[TVXQ] ----- ETUDE ----- [YAOI]

ตอนที่ 5 : CHAPTER 3 - เรากำลังจะรู้จักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ธ.ค. 52









Chapter 3

 





 



 

 

 

หากยื่นมือไปไขว่คว้าหาความสุข แต่กลับได้มาเพียงหนามแหลมที่ทิ่มตำ

คนเรายังจะกล้ายื่นมือออกไปอีกไหม?

 

 




 

 

 

            เสียงบีทจังหวะอิเล็กโทรนิกส์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของยามราตรี มันดังมาจากสิ่งแปลกปลอมชิ้นล่าสุดในห้องชุดแห่งนี้

 



            ...โทรศัพท์มือถือของผู้ชายคนนั้น...


 

            หน้าจอแสดงรูปหญิงสาวหน้าตาสวยสด ผมสีดำสนิทยาวเคลียไหล่ ล้อมกรอบให้ใบหน้าหวานแลดูนุ่มนวลแม้จะเพียงมองผ่านหน้าจอแอลซีดีขนาดเล็ก แต่ที่ตรึงสายตาเขาไว้ได้ไม่ใช่ตวามงามของเจ้าหล่อนหรอก... เป็นสายตาต่างหาก ที่ฉายแววหวานอย่างไม่ปิดบัง



 

            เธอมองเขาด้วยสายตาแบบนี้เสมอน่ะหรือ?

            แล้ว เขาล่ะ จะมองเธอด้วยสายตาแบบไหนกัน?



 

            ปัดความคิดไร้สาระออกจากหัวไปให้หมดได้แล้ว คิมแจจุง... เขาสองคนจะมองกันยังไง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจำเป็นต้องสนใจนี่นา ตอนนี้... สนใจแค่โทรศัพท์เครื่องเล็กนี่ก็คงพอ


 

            เสียงบีทที่เคยดังหนักแน่นบัดนี้ขาดห้วงราวกับจะเว้าวอน... รับสายเสียทีเถอะ

 


 

            นิ้วเรียวกดรับสายแล้วจึงเอาขึ้นแนบหู ตั้งใจจะบอกปลายสายว่าตนไม่ใช่เจ้าของเครื่องแต่ก็ไม่ทัน เมื่อคู่สนทนาจำเป็นใช้เสียงร้อนรนเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน


 

            ยุนโฮ... ฟังฉันก่อนนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องเป็นแบบนี้! สาบานเลยก็ได้... ฉันไม่อยากจะให้เรื่องของเราต้องจบแบบนี้... ได้โปรด... เชื่อฉันเถอะ ฉันอยากอธิบาย... ขอร้องล่ะ... ฉันจะรอนะ... ฉันจะรอ ที่ที่ของเรา...




 

            -เรา- งั้นเหรอ...

คำนี้ใช่ไหม? ที่ทำให้เค้าทนไม่ได้ จนเผลอตัดสายเจ้าหล่อนไม่รู้ตัว

ให้ตายสิ... ยังไม่ทันจะได้เรื่องเลย

 





ปรายตามองโทรศัพท์เครื่องเดิม

...หญืงสาวในเสื้อแขนกุดสีขาวบริสุทธิ์จ้องตอบกลับมา


 

โก อารา... ชื่อเพราะดีเหมือนกันนี่...


 

เท่าที่ฟัง ก็คงจะเป็นคนรัก... ไม่สิ อดีตคนรักของผู้ชายคนนั้น... ยุนโฮ...

ใช่มั้ยนะ? ที่เธอเรียกเมื่อกี้นี้ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจฟังเสียด้วยสิ

 









 

ริมฝีปากบางยกยิ้ม ปลายนิ้วจิ้มเข้าไปในบันทึกการใช้โทรศัพท์ แล้วกด ..ลบ.. บันทึกล่าสุด

 

 

โก อารา ไม่ได้โทร.มาหานาย

 


 

.

 


.

 


.

 

 


อย่านะ!”

 

ขอโทษฮะ...

 

-ปัง-

 

ม่ายยย!”

 


 

เฮือก!

