Wanna one x you ft.produce101 My little star

ตอนที่ 13 : ดี....ไหมนะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

"งานรวมรุ่นอีก2วันแล้วนะ" 
ผู้หญิง2คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าจีนึลพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น เพราะนอกจากจะเป็นวันประชันความสวยแล้วยังจะได้เจอรุ่นพี่หล่อๆที่จบออกไปอีกหรือบางคนก็เป็นนักร้องไอดอลไปแล้ว 
"อยากจะรู้จริงๆว่าwanna one จะเลือกใคร" 


หลังจากพูดจบทั้งสองสาวก็หันหน้ามาทางจีนึล จนเจ้าตัวต้องรีบยกตัวเดินหนีออกไปนั่งอีกฝั่งของห้องโดยเร็ว 

แปะๆๆๆ
เสียงตบมือที่ดังมาจากประตูทำให้ทุกคนต้องหันไปสนใจ และเมื่อรู้ว่สเป็นรุ่นพี่ยูจองต่างก็พากันเข้ากลุ่มตัวเองอย่างเป็นระเบียบ 
"วันนี้จะขอดูความพร้อมนะ" ยูจองเดินไปยืนข้างหน้าและเมื่อแน่ใจว่าเด็กฝึกรุ่นน้องในห้องนี้ทุกคนสนใจฟังตัวเองจึงเริ่มพูดขึ้น " .แต่ครั้งนี้จะไม่ใช่แค่ประเมินอย่างเดียว แค่เรรจะคัดเลือกทีมที่เพอเฟค ที่สุดแสดงในงานที่จะถึงในอีกสองนี้" 

หลังจากที่ยูจองพูดเสร็จเสียงฮือฮาต่างๆก็เริ่มดังขึ้น ทุกคนต่างก็แสดงความดีใจผ่านใบหน้า ต่างจากจีนึลที่กำลังกังวลอยู่กับตัวเองเพราะกลัวจะไปเป็นตัวถ่วงให้ทีมเปล่าๆ "แล้วก็... แอบได้ยินมาว่าทีมที่ชนะจะได้คะแนนเพิ่มคนละ1000คะแนนด้วยนะ" 

O.O

และนั่นยิ่งทำให้ทุกคนในห้องต้องตกใจกันใหญ่ ตั้ง100คงไม่เป็นไปไม่ได้ที่จะได้มาง่ายๆ เพราะฉนั้นจีนึลคงต้องลุกต่อสู้ซะแล้ว 

"เอาหล่ะใครจะเป็นทีแรก" อึนจองย้ายตัวไปนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อรอดูการแสดงของเหล่าเด็กฝึก ในห้องเงียบดูเหมือนจะไม่มีใครอาสาเลย 

"ฉันค่ะ" หญิงสาวตัวสูงและรูปร่างดียืนขึ้นเต็มความสูงและหันกลับมาพยักหน้าให้เพื่อนร่วมทีมลุกขึ้นตาม แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าบังเอิญว่าจีนึลไม่ได้อยู่ในทีมนี้ 

"เราทำได้" เมื่อเห็นว่าจีนึลทำหน้าไม่สู้ดีเธอจึงเดินมาตบไหล่เบาๆเพื่อทำให้จีนึลสบายใจ 
"ขอให้เป็นแบบที่เธอว่านะ" 




การแสดงผ่านไปได้ด้วยดี และดูเหมือนว่าทีมจองจีนึลจะพร้อมที่สุดด้วย ทำให้จีนึลรู้สึกสบายใจไปกว่าครึ่งเพราะกลัวจะเป็นตัวถ่วงทีม 

"แบบนี้ก็มั่นใจแล้วหล่ะว่าทีมเราชนะ"(^_^) อึนบินเดินเข้ามาหาจีนึลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสุด เพราะเมื่อดูจากคำชมและความพร้อมเพียงก็คงตัดสินใจได้ไม่ยากนักหรอก"ว่ามั้ย" 

