Wanna one x you ft.produce101 My little star

ตอนที่ 2 : Heartbeat 100℅

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 ก.ย. 60

"นะ นะ นาย" 
ฉันกระพริบตาปริบๆ ว่าจำเขาไม่ได้  
"อ้าว รู้จักกันหรอ" 
ซองอูถามขึ้น แน่นอนไม่เพียงแค่เขาที่สงสัย แต่ผู้ชายอีก9ชีวิตที่เหลือต่างก็จ้องฉันเป็นตาเดียว 
"ยัยนี่เป..." 
"จำผิดค่ะ หน้าเขาคล้ายพี่ชายข้างบ้าน" 
ก่อนที่ผู้ชายที่ชื่อว่าแดเนียลจะพูดขึ้น ฉันก็รีบพูดตัดบทเขาเสียก่อน
   เขาส่งสายตาบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจอย่างมากมาทางฉัน แต่ใครจะสนหละ โดนแบบนี้ก็ยุติธรรมกับฉันแล้วไม่ใช่หรอ ผู้ชายเห็นแก่ตัว!
"อ้อ งั้นไปกัน เดี๋ยวจะค่ำ" 
    ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้ข้างๆประตูและตามรุ่นพี่ซองอูไป ในระหว่างทางเขาก็อธิบายกฎระเบียบของหอและเวลาเปิด-ปิดหอ จะว่าไป โหดใช่ย่อย ส่วนแดเนียลที่ตามมาเขาก็จ้องฉันไม่เลิกแต่ฉันก็ทำเป็นไม่สนใจ
   ฉันได้อยู่หอฝั่งB และแน่นอนมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดไว้ หอพักถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งคือฝั่งA และฝั่งB แต่ละฝั่งจะแยกเป็นฝั่งหญิงและชายอีกที แต่หอฝั่งA ค่อนข้างน่าอยู่ น่าอิจฉาจัง 

"ถ้าอยากอยู่หอA  ห้องB ต้องผ่านเกณฑ์70℅ เธอเข้าใจใช่ไม"
   หลังจากที่ซองอูสังเกตุเห็นว่าจีนึลมองตาหอพักฝั่งAตาละห้อยเขาก็หันมาพูดกับฉัน พร้อมกับตบบ่าเธอเบาๆ จึงสร้างความไม่พอใจแก่คังดาเนียลเป็นอย่างมาก จนทำให้ร่างสูงเผลอไปปัดมือพี่ชายอย่างซองอูเข้า จนคนโดนกระทำงง


"เอ่อ ผมเห็นแมลงที่มือฮยองหนะ"
"ปกติ นายกลัวมันนะ" 
ใช่ ซองอูดูออกว่า2คนต้องมีอะไรแน่ๆ เขาอยากจะถามแต่ดูเหมือนจีนึลจะไม่อยากให้รู้  
"นี่กุญแจห้อง พวกฉันคงเข้าไปด้วยไม่ได้เพราะเป็นหอหญิง คืนแรกของที่นี่ฝันดีนะ"
รุ่นพี่ซองอูพูดพร้อมกับขยิบตาให้ฉัน ฉันจึงอดยิ้มไม่ได้ในความน่ารัก อย่างน้อยเจอคนไม่ดี1คน แต่ก็มีคนดีๆมาละหวะ 

แกร๊ก!!
ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้อง ข้างในก็ถือว่าโอเคใช้ได้ ถึงจะไม่ได้หรูหราและดูสะดวกเหมือนฝั่นAก็เถอะ  
  ปกติจะนอนห้องละ2คน แต่เพราะฉันเข้ามากลางเทอมเลยได้อยู่คนเดียว ฉันจัดการจัดของทั้งหมดให้เรียบร้อย และเข้าไปอาบน้ำ เมื่ออาบเสร็จท้องเจ้ากรรมก็ดันร้องซะงั้น ลืมไปว่ายังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เข้า 

   19:05 น. ฉันมองดูนาฬิกา หอปิดสามทุ่ม ออกไปหาอะไรกินน่าจะทันนะ 
 ฉันไม่รอช้ารีบไปไปเอาเงินในกระเป๋าและรีบออกไปร้านสะดวกซื้อหน้าโรงเรียนทันที ปกติไม่พกกระเป๋าตังหรอก ฉันชอบทำของหายบ่อยๆ
เมื่อมาถึงฉันก็จัดการหยิบอาหารลงตระกร้าและรีบไปจ่ายเงินทันที เพราะกลัวหอจะปิดก่อน  

