Wanna one x you ft.produce101 My little star

ตอนที่ 10 : Because... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 ธ.ค. 60

วันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันของจีนึล เพราะเมื่อคืนเมื่อเธอเช็คคะแนนตัวเองแล้วผลปรากฏว่าเธอเองผ่านการคัดเลือกรอบแรก แม้คะแนนจะไม่ได้สูงมากนัก

จีนึลรีบแต่งตัวและออกจากห้องเพราะอยากจะไปขอบคุณรุ่นพี่ที่แสนดีของเธอนั่นคือมินฮยอนและอูจินตั้งแต่เช้า จะว่าเช้าก็คงไม่ใช่เพร่ะตอนนี้ก็ปาไปแล้ว10โมง แต่คงจะเช้าสำหรับผู้ชายอะนะ

"มาทำอะไรลับๆล่อๆ" 

จีนึลสดุ้งโหยงเมื่อโดนทักขึ้น  เพราะน้ำเสียงที่ทักช่างคุ้นหูเหลือเกิน 

"มาหารุ่นพี่มินฮยอนกับรุ่นพี่อูจิน"

ควานลินขมวดคิ้วจนเป็นปมเพราะแปลกใจว่าจีนึลมีธุระอะไรถึงได้ถ่อมาหาผู้ชายถึงหอพักแบบนี้ แถมยังเช้าอีกต่างหาก 

"เหอะ!" 

ควานลินยิ้มมุมปากใส่จีนึลและเดินผ่านเธอไป แต่นั่นกลับทำให้จีนึลอยากจะอธิบายเพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด 

"คือว่าฉันจะมาขอบคุณที่รุ่นพี่ช่วยฉันทำให้ฉันผ่านการคัดเลือก.."

เมื่อความลินหันกลับมาจีนึลกลับกลืนคำพูดลงลำคอตัวเองอาจเป็นเพราะมันไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่ต้องอธิบายให้เขาฟัง

"หน้าฉันดูอยากรู้รึไง" 


จีนึลได้แต่ก้มหน้าลงแล้วคิดกับตัวเองว่าไม่ควรไปอธิบายให้เขาเข้าใจโดยที่ไม่ทำเป็นเลย เพราะยังไงเขาก็คงไม่สนใจและมองเธอแบบผิดๆอยู่ดี 

"จีนึล เธอคือจีนึลใช่ไหม" 

จีนึลเลิกสนใจควานลินและหันหลังกลับไปตามคำทักทายจากคนที่ไม่รู้จัก จีนึลขมวดคิ้วจนเป็นปมเพราะสงสัยว่าหญิงสาวน่ารักคนนี้เป็นใครกัน 

"ค่ะ ฉันจีนึล" 

แม้จะไม่รู้จักแต่ก็ตอบอย่างเป็นมิตรเพราะท่าทางเธอคนนี้ดูจะไม่มีพิษมีภัยอะไร คงไม่ใช่พวกแฟนคลับwanna oneหรอก เพราะดูเธอไม่ตื่นเต้นกับควานลินที่ยืนอยู่ตรงนี้เลย 
 
"เธอสวยกว่าที่คิดนะเนี่ย"

นั่นยิ่งทำให้จีนึลงงไปใหญ่ เธอพูดเหมือนกับว่ารู้จักจีนึลมาก่อนหน้านี้เพียงแต่ไม่ใช่ตัวจริงแค่นั้นเอง

"ฉันอันมินยองนะ เราอายุเท่ากัน" 

พูดเสร็จเธอก็ยื่นมือมาเพื่อนหวังจะจับมือกระชับมิตร จีนึลจึงไม่รอช้าที่จะตอบสนองแก่มิตรภาพของเพื่อนใหม่ 

จีนึลยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร แต่ก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าอีกคนไม่ยอมปล่อยมือแต่กลับบีบมันแรงขึ้นแต่ใบหน้ามินยองยังคงยิ้มตอบอย่างเป็นมิตรเช่นเดิม ตอนนี้จีนึลหน้านิ่วลงเเละพยายามจะดึงมือออกเพราะถ้าเป็นแบบนี้มือเธอคงแหลกเป็นเสี่ยงๆแน่ 

"แล้วเจอกันใหม่นะ" (-‿◦)

หลังจากปล่อยมือไปมินยองก็เดินเข้าหอโดยสะทกสะท้านกับอะไรเลย เธอทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

หมับ
อยู่ๆควานลินก็เดินมาจับมือจีนึลและยกขึ้นไปดู แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ

"ทีหลังถ้าเจ็บก็บอกว่าเจ็บสิ ไม่ใช่ยืนนิ่งอยู่แบบนี้"

จีนึลไม่ได้พูดอะไรแต่กลับคิดทบทวนว่ามินยองทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร ถ้าจะอิจฉากันคงไม่ใช่เพราะจีนึลไม่มีอะไรให้อิจฉา 
"แค่นี้เองไม่เจ็บหรอก" 
"ตามมาสิจะไปหาพวกฮยองไม่ใช่หรอ"

เขาไม่รอให้จีนึลได้ตอบแต่กลับเดินนำไปจนจีนึลต้องวิ่งตามย้ำว่าวิ่งตามว่าขาจีนึลไม่ได้ยาวเหมือนอีกคน. 
  
ควานลินพาจีนึลไปรอที่โรงอาหารของหอพักที่เรียกได้ว่ามีครบครันทุกอย่าง เป็นเหมือนเั่งสวรรค์ก็ว่าได้สำหรับคนชอบกินแบบจีนึล 
"รอที่นี่หล่ะ เดี๋ยวก็ลงมาหาอะไรกิน" 

จีนึลนั่งลงตรงโต๊ะว่างๆที่อยู่มุมๆเพราะถ้ามินฮยอนกับอูจินมาจะได้แน่ใจว่าไม่มีพวกแฟนๆเขาสังเกตุเห็น 

ไม่นานนักควานลินก็เดินกลับมาหาจีนึลแต่กลับไม่ได้มามือเปล่าแต่เขายังหอบของกินมากมายที่ทำเอาจีนึลท้องร้องไปตามๆกัน. 
 เมื่อนั่งลงเขาก็ไม่รอช้าที่จะแปลงร่างเป็นเจ้าพ่อม็อกบัง(กิจกรรมโชว์กินแหลกของคนเกาหลี) โดยไม่สนคนตรงหน้าเลยสักนิดว่าจะรู้สึกยังไง 




คร๊อกก~~
 จีนึลหลุบตาลงต่ำพร้อมกับยกมือขึ้นไปจับท้องตัวเองที่พึ่งร้องเรียกอาหารเมื่อกี้ และมันดังพอจนสามารถทำให้ควานลินเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวตรงหน้าที่เขาตั้งใจแกล้ง 

"อะ ให้" 
เขาคีบไก่ทอดชิ้นพอดีคำและยื่นมันไปตรงหน้าจีนึล ไม่ช้าจีนึลก็อ้าปากรับ แต่ทิศทางของไก่กลับเปลี่ยนทิศกลับไปหาเจ้าของมันตามเดิม 

"ย่าห์!!! ควานลิน!" 
และมันทำให้จีนึลไม่พอใจจนเผลอตะคอกใส่สมาชิกwanna one คนนี้จนควานลินเผลอยิ้มอย่างพอใจที่แกล้งคนตัวเล็กได้สำเร็จ 

"ทีหน้าทีหลังก็อย่าเชื่อคนง่ายนักสิ" 
เขาเบ้ปากเยาะเย้ยจีนึลแล้วก้มลงไปโซ้ยของกินตรงหน้าต่อ ทำเอาจีนึลอย่างกระโดดกัดคอควานลินแทนไก่ไปเลย 

"จีนึลเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย" 
อูจินที่บังเอิญลงมาเจอตอนที่จีนึลทำหน้าอยากจะฆ่าควานลินพอดีพูดขึ้น ทำให้จีนึลหันไปสนใจอีกคนแทน 

"ฉันมาหารุ่นพี่กับมินฮยอนอปป้าค่ะ" 
อูจินชี้ตัวเเล้วเดินมานั่งโต๊ะอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับหยิบไก่ของควานลินกินอย่างถือวิสาสะ จนเจ้าของมันต้องเงยหน้ามองเขาอย่างเอือมเต็มที 

"เมื่อกี้เรียกฉันว่ารุ่นพี่แต่เรียกมินฮยอนฮยองว่าอปป้าหรอ" 
คำถามของอูจินทำให้ควานลินละจากการกินแล้วเงยหน้ามขึ้นมองจีนึลและจ้องรอคำตอบจนอีกคนรู้สึกประหม่า 

"ฉันบังคับจีนึลเอง มีปัญหาไม" 
มินฮยอนเข้ามาให้คำตอบแทนจีนึล แต่เขากลับพ่วงใครสักคนมาด้วยและคงเป็นหนึ่งในสมาชิกwanna one ที่จีนึลเคยพบแต่ยังจำชื่อเขาไม่ได้ 