"ฉัน....ไม่แน่ใจนะ" แม้จะเห็นได้ชัดแต่จะให้ตัดสินใจว่าทีมตัวเองจะได้มันก็คงดูมั่นใจเกินไป"พวกเธอทำออกมาดีมาก แต่ฉัน...ไม่รู้สิ"

"หืมมมม ใครว่าหล่ะเธอคือรอยยิ้มของทีมเลยนะ" ด้วยใบหน้าหวานๆและรอยยิ้มสดใสของจีนึลมันอดยอมรับไม่ได้จริงๆว่าเธอหน้ารักมากๆ นี่ถ้าอึนบินเป็นผู้ชายก็คงอดจีบจีนึลไม่ได้หรอก "ถ้าฉันเป็นผู้ชายคงจีบไปแล้ว" 

"ผู้หญิงฉันก็ชอบนะ ไม่ถือ" 


0.0 อึนบินทำหน้าตกใจก่อนจะถอยห่างจีนึลออกไปอีกหนึ่งก้าว "ฉันไม่ชอบพวกเดียวกันย่ะ!!" หลังจากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไปเพราะตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว แถมยังเย็นมากอีกด้วยคนตัวเล็กจึงรีบเก็บขอยัดใส่กระเป๋าให้เร็มที่สุด เพราะไม่ชอบบรรยากาศเงียบๆไร้ผู้คนแบบนี้ จะบอกว่ากลัวผีก็คงใช่  เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยของห้องเสร็จก็รีบตรงไปยังประตูทันที 

"แฮร่!!!!" 







"กรี๊ดดดดดดดด" จีนึลยกมือว่าปิดหน้าพร้อมกับกรี๊ดออกมาเสียงดังจนคนที่แกล้งต้องยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ 
"ฮ่าๆๆๆๆ!!" หลังจากนั้นก็หัวเราะเสียงดังที่แกล้งจีนึลได้สำเร็จ "ดูทำหน้าเข้า ฮ่าๆๆ" 

"ย่าห์!!! คัง ดาเนียล!!" เมื่อรู้ว่าเป็นใครจีนึลจึงหันไปสนใจคนที่ทำให้ตัวเองหัวใจแทบวายแทน 

เพี๊ยะ!!  
"โอ้ย!" มันอดไม่ได้ จึนึลจึงฟาดฝ่ามือเล็กๆตัวเองไปต้นเเขนของดาเนียลแรงๆหนึ่งที "อย่าลืมนะว่าฉันโกรธเธออยู่" (^~^) พูดเสร็จเขาก็กอดอกและหันหน้าไปทางอื่นและเชิ่ดหน้านิดๆทำตัวเหมือนเด็กงอนอยากได้ของเล่น 

"ทีแรกก็กะจะไปขอโทษดีๆแหละ แต่มาวันนี้จะเปลี่ยนใจเป็นฆ่านายแทนดีไหมดาเนียล" 




หลังจากที่ต่อล้อต่อเถียงกับดาเนียลเสร็จจีนึลก็รีบไล่เขากลับไปที่หอพักเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็นว่าเขาเดินมาส่งเธอที่หอ  บทสรุประหว่างที่เดินมาคือจีนึลต้องไปเป็นคู่ของดาเนียลในวันเลี้ยงรุ่น แทนการง้อที่จีนึลทำเขาโกรธ แต่ก็นั่นแหละไม่รู้เธอจะสนทำไม แต่ก็ตอบตกลงไปเพราะไม่อยากให้ดาเนียลโกรธ




ก๊อกๆ

จีนึลเดินไปเปิดห้อง นี่ก็ดึกแล้วใครกันมามีธุระตอนนี้ แต่เมื่อส่องดูกลับไม่มีใครเลยสักคน แม้จะกลัวอยู่นิดๆแต่มือกับยื่นไปจับลูกบิดประตูและค่อยๆเปิดออก  เมื่อมองตามโถงทางเดินกลับไม่พบอะไร แต่เมื่อจะปิดประตูเข้าสายตาก็เหลือบไปเห็นดอกไลเซนทัสวางอยู่ ด้วยความที่เป็นดอกไม้สุดโปรดจึงไม่รอช้าที่จะหยิบขึ้นมา คนที่รู้ว่าเธอชอบคงไม่พ้นคนคนเดียวหรอก คัง ดาเนียล....

