[ FIC ] Love is Miracle ღ [ Gyuwoo ft. Infinite ]

ตอนที่ 7 : Miracle ღ [7]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ก.ย. 60


Love is Miracle

[ 7 ]

 

จึก ๆ

 

ความรู้สึก(เดิม) ที่เหมือนมีอะไรมาสัมผัสอยู่บนแก้มข้างซ้ายของซองกยูที่กำลังนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียง เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆก็เปลี่ยนเป็นดึงแขนของอีกคนเบาๆ มือหนาของคนที่นอนหลับอยู่ยกขึ้นมาจับข้อมือของใครบางคนที่กำลังก่อกวนการนอนของเขาไว้ทั้งๆที่ยังนอนหลับตาอยู่ คนที่โดนเจ้าของห้องขี้เซาจับข้อมือไว้ถึงกับทำสีหน้าตกใจพร้อมกับสะบัดข้อมือออกอย่างแรงแต่ก็ไม่เป็นผล

 

ฟึบ

 

ตุบ !

 

คนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงยังไม่ทันได้คิดหาวิธีปลุกคนที่นอนอยู่ ก็โดนมือหนากระตุกข้อมืออย่างแรงจนล้มไปนอนบนเตียงซองกยูพลิกตัวขึ้นคร่อมอีกคนไว้พร้อมกับกดข้อมือทั้งสองข้างของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างลงกับเตียง

 

          ‘’ อูฮยอ.. ‘’

 

 

พรวด !!

 

 

ยังไม่ทันที่ซองกยูจะเอ่ยชื่อของใครบางคนจบก็โดนอีกคนพ่นน้ำเย็นๆใส่หน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงนั่งหลับตานิ่งเพื่อให้อีกคนพ่นน้ำใส่หน้าเขาได้อย่างเต็มที่ เขาเลี่ยงไม่ได้จริงๆมันกะทันหันเกินไป พอทุกสิ่งทุกอย่างสงบนิ่งซองกยูก็ปล่อยมือที่จับข้อมือของอีกคนออกแล้วยกขึ้นลูบหน้าตัวเอง นี่มันไม่ใช่แค่น้ำเย็นๆแล้ว นี่มันนมเปรี้ยวรสผลไม้รวมชัดๆ !!

 

 

          ‘’ ไอเชี้ยมยอง !!!!! ‘’ หลังจากที่รู้ว่าคนที่โดนเขานั่งคร่อมอยู่เป็นใคร ซองกยูก็รัวกำปั้นใส่มยองซูหลายต่อหลายครั้ง มยองซูได้แต่ปัดป่ายมือของพี่ชายตนเองออกแล้วดึงผ้าห่มครอบคลุมร่างกายของซองกยูไว้แล้วผลักออกไปให้พ้นตัวพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วเตะเข้าไปที่ผ้าห่มจนคนที่อยู่ในนั้นร้องออกมาจนเสียงหลง

          ‘’ ฮยองทำตัวน่าขนลุกแต่เช้าเลยนะ ผมฟ้องพ่อแน่ ‘’ มยองซูคาดโทษก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้วเดินไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพร้อมกับใช้หลังพิงบานประตูแล้วกอดออกมอง ซองกยูดึงผ้าห่มออกแล้วใช้มือลูบเข้าที่ก้นของตัวเองอย่างรู้สึกเจ็บ

          ‘’ เข้ามาในห้องกูทำไมเนี่ย ‘’

          ‘’ ผมก็มาปลุกฮยองไงไม่ไปโรงเรียนหรอครับ ได้ครับเดี๋ยวผมบอกพ่อให้รวมถึงเรื่องตีสองของวันพฤหัสด้วย ‘’ มยองซูหันหลังเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดประตูแต่ก็โดนเสียงเข้มๆของพี่ชายดักทางไว้ซะก่อน

          ‘’ อยากได้อะไร ! ‘’ มยองซูยกยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วหันหน้ามามองพี่ชายตนเองที่นั่งหน้าเปียกอยู่บนเตียงเพราะฝีมือเขา