"มาที่นี่มีอะไรรึเปล่า" 
มินฮยอนเดินมานั่งข้างๆจีนึล และนั่นทำให้ควานลินไม่พอใจอย่างไม่รู้สาเหตุ 

"เอ่อ ฉันจะมาขอบคุณที่ช่วยเทรนให้จนฉันสามารถผ่านคัดเลือกได้" 
 คำตอบของจีนึลไม่ได้ทำให้ใครตื่นเต้นได้เลย สาเหุตเพราะพวกเขารู้ผลก่อนนักเรียนคนอื่นๆเพราะคะแนนการคัดเลือกส่วนหนึ่งก็มาจากพวกเขาด้วย 

"เพราะฉันเก่งมากไงหล่ะ" 
อูจินกอดอกพร้องกับเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างผู้ชณะจนทุกคนอดทำหน้าเอือมๆไม่ได้ 
"ยังไงก็ขอบคุณมากๆนะคะ ถ้าไม่ได้รุ่นพี่เราสองคนคงไปไม่รอด" 

"แค่ขอบคุณเองหรอ" 
มินฮยอนแย้งขึ้น เพราะมีอะไรในใจที่อยากให้จีนึลพูดออกมา
"งั้น อยากให้ฉันทำไรคะ" 

เพราะไม่อยากขัดผู้มีพระคุณจีนึลจึงยอมคำขอที่มินฮยอนอยากได้ 

"เป็นแฟนกันนะ"

พรวดดด!!

นี่ไม่ใช่จีนึชแต่เป็นจีฮุนที่กำลังเคี้ยวไก่ของเขาอยู่ แต่เพราะได้ยินมินฮยอนพูดไก่ถึงได้พุ่งรัศมีออกมากข้างนอกแทนที่จะกลืนลงท้อง และแน่นอนไม่ใช่แค่จีฮุนที่เกิดอาการตกใจแต่ทุกคนที่นั่งอยู่โต๊ะนี้ต่างหาก 

"ไม่ได้ ไม่ไม่ไม่ไม่" 
ก่อนที่จีนึลจะอ้าปากพูดแต่กลับมีเสียงของคนมาใหม่แทรกขึ้นมาแทน นั่นก็คือดาเนียล ที่เดินมาพร้อมกับซองอูและจีซอง 

"ย่าห์!!! นายมีสิทธิ์อะไรมาตอบแทนจีนึล" 

มินฮยอนลุกขึ้นเถียงอย่างหัวเสีย เพราะเขาต้องการคำตอบจากคนตัวเล็กไม่ใช่คนอื่น 

"แต่ว่าผมก็ช่วยสอนยัยนี่เหมือนกัน งั้นก็เป็นแฟนกันได้สิ!!"

O.O 
อูจีนลุกขึ้นเสริมบท แต่ว่ามันเป็นการเถียงเพื่อเอาชนะที่ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย 

"คะ คือว่า...." 



"ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ"
 
ดาเนียลทนรอคำตอบไม่ไหวจึงเดินเข้ามาแทรกกลางกันจีนึลให้ออกห่างจากคนอื่นๆ แถมยังถือวิสาสะจับมือจีนึลด้วย ฉวยโอกาสชัดๆเลย

"นี่! ปล่อยมือฉันเลยนะ" 

จีนึลกระซิบเมื่อพบว่ามืออยู่เองตกอยู่ในการจับกุมของดาเนียล แต่ดูเหมือนเขาจะหูทวนลมทำเป็นไม่ได้ยินจีนึล แล้วหันกลับไปคุยกับคนอื่นๆต่อ 

"คู่ไปงานวันเลี้ยงรุ่นของฉันคือจีนึล เพราะฉะนั้น"
     
ดาเนียลหันกลับมาทางจีนึลและยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ ไม่ทันที่จีนึลจะออกปากปฏิเสธเขาก็พูดตัดขึ้นก่อน 

"ห้ามปฏิเสธ เพราะฉันลงชื่อเธอไปแล้ว"

"โฮฮฮฮ ไรว้าาาา" 
อูจินนั่งลงอย่างเสียดายเพราะเขาก็กะว่าจะชวนจีนึลไปพอดี รวมทั้งคนอื่นๆที่มองดูการกระทำขิงดาเนียลด้วยสีหน้าหมั่นไส้เล็กน้อย   