                    ________________________

"จีนึล!!!!". เมื่อเดินเข้ามาในห้องซ้อมจีนึลก็ต้องตกใจเสียงของอึนบินที่ตะโกนเรียกเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา 
"มีข่าวดีมาบอก แต่ก็มีข่าวร้ายมาด้วยอะ" ( ´_`)จีนึลขมวดคิ้วอย่างสงสัย กับท่าทางตื่นเต้นของอึนบิน แต่เมื่อพูดถึงข่าวร้ายเธอก็หน้างอลงทันที 

"มีอะไรหรอ" 
"คือทีมเราอะได้รับเลือกให้แสดงในวันเลี้ยงรุ่น" นั่นก็เป็นเรื่องดีแต่ก็ยังเหลือข่าวร้ายอีกหนึ่ง มันจึงทำให้จีนึลดีใจไม่สุดเท่าไหร่ 
"แล้ว.... ข่าวร้ายหละ" ในชีวิตนี้คงไมมี่อะไรร้ายไปกว่าการที่โดนคนอย่างไลควานลินแกล้งหรอก 

"เธอ..ไม่ได้ขึ้นแสดงกับพวกเราอะ" อึนบินเองก็ตกใจที่ได้ยินแบบนั้นมา แต่จะว่าข่าวร้ายซะทีเดียวมันก็ไม่ใช่หรอก เพราะถึงแม้จีนึลไม่ได้ขึ้นแสดงแต่เธอก็ยังได้รับคะแนนอยู่ "แต่เธอต้องไปร้องเพลงกับพวกรุ่นพี่หนะ" และนี่หล่ะที่น่าแปลกใจมากกว่าแถมยังน่าอิจฉาอีกต่างหาก

"ห๊ะ!...ว่าไงนะ??"  ไม่ใช่ไม่ได้ยินแต่เพราะต้องการทวนคำตอบใหม่ นี่มันเรื่องอะไรเธอถึงได้ไปร้องเพลงกับพวกรุ่นพี่ แล้วทำไมถึงไม่ได้ขึ้นแสดงกับทีมตัวเอง "ทำไมเป็นแบบนี้หล่ะ"

อึนบินส่ายหัวไปมาอย่างไม่รู้ "ลองไปถามรุ่นพี่ดูนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ว่าเสร็จอึนบินก็เดินออกไปซ้อมต่อ จีนึลจึงเดินออกมาจากห้องซ้อมและตรงดิ่งไปยังห้องประชุมของioi  

"มีอะไรรึปล่าวจีนึล" ก่อนที่จีนึลจะกดกริ่งตรงประตูก็มีคนเปิดประตูออกมาซะแล้ว"เรากำลังประชุมเรื่องเธออยู่เลย ตามมาสิ" โดยอนเดินนำหน้าจีนึลไปยังอีหนึ่งห้อง แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ตึกเดียวกันด้วย 


   'ห้องประชุมใหญ่'
นี่ไม่ใช่แค่ioi แต่มันรวมทั้งwanna one และครูใหญ่อีก จีนึลได้แต่นั่งเกร็งเพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงดี ที่แรกกะว่าจะมาขอไปร่วมทีมดีกว่า แต่พอฟังๆว่าเรื่องที่ตัวเองโดนเสนอชื่อให้ร้องเพลงร่วมกับioiมาจากครูใหญ่ก็แถบไม่กล้าปริปากพูดอะไร 
"จีนึล" เสียงเข้มๆของครูใหญ่ คิมดังขึ้นจนจีนึลสะดุ้งตัวเงยหน้าขึ้นอย่าตกใจ 
"ค่ะ คะ" ครูใหญ่ คิมยิ้มน้อยๆให้กับท่าทางประหม่าของจีนึล 
"ฉันไม่ได้เลือกเธอเพียงเพราะหน้าตาหรอกนะ แต่ฉันเชื่อว่าเธอจะทำมันออกมาได้ดี"  


