คัดลอกลิงก์เเล้ว

bleach special story (gin)

โดย Maypril

คงไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วล่ะรันงิคุ ขอโทษนะ.......ฉัน...ขอ...โทษ...รันงิคุ

ยอดวิวรวม

379

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


379

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 เม.ย. 61 / 01:57 น.
นิยาย bleach special story (gin) bleach special story (gin) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
'รันงิคุ ขอโทษนะ....ขอโทษที่ทิ้งเธอในวันนั้นและเราคงต้องจากกันแล้วล่ะ และอยากให้เธอรู้ไหวฉันจะอยู่ข้างกายเธอเสมอนะ...'

bleach special story (gin)
เป็นนิยายแนวรักที่ไม่สมหวังนะค่ะ เป็นเรื่องสั้นที่3ของแต่ละคู่ค่ะ เรื่องสั้นเรื่องแรกเป็นของอุคิทาเกะมีชื่อว่า bleach special story (ukitake) และเรื่องสั้นที่2เป็นของเคียวราคุมีชื่อว่า bleach special story (kyoraku) ค่ะโดยเนื้อเรื่องไม่ต่อกันนะค่ะ เนื้อเรื่องต่อไปนี้ไม่เกี่ยวข้องกับมังงะหรืออนิเมะเป็นเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นมาเองบางส่วนมาจากอนิเมะนะ

แนะนำตัวละคร

    
มัสสึโมโตะ รันงิคุ(นางเอก)
สาวสวยอกใหญ่ มีไฝใต้ปาก ผมสีส้ม เป็นรองหัวหน้าหน่วยที่10 หน่วยของฮิซึกายะ โทชิโร่ แอบชอบงินและมักคิดเรื่องของงินอยู่เรื่อย ดาบฟันวิญญาณมีชื่อว่า ไฮเนโกะ คำปลดปล่อย จงคร่ำครวญไฮเนโกะ บังไค ยังไม่ปรากฎออกมา
"งินนายอย่าตายนะ.....อย่าจากฉันไปนะงิน อุตสาห์ได้เจอกันแล้วนิงิน..."

     

อิชิมารุ งิน(พระเอก)
เป็นชายผมขาวชอบหลับตาตี่ใบหน้ามีรอยยิ้มตลอดเวลา เป็นคนสุขุม เคยช่วยรันงิคุในวัยเด็ก ยอมไปเป็นพวกเดียวกับไอเซ็นเพื่อจะแก้แค้นที่ไอเซ็นเอาแรงดันวิญญาณไป ดาบฟันวิญญาณมีขื่อว่า ชินโซ คำปลดปล่อยคือ จงพุ่งสังหารชินโซ บังไค คือคามิชินิ โนะ ยาริ 
"ขอโทษนะที่ไม่สามารถเอาสิ่งสำคัญมาได้นะและขอโทษที่ไม่สามารถอยู่กับเธอได้อีกแล้วล่ะ รันงิคุ"



ติดตามกันในเนื้อเรื่องด้วยนะ



และขอฝากอีกสองเรื่องด้วยนะ



bleach special story (ukitake)







bleach special story (kyoraku)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 เม.ย. 61 / 01:57


'นี่ ฉันกำลังจะตายหรอเนี่ย.....'งินพูดในใจซึ้งตอนนี้สภาพงินตอนนี้คือมีบาดแผลเต็มตัวพร้อมกับเลือดที่ท่วมตัว
"งิน!!!!!"รันงิคุรีบวิ่งมาหางินที่นอนอยู่
'เสียงนี้......รันงิคุหรอ...'งินลืมตาขึ้นพลางมองไปที่รันงิคุที่กำลังร้องไห้อยู่
'นี่มันนานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันได้พบเจอเธอเข้านะ'งินค่อยๆใช้พลังถอดวิญญาณย้อนกลับไปในอดีต
'ตอนนั้นเธอยังเด็กมากเลยนี่นา ใช่ตอนนั้นวันที่เราได้พบกันฉันก็ตั้งให้วันนั้นเป็นวันเกิดของเธอด้วยนี่นา ดูเหมือนเธอจะชอบด้วยนี่...ดีใจจัง....'
'แต่แล้ว...ฉันก็ได้ไปเป็นยมทูตเพื่อจะเอาโฮเคียคุของเธอคืนมาจากไอเซ็นเลยต้องจำเป็นต้องทิ้งเธอนะ'งินได้มองดูเด็กทั้งสองซึ้งนั้นคือตนเองกับรันงิคุ
"งิน...เธอจะไปไหนนะ"รันงิคุถามขึ้น
"รันงิคุ...ฉันจะไปเป็นยมทูต"งินได้หันมาพูด
"ทำไมล่ะ เธอจะไปเป็นยมทูตทำไมล่ะ"รันงิคุถาม
"ลาก่อนนะ รันงิคุ"งินค่อยๆเดินออกไป
"งิน เดี้ยวก่อนสิ งิน!!!!"รันงิคุเรียกงิน
'ขอโทษนะ รันงิคุที่ทิ้งเธอไปในวันนั้นนะ เธอคงต้องเหงามากแน่ๆเลย ขอโทษนะ'งินได้กล่าวขอโทษและมองไปที่เด็กสาว

