ย?

     “อืม...”


     .

     .

     .


     “นี่ ฮารุยะ...ฉันไม่คิดเลยนะว่าจะเจอนายที่นี่”

     “อ่า ฉันก็เหมือนกัน”



     เราสองคนนั่งพูดคุยกันตามประสาเพื่อน?อยู่ภายใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ที่มีสายลมอ่อนๆพัดโชยมาเป็นระยะๆ



     “ฮารุยะ...ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ทำไมถึงยังไม่...”

     “เฮ้อ! ก็ฉันไม่อยากไปไหนนี่นา...อยากจะอยู่กับนายแบบนี้ก่อน”

 


ผมอยากจะกอด อยากจะจับมือ

อยากจะทำทุกๆอย่าง

อยากให้ฟูสุเกะรู้...ว่าผมรักเขามากขนาดไหน


 

     “เออนี่...ฉันมีอะไรอยากจะถามฟูสุเกะหน่อยน่ะ”

     “อืม ว่ามาสิ”

     “คือว่า...เอ่อ...เรื่องจูบน่ะ...”

 


     !!!

 


     “นาย...คิดยังไงกับฉันงั้นเหรอ?...”

 


     ฟิ้ววววววว!

 


     “...นายรักฉันใช่มั้ย? ฟูสุเกะ

 


     ท่ามกลางความเงียบสงบ...ท่ามกลางเสียงของต้นไม้ที่กระทบกับสายลมจนเกิดเสียง...มีเพียงแค่เราสองคนที่นั่งหันหน้าจับจ้องดวงตากัน...เพื่อสื่อความหมายในใจให้อีกฝ่ายได้รับรู้



     “ฉัน...”

     “ฟูสุเกะ นายรักฉันใช่หรือเปล่า? ผมถามย้ำไปเป็นครั้งที่สองเพื่อหวังจะให้ฟูสุเกะตอบ เพราะผม...ไม่อยากจะรอคอยคำตอบนานนักหรอกนะ

     “คือว่า...”



     ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมตอบ...ยังคงอ้ำอึ้งที่จะพูดอยู่ ในวินาทีนี้ ผมเลยยื่นมือของตัวเองเข้าไปหาเพื่อสัมผัสและโอบกอดชายหนุ่มหน้าหวานผู้เป็นที่รัก...

 


     แต่ทว่า..

 


     คว้าง!

 


     ร่างกายอันแสนบอบบางของฟุสุเกะที่ผมต้องการจะกอด รวมถึงใบหน้าที่แสนงดงามนั้น...ผมกลับคว้าไว้ได้เพียงแค่ความว่างเปล่า...

 


     “นายก็เห็นอย่างที่ฉันเห็นใช่มั้ยฮารุยะ”

     “...”

     “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ”

     “ฟูสุเกะ...”

     “ฉันคิดว่านี่จะเป็นเพียงแค่ฝันร้ายซะอีก...”

     “...”

     “...แต่มันดันเป็นความจริงซะได้”

 


     ไม่นะ...ฟูสุเกะอย่าพูดนะ...ฉันไม่อยากฟัง...

 


     “ฮารุยะ นายตายไปแล้วจริงๆน่ะเหรอ!

 


     อึก!

 


     ฟิ้วววววว!

 


     ผม...อยากให้ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน...

 


     “หึ!...”

 


     อยากให้เป็นเพียงแค่...ความฝันบ้าๆเท่านั้น...

      


     แต่ผมคงต้องยอมรับให้ได้สินะ...ว่างานในวันนี้น่ะ...

 


     “ฟูสุเกะ...ถึงแม้ตัวฉันจะตาย แต่ว่าใจ...ยังเหมือนเดิมนะ”

 


     มันเป็นงานศพของตัวเอง! และเป็นวันสุดท้ายของผมอีกด้วย!

 


     เป็นวันสุดท้าย...ที่ผมอยากจะบอกความรู้สึกทั้งหมดของตัวเองที่มีต่อคนคนนี้ให้เขาได้รับรู้เหลือเกิน เพราะถ้าไม่ได้บอกไปวันนี้...ผมก็คงจะไม่มีโอกาสได้บอกเขาอีกแล้ว


     .