หลังจากครูใหญ่ คิม เดินออกจากห้องไปทุกคนต่างก็ทิ้งตัวลงอยากสบาย ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่จีนึลสินะที่นั่งเกร็งในห้องประชุม แต่แค่เธอเกร็งมากจนสามารถดูออกต่างหาก 

ระหว่างที่ทุกคนกำลังถยอยออกจากห้อง ดาเนียลก็รีบปรี่ตัวเข้ามาหาจีนึลพร้อมกับเอาแขนมาคล้องคอและดึงคนตัวเล็กเข้าหาตัวเอง จนจีนึลเกือบล้ม 
"อะไรของนายเนี่ย" จีนึลมองไปถ้ากลัวคนอื่นเห็นก็คงไม่ทัน สายตาจีนึลไปปะทะกับร่างสูงของควานลินจนรู้สึกชาไปทั้งตัว แต่เพราะนึกถึงเรื่องวันนั้นจีนึลจึงเลือกเล่นกับดาเนียลแทน "เย็นนี้ว่างไหม" 

"ถ้าเป็นเธอฉันว่างตลอดอะ"  ดาเนียลก้มหน้าลงมาใกล้จีนึลจนจมูกแถบจะชนกัน จีนึลจึงยกมือขึ้นมาดันหน้าเขาออก 
"ฉันยังไม่ได้ชุดเลย ช่วยไปเลือกให้หน่อย" เมื่อมองไปทางควานลินเขากลับไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว  ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเข้ามากระชากเธอออกจากดาเนีล แต่เพราะตัวเองทำผิดสินะ 

"ดาเนียลวันนี้นายมีนัดกับฉันนะ" แชยอนที่ยืนดูทั้งสองคนสนทนากันอยู่ก็เดินเข้ามาแทรก เพราะวันนี้เธอขอร้องให้ดาเนียลอยู่สอนเต้นให้ 
"อ้อ วันหลังละกันนะ"




จบจากการประชุม จีนึลก็มาซ้อมตามเดิมหากแต่ว่าไม่ได้ซ้อมกับทีม แต่ซ้อมร้องเพลงกับเซจอง ต่างหาก ทีแรกก็นึกว่าต้องร้องกับทุกคนในioi  แต่ก็ดีหน่อยจะได้ไม่อึดอัดใจที่จะเจอแชยอน 

"ท่อนนี้ขึ้นเสียงสูงอีกนิดนะ" คุณครูสอนร้องเพลงบอกปนตำหนิจีนึลหน่อยๆ เพราะจากที่ดูตอนที่เธอร้องเพลงจีนึลทำออกมาได้ดีมาก แต่พอมาตอนนี้สิ 



"พอแค่นี้เถอะ ถ้ายังไม่มีความมั่นใจซ้อมยังไงคงไม่ได้หรอก" 

จีนึลได้แต่กัดปากตัวเองแน่นกลั้นเสียงสะอื้นไว้  เพราะกลัวครูจะได้ยิน แต่คงไม่พ้นคนข้างๆหรอก
 
"ไม่มีใครทำได้ดีตั้งแต่แรกหรอกนะ"  เซจองเดินมาปลอบอย่างเป็นห่วงเพราะเธอก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาไม่น้อย "ไม่ได้วันนี้พรุ่งนี้ต้องได้ จริงมั้ย" (^-^)

แม้จะไม่ได้ทำให้หายเศร้าแต่ก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย "ฉันไม่อยากให้คนอื่นเหนื่อยเพราะฉันเลยค่ะรุ่นพี่"  ร่างเล็กพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้ม 

"หื้มมม ไม่รู้หรอว่าคนอื่นอยากเหนื่อยเพราะเธอทั้งนั้น"(^▽^) เซจองพูดติดตลก แล้วเบือนหน้าไปทางประตูของห้องซ้อม "โดยเฉพาะไอ้คนนั้น"


จีนึลมองตามเซจองไป  ใช่แล้วหล่ะ ร่างสูงๆของดาเนียลกำลังยืนทำหน้าแป้นแล้นอยู่หน้าประตู เพราะนี่ก็ถึงเวลาที่จีนึลนัดเขาไว้แล้ว 
"จะลากจีนึลออกไปไหนอีกหล่ะ" เซจองทักขึ้นเพราะเธอกับดาเนียลเองก็สนิทกันเรียกได้ว่าเเทบตบหัวกันเล่นเลยทีเดียว

