[ FIC ] Love is Miracle ღ [ Gyuwoo ft. Infinite ]

ตอนที่ 6 : Miracle ღ [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ก.ย. 60



Love is Miracle

[ 6 ]

 

ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก

 

เสียงของเข็มนาฬิกาเรือนเก่าดังขึ้นภายในห้องนอนที่เงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของผู้เป็นเจ้าของห้องที่นอนอยู่บนเตียง มือขวาชูนาฬิกาสร้อยคอเรือนเก่าขึ้นดูอย่างพิจารณา ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขานั่นเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงแค่ความฝันกันแน่ เขาไม่สามารถรับรู้ได้เลย

 

 

‘’ ไอเทมของผมสามารถขอแฟนได้ตั้งสามข้อเลยนะ ฮยองไม่อยากลองหรอ ‘’

 

 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย คืนก่อนหน้านั่นเขาดันพลั้งปากขอออกไปด้วยความโมโห เพราะการที่เขาโดนไอเด็กหน้าสวยคนนั้นตามรังควานมันไม่สนุกเอาซะเลย แต่วันถัดมากลับมีอูฮยอนตัวน้อยมาอยู่ในห้องนอนของเขานี่ก็ยังคงเป็นเรื่องที่เขาไม่เข้าใจและยังสงสัยอยู่ อูฮยอนมาได้ยังไง ? แล้วทำไมถึงตัวเล็กแบบนั้น ?

 

ความสงสัยของเขามันยังไม่หมดแค่นั้น เมื่อนึกไปถึงคำพูดของไอเด็กเทวดากำมะลอที่บอกเขาว่าพรที่ขอจะอยู่ได้แค่วันเดียว แล้ววันต่อมาอูฮยอนตัวน้อยของเขาก็หายไปจริงๆอย่างไร้ร่องรอย เบอร์โทรศัพท์ของแม่อูฮยอนที่โทรเข้ามาหาเขาก็หายไป เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเหมือนเป็นแค่ความฝัน มันไม่มีอะไรที่สามารถจะเอามายืนยันได้เลยว่าเรื่องทั้งหมดที่เขาเห็นที่เขาสัมผัสที่เขารู้สึกนั้นมันจะเป็นเรื่องจริง เว้นเสียแต่ว่าน้องชายของเขาดันได้ยินเสียงของคนตัวเล็กที่อยู่กับเขาเมื่อคืน นั่นยิ่งทำให้เขาสับสนและไม่เข้าใจตกลงมันคือเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ หรือเขาแค่คิดมากจนเก็บไปฝัน ..

 

 

ถ้าเขาจะลองขอพรอีกครั้ง ..

 

 

ถ้าคำขอของเขาเป็นจริงอีกครั้งเขาจะยอมเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน ซองกยูที่นอนอยู่บนเตียงส่งสายตาจับจ้องไปที่นาฬิกาสร้อยคอเรือนเก่าอย่างไม่วางตา

 

 

          ‘’ หึ ไร้สาระ นี่เรากำลังทำอะไรอยู่วะ ‘’ ซองกยูผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่เข้าใจในตัวเอง ทำไมเขาต้องบ้าจี้เล่นอะไรเป็นเด็กๆแบบนี้ด้วย แต่ถ้าทุกอย่างไม่ใช่ความฝันแล้วนาฬิกาเรือนนี้ทำไมถึงมาอยู่กับเขาได้ มือหนาขยี้หัวตัวเองอย่างรู้สึกสับสนแล้วโยนนาฬิกาสร้อยคอเรือนเก่าไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะลุกขึ้นไปคว้าผ้าเช็ดตัวผืนหนาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

ใช้เวลาไม่นานร่างหนาก็อยู่ในชุดเนี๊ยบเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขาดๆสีดำตามสไตล์คนไม่มีอะไรจะใส่ นิ้วเรียวยาวจับแท่งอายไลเนอร์เขียนที่ขอบตาเล็กอย่างบรรจง จะออกจากบ้านทั้งทีถ้าขอบตาไม่หนาอย่าเรียกเขาว่าคิมซองกยู ร่างสูงเช็คความเรียบร้อยในกระจกอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าตังค์โทรศัพท์แล้วก็กุญแจรถ เขาพร้อมแล้วที่จะออกไปเผชิญกับโลกผายนอก .. (?)