ร่างบอบบางผุดลุกขึ้นนั่งบนที่นอน พอเห็นว่าสภาพรอบตัวยังเป็นห้องเช่าโทรมๆ ที่คุ้นตาในช่วงสองปีหลังมานี้ก็ระบายลมหายใจออกมาจนจะหมดปอด

 

เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายทั่วใบหน้าและไรผมอ่อนแม้นี่จะเป็นยามดึกกลางคืนฤดูหนาวก็ตามที ไหล่บอบบางไหวสะท้านเมื่อสายลมที่เล็ดรอดมาจากช่องเปิดที่หน้าต่างกระทบผิวกาย

 

คิม จุนซูลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างที่ตัวเองเผลอเปิดทิ้งไว้... ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกคือหลังจากทำงานพิเศษเสร็จ พอกลับถึงห้องปุ๊บ เค้าก็ทิ้งตัวลงบนฟูกนอนอย่างไม่คิดจะสนใจอะไรทั้งสิ้น เผลอ... เปิดช่องว่างให้เหตุการณ์ในอดีตมันผุดพรายขึ้นมาทำร้ายได้ในยามฝัน

 


สายลมเย็นยะเยียบพลิ้วแผ่ว

บาดผิวหน้าจนแสบ... ชา

... แต่คงไม่เท่ากับที่หัวใจ

 




ตะกอนที่คิดว่านอนก้นไปแล้วถูกกวนให้ฟุ้งกระจายจากการพบกับคนๆ นั้น

คน... ที่ลวงเขาด้วยคำรัก

แล้วผลักเขา ลงสู่ห้วงฝันร้ายอย่างไม่คิดปรานี

 


 

.

 


.

 


.

 


 

เขาไม่เคยตั้งใจมองเด็กดีนั่งกินนมมาก่อน

อย่างเขาน่ะ ต้องนูน่าสุดเอ็กซ์สาดเหล้าดีกรีแรงบาดคอสิ ถึงจะถูกสเปก




 

แล้วทำไม? เขาถึงต้องเอาแต่นั่งจ้องไอ้เด็กอนามัยนี่ซดนมคู่กับคลับแซนด์วิชในแฟมิลี่เรสเตอรองท์แบบนี้ตั้งแต่เช้ากัน ?

 

ชิม ชางมิน... นายสมองกลับไปแล้วแน่ๆ !

คิดแล้วก็ยกกาแฟดำขมปี๋ซดเต็มคำ ให้มันลงไปชะแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดซะ เผื่อระดับน้ำเมาในสมองลดลงแล้วมันจะได้กลับมาประมวลผลแบบปกติๆ สมฉายาอัจฉริยะที่คนอื่นให้มา เขาจะได้เลิกสนใจอะไรแปลกๆ แบบนี้ซักที

 



อ๊ะ..”

 

ลวกลิ้นไม่พอ ยังหกรดเสื้อเชิ้ตที่ใส่ได้ยังไม่ถึงชั่วโมงดีอีก... สบถสาบานในใจพอได้ที่แล้วจึงเดินไปยังห้องน้ำที่ซุกอยู่มุมในของร้าน ก่อนที่กาแฟร้อนๆ จะลวกผิวเนื้อให้แสบแดง ช่วงขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปอย่างคุ้นชิน ไม่เหลือบมองไปทางโต๊ะที่ดึงดูสายตาตัวเองอีก

 


...เลยไม่ทันเห็นเด็กน้อยที่ลดแก้วนม แล้วมองตามไปสุดสายตา

 

 

 

.

 

เมื่อจัดการจนคราบกาแฟเหลือเพียงรอยอ่อนจางบนเสื้อเชิ้ตเนื้อดีแล้ว ชางมินจึงเดินออกจากห้องน้ำที่ทางร้านจัดไว้บริการลูกค้าไป ก่อนจะนึกสนุก ลองเดินเฉียดเข้าไปใกล้เด็กตาแป๋วที่ยังจิบนมร้อนไม่เสร็จซักที

 

ใกล้เข้าไป...

... มือเล็กป้อมวางแก้วนมที่เหลืออยู่เกือบครึ่งลงกับโต๊ะ


 

ใกล้อีก...

... เอื้อมไปหยิบคลับแซนด์วิชขึ้นมากัดด้วยสีหน้ามีความสุข

 



ถึงแล้ว...



 

-ปัง!-

 

เสียงลูกโป่งที่เด็กคนนึงนั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงจนแตกคามือดังขึ้น เด็กขี้ตกใจเลยเผลอสะดุ้ง ศอกเผลอปัดไปโดนแก้วนมที่วางบนโต๊ะจนกระเด็น

 

น้ำนมขาวบริสุทธิ์หกเลอะกางเกงของ... ชิม ชางมิน

 

 


ให้ตายสิ! ตะกี๊เสื้อ คราวนี้กางเกง


วันนี้พระเจ้าเหม็นขี้หน้าเขาเป็นพิเศษหรือยังไงกัน !!