          ‘’ ผมอยากได้ตุ๊กตาไก่ทอดตัวใหญ่ๆฮยองซื้อให้ผมหน่อย ‘’ ผู้เป็นน้องชายส่งยิ้มอย่างน่าเอ็นดูให้พี่ชายของตนเองที่กำลังทำหน้าไม่เข้าใจ

          ‘’ โตเป็นควายแล้วยังเล่นตุ๊กตา เอาลูกกูไปเล่นก่อนก็ได้กูให้ยืม ‘’ ซองกยูเอื้อมมือไปดึงหูตุ๊กตาจิ้งจอกทิเบตที่เขารักนักรักหนาแล้วโยนไปให้มยองซูที่ยืนทำหน้าหงิกอยู่หน้าประตูห้อง นี่ลูกรักเขาเลยนะให้ยืมก็ดีเท่าไหร่แล้ว

          ‘’ เอาไปซักบ้างเถอะฮยองเน่าฉิบหาย ตกลงฮยองจะซื้อให้ผมมั้ยถ้าไม่ผมจะได้ไปฟ้องพ่อ ‘’

          ‘’ นี่มึงกำลังขู่กู ? ‘’

          ‘’ แล้วแต่ฮยองเลยผมไปละ ‘’ มยองซูหันหลังพร้อมกับใช้มือกำประตูลูกบิด

          ‘’ เท่าไหร่ว่ามา ! ‘’

 

   Love is Miracle —

 

 

มือหนาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของโรงเรียน ตอนนี้ก็เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าๆยังถือว่าไม่สายมาก ซองกยูปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะใช้สายตามองไล่ไปที่เบาะนั่งข้างๆคนขับอย่างช้าๆ มยองซูที่ยังคงนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอเกมพร้อมกับรัวนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างเชี่ยวชาญ ถ้ามันตั้งใจเรียนเหมือนที่ตั้งใจรัวนิ้วเล่นเกมใส่หน้าจอบ้างก็คงจะดี

 

ซองกยูถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างคิดหนักนั่งพิงหลังกับเบาะรถ พลางใช้นิ้วเคาะลงบนพวงมาลัยรถอย่างใช้ความคิด จะไม่ให้เขาคิดมากได้ยังไงก็ไอสิ่งที่น้องชายตัวดีเขาขอมันไม่ใช่ราคาบาทสองบาท มันไม่ใช่ตุ๊กตาที่หาซื้อได้ตามตลาดต้องสั่งซื้อจากทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ไหนจะค่าของค่าส่งอีกหมดตัวแน่ๆ เงินรายอาทิตย์ที่พ่อให้มามันไม่พอจริงๆ สงสัยคงต้องอดมื้อกินมื้อซะแล้ว

 

 

ถึงผมจะหล่อ.. แต่ผมก็ไม่มีตังค์นะครับ !

 

 

ซองกยูเดินมาถึงหน้าห้องเรียนพร้อมกับใช้เท้าดันประตูกระจกใสแล้วเดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้าไปในห้อง สายตามองไปยังโต๊ะข้างหน้าที่เป็นที่นั่งประจำของใครบางคน อูฮยอนยังไม่มา..

 

ซองกยูยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปตบหัวโฮวอนที่นั่งลอกการบ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย มือหนาโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะเรียนก่อนจะดึงเก้าอี้แล้วนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ โดยไม่ได้สนใจคำด่าสารพัดสัตว์ที่ดังออกมาจากปากของโฮวอนเลยสักนิด ด่าไปลอกการบ้านไปคงเป็นความสามารถพิเศษของมัน

 

 

ครืนน

 

 

เสียงเลื่อนเก้าอี้ข้างๆทำให้ซองกยูตื่นจากฝัน ซองกยูเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่างัวเงียสุดๆ พักสายตาไปได้แค่แปปเดียวเองตอนนี้เขาเริ่มปวดหัวขึ้นมานิดๆ ซองกยูอ้าปากหาวแล้วหันไปทางโฮวอนแต่ก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะเห็นใครบางคนที่กำลังยืนส่งยิ้มหวานอยู่ข้างๆโต๊ะของไอโฮวอน

 

 