"เอะ! งินหรอ อ้าว...คิดไปเองหรอเนี่ย"เด็กสาวพูดขึ้น
'หลังจากนั้นฉันก็ได้พบเธอที่โซลโซไซตี้อีกครั้ง ตอนนั้นฉันดีใจมากเลยที่ได้พบเธอนะรันงิคุ'
"งิน....นั้นเธอใช่ไหม"รันงิคุวิ่งมาหางินแต่งินกลับเดินหนี
"อ้าวไปไหนแล้ว....งิน"รันงิคุพูดขึ้น
"นั้นรันงิคุนิ ดีใจจังได้เจอกันอีกครั้งแล้วสินะ"งินพูดขึ้นพลางแอบมองรันงิคุ

'ใช่ตอนนั้นฉันดีใจที่ได้เจอเธอแต่ก็ไม่ได้คุยกันได้มาก ต้องขอโทษด้วยที่ฉันทำตัวแบบนั้นนะ รันงิคุ'
'และหลังจากนั้นไอเซ็นก็ได้ก่อกบฎต่อยมทูตซึ้งฉันก็ไม่อยากทำหรอกแต่ต้องการที่จะไอเอาโฮเคียคุของเธอกลับมานะ รันงิคุ'งินได้มองไปที่ตนเองกับรันงิคุ
"ถ้าจับแน่นกว่านี้จะดีกว่านะ....ขอโทษนะรันงิคุ"งินได้พูดขึ้น
'ขอโทษนะที่ตอนนั้นฉันได้จากเธอไปอีกแล้วนะ รันงิคุ'
งินได้ทำการดูเนื้อเรื่องของรันงิคุต่อ ซึ้งเนื้อเรื่องนี้คือตอนที่เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
"ฉันเกลียดเธอที่เป็นแบบนั้นจัง......เหมือนกับคนบ้า"รันงิคุพูด
'ใช่...ฉันนะเหมือนกับคนบ้าที่เธอว่านั้นแหละ รันงิคุ'สิ้นเสียงงินได้กลับมายังร่างของตรงที่ตอนนี้รันงิคุกำลังร้องไห้อยู่ งินค่อยๆลืมตาพลางพูดว่า
"รันงิคุ ฉันนะชอบเธอนะ...."สิ้นเสียงงินค่อยๆหลับตาลงอีกครั้งอย่างสงบ
"งิน.....งิน!!!!"รันงิคุเรียกชื่อพลางกอดงินที่นอนแน่นิ่ง
'ดีใจจังที่ตอนนั้นได้พูดว่าขอโทษไปแล้วนะ'เมื่องินพูดในใจจบลมหายใจของงินค่อยๆหายไป(ยังไม่จบนะทุกคนอ่านต่อๆ)

ร่างของงินได้กลายเป็นผีเสื้อและเสื้อคลุมอารันคาได้กลายเป็นเสื้อคลุมของหัวหน้าหน่วยที่3ที่งินเคยเป็นมาก่อน


"งิน.....ฉันรักเธองิน ฉันรักเธอ"รันงิคุกอดเสื้อคลุมพลางร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ผีเสื้อค่อยๆบินไปยังท้องฟ้า (ยังไม่จบนะ)