"ทั้งหมด 6800 วอนค่ะ"
 สิ้นเสียงพนักงานฉันก็รีบเอาเงินมาจ่าย
แต่ทว่า เงินหายไปไหน ฉันล้วงกระเป๋าทุกกระเป๋าทั้งเสื้อเเละกางเกงแต่กลับไม่พบ
"เอ่อ คือว่า" 
ฉันมองหน้าพนักงานบ่งบอกว่าฉันคงซื้อมันไม่ได้แล้ว 

"อ้าว เด็กใหม่" 
ฉันหันไปตามเสียงผู้ชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามา อาา เขาคืน1ใน11 คนนั้นนี่นา  และก็มีอีกคนเดินตามมา และเป็นอีกคนที่อยู่ใน11คน ฉันมองหน้าเขาไม่กระพริบ ทำไมหล่อขนาดนี้นะ แล้วทำไมใจเต้นแรงแบบนี้นะยัยบ้า
"ไม่มีเงินเหรอ เห็นเธอทำหน้าตาใส่พนักงาน" 



   เขาถามด้วยหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ แต่หารู้ไม่ว่าผู้หญิงตรงหน้าเขารู้สึกอายแค่ไหน 
"เงินฉันหายค่ะ" 
"งั้นหรอ
พูดเสร็จเขาก็ก้มหน้าไปล้วงกระเป๋าเงินและควักเงินมาให้ฉัน
"ยืมฉันก่อน เดี๋ยวค่อยคืนละกัน" 
ฉันยื่นมือเพื่อจะรับเงินแต่เงินกลับโดนผู้ชายตัวสูงอีกคนดึงไปซะก่อน
เขามองฉันหัวจรดเท้า อะไรกัน หัวใจฉันจะระเบิดอยู่แล้วนะ 


"นายจะให้คนแปลกหน้ายืมแบบนี้ได้ไวแดฮวี" 
"แปลกหน้าอะไรของนาย โรงเรียนเดียวกันนะควานลิน" 
พูดเสร็จแดฮวีก็ดึงเงินกลับคืนมาให้ฉัน 
"เดี๋ยวพรุ่งนี้คืนให้นะคะ" 
ฉันโค้งตัวให้เขาและหันกลับไปที่พนักงานอีกครั้งเพื่อจ่ายตัง
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"
 ฉันโค้งตัวอีกครั้งก่อนจะรีบเดินออกมา. เมื่อจับดูหัวใจตัวเองก็พบว่ามันเต้นแรงจนจะกระเด็นออกมากองข้างหน้าแล้ว นี่เป็นอะไรของแกอีกเนี่ย เจ็บเพราะผู้ชายคนก่อนไม่เข็ดรึไง 





08:05 น.
เฮือกกกก!!!! 
ร่างเล็กกระเด้งตัวจากเตียงอย่างรวดเร็วเมื่อพบว่าตัวเองกำลังสาย ไม่สินี่สายแล้วต่างหากหละ ไม่รอช้าจีนึลก็รีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำทันที  
เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จจีนึลก็รีบหยิบกระเป๋าสพายและวิ่งไปตึกเรียนทันที

พลั่ก!!
เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปสายตาของคุณครูและเพื่อนร่วมห้องก็หันมาจับจ้องที่ฉันทันที 
ฉันก้มหัวให้คุณครูเล็กน้อย แล้วเดินเพื่อมานั่งรวมกับเพื่อนๆ 

"เดี๋ยวก่อน" ฉันหันไปตามเสียงของผู้ชาย นั่นมัน ผู้ชายคนเมื่อคืนไม่ใช่หรอ คนที่ทำให้ใจฉันสั่น แต่คนที่ยืนข้างๆเขานั่นมันคังดาเนียล!!! พวกเขามาทำอะไรที่นี่ 
"เธอมาสาย คิดว่าจะเข้าไปนั่งได้ง่ายๆรึไง"
ความลินจ้องมาที่ฉัน และใช้มือชี้เพื่อให้ฉันไปยืนอยู่ด้านหน้า แต่ว่าให้ไปยืนอยู่ข้างเขาแบบนั้นมันจะทำให้ฉันประหม่านะ ไหนจะดาเนียลที่จ้องฉันตาไม่ขยับอีก