"พูดดีๆหน่อยยัยทอม หล่อขนาดนี้จีนึลเป็นคนนัดต่างหาก ใช่ไหม" 







 ดาเนียลมองมาทางจีนึลที่ยังยืนงงอยู่วาาทำไมดาเนียลไปเรียกเซจองแบบนั้น 

"ค่ะ. งั้นขอตัวนะคะ พรุ่งนี้ได้แน่นอนค่ะ". จีนึลรีบไปเก็บของและเดินออกมาจากห้องเพราะกลัวจะเสียเวลา จะค่ำซะก่อน 





"นี่มันอะไรควานลิน!" แชยอนเดินเข้ามาหาควานลินด้วยควานเคือง พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่ฉายรูปดาเนียลและจีนึลที่เดินโอบคอกันออกไปจากโรงเรียนอย่างสนิทสนมกัน "ที่นายสัญญาไว้หล่ะ  ลืมแล้วรึไง" 

"ผมว่าเราพอแค่นี้เถอะ" ควานลินพูดตัดอย่างเหนื่อยๆ  เขาไม่ใช่พวกที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่เมื่อเห็นน้ำตาจีนึลตอนนั้นกลับไม่อยากจะทำอีกต่อไป  "นูนาไม่เหนื่อยบ้างหรอที่วิ่งตามคนที่เขาเอาแต่วิ่งหนี" 

"นั่นไม่ใช่เหตุผลที่นายล้มเลิกหรอก!  แต่เพราะนายชอบผู้หญิงคนนั้นมากกว่า" ตลอดเวลาที่รู้จักกับควานลินมา เธอเองก็รู้ว่าควานลินคิดยังไง แต่หลังมานี้ควานลินเปลี่ยนไป สายตาที่เคยมองเธออย่างอ่อนโยนกลับไม่ใช่ 

"ผมบอกแล้วไงว่าไม่เคยรู้สึกอะไรกับจีนึล แต่ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไปคนที่เจ็บมันจะไม่ใช่เเค่จีนึล แต่มันอาจจะรวมถึงดาเนียลฮยอง และนูนาด้วย"   ควานลินรู้ดีว่าการรักใครฝ่ายเดียวมันเจ็บแค่ไหน การที่แชยอนยังตามอีกฝ่ายทั้งที่เขาชัดเจนทุกอย่างมันไม่ทำร้ายตัวเองไปหน่อยหรอ 

"ฉันยอมเจ็บดีกว่าที่จะเห็นดาเนียลไปคบกับใคร นั่นมันไม่เจ็บกว่าหรอ" ไม่ว่าควานลินจะพูดยังไง ร่างบางตรงหน้าเขาก็ไม่ยอมฟัง 

"แล้วผมหละ ทำไมไม่ลองหันมาบ้าง ไม่คิดหรอว่าผมเองก็เจ็บเหมือนกัน" 
"คือว่า .....ฉัน"แชยอนยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก เธอเองก็ลืมคิดไปว่าการที่คอยให้ควานลินทำอะไรให้มันเป็นการทำร้ายอีกฝ่ายเข้าเต็มๆ  

"ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำ" พูดเสร็จร่างสูงของควานลินก็เดินออกไป  เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยสักนิด แต่ก็อยากทำให้ดาเนียลรู้สึกเจ็บบ้างก็เท่านั้น 



Kaunlin : อยู่ไหน

Kimjiny: มีอะไร

Kaunlin:แค่ตอบว่าตอนนี้ อยู่ไหน

Kimjiny: มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องบอก 

Kaunlin: ฉันว่าฉันเจอเธอแล้วหล่ะ 



จีนึลเก็บโทรศัพท์ลงแล้วมองไปรอบๆกะจะกาควานลิน  ร่างสูงที่กำลังก้าวขายาวๆเข้ามาทำให้จีนึลแปลกใจกับสีหน้าท่าทางของเขา ดีนะที่จีนึลไล่ดาเนียลกลับไปก่อน

"ไปไหนมา" 

"พึ่งรู้นะเนี่ยว่าฉันต้องรายงานนายด้วย" จีนึตอบอย่างกวนๆเพราะเธอเองก็ไม่ชอบให้เขามาทำอะไรแบบนี้ ในเมื่อเขาเองก็รู้ดีว่าตัวเองทำอะไรไว้ ้"หึ!"