จีนึลเผลอเหลือบตาไปมองควานลินที่นั่งกินข้าวและบังเอิญเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาหันมาพอดี และนั่นทำให้จีนึลขนลุกและรีบชักมือออกจากการจับกุมของดาเนียลเทียบไม่ทัน สายตาแบบนี้เอาอีกแล้ว  สายตาที่เขากำลังโกรธจนอยากจะกระโดดเข้ามาคาบคอแล้วเหวี่ยงให้จมกองเลือดตาย 

"รุ่นพี่คะ ขอบคุณมากๆนะคะ ไว้ถ้ามีโอกาสฉันจะตอบแทนบุญคุณ ฉันต้องกลับแล้วหล่ะ"
"ไม่กินข้าวก่อนหรอ" 

เป็นมินฮยอนที่ทักขึ้นก่อนที่จีนึลจะเดินออกมา 
"ไม่เป็นไรค่ะ กินมาแล้ว" 

ถ้าขืนอยู่ตรงนั้นต่ออาจโดนสายตาพิฆาตรของควานลินฆ่าตายก็ได้ รู้อยู่หรอกว่าเขาโกรธที่เธอเองไปยุ่งกับดาเนียล แต่เธอไม่ใช่ฝ่ายเข้าหาสักหน่อยเห็นชัดๆว่าดาเนียลทำเองเออเองทั้งหมด  แล้วมีเหตุผลอะไรมาโกรธเธอแบบนี้ !!

ครืดดด ครืดดด
'อึนซอ'

'ย่าห์!!!  ยัยบ้าหายไปไหนตั้งแต่เช้า เคาะห้องก็ไม่ยอมเปิด โทรไปเป็น10สายก็ไม่รับ'

จีนึลรีบเอาโทรศัพท์ออกจากหูโดยเร็วเมื่อปลายสายด่ากลับอย่างไม่ทันให้หายใจ 
"ฉันมาหอA มีอะไรทำไมแกต้องโวยวายด้วย"

'ก็จะชวนออกไปเที่ยวข้างนอก ฉลองที่เราผ่านรอบคัดเลือก"
"ดีเลย อุดอู้อยู่ในโรงเรียนเบื่อจะตาย"
'รอหน้าหอ รีบมาจัสตินมันทำหน้าหิวนมจะลงแดงตายแล้ว'

จีนึลวางสายลงแล้วเก็บมือถือตัวเองเข้ากระเป๋าและรีบตรงดิ่งไปหาเพื่อทั้งสองทันที 

"มาแล้วๆ" 
"รอก่อน มีคนจะไปด้วย" 
อึนซอชะเง้อมองบุคคลที่ถูกกล่าวถึงก่อนจะบอกมือไปมากแล้วยิ้มอย่างดีใจ 
"รุ่นพี่คะ ทางนี้ๆ" 

จีนึลหันไปตามทิศทางของอึนซอ และพบกับการปรากฎตัวของผู้ชายที่ชื่อคังดาเนียล! WTF??? 
"หมายความว่าไงอึนซอ!!"

จีนึลเลือดพุ่งขึ้นสูงจนแถบควบคุมไม่ได้ อยากจะกระโดดไปกัดคอให้ตาย แถมพอหันไปหาจัสตินเขากลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อีก 
"โทษทีนะ แต่ฉันอยากกินเนื้อมากๆเลย"
"ฉันเตือนยัยนั่นแล้วนะ!" 
จัสตินวิ่งตามอึนซออกไปนอกรั้วโรงเรียน แล้วปล่อยให้จีนึลยืมข่มอารมณ์ตัวเอง คิดว่าวันนี้จะหนีออกไปจากความวุ่นวายให้จิตใจได้ผ่อนคลาย แต่กลับมีความวุ่นวายตามไปด้วย 

"ไปกัน" 
เอาอีกแล้ว ดาเนียลเดินมาจับมือจีนึลโดยที่เธอไม่เต็มใจอีกแล้ว แถมยังลากเธอให้ตามเขามาอีก 

"ถามจริง นี่ไม่รู้สึกผิดรึไงเวลาอยู่กับฉัน" 

เธอเองยังข้องใจกับเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วมาก เขาไม่มีความสำนึกเลยรึไงที่เป็นคนทำให้ความสัมพันธ์มันแตกหักด้วยน้ำมือตนเอง 
"ไม่อะ ฉันไม่ชอบเก็บเรื่องเก่ามาคิดมาก" 

