Wanna one x you ft.produce101 My little star

ตอนที่ 7 : ย้อนกลับไป 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 ต.ค. 60

พรึบบ!!!!

ไฟภายในห้องดับลงอย่างน่าตกใจ จีนึลเองที่หน้าเป็นห่วงเพราะเธอไม่ชอบความมืดสุดๆเวลานอนต้องเปิดโคมไฟเล็กๆไว้ตลอด ตอนนี้ในใจเธอร้อนรนไปหมด อาการที่เกิดขึ้นพร้อมกับความมืดก็เริ่มเคลือบคลานเข้ามาคืออึดอัด เวียนหัว หายใจไม่สะดวก มือก็ความหาควานลินที่เมื่อกี้ยืนอยู่หน้าเธอ
"นายอยู่ไหน ควานลิน" เสียงแผ่วของจีนึลทำให้ควานลินมองไปตามเสียง แต่เขากลับเลือกที่จะเงียบแทนและเดินไปจับเก้าอี้มานั่ง
"ขอร้องหละ นายอยู่ตรงไหน ฉันไม่ชอบความมืด" เหงื่อที่ไหนออกมาบนใบหน้าแสดงให้เห็นว่าจีนึลกำลังแย่ แต่อีกคนกลับไม่เอ่ยปากสักคำทั้งที่น้ำเสียงของเธอดูแย่มากแค่ไหน 
  เท้าที่กำลังก้าวไปทีละนิดพร้อมกับมือที่ควานหาชายหนุ่มกำลังจะหมดแรงลงเพราะตอนนี้จีนึลรู้สึกหายใจไม่ออก 
"ชะ ช่วยด้วย" 
  
ตุบบ!!
ร่างของจีนึลหล่นลงพื้นอย่างแรงจนทำให้ควานลินอดที่จะหันไปสนใจไม่ได้ เขาใช้แสงจากมือถือส่องหาร่างเล็กและพบว่าเธอนอนสลบอยู่ใกล้ประตูทางออก 
"จีนึล!! คิม จีนึล" ควานลินรีบลงไปพยุงร่างของจีนึลขึ้นปรากฏให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและซีดจนตัวเขารู้สึกผิดที่ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร เขารีบต่อสายหาใครสักคนทันทีเพราะกลัวว่าจีนึลจะเป็นอะไรไปซะก่อน 
"ฮยอง!! บอกใครก็ได้มาเปิดประที่ห้องประชุมที จีนึลกำลังแย่" ไม่ทันที่ปลายสายจะพูดอะไรเขาก็รีบออกคำสั่งทันที คนที่เขาโทรหาคือจีซอง หลีดเดอร์ของWanna one เขาไม่คิดว่าจีนึลจะกลัวขนาดนี้ 


"ไรหวะ!! กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม" ร่างสูงของจีฮุนที่นั่งเล่นเกมอยู่กับสมาชิกสบถออกมาอย่างหัวเสีย พลางเดินไปหยิบไฟฉายตรงบนหัวเตียง
"ทำไมอยู่ๆไฟดับหวะ" อีกคนที่บ่นออกมาอย่างหงุดหงิดคือซองอู
"ใครมีเบอร์จีนึลบ้าง!" ดาเนียลที่พึ่งนึกได้ว่าจีนึลแพ้ความมืดโพร่งออกมาจนคนอื่นตกใจไปด้วย ใบหน้าที่ดูเครียดจัดผิดปกติทำให้ซองอูที่แอบเมมเบอร์จีนึลไว้ตอนเธอรายงานตัวรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์จีนึลและยื่นมันให้เขา 
  ดาเนียลไม่รอช้ารีบกดต่อสายหาเธอทันทีแต่กลับไม่มีคนรับสาย

'ควานลิน' 
โทรศัพท์ของจีซองดังขึ้นปรากฎเป็นชื่อของมักเน่ที่พึ่งมีข่าวกับจีนึลไปเมื่อหัวค่ำคงจะมีเรื่องจะปรึกษาสินะ 

'ฮยอง!! บอกใครก็ได้มาเปิดประตูที่ห้องประชุมที จีนึลกำลังแย่'
ถึงแม้ไม่ได้เปิดลำโพงแต่เสียงก็ดังพอที่จะทำให้คนอื่นได้ยินเพราะปลายสายได้ตะโกนออกมาแทนการพูด สิ้นเสียงควานลิน คนที่วิ่งออกไปคนเเรกคือดาเนียลเพราะเขารู้ว่าจีนึลไม่ชอบความมืดมาแต่ไหนแต่ไรแถมยังมีอาการหนักตลอดเลยด้วยหากสถานที่นั้นมืดขาดเเสงไฟ