 




 

ขอโทษฮะ! ผมไม่ทันระวังเสียงเล็กๆ เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่ยังไม่ปล่อยชิ้นขนมปังในมือ ตากลมแป๋วกวาดไปรอบๆ สำรวจความเสียหายที่ตัวเองเพิ่งจะก่อ

 

แก้วแตก... พื้นเลอะ แล้วก็...

 

เดี๋ยวผมช่วยล้างนะฮะ ไปห้องน้ำหลังร้านแล้วกัน!”


พูดจบก็ใช้มือข้างที่ว่างอยู่ดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ พาเดินตรงไปยังห้องน้ำห้องเดิมที่เขาเพิ่งจะออกมา เด็กหนุ่มลากเขามาจนถึงข้างซิงค์แล้วทำปากบุ้ยใบ้ให้ขึ้นไปนั่งบนนั้น



 

ตากลมๆ มองกวาดไปมาทั่วห้องน้ำอย่างกับจะสแกนหามนุษย์ต่างดาวที่อาจแอบซ่อนอยู่ จนอดรนทนไม่ได้ เขาเลยต้องถามขึ้นมา

 



มองหาอะไรของนาย?

 

เด็กหนุ่มทำหน้าม่อย แล้วเอ่ยตอบ

หาที่วางไอ้นี่ฮะ

 


ชูมือที่ยังถือแซนด์วิชขึ้นประกอบคำอธิบาย... แล้วใครใช้ให้หยิบติดมาด้วยล่ะนี่?

 


ตรงนี้เป็นไง นิ้วยาวยื่นไปจิ้มริมฝีปากแดงเรื่อของอีกฝ่ายอย่างหวังจะกวนประสาท... นิ่มดีแฮะ


 

อ่า~ ผมรีบกินไม่ได้นี่นา งั้นเอางี้ ผมฝากคุณไว้ก่อนแล้วกัน


 

ฝาก... ในความหมายของเด็กนั่นไม่ใช่ให้เขาถือ แต่เป็นฝากชิ้นขนมปังพร้อมไส้แฮมไว้หมิ่นๆ บนริมฝีปากเขาต่างหาก

 

 

 

เด็กบ้านี่... กัดแล้วซะด้วยนะ !

 

 

ถ้าไม่ใช่ว่าซื่อจนไม่คิดถึงเรื่องที่เค้าหยอก เด็กนี่ก็คงหัวไวอย่างร้ายกาจเลยล่ะ

 

อ๊า เปิดก๊อกน้ำไม่ออกอ่ะ

 

 

เป็นอย่างหลังแน่นอน!

 

 




.

 


.

 



.

 

 

ชอง ยุนโฮเคยมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนที่มีความอดทนสูง

อ่า... อาจจะไม่ได้สูงมากมายอะไร แต่ก็ไม่ได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างแน่นอน เขาเคยเชื่ออย่างนั้น จนกระทั่งถึงเมื่อสักครู่นี้

 

 


สวัสดีฮะ ยุนโฮ...


แค่ประโยคแรกก็ทำเอาเขาสั่นไปทั้งตัว เสียงที่ดังก้องกังวานในหูของเขาไม่ได้หวานหยดอะไร ติดจะแหบน้อยๆ เสียด้วยซ้ำ แต่ยามได้ฟังแล้วกลับรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดอ่อนๆ ที่ฉุดรั้งให้คนอื่นต้องตั้งใจฟังทุกประโยคที่เอื้อนเอ่ยด้วยเจ้าของน้ำเสียงนั้น




 

รู้จักผมได้ยังไง ?

 

เนิ่นนาน...

กว่าจะควานหาลิ้นตัวเองเจอ

กว่าจะรวบรวมสติบังคับมันให้ออกมาเป็นคำพูด




 

ผมไม่รู้จักคุณหรอกฮะ...แต่เรา กำลังจะรู้จักกันต่างหาก...

 

ทั้งที่คำพูดออกจะถือดีเสียขนาดนั้น มั่นใจในตัวเองจนน่าขนลุก

แต่เขากลับไม่อาจหาคำใดมาโต้ตอบได้เลย...

 





 

 

 

ได้ยินไหม?
 

เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะ

เสียงดนตรีอ่อนหวานที่ดังคลอเคลียกับความเงียบงัน

เสียงลมหายใจของคนสองคน... ที่สอดประสาน

 

 


อะไร... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นหรือปล่าวนะ ?