 

 

รถหรูสีดำขลับเงาเคลื่อนตัวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่เขายังจำได้ดีถึงแม้ว่าเขาจะเคยผ่านมาแค่ครั้งเดียวก็ตาม ในความทรงจำเรื่องของเส้นทางนั้นยังคงมีเลือนลางอยู่บ้าง แต่คนอย่างคิมซองกยูใช้สัญชาตญาณของตัวเองเป็นหลักอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะจดจำเส้นทางไม่ค่อยได้แต่เขาก็ยังยืนยันว่าจะขับต่อไป ถ้าทางไม่ตันก็ไม่มีวันหยุดคนอย่างเขาได้..

 

          ‘’ หลังนี้หรือเปล่าวะ ‘’ มือหนาหักพวงมาลัยเพื่อที่จะจอดรถ ก่อนจะก้มมองประตูบ้านอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ตอนนี้สำหรับเขาไม่มีอะไรให้แน่ใจทั้งนั้น ซองกยูก้าวขายาวๆออกจากรถอย่างยากลำบากเพราะความฟิตตึงของกางเกงยีนส์ตัวโปรดที่เขาใส่อยู่ ซองกยูน้อยจะหายใจออกไหม..


บ้านทาวน์เฮ้าส์ขนาดกลางที่ตัวบ้านถูกแต่งแต้มไปด้วยสีขาวหมดทั้งหลังแม้แต่กระเบื้องหลังคาบ้านก็ยังคงเป็นสีขาว ประตูรั้วบ้านเตี้ยๆที่ใครๆก็สามารถปีนเข้าไปได้ง่ายๆถึงแม้ว่าเจ้าของบ้านจะล๊อคกุญแจบ้านหนาแน่นแค่ไหน ซองกยูค่อยๆสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบ้านของใครบางคนก่อนจะชะโงกหน้าหล่อๆเข้าไปมองในตัวบ้าน แต่กลับไม่พบใครสักคน เขามาถูกบ้านหรือเปล่า ? ร่างสูงถอนหายใจแล้วหันหลังเพื่อจะเดินกลับไปที่รถแต่ก็ต้องรีบหันกลับมาในทันทีเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูในตัวบ้าน

 

แกร๊ก !

 

ร่างบางที่เขาคุ้นเคยอยู่ในเสื้อยืดสีขาวตัวบางกับกางเกงขาสั้นที่เห็นไปถึงต้นขาขาว ในมือถือถุงขยะสีดำเดินออกมาจากตัวบ้าน ซองกยูมองซ้ายมองขวาเพื่อหาที่หลบซ่อนตัวก่อนจะวิ่งไปหลบอยู่หลังเสาไฟฟ้าที่ตั้งอยู่ข้างๆบ้าน ทำไมเขาต้องหลบน่ะหรอ หึ เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้รู้แค่ว่าคนตรงหน้าเขายังคงเป็นอูฮยอนคนเดิม อูฮยอนคนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่ได้เจอกัน เหมือนถูกโด๊ปด้วยเอ็มร้อยห้าสิบเอ็ดมาสักเจ็ดสิบแปดขวด..

 

ชึบ !

 

          ‘’ เฮ้ออ เสร็จไปอีกหนึ่งงาน ‘’ ร่างบางทิ้งขยะลงถังแล้วยกหลังมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มไปหน้า ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน

          ‘’ ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าที่นี่ใช่ร้านแก๊สหรือเปล่า ? ‘’ เสียงทุ้มดังขึ้นที่หน้าบ้านทำให้คนที่กำลังเดินเข้าบ้านถึงกับชะงักขาแล้วหันกลับไปมอง

          ‘’ ซ.. ซองกยู !!! ‘’ อูฮยอนทำสีหน้าตกใจเมื่อเห็นอีกคนมายืนอยู่ที่หน้าบ้านของเขา แถมยังมายืนส่งยิ้มจนตาปิดมาให้เขาอีก

          ‘’ จำชื่อเค้าได้ด้วย เขินนะเนี่ย ‘’ ซองกยูเท้าแขนลงบนราวประตูบ้านก่อนจะส่งยิ้มกวนๆไปให้อีกคนที่กำลังยืนสีหน้าตกใจยังไม่หาย อูฮยอนรีบสาวเท้าเข้ามาหาซองกยูแล้วกัดฟันถามอย่างกลั้นอารมณ์เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอด่าคนที่ยืนยิ้มทำหน้าทำตากวนใส่เขา