ผลัก!! 
ดาเนียลรีบเปิดประตูเขาไปทันทีที่มาถึง โชคดีที่ไฟมาในขณะที่พวกเขาวิ่งมาที่นี่ ดาเนียลรีบตรงไปยังห้องประชุมอย่างไม่รังเรแต่กลับเจอควานลินอุ้มจีนึลออกมาแล้ว ในใจก็นึกโกรธที่ควานลินไม่ยอมช่วยจีนึลแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะควานลินเองคงไม่รู้ว่าจีนึลกลัวความมืด แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือสองคนนี้มาทำอะไรกันในห้องประชุมWanna one
  ควานลินวางร่างจีนึลลงบนโซฟาที่อยู่กลางห้อง หลังจากนั้นก็หยิบนิตรยสารที่อยู่ใกล้มาพัดให้ และการกระทำทุกอย่างกลับสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนในห้องเพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลย ขนาดผู้หญิงเป็นลมอยู่ตรงหน้าควานลินยังเลือกที่จะเรียกคนอื่นไปช่วยเลย 
"นายมาทำอะไรที่นี่กับจีนึล"
ดาเนียลพูดอย่างอารมณ์บ่จอยสุดๆเพราะไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้กับจีนึลเขาจึงเดินไปแย่งนิตรยสารในมือควานลินมาพัดให้จีนึลแทน 
"ผู้หญิงผู้ชายอยู่ด้วยกัน เขาทำอะไรกันหละครับ" 
ดาเนียลได้ยินดังนั้นจึงควบคุมอารมณ์ไม่ได้พุ่งเข้าไปกำคอเสื้อควานลินแน่น จนจีฮุนและจีซองต้องรีบเข้าไปห้าม 
"ใจเย็นๆดิหวะ อย่ามีเรื่องกันเลย" ซองอูเดินมาอยู่ระหว่างสองคนเพราะกลัวพวกเขาจะห้ามใจเล่นชกมวยกันไม่ไหว 
"อย่ายุ่งกับจีนึล" ดาเนียลเองก็ไม่ได้อยากมีเรื่องหรอก แต่เขาเพียงไม่ชอบให้ใครพูดถึงจีนึลแบบนั้นเพราะเขารู้ดีว่าจีนึลไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น 
"เกิดอะไรขึ้น" 
คนมาใหม่ 'จินยอง' ถามอย่างงงๆเมื่อพบว่าสมาชิกอยู่ที่นี่กันหมด เขาตั้งใจจะมาเอาของที่ลืมไว้ไม่คิดว่าจะเจอสมาชิกด้วยแถมบรรยากาศยังดูอึ้มครึ้มอีก เมื่อเหลือบไปเห็นร่างบางบนโซฟาเขาก็เข้าใจในทันที
 ดาเนียลหันกลับไปพัดให้นีนึลต่ออย่างเป็นห่วง เขาใช้มืออีกข้างเกลี่ยผมของจีนึลออกจากใบหน้าเล็กๆนั่น ตลอดระยะเวลา2ปี เขาเอาแต่คิดถึงคนตรงหน้าจนไม่สนใจผู้หญิงรอบข้างเลยแม้แต่นิด ถึงจะรู้ดีว่าแชยองคิดกับเขาเกินคำว่าเพื่อน 
  เธอจะรู้ไหมว่าระยะเวลา2ปีเขาเจ็บปวดขนาดไหนที่เธอหายไป เขาเอาแต่ตามหาจีนึลแต่กลับไม่พบว่าเธอหายไปไหนสิ่งที่เขาทำกับจีนึลมันไม่น่าให้อภัยเลยสักนิด แต่เขากลับต้องการโอกาสที่จะดูแลจีนึลอีกครั้งถ้าตอนนั้นเขาไม่เห็นแก่ตัว ถ้าวันนั้นเขาไม่เหงา ถ้าวันนั้นเขาไม่โง่ปล่อยมือจีนึลทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น