"คิม จีนึล!" เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังจะเดินหนี ควานลินจึงใช้น้ำเสียงแข็งๆเพื่อให้อีกคนหยุด แต่กลับผิดคาด จีนึลไม่ได้เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่นิด แต่กลับเดินเร็วกว่าเดิม 

หมับ ~

พรึบบบ~ 

ในเมื่อจีนึลไม่ฟัง ร่างสูงของควานินจึงก้าวเข้าไปจับแขนจีนึลไว้ แต่ก็นั่นแหละจีนึลสบัดแขนออกอย่างแรง จนตัวเองก็เกือบปลิวเหมือนกัน

"ครั้งนี้ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย"  ทั้งสองคนจ้องตากันไม่มีใครหลบตาเลยสักนิด จีนึลเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าร่างสูงจะพูดอะไร "เลิกยุ่งกับดาเนียลฮยอง" 

"สุดท้ายแล้วไม่ว่ายังไง นายก็ยังพูดเรื่องนี้"  จีนึลรู้ดีว่าเหตุผลที่ควานลินมาทำแบบนี้ก็คงไม่พ้นแชยอนอีก  "ฉันมันโง่เองที่ยังคิดว่านายจะมาขอโทษ..." 

"ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะรู้สึกยังไง แต่ถ้าจะมีคนเจ็บมันต้องไม่ใช่แชยอนนูนา" 

0.0 
"งั้นนายก็รู้ไว้เลย.. "  ร่างเล็กหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะบังคับเสียงให้ไม่สั่น "ฉันไม่ใช่คนที่จะทำตามคำพูดของคนอื่น!" 

พูดเสร็จก็รีบเดินออกจากตรงนั้นให้ไกล  ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ทั้งๆที่ควานลินพูดชัดเจนขนาดนั้นแต่ทำไมหัวใจยังเต้นเวลาเจอหน้าคนใจร้ายแบบนั้น 
"หยุดสักที ฮรึก ฮรืออ.." 
ตุบ ตุบ
 จีนึลใช้กำปั้นทุบเข้าไปที่หน้าอกตัวเอง ระบายความเจ็บปวดออกมา แต่เหมือนยิ่งทำก็ยิ่งร้องไห้  

ครืดดดด ครืดดดด 
'ดาเนียล' 

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จีนึลก็รีบตัดสายทันทีพร้อมกับกดปิดเครื่องด้วยเพราะตอนนี้ยังไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น ยิ่งถ้าดาเนียลรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้เรื่องคงไม่จบแค่นี้แน่ๆ 







ฃฃฃ


"เป็นไรหวะ"  ซองอูที่นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่เห็นท่าทางของดาเนียลที่ดูร้อนรนจึงถามขึ้น 

"ก็จีนึลอะดิ โทรไปครั้งแรกตัดสาย โทรไปอีกทีปิดเครื่อง" ร่างสูงนั่งลงโซฟาอย่างร้อนใจ เพราะกลัวจะเกิดอะไรขึ้น คนโรงเรียนนี้ยิ่งไม่น่าไว้ใจยิ่งเป็นจีนึลด้วยแล้ว  

"ไหนบอกไปส่งแล้วไงฮยอง ไม่มีอะไรหรอกมั้ง" จินยองเองก็รำคาญสายตาที่เห็นดาเนียลเดินไปเดินมาก่อนจะมานั่งจมทุกข์อยู่โซฟา

"ก็ไปส่งแต่โดนยัยนั่นไล่กลับกลางทาง เลยไปได้แค่ครึ่งเดียว"  