Talk :

รวบรวมสติกลับมาได้บ้างแล้ว ’w’
(หัวเราะ)

พาร์ทของจุนซูแอบดาร์ก... และสั้น
คือกลัวตัวเอง... ถ้ายาวกว่านี้มันจะดาร์กกว่านี้
เลยเอาไปนิดนึงแล้วกันนะ TAT
(มันสว่างกว่าที่เขียนครั้งแรกเมื่อวานแล้วนะเออ!)

เปิดตัวคาแรกเตอร์หลักครบซักทีค่ะ
ดีใจมาก ฮ่าๆๆ แค่เปิดตัวนี่ก็ลากไปสามตอนแล้ว
คนเขียนชอบเรื่อยๆ เอื่อยๆ ก็งี้แหละ xDD



ปล. แบบนี้ เค้าเรียกใจตรงกันใช่ป้ะ ?
ความป่วงประจำวัน...

อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วจิ้มตามไปอ่านในบล็อกถึงจะได้อรรถรสค่ะ (?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #53 sapza (@napus_far) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2553 / 12:47
    แจจ๋าพูดได้กินใจ เรากำลังจะรู้จักกัน

    ถึงวันนี้จะเป็นวันโกหกก็เถอะนะ แต่ที่เม้นเนี่ยเป็นจริงนะไม่ได้โกหก

    ไม่น่ามาอ่านในวันโกหกเลย เดี๋ยวเม้นไปแล้วจะดูไม่น่าเชื่อถือ T^T
    #53
    0
  2. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2552 / 22:58
    อัพเร็วๆนะคับ
    #35
    0
  3. #34 may be (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2552 / 00:02
    อะไรใจตรงกันอ่ะ มะเข้าใจ

    มาอัพต่อนะ อยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อไป

    อย่าดาร์กมากเลยน้า แบบว่าอ่านแล้วมันกดดัน เฮอๆ
    #34
    0
  4. #33 มาย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2552 / 18:24
    ต่อเรวๆน้า
    #33
    0
  5. #31 Be_lieve (@bbowzaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 21:08
    อ่า  ลุ้นๆๆ
    ยุนกะแจเมื่อไรจิได้เจอกันอีกหว่า

    แล้วใครที่นุ้งมินไปนั่งมองล่ะเนี่ย  อิจฉานะ  555+

    มาอัพไวๆน้า สู้ๆค่ะ  ^^
    #31
    0
  6. #30 Mimarin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 19:45

    ติดใจตอนท้าย  แล้วอะไรมันกำลังจะเกิดขึ้นล่ะ
    ลุ้นนะเนี่ย  รอตอนต่อไปจ้า

    #30
    0
  7. #28 Dou+ShiTe=??? (@fhi_nitro_nashi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 16:00
    กรี๊ดๆๆๆ เจอกันอีกแหละ เอิ๊กๆๆๆ ><

    มินมินออกมาแหละด้วย คุ่ใครเนี่ยยย ???
    รียมาอัพนะค่ะ^^
    #28
    0
  8. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 15:04
    ความรักกำลังเริ่มต้น *O*
    #27
    0
  9. #26 คิมแจ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 07:50
    ลึกลับไปหมดทุกผู้ทุกคน - -
    แจอะไรยะ ไปโทรหายุนทำไม เออ แต่แจเป็นนักฆ่านี่
    หรือต้องทำงานเกี่ยวกะยุน อ๊ากกกก คงไม่ใช่ฆ่านะ
    โอ๊ะ ชิมชาง เพิ่งเปิดตัว กับเด็กนมหก แสบด้วยนิ
    #26
    0
  10. #25 pinklemon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 07:29
    อืม ยังไงดีอะ แบบว่า มันยังจิ้นไม่ออกค่ะ ไรเตอร์ แบบมันยังครึ่งๆ อยู่นะ

    แต่ก็สนุกดีนะ

    #25
    0
  11. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2552 / 21:48
    อัพเร้วๆนะคับ
    #23
    0
  12. #22 arashi_an (@arashi-an) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2552 / 03:25

    เออ อ่านแล้วเราก็ว่าโครตจะใจตรงกันเลยฮาสุ

    เห็นแล้วเคือง เอาแจจ๋าไปขึ้นปกมั่วอีกล่ะ เฮ้ออออ

    อ่านะ ใจเย็นๆ

    #22
    0