......2 ปีก่อน.....
ในวันคริสต์มาสวันที่ทุกคนต่างมีความสุขร่างของจีนึลที่กำลังเดินเลือกของขวัญสุดพิเศษให้กับแฟนหนุ่ม'คัง ดาเนียล'ที่เธอรักมากอย่างตั้งใจ เธอกะจะเซอร์ไพรแฟนหนุ่มเลยโกหกไปว่าตัวเองไปต้องเยี่ยมญาติกับครอบครัว จีนึลกับดาเนียลคบกันมาตั้งแต่เธออยู่มัธยมต้นปี2 ทั้งคู่ตัวติดกันจนทุกคนในโรงเรียนต่างก็อิจฉาจีนึลที่กำดาเนียลให้อยู่หมัดได้ขนาดนี้เพราะเขาไม่เคยคบใครได้เกิดหนึ่งเดือนเลยด้วยซ้ำ ถ้าจะให้พูดว่าเจ้าชู้ก็คงจะถูกอีกนั่นแหละ  ช่วงหนึ่งเดือนมานี้ทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันนักเพราะจีนึลต้องซ้อมเพื่อวัดระดับการพัฒนาตนเองเธอจึงเลือกที่จะเซอร์ไพรดาเนียลเลยจะได้หายคิดถึงกันหน่อย 
  จีนึลเดินไปหยิบสร้อยคู่ที่ดูโดดเด่นมา ถ้าดาเนียลใส่ต้องเหมาะมากแน่ๆเลย 
 เมื่อเดินออกจากร้านก็รีบต่อสายหาแฟนหนุ่มทันที
"อยู่ไหนอะ เสียงดังจัง"
รู้อยู่แล้วว่าดาเนียลอยู่แถวนี้เพราะอะไรงั้นเหรอ เพราะเธอตามเช็คกับเพื่อนของเขานะสิเลยได้ว่าเขาจะมาเที่ยวที่นี่
 ดาเนียลอายุห่างเธอ2ปี แต่เธอกลับไม่ยอมเรีบกเขาว่าอปป้าแต่ดาเนียลก็ไม่ได้ว่าอะไรสักนิดเดียวเพราะสำหรับจีนึลแล้วเขายอมทุกอย่าง 
'ในร้านกาแฟหนะ ทำอะไรอยู่'
ร่างบางของจีนึลเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟและไม่ลืมที่จะซ่อนตัวเองไว้เพื่อที่อีกคนจะไม่เห็น
"ก็ฉลองกับครอบครัวหนะ แล้วนายหละ" เธอมองดูดาเนียลที่นั่งอยู่คนเดียวอย่างแปลกใจที่ไม่มีเพื่อนเขาสักคนเลยหรือจะออกไปข้างนอกกันนะ ส่วนบนโต๊ะกลับมีช่อดอกไม้เล็กๆวางอยู่ ดาเนียลก็พลางจับมันขึ้นมาดูไปด้วยในขณะที่คุยกับจีนึล
'คิดถึงเธอแหละ มันคงดีถ้าเธออยู่ที่นี่ด้วยกัน' จีนึลอดยิ้มไม่ได้ในคำพูดของเขา อย่างน้อยก็มั่นใจว่าเขาไม่ได้นอกใจ เอาหละตอนนี้ก็เริ่มเซอร์ไพรได้แล้วสินะ 
"จ้าาาาา แค่นี้ก่อนนะแม่เรียกแล้ว" 
เมื่อตัดสายไปจีนึลก็ล้วงกระเป๋าสะพายตัวเองเพื่อหาของขวัญที่เธอเลือกเองกับมือและค่อยเดินตรงไปยังโต๊ะของดาเนียล แต่ทว่าทุกอย่างกลับต้องหยุดลงเมื่อเธอพบว่ามีผู้หญิงอีกคนเดินไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับเขา เมื่อสังเกตดีเธอจึงพบว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอเอง ทั้งสองคนดูมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกในใจได้แต่ถามว่าเขาสองคนไปสนิทกันตั้งอต่ตอนไหน จีนึลรีบเดินกลับออกมาตั้งสติก่อน ได้แต่หวังในใจว่าผู้ชายคนนั้นเธอคงดูผิดไม่ใช่ดาเนียลแน่นอน และจีนึลจึงตัดสินใจโทรหาดาเนียลอีกรอบ
"นายอยู่กับใครหรอ" 
ได้แต่พยายามข่มเสียงให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต
'กับเพื่อนหนะ' เขาตอบอย่างไม่ได้คิดอะไรในขณะที่มือก็จับมือผู้หญิงคนนั้นอยู่
"ผู้หญิงหรือผู้ชาย" ถ้าแม้เขาตอบว่าเป็นผู้หญิงเธอจะไม่เสียใจขนาดนี้ แต่คำตอบที่ได้คือ
"ผู้ชายสิ ฉันจะคบเพื่อนผู้หญิงได้ไง" 
นั่นทำให้จีนึลกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอตัดสายทิ้งทันทีขาเล็กๆของจีนึลเดินตรงไปยังโต๊ะของทั้งสิงคนอย่างไม่รังเรก่อนที่เธอจะวางกล่องของขวัญลงกลางโต๊ะ 
ทำให้ดาเนียลทำตัวไม่ถูก จีนึลหันไปหาเพื่อนร่วมห้้องที่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิดเดียวทัื้งที่เป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆ
"ฮเยริ  เธอก็มาด้วยหรอ" ถึงแม้จะรู้แต่ก็พูดออกไปแบบนั้น ไม่เคยคิดเลยว่าจะโดนหักหลังแบบนี้ อาการเป็นแบบนี้สินะ ก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่ เจ็บดี
"จีนึล..." ดาเนียลเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น เขาเพียงแต่จะคบฮเยริแก้เหงาเท่านั้นแต่มันก็กลับเป็นความผูกพันเพราะฮเยริให้เขาได้ในสิ่งที่จีนึลให้ไม่ได้
"มาเที่ยวกันหรอ เพื่อนคนอื่นหละ" เพราะไม่อยากจะเชื่อเธอเลยทำเป็นหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคนอื่นๆ บอกเลยว่าตอนนี้อยากจะกระชากฮเยริมาจิกตบซะจริงๆ 
"จีนึลพี่ขอโทษ.."