"บางทีจีนึลอาจจะซ้อมร้องเพลงอยู่ก็ได้ เห็นว่าวันนี้โดนดุอยู่นิดๆ"  ที่ซองอูรู้ก็เพราะนักเรียนหญิงที่ไม่ชอบจีนึลพูดกันไปทั่วโรงเรียนจนเหมือนกลายเป็นเรื่องตลก 

"ก็จริงวันนี้ก็เห็นบ่นๆอยู่"  พูดไปแต่มือก็ยังไม่หยุดโทรหาคนตัวเล็กอยู่ดี 

"นอนเหอะฮยองพรุ่งนี้มีงานเช้า" 
"เออๆ" ด้วยความที่ทนความง่วงตัวเองไม่ไหวจึงยอมแพ้และขึ้นเตียงไปนอน 





01:50
จีนึลยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมันไม่ใช้หอพักแต่เป็นมุมตึกที่มีแสงสว่างแต่คนผ่านไปผ่านมาน้อย  ร่างบางยันตัวเองลุกขึ้นเพื่อจะเดินกลับหอ แต่ก็ต้องชะงักเพราะลืมไปว่าหอปิดไปแล้ว 
"จริงจริงเลย คิม จีนึล"   จีนึลเลี้ยวตัวกลับไปที่ตึกหวังจะไปนอนในห้องซ้อมรอตอนเช้าค่อยกลับไปเปลี่ยนชุด 

โชคดีที่ห้องเปิดไว้ ขาดก็แต่หมอรกับผ้าห่มเท่านั้น แต่ก็ดีกว่าไปทนหนาวข้างนอก แถมบรรยากาศน่ากลัวๆแบบนั้นด้วย 




"จีนึล จีนึล" เซจองเขย่าตัวรุ่นน้องตัวเองเบาๆ หลังจากที่เปิดประตูเข้ามาตกใจเกือบเตะร่างเล็กๆของจีนึลเข้า "จีนึล จะสายแล้วนะ"

"หื้อออ.....ห๊ะ!!!!"  จีนึลสดุ้งสุดตัวเมื่อนึกขึ้นได้ กะจะตื่นมาแบบไม่ให้ใครเห็น แต่เพราะนอนดึกประกอบกับร้องไห้หนักมากไปหน่อย 

"ทำไมสภาพเป็นแบบนี้หล่ะ เมื่อคืนร้องไห้หรอ"  ตาบวมๆของจีนึลแม้ไม่สังเกตุก็เห็นได้ชัด จนเซจองเป็นห่วง 

"เอ่อ เมื่อคืนกังวลเรื่องร้องเพลง แล้วซ้อมดึกไปหน่อยนะค่ะ" 
"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล แล้วก็ไม่ควรนอนดึกด้วย เดี๋ยวเสียงจะเพี้ยนเอา" 
"ขอโทษค่ะ" 
"ไม่ต้องขอโทษหรอก ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกหล่ะ กลับไปล้างหน้าล้างตาเถอะเดี๋ยวสายเอา" 
"ขอตัวนะคะ" จีนึลโค้งตัวให้เซจองและรีบจ้ำอ้าวไปหออย่างเร่งรีบ 


"จีนึล!!!!". เสียงดาเนียลที่ตะโกนมาแต่ไกลส่งผลให้จีนึลต้องหยุด จริงๆเธอเองก็เตรียมคำตอบที่ไม่รับโทรศัพท์เขาเมื่อคืนนี้ 

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์เมื่อคืน แล้วนี่อะไรทำไมยังใส่ชุดเดิม ไหนจะตาบวมๆนั่นอีก เมื่อคืนโดนใครรังแกมา บอกมาเดี๋ยวนี้เลยฉันจะไปต่อยมันเอาเลือดมันมาล้างเท้าเธอ มะ... "
"โอ้ยยยย หยุดๆๆๆ"  มาถึงก็จัดชุดใหญ่จนจีนึลฟังไม่ทัน จนต้องห้ามเขาเอาไว้ "ไม่มีใครทำอะไรฉัน แต่เมื่อคืนไปซ้อมต่อจนเลยเวลา เลยค้่างที่ห้องซ้อม" 

"ไม่เชื่อ ฉะ.."
"ฉันพูดจริงๆ แต่ตอนนี้นายจะทำฉันสาย ไปหละ"
"ย่าห์!  จีนึล!!" 