          ‘’ แดกหัวกูเลยไหม ‘’ โฮวอนไม่พูดเปล่าพร้อมกับหยิบดินสอทำท่าจะยัดเข้าปากเพื่อนรักที่กำลังทำหน้าเอ๋อ ซองกยูรีบหุบปากทันทีแล้วดันแขนของโฮวอนแรงๆหลายครั้งๆให้ลุกออกไป ‘’ โต๊ะกู !! ‘’ ซองกยูโบกมือไล่แล้วหันมาทำสีหน้ากรุ้มกริ่มใส่อีกคนที่ยืนอยู่ทันที

          ‘’ คิดถึงเค้าหรอที่รักมาหาเค้าถึงที่เลย หื้มม.. ‘’ ซองกยูย้ายก้นไปนั่งที่เก้าอี้ของโฮวอนแล้วเงยหน้ามองหวานใจอย่างอูฮยอนวันนี้มาแปลก มายืนส่งยิ้มให้เขาแบบนี้กินยาไม่เขย่าขวดแน่ๆ

          ‘’ คิดถึงสิ.. ‘’

 

 

ฟอดดดด

 

 

O.O

 

 

ซองกยูเบิกตาที่ไม่ค่อยโตของตัวเองกว้างเพราะความตกใจ กว้างได้เท่าที่จะกว้างแล้วจริงๆ จะไม่ให้เขาตกใจได้ยังไงอยู่ดีๆอูฮยอนก็ก้มหน้าลงมาหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ โฮวอนที่นั่งอยู่บนพื้นหลังห้องยกมือขึ้นมากัดอย่างตกใจตามเพื่อนรักตาตี่ของตัวเอง

 

 

          ‘’ อู.. อูฮยอนทำอะไรของนายเนี่ย ! ‘’ ซองกยูดึงแขนอูฮยอนให้เข้ามาใกล้ๆ วันนี้อูฮยอนของเขาดูแปลกๆไป หรือว่าเป็นเพราะว่าเรื่องเมื่อวาน..

 

 

l 13 ชั่วโมงก่อน l

 

 

          ‘’ ถ้าไม่ได้คิดอะไรด้วยก็อย่ามาทำแบบนี้เลย.. มันเสียความรู้สึก ‘’

          ‘’ นายอาจจะคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของนายอยู่ใช่ไหม ‘’ ซองกยูยื่นมือหนาไปจับเข้าที่ใบหน้าหวานของอีกคนเพื่อให้หันมามองตัวเอง ‘’ ก็เคยบอกไปแล้วไง.. ว่าชอบ แต่นายก็เอาแต่หนีเอาแต่ผลักไสทุกทางแล้วจะให้ฉันเข้าไปถึงหัวใจของนายได้ยังไง หื้ออ ‘’ อูฮยอนเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบสายตาตัดพ้อของอีกคน

          ‘’ … ‘’ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบซองกยูเลยใช้มือโอบไหล่อูฮยอนแล้วดันหน้าของอีกคนให้หันมาทางเขาแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกคนที่กำลังวูบไหว         

          ‘’ ฉันรอได้นะ นานกว่านี้ก็รอได้.. รอจนกว่านายจะเปิดใจ ‘’

          ‘’ ซ.. ซองกยู ‘’ ร่างสูงจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม เขารู้สึกกับคนตรงหน้ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ‘’ ฉ.. ฉันอยากกลับบ้านแล้ว ‘’ ทันทีที่ซองกยูถอนจูบออกคนตัวเล็กก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างรู้สึกทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี มันรู้สึกหน้าร้อนๆ ยิ่งโดนอีกคนมองมาก็ไม่กล้าที่จะสบตาด้วยเขาเป็นอะไรกันเนี่ย !

          ‘’ อยากกลับก็กลับไปดิ นั่งรถเมล์ไปนะ บ๊ายบาย ‘’ ซองกยูโบกมือให้อูฮยอนอย่างกวนๆ กำปั้นน้อยๆก็ทุบเข้าให้ที่ต้นแขนหลายๆที

          ‘’ รถเมล์หรอ บ๊ายบายหรอ นายอยากตายมากใช่ไหมนี่แหน่ะๆ ‘’ อูฮยอนยังคงรัวกำปั้นใส่ซองกยูอย่างไม่ลดละ ซองกยูที่โดนร่างบางทำร้ายร่างกายก็ใช้มือปัดมือเล็กออกเป็นพัลวันพร้อมกับนั่งหัวเราะ(?)