 และแล้วคำที่เธอไม่ต้องการได้ยินก็ออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ คงจะจริงสินะ
"Merry Christmas นะคะ" หลังจากพูดจบน้ำตาก็ไหลอาบแก้มหนักกว่า้เดิมทันที เธอไม่แม้แต่จะกล้ามองกลับไปด้านหลัง แต่ในใจก็หวังว่าดาเนียลจะตามมาแต่กลับไม่ใช่อย่างนั้น เขาไม่แม้แต่จะก้าวออกมาเลยสักนิด นี่เธอคงเข้าข้างตัวเองว่าเปลี่ยนเขาได้ อย่างที่ว่าสินะเสือยังไงมันก็ยังเป็นเสือจะเปลี่ยนมันเป็นแมวไม่ได้หรอก ตัิ้งแต่นี้ไปอย่าได้เจอกันอีกเลย




"แม่คะ ให้หนูย้ายเถอะนะหนูไม่อยากไปโรงเรียนนี้อีกแล้ว แม่ให้หนูย้ายไปจีน ญี่ปุ่น ไม่สิอังกฤษเลยยิ่งดี" จีนึลออดอ้อนผู้เป็นแม่อย่างเอาเป็นเอาหลายหลังจากเมื่อวานที่เจอเหตุการณ์ร้ายๆกับตัวเองจนไม่อยากจะเจอหน้าผู้ชายใจหมาอย่างดาเนียล
"อย่ามามโน!! ฉันทำงานงกๆทุกวันเพื่อค่าเทอมแกรึไง" 
หลังจากนั้นก็ทำตัวหดอย่างน่าผิดหวัง แต่ก็ไม่วายจะส่งสายตาออดอ้อนไปหาแม่อีก เพราะใช้ไม้นี้บ่อยและได้ผลทุกครั้ง
"แม่ก็เป็นถึงหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทได้เงินเยอะจะตาย นะๆ" 
ใช่แล้วหละครอบครัวจีนึลเองก็ไม่ได้เต่าตุ่นอะไร แม่เป็นหุ้นส่วนในบริษัทหนังสือแฟชั่น ส่วนพ่อของเธอก็คือเจ้าของบริษัทหนังสือแฟชั่นนั่นเองจะว่าง่ายๆก็ทำงานร่วมกันนั่นแหละ ^_^
"แล้วอยากไปเรียนโรงเรียนไหนหละ แต่ไม่ใช่ต่างประเทศนะพ่อห่วง" และคนที่ใจดีเสมอคือพ่อนั่นเองแค่นี้ก็มีชับไปกว่าครึ่งแล้วหละ
"ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่โซลค่ะ" จุดประสงค์หลักๆก็คือหนีดาเนียลนั่นเองโรงเรียนศิลปะที่เกาหลีมีเยอะแยะไป ไว้ไปให้ลืมเขาได้แล้วจะกลับมาเอง
"เดี๋ยวพ่อจัดการให้" และนั่นทำให้จีนึลแถบอยากกระโดดกอดพ่อตนเองคาโต๊ะอาหารเลย 