          ‘’ มาทำอะไร ! ‘’

          ‘’ จะมาสั่งแก๊ส : ) ‘’ มือบางกำเข้าหากันแน่นทันทีที่ร่างสูงพูดจบ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนตรงหน้าถึงชอบมากวนเขาอยู่เรื่อย ที่โรงเรียนก็โดนอยู่บ้านตัวเองแท้ๆยังโดนอีกคนตามมาหลอกหลอนถึงที่ ไอบ้าซองกยูมันจะเฮี้ยนเกินไปแล้วนะ !

          ‘’ ที่! นี่! ไม่! มี! แก๊ส! ให้! สั่ง!! ‘’ ร่างบางกระแทกเสียงใส่อีกคนอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะหันหลังสะบัดก้นเดินเข้าไปในบ้าน

          ‘’ ไอดื้อ.. ‘’

 

 

ร่างบางหยุดยืนนิ่งพร้อมกับหัวใจที่จู่ๆก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่เป็นส่ำ สรรพนามที่อีกคนเรียกเขานั้นมันช่างรู้สึกคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเคยโดนอีกคนเรียกอย่างไงอย่างงั้น อูฮยอนยกมือทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองที่อวัยวะภายในยังคงเต้นโครมครามเหมือนจะหลุดออกมาอยู่ข้างนอก

 

 

          ‘’ ไอดื้อ.. ไปเที่ยวเป็นเพื่อนหน่อยดิ ‘’

          ‘’ ไม่ ! มาคนเดียวก็ไปคนเดียวสิ ‘’ อูฮยอนพูดทั้งๆที่ยังยืนหันหลังให้ร่างสูงอยู่ ซองกยูหัวเราะออกมาเล็กน้อย

          ‘’ ชื่อดื้อหรอ พึ่งรู้นะเนี่ย ‘’ อูฮยอนหันกลับไปมองซองกยูที่ยืนหัวเราะร่าอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาดันไปหลงกลไอบ้าคิมซองกยูซะได้ มันน่าโดนด้ามไม้กวาดฟาดปากชะมัด ‘’ ไปเที่ยวกัน ‘’

          ‘’ ก็บอกว่าไม่ไปไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ หรือให้ต้องพูดภาษาหนู ?! ‘’

          ‘’ พูดแรงนะเนี่ยที่รัก ‘’

          ‘’ อูฮยอนมีอะไรหรือเปล่าลูก ! ‘’ เสียงของผู้เป็นแม่ตะโกนถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ออกมาทิ้งขยะนอกบ้านนานตั้งหลายนาที อูฮยอนหันไปตามเสียงเรียกของผู้เป็นแม่ ซองกยูก็เช่นกันรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของร่างสูง เขารู้วิธีที่จะทำให้อูฮยอนยอมออกไปเที่ยวข้างนอกกับเขาแล้ว

          ‘’ ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ แปะมาขายน้ำเต้าหู้เฉยๆ ! ‘’ อูฮยอนส่งเสียงตอบกลับผู้เป็นแม่ไป ก่อนจะหันกลับมาชักสีหน้าไม่พอใจให้กับคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านต่อ ทำไมยังไม่รีบกลับไปสักทีจะมานอนค้างที่นี่เลยไหม ! ..

          ‘’ แม่อยู่บ้านด้วยหรอ ? ‘’ ซองกยูถามพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ้มใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเริ่มคิดถึงอูฮยอนที่ตัวเล็กๆซะแล้วสิ อูฮยอนที่น่ารักๆคนนั้น อูฮยอนคนที่ไม่ได้ยืนเถียงเขาฉอดๆแบบนี้ คนที่ยอมให้เขาลวนลามได้โดยที่ไม่ด่า คิดถึงจริงๆเลย..