หลังจบสงครามอารันคา รันงิคุก็ทำตัวร่าเริงเหมือนเดิมแต่เธอก็ยังคงคิดถึงงินอยู่
ในคืนหนึ่ง
"งิน...ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ"พูดจบเธอก็นอนลงบนที่นอนของตน
'รันงิคุ...'จู่ๆก็มีเสียงกระซิบที่หูของเธอขึ้น
"นั้นใครนะ"รันงิคุรีบลุกขึ้นทันที
'รันงิคุ...'เสียงนั้นยังคงเรียกเธอ
"ข้าถามว่านั้นใคร ออกมาเดี้ยวนี้"รันงิคุยังคงถาม
'ถ้าอยากรู้ก็ออกมาข้างนอกสิ'สิ้นเสียงจู่ๆข้างหลังประตูก็มีเงาขึ้น
"แกเป็นใครกัน!!!"รันงิคุก็รีบวิ่งเปิดประตูออกไป จู่ๆก็มีสายลมพัดเข้าหาตัวเธอแต่แล้วก็มีร่างหนึ่งกอดเธอจากทางข้างหลัง
"ไม่ได้เจอกันนานคิดถึงฉันไหมรันงิคุ..."รันงิคุลืมตาขึ้นและหันไปก็ต้องตกใจเพราะคนตรงหน้าคือคนที่เธอรักมาก
"งิน!!!"รันงิคุเรียกชื่องินขึ้นพลางมีน้ำตาไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง

"เธอมาได้ไง"เธอถามงินขึ้น
"ฉันมาด้วยพลังของฉัน ฉันอยากเจอเธอนะ รันงิคุ"งินอธิบาย
"งิน นายช่วยอยู่กับฉันไปตลลอดได้ไหม"รันงิคุพูดขึ้น
"คงจะไม่ได้หรอก รันงิคุ"งินพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เศร้า
"ทำไมล่ะงิน ทำไม"รันงิคุถามขึ้น
"เวลาของฉันมันใกล้หมดแล้วล่ะ"งินพูดขึ้นพร้อมร่างกายที่จะใกล้ๆสลาย
"งิน เธอจะไปไหน"รันงิคุถาม
"ไปในที่ที่วิญญาณอย่างฉันควรไปนะ"งินได้บอกกลับ
"เดี้ยวอย่าพึ่งไป อยู่กับฉันก่อน อยู่ก่อนเถอะนะ"รันงิคุพูดพลางกอดงิน

  
"ฉันก็อยากอยู่ต่อนะ แต่เวลาของฉันมันกำลังหมดลงแล้วล่ะ"งินได้พูดขึ้น
"นี่รันงิคุ "งินได้เรียกเธอขึ้น
"อะไรหรอ"เธอถามขึ้น
"ฉันจะอยู่ข้างกายเธอเสมอนะ เพราะฉะนั้นเธอไม่ได้อยู่คนเดียวและฉันจะไปเกิดใหม่เธอต้องหาฉันให้พบนะ"สิ้นเสียงงินก็ได้หายไป
รันงิคุก็นั่งร้องไห้
"ฉันจะเข้มแข็งขึ้นนะ เพื่อจะทดแทนชีวิตของเธอเองงินและจะหาเธอให้พบคอยดูนะ"รันงิคุพูดขึ้นพลางปาดน้ำตา
 

จนหลายปีต่อมารันงิคุได้กลับไปยังโลกมนุษย์
ในขณะที่รันงิคุกำลังเดินอยู่ๆจู่ๆเธอก็ต้องชะงักกับเด็ดชายคนหนึ่งที่เขามีหน้าตาคล้ายกับงิน เหมือนอะไรโดนใจให้เธอกับเขาได้กลับมาพบกันอีก เธอได้เผยน้ำตาออกมา
คงเป็นเพราะด้ายแดงของการมั่นหมายให้ทั้งสองได้พบกันอีก



'งิน ฉันพบเจอเธอแล้วนะ'
 
Normal End
รักที่ได้พบกันอีกครั้ง

ผลงานทั้งหมด ของ Maypril

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 เมษายน 2562 / 13:01
    อ่านไปนํ้าตาคลอเลยค่ะ ในที่สุดก็ได้พบกันเสียที
    #2
    0
  2. วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 17:51
    เศร้ามากๆ
    #1
    0