2ปีต่อมา
"ไง!  อยากกลับบ้านละสิถึงอยากได้ย้ายกลับมาเนี่ย" นั่นคือคำทักทายของแม่ที่จากกันมานานนับปี เพราะเธอเป็นห่วงลูกสาสคนนี้มากๆแต่ไม่กล้าที่จะแสดงออกมากเลยทำแบบนี้
"เปล่าค่ะ ครูที่โน่นแนะนำให้หนูมาต่อที่นี่เพราะหนู...เก่งเกินไป" 。^‿^。
เพื่อเป็นการปลอบใจตัวเองเลยพูดออกมาแบบนั้ยแต่จริงๆแล้วความสามารถเธอดรอปมากเลยหละ แต่ไม่ได้โดนไล่ออกอะไรหรอกครูที่นั่นแค่แนะนำที่นี่ให้เพราะมีครูเก่งๆเยอะ นั่นคือ Produce101 school นั่นเอง และนี่ก็คือจุดเนิ่มต้น!!






ปัจจุบัน
"ฉันขอโทษ" ชายหนุ่มที่นั่งลงข้างๆจีนึลพูดพร้อมกับเกลี่ยผมหน้าม้าที่ปกตาของเธอออก ทำให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนขึ้นจนผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกตัวเผลอจ้องจีนึลนานจนต้องสบัดหัวเพื่อตั้งสติตนเอง
"ฮยองว่าไงนะ" ควานลินทำเป็นถามทั้งๆที่รู้ว่าดาเนียลพูดกับร่างบางที่นอนไร้สติอยู่ 
"ป่าว จะไม่ออกไปจริงๆรึไง" คำพูดที่ดูไม่มีอะไรแต่กลับดูเฉือดเฉือนเหมือนกับไล่จนควานลินต้ิงหันกลับไปมองดาเนียลอีกครั้ง
"ไปให้ฮยองข่มขืนเธอรึไง" เป็นอีกครั้งที่ดาเนียลต้องหันกลับๆปจ้องตากับไอ้น้องชายนิสัยสัยเย็นชา นี่ถ้ามันไม่ใช่น้องชายคงได้แรกหมัดกันแน่ๆ
"ว่าแต่ฮยองเถอะ ไม่ไปรึไงผมจะดูแลยัยนี่เอง" 
ดาเนียลไม่พูดอะไรเพราะพยายามข่มตัวเองเอาไว้ไม่ให้ถกเถียงกับควานลิน 

00.05 น. 
เวลาล่วงเลยมาจาถึงเที่ยงคืน ร่างบางของจีนึลยัยตัวเองลุกขึ้นและพบว่ามีชายร่างสูงสองคนอยู่ในห้องด้วย เธอมองดูรอบๆห้องถึงได้รู้ว่าเป็นห้องประชุมWanna one และชายสองคนคือควานลิน และดาเนียลที่นอนหมอบอยู่โซฟาที่ตัวเองพึ่งลุกขึ้น 

กึก กึก 
จีนึลพยายามย่องเบาเพื่อมาเปิดประตูออกจากห้อง แต่ดันลืมนึกได้ว่าต้องใช้ลายนิ้วมือพวกWanna oneเท่านั้น 

"ทำอะไรของเธอ" ความลินที่มายืนอยู่ด้านหลังตอนไหนไม่รู้ทักขึ้นเพราะได้ยินเสียงกุกๆกักๆจนตัวเองต้องตื่นขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ

"ฉันจะกลับหอ" จีนึลพูดอย่างกระซิบกระซาบเพราะกลัวดาเนียลตื่น เพราะตอนนี้ยังไม่พร้อมเจอหน้าเขาถึงแม้จะเก็บเอาคำพูดของรุ่นพี่ซองอูมาคิดแล้วก็เถอะ
"นอนที่นี่แหละ หอปิดแล้ว"
ก็จริงอย่างที่ควานลินพูด ถึงแม้ออกไปคงได้นอนเป็นหมาเฝ้าหน้าหออะ แต่จะให้นอนห้องเดียวกับผู้ชายแบบนี้มันผิดจรรยาบรรณความเป็นหญิงนะ