          ‘’ ถามทำไม โรคจิตหรอมายืนยิ้มอยู่หน้าบ้านคนอื่นเขาเนี่ย ‘’

          ‘’ หน้าบ้านคนอื่นที่ไหน นี่หน้าบ้านที่รักต่างหาก ‘’ สิ้นเสียงของซองกยูทำให้อูฮยอนเลือดขึ้นหน้า ไม่ใช่เพราะความเขินแต่เป็นโมโหแทนต่างหาก ร่างบางสาวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านอย่างเร็วแล้วยกมือเล็กขึ้นมาปิดปากอีกฝ่ายเอาไว้

          ‘’ ที่รักอะไรของนาย เงียบไปเลยนะ ! ‘’ อูฮยอนหันกลับไปมองที่ข้างในตัวบ้านอย่างระแวดระวัง ถ้าแม่ได้ยินเข้าต้องเป็นลมแน่ๆ อยู่ดีๆก็มีผู้ชายมาเรียกเขาว่าที่รักอยู่หน้าบ้าน ซองกยูดึงมือของอูฮยอนออกพร้อมกับจูบลงไปบนหลังมือเบาๆอย่างหยอกล้อ อูฮยอนรีบชักมือกลับก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำปั้นทุบเข้าที่อกของซองกยูแทน

          ‘’ รุนแรงจังวะ ตกลงจะไปไหมอุตส่าห์แบกหน้าหล่อๆมาชวนขนาดนี้แล้ว ‘’

          ‘’ ฉัน! ไม่! มี! ทาง! ไป! กับ! นาย! แน่นอน !! ‘’

 

 

   Love is Miracle —

 

 

          ‘’ อย่าลากได้ไหมซองกยู โอ้ยปล่อยนะ ! ‘’ อูฮยอนดึงแขนของอีกคนที่พาดอยู่บนไหล่ของเขาออกอย่างรำคาญ

 

ในห้างสรรพสินค้าแห่งใหญ่ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาต่างพากันมาเดินซื้อของ ช๊อปปิ้งพักผ่อนหย่อนใจ ส่วนมากก็จะมีแต่เด็กนักเรียนนักศึกษาที่พากันมาเดินเล่นตากแอร์เย็นๆในห้างเพราะยังไม่มีใครอยากจะกลับบ้าน ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เปิดอยู่ใกล้ๆกับแหล่งสถานศึกษานั่นนับว่าเป็นการทำการตลาดที่ดี แต่ยังเก็บเกี่ยวผลกำไรจากกลุ่มลูกค้าได้ไม่ค่อยมากนัก

 

ร่างสูงโอบกอดไหล่ของคนตัวเล็กที่พยายามปฏิเสธความหวังดีของเขา เพราะเขากลัวว่าอีกคนจะเดินไปชนกับอะไรเข้าแล้วจะบาดเจ็บเอา คนเยอะแบบนี้ก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน

 

หลังจากที่ยืนถกเถียงกันอยู่ที่หน้าบ้าน อูฮยอนก็พยายามปฏิเสธที่จะมาข้างนอกกับเขาอย่างหัวชนฝา เขาก็เลยต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้อีกคนออกมาข้างนอกกับเขา ในเมื่อพูดดีๆด้วยไม่ได้ก็คงต้องใช้กำลัง.. สะเมื่อไหร่

 

 

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น

 

 

          ‘’ จะไปด้วยกันดีๆหรือจะไปด้วยน้ำตา ‘’ ซองกยูพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จนอูฮยอนรู้สึกตกใจเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นอีกคนทำสีหน้าแบบนี้ใส่เขาสักที หรือว่าอีกคนจะโกรธจริงๆ..

          ‘’ ม.. ไม่ไป ! ‘’

          ‘’ จะเอาแบบนี้ใช่ไหม ! ‘’ ซองกยูก้าวขาถอยหลังออกมาจากหน้าประตูบ้านสามก้าวก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างอย่างวางมาด ‘’ อย่ามาร้องไห้ที่หลังแล้วกัน.. หึ ‘’

          ‘’ จ.. จะทำอะไร ! ‘’ อูฮยอนถามขึ้นอย่างหวาดหวั่น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้านี้ประสาทแค่ไหน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของร่างสูง แล้วตะโกนออกมา

          ‘’ อูฮยอน !! ชอบนะ !!! อยากด.. !! ‘’ อูฮยอนรีบวิ่งมาเปิดประตูบ้านแล้วเอามืออุดปากคนโรคจิตที่มายืนตะโกนเสียงดังอยู่หน้าบ้านของเขา ทำบ้าอะไรเดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอก

          ‘’ ทำบ้าอะไรเนี่ย !! ไม่เห็นหรอข้างบ้านออกมาดูกันเต็มหมดแล้ว ไม่อายเค้าบ้างหรือไง ‘’ ซองกยูดึงมือเล็กที่ปิดปากเขาอยู่ออก

          ‘’ จะถามเป็นครั้งสุดท้าย.. จะไปเที่ยวด้วยกันไหม ? ‘’ ร่างสูงเอียงคอถามพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าถือไพ่เหนือกว่า แม่ยายโหดอันนี้เขาจำได้ เขาจำได้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นบ้าน หรือแม้แต่สัมผัสนุ่มนิ่มที่เขาเคยได้รับจากอีกคนที่ตัวเล็กกว่านี้ เขาก็ยังคงจำได้หมดไม่เคยลืม ..

 

 

- Bra Shop –

 

 

ซองกยูกึ่งลากกึ่งจูงคนตัวเล็กให้เดินตามเขามา สองขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านชุดชั้นในผู้หญิง ที่ครั้งนึงเคยมีเด็กน้อยบอกว่าอยากจะใส่ แต่เขาก็ไม่ทันได้ซื้อให้ ไหนๆอูฮยอนตอนนี้ก็โตพอที่จะมีหน้าอกเหมือนกับคนอื่นเขาบ้างแล้ว สงสัยต้องซื้อให้เป็นของขวัญสักตัวสองตัวเอาไว้ไปลองใส่เล่นที่บ้าน มือหนาคว้าข้อมือบางอย่างแรงแล้วลากให้เข้าไปในร้านด้วยกันอย่างยากลำบาก เพราะคนตัวเล็กเอาแต่ดีดดิ้นพยายามแกะมือของเขาออก

 

 

          ‘’ ปล่อยนะซองกยูนายพามาที่นี่ทำไม บอกให้ปล่อยไง ปล่อย !! ‘’ มือเล็กทุบเข้าที่ต้นแขนของซองกยูอย่างแรงหลายๆที เพื่อให้อีกคนปล่อยมือเขาออก ไม่น่ามากับไอบ้านี่เลย แต่ถ้าไม่ออกมาด้วยก็กลัวแม่จะหัวใจวายเอา บ้าเอ้ยเขาเลือกอะไรได้บ้าง

          ‘’ โอ้ยๆๆ เจ็บๆ หยุดเลยนะ ! ‘’ ซองกยูเอื้อมมืออีกข้างมาจับที่ข้อมือของอูฮยอนไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกแขนโอบไหล่บางเข้าหาตัวแล้วลากเข้าไปในร้านแทน

          ‘’ ไอบ้าซองกยู โรคจิตปล่อยเดี๋ยวนี้นะ !! ‘’

          ‘’ สอบถามได้นะคะคุณลูกค้า ‘’ พนักงานผู้หญิงหุ่นอวบอั๋นหน้าตาสะสวยพร้อมกับหน้าอกที่ดูใหญ่กว่าหัวเด็กอนุบาลสองเดินเข้ามาหาซองกยูและอูฮยอนที่พึ่งเดินเข้ามาในร้าน

          ‘’ ม.. ไม่มีอะไรจะถามหรอกครับ แหะๆ ‘’ อูฮยอนยกมือขึ้นมาโบกปัด พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆให้กับพนักงาน แล้วใช้มือแกะแขนหนาของอีกคนออก มันหนักนะโว้ยย

          ‘’ ช่วยหาไซส์ของแฟนผมให้หน่อยได้ไหมครับ พอดีว่าเขาอยากได้ใหม่น่ะครับ ของเก่ามันย้วยแล้ว โอ้ยย !! ‘’ ซองกยูร้องออกมาเสียงดังจนพนักงานที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันหันมามองที่เขาทั้งสองคนเป็นจุดเดียว อูฮยอนยังคงส่งยิ้มให้กับพนักงานทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่เขาพึ่งจะกระทุ้งศอกใส่อีกคนไปเต็มแรง กล้าดียังไงมาบอกว่าเขาอยากได้ชุดชั้นในผู้หญิง แล้วไหนจะบอกคนอื่นว่าเขาเป็นแฟนอีกมันจะเกินไปแล้ว !