วันนี้ทำดีมาก แต่พรุ่งนี้ต้องดีกว่านี้ ครูจะปล่อยเร็วกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่สำหรับพรุ่งนี้นะ" ครูสอนร้องเพลงบอกนักเรียนทั้งสองคนของเธอ จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป 

"ทำดีมากจีนึล" เซจองชูนิ้วให้จีนึลทั้งสองข้าง และยิ้มให้ "พรุ่งนี้มาลุยกัน" 

"ค่ะ!! อยู่ๆก็มั่นใจขึ้นมา เพราะรุ่นพี่เลยนะเนี่ย"  ระหว่างนัั้นก็เก็บของใส่กระเป๋าไปด้วย พร้อมเตรียมออกจากห้อง

พรึบ!~
"อ๊ะ!!" ก่อนที่จะเดิรพ้นประตูจีนึลก็ต้องหยุดชะงักเพราะร่างสูงๆของดาเนียลใช้มือยกขึ้นมาขวางไม่ให้จีนึลข้ามไปได้ "อะไรอีกเนี่ย อยากตายนักรึไงห๊ะ??"

"เรายังคุยเรื่องเมื่อเช้าไม่เสร็จเลย" ( ´ _ ` )
"เรื่องอะไรเล่า ก็บอกแล้วว่าซ้อมดึก"(´・_・`) 
ดาเนียล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองขึ้นมาก่อนจะกดหยุกๆหยิกๆแล้วยื่นหน้าจอให้จีนึลดู 
0.0!! "นะ นายไปเอามาจากไหน"



































 


















 
  










14-03-2018
ในที่สุดไรท์ก็มาอัพ ขอโทษที่ให้รอนานเน้อออ  ออเจ้ายกโทษให้ข้าด้วยย 
   นาทีนี้ควานลินจะเอายังไงกับนางเอกของเรากันแน่ แล้วคุณดากับนางเอกจะเป็นยังไงต่อ ติดตามกันด้วยนะคะ เม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ







21-02-2018

ทูกกกคนนนนนนน ไรท์อดใจอัพไม่ได้ เอาแค่นี้ก่อนเนาะ เนี่ยก็อ่านหนังสือไป พักก็มาแต่งเลย ใครที่อยู่ม.6ก็สู้ๆนะคะ แต่คนไหนที่อยู่ม.4หรือ5ก็รีบอ่านหนังสือไว้เลย เดี๋ยวจะเป็นแบบไรท์ เอามาฝากเพื่อเรียกน้ำย่อย พระเอกในใจไรท์เปลี่ยนย่อมเปลี่ยนไปตามอารมณ์?? ขอบคุณที่ตามฟิคเรื่องนี้ เม้นเป็นกำลังใจแก่ไรท์ตาดำๆด้วยนะคะ เจอกันอีกทีหลังสอบgat เสร็จ ไปอ่านหนังสือต่อหละ ฟิ้ววววววว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

136 ความคิดเห็น

  1. #103 Kanyerat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 08:18
    มาต่อสิไรท์
    #103
    0
  2. #101 boooooooooooooo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 19:30
    ควานลินฉันคงทนอยู่ทีมนายไม่ได้อีกแล้ว
    #101
    0
  3. #100 gazikaaa_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 11:55
    จะอยู่ทีมใครดี ;--; อย่าให้ฉันเลือกเลยยยยยยยยย รอจ้าาา
    #100
    0
  4. #97 ismind (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 23:33
    ควานลินทำอะไรสักอย่างซี่~~~~~
    #97
    0
  5. #96 Jnnie2310 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:06
    ทีมพี่แดนนนนนน
    #96
    0
  6. #95 Solyah (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:47
    รอนุ้งหลินนนนนนนน ต่อเร็วๆน้าาา
    #95
    0
  7. #94 ลลินท (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:48
    รอควานนนลินนน
    #94
    0