 

 

l กลับมาที่ปัจจุบัน l

 

 

          ‘’ หอมแก้มคนที่เรารักผิดตรงไหนหรอ (‘ ‘) ‘’ อูฮยอนตอบกลับด้วยแววตาใสซื่อ

          ‘’ รัก !!! ‘’ นี่ไม่ใช่เสียงของซองกยูแต่เป็นเสียงของโฮวอนที่ลุกขึ้นมายืนมองสถานการณ์อย่างใกล้ชิด อูฮยอนบอกว่าเพื่อนตาตี่ของเขาคือคนรัก ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องให้ตกใจ

          ‘’ กูสิต้องตกใจไม่ใช่มึง ! ‘’

          ‘’ โฮวอนเราขอนั่งกับซองกยูได้หรือเปล่า ‘’ อูฮยอนหันไปถามโฮวอนที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับรอยยิ้มที่ใครเห็นก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ โฮวอนได้แต่พยักหน้าลงอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของเพื่อนตรงหน้าแต่ก็ยอมกวาดหนังสือใส่กระเป๋านักเรียนแล้วก็เดินไปนั่งข้างๆดงอู อยากขอบคุณด้วยซ้ำถ้าขืนเขาย้ายมานั่งกับดงอูเฉยๆต้องโดนคนอื่นสงสัยแน่ๆ

          ‘’ เดี๋ยวก่อนวันนี้นายเป็นอะไร หื้อ.. ‘’ ซองกยูยังคงจับแขนของอูฮยอนไว้ไม่ให้คนตัวเล็กขยับตัวไปไหน

          ‘’ เราก็เป็นเราไง ซองกยูไม่อยากนั่งกับเราหรอ (‘ ‘) ‘’

          ‘’ อยากดิมานั่งตักเลยมาๆ ‘’ ซองกยูตบที่หน้าขาของตัวเองสองสามที

          ‘’ เห้ยๆ นี่ในห้องเรียนนะเว้ยเกรงใจเพื่อนร่วมห้องบ้าง ‘’ โฮวอนหันมายกมือห้ามไม่ให้เพื่อนชั่วทำมิดีมิร้ายกับนางฟ้าของห้อง แต่นางฟ้าในใจโฮวอนมีคนเดียวนะจร๊ะ ..

          ‘’ กูไม่ทำหรอกหน่าต่อหน้าเพื่อน ลับหลังเพื่อนก็ไม่แน่.. ‘’

          ‘’ เชี้ยกยู !! ‘’

 

 

   Love is Miracle —

 

 

          ‘’ ที่รัก.. เค้าจะเข้าห้องน้ำที่รักตามเค้ามาทำไม ‘’ ซองกยูเดินเข้ามาในห้องน้ำพร้อมกับอูฮยอนที่เดินตามต้อยๆ วันนี้ทั้งวันอีกคนตามเขาไม่ห่างเลย ไม่ว่าจะไปเตะบอลจะไปกินข้าวหรือแม้แต่จะไปเข้าห้องน้ำ มันก็ดีอยู่หรอกที่อีกคนตัวติดเขาซะขนาดนี้

 

 

ตัวติดเขาซะขนาดนี้ ...

 

 

‘’ คิดถึงอีกแล้วเนี่ยไม่อยากให้ห่างจากตัวเลย อูฮยอน .. ‘’

 

 

เชี้ยยยย !!!

 

 

อย่าบอกนะว่าที่อูฮยอนทำตัวแปลกๆไปแบบนี้ แถมยังเดินตัวติดกับเขาแทบจะสิงร่างนี่ไม่ใช่ตัวตนจริงๆของอูฮยอน .. เกือบลืมเรื่องนาฬิกาบ้าบอนั้นไปแล้วนะเนี่ย แต่เมื่อวานเขายังไม่ได้ขอหรือแม้แต่จะแตะต้องนาฬิกาบ้านั้นด้วยซ้ำแล้วทำไมถึง..

