[KHR]​AFTER THE WIND (FONG x OC)​

ตอนที่ 2 : AFTER THE WIND /2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

อิริเอะ โชอิจิมองลูกน้องสาวที่กำลังนั่งเล่นกับลิงเผือกที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างดี เขาได้แต่กระแอมให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวซักที

“จางเฟิงลี่ เรื่องสปายล่ะ”

“ส่งไปเก้าคน รอดกลับมาสามคนค่ะ หน่วยสายหมอกสองคนและอีกคนเป็นหน่วยอรุณ”อิริเอะพยักหน้ารับ

“ฝากไปรับเขาที ที่ท่าเรือเดิม”

“เข้าใจแล้วค่ะ ฉันไปทำงานก่อนนะ”​จางเฟิงลี่พูดกับลิงเผือก พลางหยิบเสื้อโค้ทสีเทา

สายลมแห่งฤดูหนาวพัดผ่านใบหน้า ทันทีที่มาถึงท่าเรือเธอก็ต้องกระชับเสื้อโค้ทให้แน่นขึ้น เพื่อป้องกันความหนาวและลิงเผือกที่ดันเกาะมากับเธออีกด้วย

“คุณคุโจ คุณคามะ คุณยาริ ยินดีต้อนรับกลับนะคะ”​เธอทักทายให้กับผู้รอดชีวิตทั้งสาม ทั้งๆที่ไม่มีทางที่จะรอดกลับมาด้วยซ้ำ

“กลับมาแล้วล่ะครับ คุณจางเฟิงลี่ยังสบายดีเหมือนเดิมเลยนะครับ เหวอ”

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะคุณคามะ”​คามะส่ายหัว พลางส่งยิ้มเล็กๆให้

“น่าอายจังเลยนะครับ ต้องให้ผู้หญิงมาประคองเนี่ย”​จางเฟิงลี่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ความน่าอายที่แลกกับหลักฐานชิ้นสำคัญน่ะ คุ้มค่าดีออก

“พวกนาย ตอนนี้ไปพักได้ เราจะเริ่มประชุมช่วงบ่ายนะ”

“ท่านอิริเอะ คือว่า”​จางเฟิงลี่โน้มตัวลงกระซิบข้างหู คำพูดของเธอทำให้อิริเอะถึงกับต้องขมวดคิ้ว

“มันก็เป็นไปได้ เธอไปรายงานกับซาวาดะ สึนะโยชิคุงเกี่ยวกับการประชุมบ่ายนี้ด้วยนะ อ้อ แล้วก็ลิงตัวนั้นน่ะ อย่าลืมเอาไปคืนเจ้าของด้วยล่ะ”

จางเฟิงลี่รีบสาวเท้าไปยังห้องของบอสที่อยู่ห่างจากห้องที่เธออยู่มากพอสมควร ลิงเผือกปีนจากไหล่ขึ้นเกาะบนศีรษะเงางาม

“ว่าแต่เจ้าของของแกเป็นใครกันล่ะเนี่ย ไว้ค่อยถามท่านอิริเอะทีหลังละกัน”

จางเฟิงลี่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องบอส แขนเรียวที่ยื่นไปเพื่อเคาะประตูหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงระเบิดดังเล็ดลอดออกมา ลมร้อนจากระเบิดและจิตสังหารพุ่งตรงมายังบานประตูทำเอาเธอสั่นด้วยความกลัว ไม่ชินเลยจริงๆค่ะบอส เธอร้องไห้อยู่ในใจ นี่ไม่ใข่ครั้งแรกที่เธอโดนแบบนี้

“ขออนุญาต​ค่ะบอส”

“เชิญครับ”

เมื่อเปิดประตูออกมา จางเฟิงลี่เบือนหน้าหนีเลยทันที บอสอยู่ในขุดสูทที่ขาดกระจุยกระจาย ท่านโกคุเดระ ท่านยามาโมโตะ ท่านแรมโบ้ และท่านเรียวเฮถูกเส้นไหมพรมพันไว้จนกลายเป็นก้อนรวมกัน

“เอ่อ ประชุมตอนบ่ายเกี่ยวกับสปายที่พึ่งกลับมาจากโอเชียเนียค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนครับคุณเฟิงลี่! เข้ามาในนี้ก่อน”​ซาวาดะ สึนะโยชิดึงตัวของเฟิงลี่เข้ามา แต่เขาอาจจะประมาณแรงที่ใช้ลากผู้หญิงมากไปหน่อยเลยทำให้หน้าของเธอปะทะกับแผงอกอย่างเต็มแรง

“สึนะโยชิคุง แบบนั้นมันเป็นการลวนลามนะครับ เฟิงลี่ มานั่งข้างผมสิครับ”ฟงพูดยิ้มๆ แต่ดวงตาสีหม่นกลับไม่มีรอยยิ้มซักนิด

“ไม่เป็นไรค่ะท่านฟง ฉันนั่งพื้นได้ค่ะ”​เธอนั่งลงกับพื้นเพื่อเป็นการยืนยัน

“คงกลัวคนพวกนี้สินะครับ เดี๋ยวผมลงไปนั่งด้วยดีไหมครับ”