"แต่ว่าอาจารย์...."
ฉันพูดขัดขึ้นเพราะอาจารย์ก็ไม่ได้ออกคำสั่งอะไร แต่นี่เขาไม่ใช่อาจารย์สักหน่อย จะมาออกคำแทนอ่จารย์ได้ยังไง
"โชคร้ายที่อาจารย์ยกคลาสให้พวกเราสอนแทนนะสิ"
ฉันมองหน้าอาจารย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้า พร้อมกระเป๋าที่บ่งบอกว่าอาจารย์จะไม่อยู่สอน 
ฉะนั้นฉันคิดว่า ฉันไม่มีทางเลือก
"ไหนดูซิคิมจีนึล ทักษะการเต้นของเธอมันแข็งแรงแค่ไหน" ดาเนียลเดินไปเปิดเพลงและทำท่าเชิญให้ฉันเต้น ฉันจึงไม่รอช้าที่จะออกสเต็ปแดนซ์แบบที่คิดว่าเท่ที่สุด 


แปะ แปะ แปะ 
เสียงตบมือจากชายหนุ่มที่ชื่อควานลินพร้อมกับหัวที่ส่ายไปมา บวกกับเสียงหัวเราะของดาเนียลื้นและอแกจากโลกนี้ไปซะ 
"ฉันไม่เคยเห็นใครเต้นได้ตลกเท่าเธอมาก่อน"
คำว่าอายเท่านั้นสำหรับนาทีนี้  

"สไตล์การเต้นเธอไม่เปลี่ยนเลยนะ" ดาเนียลเดินเข้ามาใกล้จีนึล และใช้คำพูดที่จงใจจะให้จีนึลได้ยิน เพราะในลึกๆแล้วเขาคิดว่าจีนึลคงไม่ได้ลืมเขาไปแน่ๆ

"เอ่อ ฉันเข้าไปได้แล้วใช่ไมคะ" 
ฉันมองผ่านดาเนียลไปเพื่อถามควานลิน เพราะไม่อยากจะทำให้คนอื่นสงสัย และไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อน  
     ฉันเดินเข้านั่งรวมกับเพื่อนๆแต่สายตาของดาเนียลก็ยังจับจ้องฉันอยู่  

"เธอรู้จักกับรุ่นพี่มาก่อนหรอ". อึนซอถามขึ้นเมื่อฉันนั่งชงข้างๆเธอ 
"เปล่าหรอก เขาคงเห็นตอนที่ฉันมาคัดตัวนะ" ฉันยิ้มบางให้แก่อึนซอ เธอพยักหน้ามันทำให้ฉันสบายใจขึ้นนะ. เพราะเธอคงไม่สงสัยอะไร
"แต่ว่าวันนี้เรียนเต้นแต่เช้าอีกแล้วหรอ" 
"จริงๆแล้วเราเรียนการแสดงหนะ"
เรียนการแสดง  แต่ให้ฉันไปเต้นท่าน่าอายหน้าห้องเนี่ยนะ 
"เธอคงโดนแกล้งหนะ". ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ในใจนี่ร้อนอย่างหินผา
"ว่าแต่ ผู้ชายตัวสูงๆหนะ เขาเป็นรุ่นพี่งั้นเหรอ" ฉันชี้ไปทางควานลิน เพราะไม่คิดว่าเขาจะเป็นรุ่นพี่ 

"อื้อ ปี2หนะ เขาฮอตมากเลยนะ แต่ออกจะเย็นชาไปหน่อย"
ไม่แปลกหรอก   ที่เจอเมื่อคืนฉันก็พอจะเดาออก
"เธอชอบรุ่นพี่เหรอ" 
"เปล่านะ!" ฉันรีบยกมือขึ้นมาปฏิเสธทันทึ ถึงเขาจะทำให้ใจฉันสั่นมากๆก็เถอะแต่อาจจะเป็นเพราะเขาหล่อมากๆก็ได้
"ดีแล้วหละ  ผู้หญิงของรุ่นพี่น่ากลัวทุกคน " อึนซอพูดไปพร้อมกับสบัดตัวไปมา 
"นี่บท จำให้ได้หล่ะ เธออาจจะโดนเรียกออกไปแสดงก็ได้"