"ทำอะไรของเธออีก" จีนึลที่เดินสำรวจเพื่อหาที่ที่สามารถนอนได้แต่ต้องไกลจากพวกเขาสองคนต้องหยุดชะงักเมื่อความลินทักขึ้น 
"ฉันไม่อยากนอนใกล้พวกนายอะ" เธอตอบออกมาโดยที่ไม่ทันได้คิดว่าเสียงดังไปจนดาเนียลตื่นขึินมา
"จีนึล ฟื้นแล้วหรอ" และนั่นเหมือนฝันร้ายเขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเดินเข้ามาหาจีนึลจนเธอต้องถอยหลังเพื่อหนีดาเนียล และส่งสายตาอ้อนวอนให้ควานลินช่วย 
"ฮยองกลับไปนอนเถอะ ยัยนี่ไม่อยากอยู่ใกล้ฮยองอะ" คำพูดแทงใจดำของควานลินทำให้ดาเนียลชะงักหยุด ขนาดจีนึลเองยังรู้สึกเจ็บแทนเลย

"คงงั้นแหละ"




 ดาเนียลเองก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร เพราะไม่อยากทำให้จีนึงเกลียดตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว ถึงแม้ความสัมพันธ์ของเขาและเธอจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยให้อยู่ในฐานะพี่ชายก็ยังดีกว่าที่เป็นอยู่แบบนี้ไม่ใช่หรอ


เช้าวันต่อมา
"จีนึล เธอไหวใช่ไม" จัสตินที่นั่งอยู่ข้างๆจีนึลถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เขามาตามดูจีนึลตั้งแต่เช้าจนบอกให้ไปซ้อม10นาทีต่อมาเขาก็มาโผล่ที่ห้องซ้อมเช่นเดิม

"จัสติน นายไม่ไปซ้อมรึไง" อึนซอเองที่ดูเป็นห่วงจีนึลไม่แพ้กันก็ถามขึ้น นี่ความผิดเธอแท้ๆเลยที่ไม่ยอมตามจีนึลไปห้องน้ำจนมีคนใจบาปจับภาพเธอและควานลินได้ถึงแม้จะเป็นไอจีของจีนึลและเธอก็เชื่อว่าจีนึลไม่ได้ทำแน่ๆ
"ฉันเป็นห่วงจีนึลนี่นา" 



จัสตินพูดอย่างเอื่อยๆจนทำให้จีนึลเผลอยิ้มขึิ้นมา ถ้าจัสตินไม่ใช่เพื่อนเธอก็อยากจะเก็บจัสตินมาเป็นลูกแทน คนอะไรน่ารักอย่างกับผู้หญิง 

"นายไปซ้อมเถอะจัสติน ถ้านายไม่ผ่านคัดเลือกฉันจะเลิกคบนาย" จีนึลถึงกับต้องออกคำสั่งให้เด็ดขาด เพราะถ้าจัสตินมาคอยเป็นห่วงแบบนี้มันจะเป็นผลเสียต่อเขาเอง และไม่ชอบสายตาแหม่งๆของรุ่นพี่ทั้ง3คนที่นั่งดูพวกเราคุยกันด้วย
"งั้นไปละ" ไวอย่างกับลิง จนอึนซอต้องส่ายหัวให้กับความดื้อของจัสติน
"อีกสักหน่อยมันคงเรียกเธอว่าแม่ ฮ่าๆๆ"  อึนซอพูดติดตลกจนเราสองคนเผลอหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"นี่มีเวลามานั่งหัวเราะกันแล้วหรอ" หลังจากนั้นก็เหมือนมีคนมาตัดไฟทิ้งเมื่อรุ่นพี่อูจินพูดขึ้น
"ขอโทษค่ะ" และไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นไปเต้นต่อ เพราะกลัวสายตาดุๆของอูจิน 


"Good jop!! " เสียงอูจินที่ดูภูมใจเป็นพิเศษพูดออกมาเพราะจีนึลและอึนซอพัฒนาขึ้นมาจากอาทิตย์แรก
"หวังว่าขึ้นเวลาเธอจะไม่ตื่นนะ" มินฮยอนเป็นอีกคนที่ตบมืออย่างชื่นชม 
"คงไม่รอด" ต่างจากควานลินที่ส่ายหัวไปมา นอกจากจะมาช่วยวิจารณ์โน่นนั่นนี่และนี่คืออีกงานที่เขาชอบทำ พูดตัดกำลังใจ!!ˋ﹏ˊ
"แค่เต้นอย่างเดียวไม่ได้หรอก เธอต้องฝึกร้องด้วย" ไม่อยากจะบอกว่าจีนึลเองค่อนข้างมั่นใจในเสียงตัวเอง ถึงแม้เรื่องเต้นจะต่ำตมก็เถอะ 
"พรุ่งนี้ฝึกร้องละกัน เดี๋ยวฉันฝึกให้เอง" มินฮยอนที่ถนัดร้องอยู่แล้วก็ลุกขึ้นเต็มความสูง จนจีนึลทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นตาม
"วันนี้ก็พอแค่นี้เถอะ ผมเหนื่อย" แค่มานั่งวิจารณ์ก็ทำให้เขาเหนื่อยได้รึึยังไงกัน ทำอย่างกับมาเต้นให้ดูงั้นแหละ ̄︿ ̄ คนที่ทุกคนก็รู้ว่าคือควานลิน