 

 

 

   Love is Miracle —

 

 

ปัก

 

เสียงของแก้วกาแฟที่วางลงบนโต๊ะก็ไม่สามารถเรียกความสนใจจากร่างสูงที่นอนเอาแก้มข้างซ้ายแนบลงบนโต๊ะได้ อูฮยอนลากซองกยูออกมาจากร้านชุดชั้นในเจ้าปัญหานั้นได้ก็เล่นเอาเขาเกือบลมจับคนบ้าอะไรแรงเยอะชะมัด แล้วพอออกมาจากร้านก็ทำท่าทางเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเดินเองไม่ได้ต้องให้เขาช่วยพยุงจนมาถึงร้านค๊อฟฟี่ช๊อป พอพาเข้ามาแล้วก็เอาแต่นอนเอาแก้มแนบอยู่กับโต๊ะไม่พูดไม่จา เอาใจยากจริงๆ

 

 

          ‘’ ซองกยู.. เจ็บมากเลยหรอ ‘’ เจ้าของน้ำเสียงใสๆถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงปนรู้สึกผิดนิดๆ ซองกยูพยักหน้าเล็กน้อยทั้งๆที่แก้มยังคงแนบอยู่กับโต๊ะ น่ารักสะไม่มี

 

 

น่ารักหรอ ?!!!!

 

 

ร่างเล็กตกใจในความคิดของตัวเองแล้วนั่งพิงหลังเข้ากับเบาะโซฟา ไม่มีทางซองกยูไม่เคยน่ารักในสายตาเขาแน่นอน เพราะอีกคนชอบหาเรื่องมากวนเขาอยู่เรื่อย น่ารักก็บ้าแล้ว ซองกยูเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นอูฮยอนเงียบไป มือหนาตบที่ว่างข้างๆตัวสองสามทีเพื่อเรียกให้อีกคนมานั่งใกล้ๆ ความทรงจำก็เริ่มไหลเขามาเรื่อยๆ เขาเคยทำแบบนี้กับอูฮยอนที่ตัวเล็กกว่านี้ พอนึกแล้วก็กลับไปคิดถึง เขาคิดถึงเด็กน้อยอูฮยอนคนนั้น มันคงจะดีไม่น้อยถ้าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขามีนิสัยขี้เอาใจ รู้จักออดอ้อนเขา อีกคนอยากได้อะไรเขาจะรีบหามาวางให้ตรงหน้าเลย..

 


          ‘’ มานั่งใกล้ๆหน่อยดิ ‘’ ซองกยูออกคำสั่งโดยที่สีหน้าไม่ได้มีการบ่งบอกว่าตอนนี้อารมณ์เขาเป็นแบบไหน อูฮยอนชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินไปนั่งที่ว่างข้างๆร่างสูง ซองกยูเอาข้อศอกวางเท้ากับโต๊ะแล้วหันหน้าไปมองใบหน้าหวานที่กำลังผลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าพอที่จะมองหน้าเขาตรงๆ

          ‘’ มองทำไมเล่า ว่างมากหรอ ‘’ มือบางดันเข้าที่แก้มของซองกยูเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟที่วางไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมากินแก้เขิน

          ‘’ น่ารัก.. ‘’

          ‘’ พูดอะไรของนาย ‘’

          ‘’ บอกเบอร์โทรมา ‘’

 

 

อูฮยอนหันไปมองหน้าซองกยูอย่างสับสน ดวงตาคู่เล็กที่จ้องมองกลับมามันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาเขาคิดว่าซองกยูแค่จะจีบเขาเล่นๆ เพราะไม่เห็นว่าจะเข้ามาจีบอะไรแบบจริงๆจังๆ เขาก็เลยเลือกที่จะปฏิเสธความรู้สึกทั้งของเขาแล้วก็ของซองกยู เพราะคิดแค่ว่าพอแกล้งเขาจนเบื่อแล้วเดี๋ยวก็หายไปเอง พอทำบ่อยๆเข้ามันก็เลยเป็นความเคยชิน เขาปฏิเสธคนตรงหน้าทุกทางอาจจะมีเผลอไผลไปบ้างบางครั้งแต่เขาก็ดึงความรู้สึกของตัวเองกลับมาได้ตลอด