5นาทีผ่านไป



"นักเรียนรหัส2935 ออกมาแสดงหน้าชั้นหน่อย" เสียงขานเรียกชื่อดังขึ้นฉันกับอึนซอจึงหยุดบทสนทนากระทันหัน 
"ใครจะเป็นผู้โชคร้ายนะ" ฉันพึมพำอย่าสงสารเจ้าของรหัสที่ต้องได้ไปทำอะไรต่อหน้าท็อป11ถึงสองคน 

"แต่โชคดีที่เป็นเธอนะ" อึนซอหันมาพูดกับฉัน อย่าบอกนะว่า 

พรึ่บบบบ

ฉันรีบยกป้ายชื่อของตัวเองขึ้นมาดูทันที 

'คิม จีนึล' 
  '2935'

"นักเรียนรหัส 2935!" เสียงเรียกเพิ่มlevelดังขึ้น 
  
ทำไมวันนี้มันซวยแบบนี้นะ ฉันแกล้งป่วยตอนนี้ดีไม หรือจะรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้ก็ยังทันนะ แกล้งท้องเสียดีกว่าจะได้เนียนๆยบป
"ถ้ายังไม่ออกมา จะตัดคะแนนทั้งห้อง" เสียงควานลินดังขึ้น ทำให้อึนซอต้องรีบยกมือฉันขึ้นเพื่อบอกว่าฉันเป็นเจ้าของรหัส 
"เธออยู่นี่ค่ะ!" 
0.0 แหงงงงงงงงง. มาเรียนวันที่2ก็โดนเล่นแล้วหรอ 
"ขอโทษนะ". ขณะที่ฉันกำลังก้าวออกไปอึนซอก็เอ่ยขอโทษเบาๆ ฉันอยากจะขอบคุณมากที่อุตส่าห์มาขอโทษ

"ไง เธออีกแล้วหรอ" ฉันยิ้มตอบเขาเบาๆ พลางก้มหน้าคอตกหงอยเหมือนหมาเหงา
"เธอต้องเล่นกับดาเนียลฮยองนะ"
แค่ออกมานี่ยังโชคร้ายไม่พอรึไง. ฉันรีบส่ายหัวไปมา แต่ต่างจากอีกคนที่คนที่ยิ้มได้น่าหมั่นไส้ที่สุด 
"เป็นนักแสดง เธอไม่มีสิทธิ์เลือกนะ". เจ้าตัวปัญหาพูดขึ้นอย่างตั้งใจ

ในเมื่อไม่มีทางเลือก ก็คงต้องทำ เอาน่า แค่นี้ไม่ตายหรอก ถึงบทมันจะดูไม่โอเคเท่าไหร่ก็เถอะนะ T.T

 "เอาหล่ะ3 2 1 แอคชั่น" เมื่อเสียงควานลินจบลงฉันก็สวบบทตัวละครทันที

"ฉันคิดว่า เราไม่ควรเจอกันอีกนะ"
มันออกมาดีใช่ไม. ไม่อะฉันคิดว่าไม่ 
"เธอไม่อยากรู้รึไง ว่าทำไมฉันถึงยืนอยู่ตรงนี้"
"ไม่! นายจะทำอะไรมันก็เรื่องของนาย ขอร้องหล่ะ อย่าทำแบบนี้เลย เรื่องราวของเรามันจบไปแล้ว"
เมื่อพูดจบฉันก็กลับหลังหันตามบทเพื่อจะได้จบฉาก แต่ทว่าเขากลับดึงแขนฉันไว้ มันจบไปแล้วนี่นา เขาเป็นบ้าหรอ
"ฉันรักเธอ!". ฉันมองหน้าเขานิ่ง อยู่ๆภาพวันนั้นก็ลอยเข้ามา จนทำให้น้ำตาฉันคลอเบ้ารู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา 
"คนเลว นายมันเห็นแก่ตัว " ฉันจ้องตาเขาแน่นขณะที่น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง ฉันได้แต่บอกตัวเองว่ามันเป็นการแสดงแต่กลับลืมเรื่องเก่าๆแบบนั้นไม้ได้  ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว ฉันพยายามจะแกะแขนออก แต่เขาก็ยังจับมันไว้แน่น 
"แล้วจะให้ฉันทำยังไง ฉันพูดเรื่องจริง " 
เขาแค่แสดง ทุกอย่างที่เขาทำคือการหลอกลวง ทุกคำคือการโกหก
ฉันดึงแขนออกอีกครั้งและมันหลุดตามที่ฉันต้องการ แต่เขาก็ใช้มือดึงฉันอีกครั้งด้วยแรงที่มากกว่าเดิม และใช้มืออีกข้างจีบท้ายทอยทอยฉันแล้วดึงให้เข้าใกล้เขาและโ้น้มหน้ามาประกบปากโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็ว ภาพเก่าๆก็ลอยมา น้ำตาที่กั้นสุดขีดก็ไหลอาบแก้มฉันเต็มไปหมด 