"จีนึล แกว่ารุ่นพี่ควานลินหล่อไม" อึนซอถามขึ้นระหว่างทางกลับหอ แล้วมาถามอะไรแบบนี้เนี่ยถ้าเขาไม่หล่อฉันคงไม่โดนแฟนคลับเขาเล่นงานหรอกนะ 
"ก็ต้องหล่อสิ ทุกคนในWanna oneแหละ" พูดอีกก็ถูกอีกหน้าตาทั้ง11คนพรีเมี่ยมทั้งนั้นเลยไม่ใช่แค่wanna oneหรอก ioiด้วยต่างหาก
"แต่ฉันชอบรุ่นพี่ดาเนียลมากกว่า สเป็คเลยถ้าได้เป็นเมียจะไม่เรียกค่าสินสอดเลยจริงๆ" จีนึลได้แต่ยิ้มแห้งๆให้อึนซอ ถ้าอึนซอรู้ว่าดาเนียลเป็นแฟนเก่าเธอจะเป็นยังไงนะ 
"แกเป็นผู้หญิงนะอึนซอ" ˇ▂ˇเพื่อพูดเตือนสติเพื่อนสาวจนลืมนึกถึงตัวเองว่าโดนผู้ชายจูบมาแล้วถึงสองคน


'ยัยผู้หญิงหน้าด้าน!!'
เมื่อกลับมาถึงห้องก็ถึงกับผงะเมื่อพบว่ามีกระดาษขนาดA4 พร้อมกับรูปตัวเองและข้อความบ้าๆติดอยู่หน้าห้อง

แคว่ก~~
จีนึลรีบดึงกระดาษออกมาและเปิดประตูเข้าห้องทันทีเมื่อสังเกตุว่าผู้คนตามทางเดินจ้องเธอเเน่น
"เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมสักทีเนี่ย" 
เพราะตั้งแต่มาเรียนที่นี่ก็สงบสุขได้ไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ ทั้งเหนื่อยกายจากการซ้อมนี่ยังต้องมาเหนื่อยใจกับเรื่องแบบนี้รึไง  ไม่ยุติธรรมเลยหิวก็หิวไม่กล้าเดินออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ 

ทำไมทุกคนถึงเข้าใจผิดกันไปหมดทั้งที่ความจริงแล้วคนที่น่าสงสารคือฉันเองT_T ถ้าจะไปป่าวประกาศว่าไม่ได้ทำคงจะไม่มีคนเชื่อหรอก เพราะทุกคนดูฉันเป็นอีหน้าด้านไปแล้ว หึ!



วันนี้ตอนเช้าก็เป็นเหมือนเมื่อวาน ออกจากหอ โดนจ้องด้วยสายตาอยากจะฆ่า และรีบตรงมายังห้องซ้อมที่มีรุ่นพี่รออยู่ 
  เริ่มซ้อมกันตั้งแต่เช้าโดยใช้เพลงalways ของพวกรุ่นพี่Wanna one และมีอึนซอที่ถนัดแรปมากกว่าทำหน้าที่แรปและร้องเสริม 

แปะ แปะ แปะ 
เสียงปรบมืออย่างหน้าชื่นชมของมินฮยอนดังขึ้นเมื่อเพลงจบ และนี่คงเป็นครั้งแรกหละมั้งที่ควานลินได้สอนจริงๆจังเพราะเขาถนัดแรปมาก 
"ทุกอย่างดีมาก แต่เวลาร้องต้องใส่อารมณ์ห้องเข้าถึงเพลง พยายามสื่อความหมายมันออกมา" 
มินฮยอนเริ่มอธิบายและนักเรียนทั้งสองก็น้อมรับมันอย่างดี อยากขอบคุณพวกเขาจริงๆที่สละเวลามาสอนแบบนี้
พรุ่งนี้หวังว่าจะออกมาดีนะ อุตส่าห์ตั้งใจฝึกขนาดนี้