 

อูฮยอนหยุดเดินตามซองกยูพร้อมกับเอียงคอมองอย่างสงสัย ซองกยูหันหน้ามามองอีกคนอย่างช้าๆอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด นี่มันเป็นเรื่องจริงหรอทั้งไอเรื่องเทวดา แล้วก็เรื่องขอพรอะไรนั่น ทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรอ

 

          ‘’ อูฮยอนมองฉันแล้วบอกฉันทีว่าฉันเป็นใคร ‘’ ซองกยูยกมือทั้งสองข้างจับเข้าที่ใบหน้าของอีกคนให้จ้องมองมาที่เขา

          ‘’ ซองกยูไง เป็นอะไรหรือเปล่า ‘’

          ‘’ เป็น.. เป็นมากๆด้วย ‘’

          ‘’ เป็นอะไรไม่สบายหรอ ไหนมาให้เค้าดูหน่อย ‘’ มือเล็กๆทั้งสองข้างยกขึ้นจับที่มือหนาแล้วดึงออกก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆอีกคนแล้วเขย่งเท้าแนบหน้าผากลงบนหน้าผากของซองกยูเพื่อวัดความร้อน

 

 

แต่ตอนนี้มีอย่างอื่นที่ร้องกว่าหน้าผากของเขาอีก ..

 

 

          ‘’ เดี๋ยวค่อยไปวัดไข้กันที่อื่นได้ไหมตอนนี้ขอทำธุระก่อน ‘’ ซองกยูจับไหล่บางของอูฮยอนแล้วดันออกเบาๆ คนตัวเล็กก็ไม่ได้ว่าอะไรพร้อมกับส่งยิ้มน่ารักมาให้เขาละลายตายวันละหลายๆรอบ อยากจะดึงเข้าไปฟัดในห้องน้ำต่อแต่ก็กลัวเสียงมันจะดังทะลุประตูออกไปจนถึงห้องพักครูเลยไม่ทำ

 

 

ตั้งแต่ที่เขาขอพรแบบส่งๆข้อแรกไปเขาก็ไม่ได้เจอกับเด็กเทวดานั่นอีกเลย มีคำถามมากมายที่อยู่ในหัวของเขาที่อยากจะถามแต่ดันไม่ได้ถาม เพราะไม่เจอตัวถ้าเจอนะจะต่อยก่อนค่อยถาม หมั่นไส้ดูพรแต่ละอย่างที่ให้มา ความจริงเขาก็เป็นคนขอเองนั้นแหละถึงจะไม่ได้ตั้งใจขอก็เถอะ แล้วไอพรข้อที่สองเขาก็ไม่ได้ขอด้วยทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ แค่พูดลอยๆนี่ก็นับว่าเป็นพรข้อที่สองแล้วหรอ งั้นก็เหลือพรที่ขอได้อยู่แค่ข้อเดียว

 

 

เขาคงต้องสงบปากสงบคำไม่เผลอพูดจาอะไรแปลกๆออกไปนั่นคงจะดีที่สุด  

 

 

   Love is Miracle —

 

 

          ‘’ คิม ซองกยู รหัสนักเรียน 001 ! ‘’ เหมือนวนลูปเสียงอาจารย์วิชาเคมีที่ยืนสอนอยู่หน้าห้อง เอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างเต็มยศกลัวคนอื่นจำไม่ได้หรือไงว่าเขาชื่อคิมซองกยู

          ‘’ ครับบ ‘’ ซองกยูเงยหน้าขึ้นไปมองอาจารย์เคมีที่กำลังจะเอ่ยปากร่ายยาว จะบ่นเขาเรื่องอะไรอีกละวันนี้

          ‘’ ทำไมวันนี้เป็นคนดี ไม่ชวนเพื่อนคุยแถมยังไม่หลับในห้องเรียนอีก ‘’

 

 

เอ้า.. ทำตัวดีก็ผิด

 

 

          ‘’ หน้าตาผมมันเหมือนคนที่ไม่ค่อยตั้งใจเรียนหรอครับ ‘’

          ‘’ ใช่ ! ‘’

          ‘’ เสียเวลานึกคำตอบหน่อยก็ดีนะครับ - - ‘’

 

 

l หลังเลิกเรียน l

 

 