ดาเนียลตอบอย่างหน้าตาเฉย แต่ภายในใจกลับมีแต่ความรุ่มร้อนเพราะเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่นักกับการที่ให้คำตอบแบบนี้ วันนี้เข้าตั้งใจจะทำให้จีนึลมีความสุข เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของจีนึลอีกสักครั้งเขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย 

"ลืมเรื่องเก่าๆสักวัน คิดว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายเลวๆตอน2ปีก่อนลองดูสิ"

จีนึลมองเข้าไปในแววตาของดาเนียลแล้วพยายามปล่อยวางมัน ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้ คงต้องทำตามที่เขาบอก 

@ร้านเนื้อย่าง
"เต็มที่เลย วันนี้ป๋าเลี้ยงเอง!" 
ดาเนียลเอามือตบที่อกตัวเองเบาแล้วยืดตัวขึ้นให้ตัวเองดูป๋าอย่างสมบูรณ์แบบ พร้อมกับหยักคิ้มสองครั้งอย่างพอใจ 

ไม่นานนักอาหารที่เคยเต็มโต๊ะตอนนี้เหลือแต่จานซะแล้ว 
"จัสตินแกพาฉันไปซื้อของหน่อย"
ระหว่างทางที่เดินออกจากร้านอึนซอก็พูดขึ้น พร้อมกับเอาแขนไปคล้องคอจัสตินแล้วทางไปทั้งอย่างนั้น โดยที่เจ้าตัวไม่เต็มใจเลยซักนิด
"เดินเล่นไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป"

ยังไม่ทันที่จีนึลจะขอตามไปอึนซอก็ลากจัสตินไปจนลับตาซะแล้ว เพราะวันนี้วันหยุดคนเลยมาเดินช็อปกันเยอะจนเบียดกันไปหมด 

"เหลือแค่เราสองคนแล้วนะ"  (-‿◦)
ดาเนียลก้มหน้าลงมาใกล้จีนึลจนร่างเล็กต้องถอยออกห่ทาง จากนั้นเขาก็ขยิบตาหนึ่งทีแล้วค่อยกลับไปยืนตามเดิม
"ไม่ได้เต็มใจสักนิด" -_-!

"ไปกันเถอะ"
ดาเนียลจับมือจีนึลและเตรียมออกเดิน แต่ทว่าคนตัวเล็กกลับไม่ยอมขยับแล้วยกมือข้างที่ถูดจับขึ้น 
"ปล่อยมือ" 
"แบบนี้แหละเดี๋ยวเธอหลง ยิ่งเตี้ยๆเหมือนหมากระเป๋า"

จีนึลเหลือบมองดาเนียลอย่างไม่พอใจ แต่เขาก็ยังปั้นหน้ายิ้มอย่างพอใจเหมือนเดิม 
"บ้านนายสั่งสอนให้พูดกับแฟนเก่าแบบนี้เหรอ" 
"หึ!"

ทั้งสองเดินตามทางไปเรื่อยๆ วันนี้คงเป็นอีกวันที่มีความสุขของจีนึล ดาเนียลเองก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีแต่เขากลับทำให้ร่างเล็กยิ้มและหัวเราะได้จนลืมเรื่องแย่ๆที่เคยเกอดขึ้นกับตัวเอง 

เวลาร่วงเลยมาจนถึงหกโมงเย็น ทั้งจีนึลและดาเนียลนั่งอยู่ริมแม่น้ำฮัน ลมบางๆทำให้จีนึลผ่อนคลายจนลืมไปเลยว่าเพืื่่อนรักทั้งสองหายหัวไปเป็นชั่วโมงได้แล้ว 

"รู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง" 
ดาเนียลมองใบหน้าของจีนึลแล้วอดยิ้มไม่ได้ ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยแต่กลับปล่อยไปจนไม่น่าให้อภัยตัวเอง
"อืมมม ขอบคุณนะ" 

จีนึลหันมายิ้มให้ดาเนียลอย่างจริงใจ นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกมีความสุขแบบจริงๆจังๆแบบนี้ แม้จะทำใจได้ยากเรื่องอดีตของเธอกับดาเนียลแต่ก็อดยอมรับไม่ได้จริงว่าวันนี้เขาทำให้เธอมีความสุขมากๆ 

"เรื่องเมื่อ2ปีก่อน ฉันยอมรับว่าผิดจริงๆ แต่เธอรู้ไหมว่าหลังจากที่ปล่อยเธอไปทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองโง่มากแค่ไหน"