"จีนึล แกเดินกลับหอเองได้ใช่ไม แน่ใจนะว่าจะไมเรียกจัสตินอะ" อึนซอที่จะออกไปข้างนอกบอกจีนึลอย่างเป็นห่วงเพราะไม่แน่ใจว่าแฟนคลับพวกนั้นจะทำอะไรเธอไม
"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า กลางวันแสกๆแบบนี้ใครจะมาทำอะไรฉัน" จีนึลบอกปัดๆเพื่อไม่ให้เพื่อนเป็นห่วงและไม่อยากรบกวนจัสตินด้วย วันนี้เลิกเร็วเพราะรุ่นพี่ให้มาพักเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ คิดแล้วก็ตื่นเต้น 
"ฉันไปแล้วนะ" หลังจากนั้นอึนซอก็เดินออกไปแม้ในใจจะไม่อยากให้จีนึลเดินกลับคนเดียวก็เถอะ

จีนึลเดินมาเรื่อยๆพลางมองดูรอบๆโรงเรียน นี่เกิดเรื่องวุ่นๆจนเธอไม่ทันได้สังเกตุเลยว่ารอบๆโรงเรียนบรรยากาศสวยแค่ไหน สมกับที่้เป็นโรงเรียนผลิตๆอดอลจริงๆเลย ตึกต่างๆดูแล้วเหมือนถูกออกแบบมาอย่างดี เธอคงจะดีใจและดื่มด่ำกับภาพสวยๆรอบๆโรงเรียนได้มากว่านี้ถ้าไม่เกิดเรื่องบ้าๆกับตัวเอง 

เพล้งงงง!!!
เฮือกกกO_o




.................................................................................








    29 ต.ค. 2560

มาต่อแล้วนะ ขอโทษที่ช้านะทุกคนนน ไรท์กำลังจะตายเพราะงานกีฬาสีฮ่าๆๆ มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ วันนี้ชอบนุ้นจัสเป็นพิเศษ ไรท์ชอบน้อง 
  ยังไงก็ฝากเม้น ฝากกดเฟบหน่อยนะคะ ไรท์จะทำงานหนักกว่านี้แน่นอน ฝีมือการแต่งอาจยังไม่ดีเท่าไหร่



นั่นไง พี่ดานิสัยไม่เลยเลยอะ เดี๋ยวมาต่อนะคะช่วงนี้อาจจะช้าๆไรท์เปิดเทอมแล้วค่าาาา บวกกับกีฬาสีอีกคงจะช้า
แต่ไม่ทิ้งแนนอนจ้าาา
เม้นไว้เป็นกำลังใจในการขับเคลื่อนให้ไรท์ด้วยนะคะ เอาไปแค่นี้ก่อนเนาะ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

136 ความคิดเห็น

  1. #31 nozx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:49
    รอค้าาาาาา
    #31
    0
  2. #30 Singtomagu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 11:35
    หลินนนนนน ทำไมไม่อ่อนโยน
    #30
    0
  3. #29 Chanyeolsealv5 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:10
    รอคร้าาาา
    #29
    0
  4. #28 ZaiiSVT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:02
    ฮื่อออไรท์มาต่อออ มันเจ็บนะอีพี่แดนนน ไม่ได้ตั้งใจใช่มั้ยบอกไปสิ ฮื่อออ
    #28
    0
  5. #27 pwashungry (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 16:32
    คุณแดนใจร้ายอะ
    #27
    0
  6. #26 Chanyeolsealv5 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 10:38
    คนใจร้ายย ทำไมไม่อ่อนโยนค่ะหลินนนนนนน ต่อค่ะๆ
    #26
    0
  7. #25 nozx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 09:18
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #25
    0
  8. #24 shoomobile753 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 07:36
    มาต่อไวๆน่าาค้างง//ทำไมพี่แดนทำแบบนี้
    #24
    0
  9. #23 got7bts4748 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 06:53
    คุณแดนใจร้ายจัง

    มาต่อไวๆๆน้า
    ค้างงง
    ไรท์สู้ๆ
    #23
    0
  10. #22 KL1993 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 06:28
    โอ๊ยอิหลินเป็นไงล่ะ ชิส์งอนอิหลินก่อน 555 รีบมานะ
    #22
    0