[ FIC ] Love is Miracle ღ [ Gyuwoo ft. Infinite ]

ตอนที่ 5 : Miracle ღ [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.ย. 60


Love is Miracle

[ 5 ]

 

 

          '' ถอด '' เสียงของร่างหนาที่พูดกับคนตัวเล็ก สองมือใหญ่จับเข้าที่ชายเสื้อของเด็กน้อยแล้วดึงขึ้นอย่างเอาแต่ใจจนเห็นหน้าท้องขาวของอีกฝ่าย

 

หลังจากที่เขาพาคนตัวเล็กออกมาจากห้าง ตอนแรกเขาจะพาอีกคนไปกินข้าวก่อนที่จะกลับเข้าบ้าน แต่จู่ๆก็ดันมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาเขา พอรับสายเขาถึงได้รู้ว่าเป็นเบอร์แม่ยายของเขานั้นเอง แม่ของอูฮยอนโทรมาบอกให้เขาพาอูฮยอนไปส่งที่บ้าน เขาก็เลยต้องจำใจขับรถไปส่ง แต่มันก็ทำให้เขาได้รู้ว่าบ้านของหวานใจเขาอยู่ที่ไหนนี่แหละที่เรียกว่าโอกาส พอบอกอีกคนว่าจะไปส่งที่บ้านก็เริ่มทำสีหน้างอแงบอกไม่อยากกลับบ้านอยากจะอยู่แต่กับเขา ทำยังไงได้ก็คนมันหล่อใครๆก็อยากจะเข้ามาติดพัน สองพัน สามพัน .. (ไม่น่าเกี่ยว =_=)

 

เขาก็เลยต้องแบกหน้าหล่อๆไปขออนุญาตแม่ยายถึงหน้าบ้าน ถึงมันจะดูใจกล้าไปหน่อยก็เถอะ สุดท้ายแล้วเขากับอูฮยอนก็ได้กลับมาที่บ้านเหมือนเดิม กว่าแม่ยายจะยอมอนุญาตให้อูฮยอนมานอนค้างคืนกับเขาก็แทบตาย

 

          '' กายูไม่เอา อูยอนไม่ถอด '' คนตัวเล็กใช้สองมือดึงชายเสื้อตัวเองลงอย่างดื้อดึง อยู่ดีๆจะมาให้เขาถอดเสื้อผ้าได้ยังไง

          '' ไม่ถอดแล้วจะอาบน้ำได้ยังไง.. หื้ม '' ซองกยูถามเด็กน้อยที่ยืนกำชายเสื้อตัวเองแน่น นี่เขากับคนตัวเล็กนั่งเถียงกันเรื่องถอดไม่ถอดมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมอีกคนถึงดื้อกับเขาขนาดนี้ แต่จะว่าไปอูฮยอนที่ตัวโตกว่านี้ก็ดื้อกับเขาแบบนี้เหมือนกัน คอยดูเถอะที่รัก คิมซองกยูคนนี้จะเอาคืนให้หมดทุกเม็ดเลย หึๆ

          '' อูยอนจะอาบน้ำเอง กายูไปรอข้างนอกนะ ''

          '' ไม่ได้ ! ถ้าเกิดนายลื่นหัวฟาดพื้นตายขึ้นมาจะทำยังไง ฉันเป็นห่วง '' คำพูดที่ออกมาจากร่างสูงนั้นทำให้เสียงหัวใจดวงน้อยๆเริ่มเต้นผิดจังหวะ แค่ถ้อยคำที่บ่งบอกว่าอีกคนเป็นห่วงก็ทำให้รู้สึกดีเหมือนกับที่แม่บอกจะให้เงินค่าขนมเพิ่มเลย ..

          '' แต่อูยอนไม่อยากโป๊ต่อหน้ากายูนี่ '' คนตัวเล็กเริ่มทำสีหน้างอแง อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากชายเสื้อเขาสักที

          '' ไม่โป๊วันนี้วันหน้าก็ต้องโป๊อยู่ดี '' ซองกยูออกแรงดึงเสื้อของคนตัวเล็กขึ้นจนสุดแขน อูฮยอนในตอนนี้ไม่มีแรงพอที่จะขัดขืนเขาได้หรอก

          '' กายูอย่ามองนะ !! '' อูฮยอนยกสองมือขึ้นมาปิดที่หน้าอกของตัวเองอย่างเขินอาย แก้ผ้าต่อหน้าแม่ยังไม่รู้สึกหัวใจเต้นแรงขนาดนี้เลย