จีนึลไม่พูดอะไรแต่กลับเงียบและเพียงพยักหน้าให้ดาเนียลเท่านั้น 
"ฉันตามหาเธอไปทั่วแต่ก็ไม่เจอ และสุดท้ายก็ทนเห็นภาพบรรยากาศเก่าๆในโรงเรียนเดิมไม่ได้ จนต้องย้ายมาที่นี่"
ดาเนียลมองทอดออกไปทางแม่น้ำฮัน แววตาเศร้าและรู้สึกผิดของเขาทำให้จีนึลยอมรับฟัง หรือเธอเองยังคงมีความรู้สึกลึกๆกับผู้ชายตรงหน้าอยู่

"ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไม ฉันอยากอยู่กับเธอเวลาเธอยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ มันอาจจะเห็นแก่ตัวแต่ว่าฉันก็อยากจะมีโอกาสอีกครั้ง" 

ไม่รู้อะไรดลใจให้จีนึลพยักหน้า แต่ความรู้สึกแบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อตอนที่จีนึลตกลงคบกับดาเนียลใหม่ๆ 

ดาเนียลยิ้มตอบอย่างอบอุ่นก่อนที่ใบหน้าของทั้งสองเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ จนตอนนี้ริมฝีปากของทั้งสองก็ประกบกันอย่างอ่อนโยน ดาเนียลมอบจูบอันอ่อนโยนแก่ร่างเล็ก ความรู้สึกอยากทะนุถนอมไว้ทำให้เขาค่อยๆบรรจงจูบเบาๆ จีนึลเองก็ไม่ได้ปฏิเสธมันสัมผัสอ่อนโยนที่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาทำให้หัวใจเต้นแรงจนจะกระดอนออกมาข้างนอก 
  ดาเนียลถอนจูบออกช้าๆและมองใบหน้าหญิงสาวแล้วยิ้มออกมาเพราะตอนนี้หน้าจีนึลแดงจนถึงหูแล้ว 
"ฮ่าๆๆ หน้าเธอแดงหมดแล้ว" 
o>_<o~

จีนึลรีบกุมหน้าตัวเองสลับกับพัดไปมาเพราะรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้องผิดปกติ 
"ย่าห์!!! ไอ้คนฉวยโอกาส หยุดเดี๋ยวนี้นะ ย่าห์!!!!!!" 
จีนึลวิ่งตามดาเนียลแม้จะไม่ทันเพราะขาตัวเองสั้นกว่าเขา(มาก)  พร้อมถอดรองเท้าเพื่อจะแขว้งมันให้โดนหัวไอ้ผู้ชายจอมกระร่อนคนนี้ ถึงแม้ตัวเองจะสมยอมก็เถอะ 




"เธอจะไม่หยุดจริงๆใช่ไม คิม จีนึล!!"

















26/12/60
เย้ๆครบแล้ว  ก่อนอื่นต้องขอโทษที่มาช้านะคะ มาช้าดีกว่าไม่มาเนาะ ฝากเม้าด้วยเด้อออไรท์จะได้มีแรงฮึดมาแต่งต่อ ไม่มีคนเม้นจิตใจไรท์ก็เหี่ยวเฉาไม่มีกำลังใจแต่งเลย แต่เพื่อรีดเดอร์ไรท์จะสู้เยส!! 
และสุดท้ายนี้ อาทิตย์ในไรท์สอบกลางภาคจึงมาขออนุญาตไปตำกลางภาคก่อน อาทิตย์หน้าอาจมีspecial Christmas day แต่ไม่รู้จะเอาใครดี และสุดท้าย(จริงๆ). สุขสันต์วันปีใหม่ไว้ล่วงหน้านะคะทุกคนนนนนนนน 











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

136 ความคิดเห็น

  1. #52 nozx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 12:26
    รอเน้ออออออ
    #52
    0
  2. #48 pwashungry (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 14:11
    คุนแดนทำไมน่ารักขนาดนี้ ยังทีมหลินนะะะะ
    #48
    0
  3. #47 pwashungry (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 12:53
    น่ารักกดก รอน้าาสู้นะไรท์
    #47
    0
  4. #45 Solyah (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 09:40
    รอออออ
    #45
    0
  5. #44 nozx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 08:55
    รอค้าาาาา
    #44
    0
  6. #43 Solyah (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:17
    อิหลินอย่าด่าน้องงงง รีบมาต่อนะคะะ
    #43
    0
  7. #42 pwashungry (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 08:04
    รอนะคะะะ
    #42
    0