     .

     .


     “ฟูสุเกะ..ฉันน่ะ...” คำพูดที่ผมอยากจะกล่าวออกไปอย่างจริงจังเพื่อหวังให้อีกฝ่ายได้รับรู้ แต่เขากลับนั่งก้มหน้าให้กับผมเหมือนกำลังทำอะไรเงียบๆอยู่เพียงคนเดียว...จนผมอดสงสัยไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปหา...

     “เป็นอะไรรึเปล่า...”

     “ฮึก! อย่ามองหน้าฉันนะ”

 


     คนที่ผมรักกำลังร้องไห้!!!!?

 


     “ฟูสุเกะ...”

     “ฮารุยะ...ฉันไม่อยากร้องไห้เลย...ฉันกลัว...”

 


     กึก!

 


     “...กลัวว่าถ้าร้องไห้แล้ว...กลัว...ว่านายจะไปได้ไม่ดี...”

     “...”

     “...ฉันกลัว...ว่านายจะไม่สบายใจเอา”

     “...”



     อะไรกัน...

 


     “ใครบอกกันล่ะ...ว่าฉันจะไม่สบายใจ...”

 


     มันกลับกันต่างหากล่ะ...เจ้าบ๊อง...

 


     “เพราะการที่ฉันได้เห็นน้ำตาของคนที่ฉันรักน่ะ มันทำให้รู้ว่า ฉันสำคัญกับฟูสุเกะมากๆเลยนะสิ”

     “ฮึก...”

     “ไม่ต้องฝืนหรอก...ให้ฉันได้จดจำใบหน้าของนาย...เป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ”

     “ฮึก ฮือออ”

 


     ฟิ้ววววววว!

 


     ก่อนที่ร่างของผมจะสลายหายไปกับสายลม ในตอนนี้...ผมทำได้เพียงแค่โอบกอดร่างกายของคนที่รัก...รักมาก...ที่ถึงแม้จะไม่รู้สึกเลยว่ากำลังกอดกันอยู่...ถึงแม้จะสัมผัสกันไม่ได้อีกแล้วก็ตาม...

 


     ตึกตัก...

 


     “รัก...”

 


     ตึกตัก...

 


     “...ฉันรักนายนะ...ฮารุยะ”

 


     และนี่ก็คือคำตอบ...เป็นคำตอบที่ทำให้ผมดีใจมากๆ...ดีใจจริงๆ

 


     “รู้งี้...”

     “...”

     “ฉันน่าจะบอกรัก...และโอบกอดนายให้มันเร็วกว่านี้”

     “ฮือออ ฮารุยะ”



     เป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตที่ได้เห็น...ใบหน้าสวยๆที่เปื้อนหยดน้ำตาอย่างใกล้ชิดกันขนาดนี้...ผมอยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้เหลือเกิน...

 


     “ฟูสุเกะ...”

 


     นี่เป็นช่วงเวลาที่มีค่าสำหรับผมมาก...และผมก็จะไม่มีวันลืมเลยล่ะ...

 





     “...เป็นคุณหมอที่ดีให้ได้เลยนะ”



ฉันรักนาย



***************

     คำตอบสุดท้ายจากฉันสู่เธอ จบ.



ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์

และขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกๆท่าน...ที่ยังคงติดตามนิยายทุกๆเรื่องของไรท์เสมอมาเลยนะคะ

ขอบพระคุณมากค่ะ ^ ^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ มะเขือเทศวิตามินซีซู้งสูง จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 483980 (@483980) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 04:48

    ซึ้งง่าาาา งุ้ยยย
    #4
    0
  2. #3 Baby Bow
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:17

    แต่งแนวนี้อีกได้ไหมคะไร้ท์

    ชอบดราม่ามาก

    #3
    0
  3. วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:26
    รักกกกก แงงงง
    #2
    0
  4. วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 12:10
    ฮือๆๆๆ เศร้าจังง่ะ ฮือๆๆๆ ไรท์คะทำเรื่องสั้นที่เบิร์นได้ถูกชุบชีวิตและได้อยู่กับกาเซลเถอะค่ะ ฮือๆๆๆ
    #1
    0