 

ผ่านไปครบชั่วโมงนึงพอดีที่ซองกยูอาบน้ำให้เด็กน้อยอูฮยอนเสร็จ กว่าเขาจะอาบเสร็จก็แทบเหนื่อย อีกคนเล่นไม่ยอมฟังเขาเลยบอกจะแปรงฟันให้ก็มาพ่นน้ำใส่หน้าเขาอีก คิดว่าตัวเองเป็นช้างเด็กหรือยังไง พอจะถูสบู่ให้ก็ดิ้นบอกไม่เอาๆ ก็เขาจะเอาอะ ! =_=

 

          '' ไอดื้อมานี้ มาเช็ดผมก่อน '' ซองกยูกวักมือเรียกอูฮยอนที่ยืนส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำ คนตัวโตเดินไปนั่งลงบนเตียงพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่หยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้า พร้อมกับใช้มือหนาตบลงบนเตียงสองสามทีเพื่อเรียกให้เด็กดื้อขึ้นมานั่ง

          '' กายู อูยอนมาแล้วว '' เด็กน้อยรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำทันทีที่ได้ยินเสียงของคนตัวใหญ่เรียก อูฮยอนวิ่งมาถึงขอบเตียงก็กางแขนออกทั้งสองข้างเพื่อให้อีกคนอุ้ม ซองกยูได้แต่ส่งยิ้มให้กับความน่ารักของอีกคนก่อนจะยื่นมือไปอุ้มเด็กดื้อขึ้นมานั่งลงบนเตียง แต่ยังไม่ทันได้หยิบผ้าเช็ดผม อูฮยอนก็ลุกขึ้นยืนบนเตียงจนซองกยูต้องเงยหน้ามองตาม

          '' ไอดื้อจะทำอะไร.. '' ซองกยูเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ไว้ใจ

          '' อูยอนไม่ได้ดื้อ.. กายู '' อูฮยอนก้าวขาข้ามซองกยูแล้วนั่งคร่อมลงบนตักของคนตัวโต สองแขนเล็กโอบกอดรอบคอหนาก่อนจะซุกหน้าลงบนไหล่ ท่าทางออดอ้อนแบบนี้ทำให้คนที่โดนนั่งคร่อมอยู่นั้นถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ซองกยูหลับตาแล้วสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างข่มอารมณ์ ท่องเอาไว้ว่าอูฮยอนยังเด็ก ยังกินไม่ได้ ซองกยูสะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาเช็ดหัวให้เด็กน้อยอย่างเบามือ

 

จุ๊บ

 

ซองกยูยื่นหน้าเข้าไปจูบเบาๆที่หน้าผากของคนตัวเล็กที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่บนตักของเขา อูฮยอนตอนนี้น่ารักเกินไป น่ารักเกินไปมากๆด้วย ถ้าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นอูฮยอนที่ตัวโตกว่านี้มันก็คงจะดี

 

          '' กายูจุ๊บๆตรงนี้ด้วย '' นิ้วเล็กๆจิ้มลงบนแก้มข้างขวาของตัวเอง พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนให้อีกคน แล้วคิดว่าคนอย่างคิมซองกยูจะทนกับนิสัยขี้อ้อนของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักนี้ได้หรอ..

 

ก็ไม่ ..

 

ซองกยูกดจมูกลงบนแก้มใสอย่างหมั่นเขี้ยว ทำไมต้องมาทำตัวน่ารักใส่เขาด้วย ถ้าเกิดเขาหัวใจวายตายขึ้นมาจะทำยังไง ใครจะรับผิดชอบ เขายังต้องเลี้ยงดูลูกกับเมียในอนาคตเขาอีก

 

          '' อื้ออกายู จุ๊บๆข้างนี้ด้วย '' อูฮยอนชี้นิ้วไปตรงแก้มอีกข้าง ซองกยูเลยยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บที่แก้มของคนตัวเล็กเบาๆ ไม่ได้ฟัดเหมือนเมื่อกี้ที่เขาทำ '' กายูจุ๊บๆตรงนี้ด้วย '' นิ้วเล็กๆเลื่อนไปแตะที่ปากอิ่มอมชมพูน่าลิ้มลอง เป็นอีกครั้งที่ซองกยูต้องหายใจติดขัด แบบนี้มันยั่วกันชัดๆ