          ‘’ อยากกลับบ้านยัง หื้ม ‘’ ซองกยูยกมือขึ้นวางบนหัวของอูฮยอนแล้วจับโยกเบาๆ

          ‘’ ไม่อยากกลับ อยากอยู่กับซองกยู -3- ‘’

          ‘’ เพ้อเจ้ออีกแล้ว ทำไมตอนปกติถึงไม่เป็นแบบนี้บ้างนะ ‘’

          ‘’ ซองกยูพูดอะไรเค้าไม่เข้าใจ (‘ ‘) ‘’

          ‘’ ไม่มีอะไรหรอก ปะกลับบ้านกัน ‘’ ซองกยูลุกออกจากเก้าอี้แล้วดึงมือคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นตาม แต่ก็โดนรั้งเอาไว้ก่อน

          ‘’ ยังไม่อยากกลับบ้าน.. ‘’

          ‘’ ไม่อยากกลับบ้านแล้วจะไปไหน หื้ม.. ‘’ ซองกยูย่อตัวนั่งลงยองๆเงยหน้ามองเด็กดื้อที่กำลังงอแงไม่อยากกลับบ้าน

          ‘’ ไม่อยากไปไหน อยากอยู่กับซองกยู ‘’ อูฮยอนยกมือจับเข้าที่ใบหน้าคมของอีกคนก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากบางเข้ากับริมฝีปากหนาโดยที่อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัว อูฮยอนถอนจูบออกก่อนจะโดนแรงดึงที่ข้อมืออย่างแรงให้เดินตามอีกคนออกไป

 

 

ไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับ !!

 

 

          ‘’ เอ่ออ.. ‘’ โฮวอนหันไปมองรอบๆห้อง ยังดีที่หลงเหลือเพื่อนร่วมชั้นอยู่ในห้องแค่ไม่กี่คน ไม่งั้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ต้องเป็นข่าวใหญ่ลงหน้าหนึ่งของเว็บบอร์ดโรงเรียนแน่ๆ โฮวอนหันไปมองดงอูที่นั่งจดการบ้านด้วยสีหน้าที่เริ่มแดง อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ดงอูก็เห็น .. ‘’ นายอยากกลับบ้านยัง ? ‘’ โฮวอนลองเอ่ยถามตามที่เพื่อนตาตี่ได้พูดกับอูฮยอนไปเมื่อกี้ บางทีดงอูอาจจะทำอย่างนั้นกับเขาบ้าง..

          ‘’ เราอยากกลับบ้าน ‘’

          ‘’ ครับผม ! ‘’

 

 

 Talk : มาแล้วนะฮับบ ลืมเค้าไปหมดล้าวแน่ๆเหล่ย 5555555 ไม่เป็นไรคนับบ มาเพิ่มตอนใหม่แล้วน้า ช่วงนี้จะหายๆหน่อยนะคะเพราะช่วงนี้ติดสอบ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยอากาศไม่แน่ไม่นอนอย่าลืมพกร่มพกเสื้อกันฝนออกจากบ้านกันด้วยนะคะ เป็นห่วงทากๆ

✄THE ORA



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #26 Blacklistza Pukky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 16:02
    ไม่ลืมมมมม
    อูฮยอนเวอชั่นนี้ก็น่ารักนะเนี่ย >< ใจสั่นตามอิพี่เลย
    ตอนอ้อนไม่อยากกลับบ้านด้วยการจูบนี่บั่บบ ใครจะไปไม่ตามใจเล่า
    ว่าเเต่น้องจะรอดจากอิพี่ใช่มั้ย555
    #26
    0
  2. #25 meaw meaw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:17
    สงสารโฮวอนอ่ะ555555+
    เกิดอะไรขึ้นกับอูฮยอนอ่ะ ทำไมมัน miracle แบบนี้ พี่กยูยิ่งหื่นๆอยู่
    #25
    0
  3. #24 RabbitJJong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 08:03
    ตัวติดกันขนาดนี้น้องจะรอดมั้ยเนี่ย55
    #24
    0
  4. #23 Atomhub (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 08:01
    ยังไม่ลืมนะไรท์ นี่ชอบซองกยูอ่ะ ตกลงนั่นใช่อูฮยอนจริงๆหรือเปล่าเนี้ย
    #23
    0