เพี๊ยะ!!! 
เมื่อฉันหลุดพ้นจากความป่าเถื่อนของเขา มือมันก็เหวี่ยงไปตบหน้าเขาอัตโนมัติ ทุกคนในห้องอึ้ง ขนาดฉันยังอึ้งเลย ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรแบนี้
"ฉันเกลียดนาย!" ฉันจ้องตาเขาและเอามือปาดน้ำตาออก แล้วรีบวิ่งออกจากห้องทันที ให้เรียนวันนี้คงรู้สึกแย่ไปทั้งวัน. ฉันไม่มีอารมณ์จะไปเรียนแล้ว ขอกลับไปนอนพักสมอง หวังว่าเรื่องทีีเกิดขึ้นจะเป็นแค่ฝันร้ายนะ 






"ฮยองเล่นนอกบทได้สมจริงมาก" ผมพูดแซะทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นการจงใจ ในขณะที่เดินออกมาจากห้องเพราะหลังจากที่ฮยองโดนตบ ก็หมดคลาสพอดี
"ไม่ต้องชม นายเองก็รู้ว่าฉันจริงจัง" ดาเนียลฮยองเดินนำหน้าผมไปพร้อมกับเอามือชูบหน้าข้างที่โดนตบเบาๆ
ผมยอมรับว่าผู้หญิงที่ชื่อจีนึลตรงสเป็คผู้ชายหลายๆคน ทั้งตัวเล็ก ตาโต จมูกเล็กๆที่เข้ากับใบหน้าที่น่ารักๆของเธอ ทำเอาสมาชิกในwanna one ชมเอาหลายคนเลยหล่ะ  แต่กับดาเนียลฮยองคงจะพิเศษหน่อย 
"พรุ่งนี้คงมีข่าวใหม่"
"อืม ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้วหล่ะ"
"แต่แบบนี้แชยอนนูนาจะเสียใจนะ" 



ดาเนียลฮยองหยุดเดินและหันหน้ามามองผม
"ฉันกับแชยอนไม่ได้เป็นอะไรกัน ".
 เมื่อได้ยินแบบนั้น. ควานลินถึงกับอยากจะกระโจนเข้าไปต่อยหน้าพี่ชายอีกสักสองสามครั้ง แต่ก็ต้องระงับอาคมณ์ไว้เพราะไม่อยากจะเจ็บตัวเพราะเรื่องผู้หญิง 
"ผมไปหล่ะ" ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ใครจะเสียใจก็ช่างแต่ถ้าทำให้แชยอยเสียใจ ผมไม่ยอมแน่ๆ คอยดูเถอะนั่นหันมาสนใจผม!












ช่วงคุยกับไรท์
มาอัพแล้วเน้ออออ พี่ดาทำแบบนี้กันนางเอกได้ยังไง
. อ่านแล้วเม้นให้กำลับใจกันด้วยน้าาา คนแต่งจะได้มีกำลังใจ  ไรท์จะรอดูจำนวนเม้นนะคะ แต่ถ้าไม่มีจริงๆไรท์ก็จะมาอัพ(เพื่อ???).  แง้ๆ ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมอกด้วยเน้ออออ. ถ้าไม่มีคนเม้นไรท์คงจะเสียใจมากๆ T.T  พิมพ์ผิดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ไรท์ใช้โทคศัพท์พิมพ์ค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

136 ความคิดเห็น

  1. #51 EXOPP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 08:57
    ควานลินชอบแชยอนหรอ แล้วจีนึลกับแดเนียลเคยคบกันมาก่อนด้วย
    #51
    0
  2. #3 littlefilm777 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 12:09
    สู้ๆค่ะ
    #3
    0