 

 

          ‘’ รู้จักกันมาตั้งนานแค่เบอร์โทรศัพท์แค่นี้คงหาได้ไม่ยาก เว้นเสียแต่ว่านายไม่ตั้งใจที่จะหามันเอง ‘’ อูฮยอนหันกลับมาพร้อมกับใช้มือจับช้อนคนกาแฟในแก้วเล่นอย่างรู้สึกน้อยใจปนสับสน

          ‘’ ไอหาอะมันหาไม่ยากหรอก แต่อยากได้จากเจ้าตัวเอง.. ‘’ ซองกยูตอบด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง ดวงแก้วใสในตาอูฮยอนสั่นไหวเล็กน้อย

          ‘’ ถ้าไม่ได้คิดอะไรด้วยก็อย่ามาทำแบบนี้เลย.. มันเสียความรู้สึก ‘’

          ‘’ นายอาจจะคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของนายอยู่ใช่ไหม ‘’ ซองกยูยื่นมือหนาไปจับเข้าที่ใบหน้าหวานของอีกคนเพื่อให้หันมามองตัวเอง ‘’ ก็เคยบอกไปแล้วไง.. ว่าชอบ แต่นายก็เอาแต่หนีเอาแต่ผลักไสทุกทางแล้วจะให้ฉันเข้าไปถึงหัวใจของนายได้ยังไง หื้ออ ‘’ อูฮยอนเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบสายตาตัดพ้อของอีกคน

 


หรือเขาจะลองเปิดใจให้อีกคนดูดีนะ ..

 

 

   Love is Miracle —

 

 

สองขายาวก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี จนน้องชายที่แอบย่องลงมาหาอะไรกินถึงกับต้องชะโงกหัวออกมามองพี่ชายที่แสนดีของตัวเองแล้วอุทานในใจว่า น่าจะไปกินอะไรผิดสำแดงมาแน่ๆ ซองกยูเห็นมยองซูหลบอยู่ในครัวเลยเดินเข้าไปหาแล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะของน้องชายตัวเองเบาๆ แล้วหัวเราะออกมา ก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นห้องของตัวเองไป

 

 

          ‘’ อาการแบบนี้น่าจะโดนมาหนัก .. ‘’ มยองซูบ่นกับตัวเองพร้อมกับแอบเอาขนมหลากหลายชิ้นวางไว้ในเสื้อแล้วรีบวิ่งไปปิดไฟในห้องครัวทันที

 


ตุบ !


 

ซองกยูทิ้งร่างที่หนักอึ้งลงบนเตียงอย่างรู้สึกอ่อนล้า ยิ่งนึกไปถึงสีหน้าของอีกคนที่เขาพึ่งไปส่งที่บ้านมาเมื่อกี้ก็ยิ่งทำให้อะดรีนาลีนเริ่มสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้ง ซองกยูล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่ฟิตแล้วฟิตอีกเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางออกมา พร้อมกับกดเข้าแกลลอรี่เพื่อดูรูปภาพที่เขาแอบถ่ายคนตัวเล็กตอนที่อีกคนเผลอ น่ารักไปหมดไม่ว่าจะทำอะไร

 

 

          ‘’ คิดถึงอีกแล้วเนี่ยไม่อยากให้ห่างจากตัวเลย อูฮยอน .. ‘’



                             
✄THE ORA


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #22 Blacklistza Pukky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:35
    ที่อูฮยอนปฏิเสธก็เพราะอิพี่มาจีบเล่นๆนี่เอง
    เเต่ตอนนี้น่ารักมากกก >< ผช.เเบบพี่กยูนี่กวนเเต่น่ารักอ่ะ555 
    น้องเริ่มเปิดใจเเล้ว สู้เค้าค่ะพี่
    #22
    0
  2. #21 meaw meaw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 12:19
    อร๊ายยยยย พี่ตคิมกลับมาแล้วมีอาการแบบนี้แสดงว่าต้องมีอะไรดีๆเกิดขึ้นแล้วแน่ๆ
    #21
    0
  3. #20 RabbitJJong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 02:23
    งื่อออ อูยอนเริ่มเปิดใจแล้วใช่มั้ยน่ะ
    อยากรู้จังว่าพี่กยูจะขอพรอีกป่าว
    #20
    0