“ไม่ดีค่ะท่านฟง อย่าเลยค่ะ นั่งตรงนั้นดีแล้วค่ะ บอสคะ มีอะไรหรือคะ”

“อ่า ผมอยากให้คุณเฟิงลี่ช่วยจับตาดูเคียวโกะจัง ฮารุจังให้ผมหน่อยน่ะครับ”

“ทราบแล้วค่ะ”

“ขอบคุณนะครับ ไหนๆตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว อยู่ทานข้าวกับพวกเราก่อนไหมครับ”จางเฟิงลี่ส่ายหัวปฏิเสธ แค่นี้ก็กลัวจะแย่ ขืนให้อยู่ต่อได้สติแตกแน่ๆ

“สึนะโยชิคุง อย่าบังคับเขาเลยครับ เฟิงลี่ ผมอยากทานชาที่คุณชงให้ผมรอบที่แล้ว ช่วยทำให้หน่อยได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ ท่านฟง”

“อืม ผมอยากกินแล้ว ไปกันเถอะครับ”​ฟงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพลางชูมือขึ้นเหนือหัวเป็นการบอกให้อุ้ม

น่ารัก จางเฟิงลี่ได้แต่ท่องคำนี้ซ้ำๆในหัว ดวงตาเหลือบมองร่างเล็กที่อยู่ตรงข้ามเป็นระยะๆ หลังจากชงชาให้ท่านฟงเสร็จเรียบร้อย เธอปลีกตัวออกมานั่นทางข้าวคนเดียวตามเคย แต่ท่านฟงที่นั่งดื่มชาในห้องพักพนักงานกลับมาปรากฏ​อยู่ตรงหน้า

“ผมทำเธออึดอัดหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะ นานแล้วเหมือนกันที่ไม่มีใครมานั่งทานข้าวด้วย”

“ไม่มีเพื่อนหรอครับ”​จางเฟิงลี่ตังแข็งทื่อ

“ไม่ได้มีใครมานั่งทานข้าวด้วยก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีเพื่อนนะคะท่านฟง เวลาว่างของเราหน่วยข่าวกรองไม่ตรงกัน ส่วนมากก็กินข้าวไปด้วยทำงานไปด้วยเลย”

“ผมทำเธอโกรธหรอ ขอโทษนะ”

“เปล่าค่ะ ใครจะไปโกรธท่านฟงลงล่ะคะ”​เธอหัวเราะแห้งๆ ท่านในตอนนี้เหมือนมีออร่าแห่งความน่ารักกระจายไปทั่ว

“ว่าแต่ลิงตัวนั้น ผมขอได้ไหมครับ”

“ไม่ได้ค่ะท่านฟง ท่านอิริเอะบอกให้ฉันนำไปคือเจ้าของน่ะค่ะ ถ้าเจ้าของไม่เอาฉันจะเอามาให้ท่านฟงละกันนะคะ”​

“หืม งั้นหรอครับ แล้วเจ้าของเป็นใครกันล่ะครับ”​

“เรื่องนี้ฉันยังไม่รู้หรอกค่ะ หลังจากประชุมเสร็จก็กะว่าจะไปถามท่านอิริเอะ”

“ถ้าเจอเจ้าของแล้ว สนใจจะเป็นเจ้าของร่วมกันไหมครับ”จางเฟิงลี่ได้แต่ทำหน้างุนงงกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

“ท่านฟงพูดเหมือนเป็นเจ้าของเลยนะคะ”

“ก็เป็นเจ้าของน่ะสิครับ ริทชี่กลับมานี่เร็ว”

เคร้ง

ช้อนในมือร่วงลงตามแรงโน้มถ่วง ริมฝีปากค่อยๆอ้าออก ลิงเผือกกระโดดจากศีรษะไปเล่นกับเจ้านายของมัน คำพูดเมื่อครู่ของฟงไหลย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง เจ้าของร่วมกันนี่มัน เป็นประโยคที่ไว้สารภาพรักไม่ใช่หรอ

“จริงๆแล้วคำตอบยังไม่ต้องรีบคิดก็ได้นะครับ ผมไม่รีบ”

“ฉันมีงานที่ตะต้องไปทำต่อ ขอตัวก่อนนะคะท่านฟง”​

“โชคดีนะครับ”​แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางอมยิ้มด้วยความสุข แม้ว่าจะเป็นการล้อกันหรืออะไรก็ตาม ทำไมถึงทำให้เธอมีความสุขขนาดนี้กันนะ? 





*ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 21:21

    ร้ายกาจ!!!!!!!!!!


    #12
    0
  2. #11 JARU18 (@moopalm1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 21:42
    ร้ายค่ะ ฟง ร้ายมาก!!!
    #11
    0
  3. #8 liinmuun (@liinmuun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 16:03
    ชั้นอยากอุ้มฟงบ้างอ่ะะ แงงงง
    #8
    0
  4. #7 Ploy Parita (@parita12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 01:38
    ฟงรุกแรงมาก
    #7
    0