          '' นอนได้แล้วไอดื้อ '' ซองกยูเอื้อมมือไปดึงแขนของอูฮยอนที่โอบรอบคอเขาอยู่ออก แล้วจับให้คนตัวเล็กนอนลงบนเตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ แล้วค่อยๆลุกออกจากเตียงนอน

          '' กายูจะไปไหน '' อูฮยอนลุกขึ้นมาทันทีที่อีกคนก้าวขาลงจากเตียง

          '' จะไปอาบน้ำ.. ''

          '' ไม่ไปได้ป่าว อูยอนไม่อยากให้กายูไป '' ขาอีกข้างที่กำลังจะก้าวลงจากเตียงก็ต้องดึงกลับมา ซองกยูล้มตัวลงนอนตะแคงข้างๆอูฮยอนแล้วเท้าแขนลงบนหมอน รอให้เด็กดื้อนี่หลับไปก่อนแล้วกันเขาค่อยไปอาบน้ำ

          '' ดื้อว่ะ นอนได้แล้วมันดึกแล้วนะ '' ซองกยูยกมืออีกข้างขึ้นลูบหัวอูฮยอนเบาๆ

          '' อูยอนนอนไม่หลับ '' คนตัวเล็กนอนจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาใสแป๋ว พร้อมกับกระพริบตาปริบๆ

          '' ไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน เดี๋ยวมาเล่นด้วย '' ซองกยูทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็โดนมือเล็กๆดึงเข้าที่แขนเสื้อไว้ ซองกยูก้มหน้ามองเด็กขี้อ้อนเพื่อจะดูว่าอีกคนจะทำอะไรเขาอีก

          '' รีบๆมานะกายู อูยอนไม่อยากอยู่คนเดียว '' ร่างหนาหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกดจูบบนหน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ แล้วลุกออกมาจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ ตอนแรกเขาก็ว่าจะรีบอาบแล้วรีบมาเล่นด้วยอยู่หรอก แต่พอเห็นกิริยาท่าทางแบบนั้นแล้ว เวลาอาบน้ำของเขาไม่น่าจะต่ำกว่าชั่วโมง ถ้าเขาออกมาเล่นด้วยช้าก็มาว่าเขาไม่ได้นะ เพราะเด็กดื้อนั่นทำให้เขาต้องทำแบบนี้..

 

แกร๊ก

 

          '' กายูอาบน้ำเสร็จแล้วหรอ '' เสียงใสดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ เขาก็นอนรอให้อีกคนออกมาเล่นกับเขาตั้งนาน

          '' อ้าว ทำไมยังไม่นอน '' ซองกยูที่อยู่ในชุดนอนสีกลมเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กๆที่กำลังถูกมือหนาขยี้ลงบนศีรษะของตัวเองสองสามครั้งแล้วโยนลงตะกร้าผ้าข้างๆตู้เสื้อผ้า

 

ซองกยูเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้งแล้วหยิบกระปุกครีมบำรุงผิวหน้าราคาแพงหลากหลายชนิดขึ้นมาวางเรียงกันแล้วเริ่มปาดป้ายครีมลงบนผิวหน้าของตนเองอย่างละเมียดละไม จะอายุเยอะแค่ไหนก็ได้แต่หน้าจะแก่ตามอายุไม่ได้ นี้คือคติประจำใจของซองกยู

 

          '' ทำไมกายูอาบน้ำน๊านนาน อูยอนรอตั้งนานแหนะ '' เด็กน้อยถามขึ้นด้วยแววตาใสซื่อขณะที่นั่งรออีกคนอยู่บนเตียง

          '' ก็.. เปล่าไม่มีอะไร '' ซองกยูหันหน้ากลับมามองกระจกแล้วเริ่มลงมือทาครีมต่อ ทำไมเขาถึงอยู่ในห้องน้ำนานน่ะหรอ ก็น่าจะรู้ๆกันอยู่ กลิ่นหอมๆ สัมผัสนุ่มๆ เป็นใครเขาจะอดใจไหว นี่ไม่ได้โรคจิตแต่วิปริตไปแล้ว !

 

ยิ่งอยู่ใกล้อูฮยอนทีไร อาการหอบหื่นมันก็ยิ่งกำเริบ..

 

          '' กายูมาเล่นกันนะ '' สิ้นเสียงของคนตัวเล็กซองกยูก็รีบหันหน้ามามองพร้อมกับยิ้มร้ายรีบตอบตกลงทันที

          '' เต็มใจเล่นด้วยอยู่แล้ว ; ) ''

 

สองขายาวค่อยๆก้าวเข้าประตูบ้านอย่างระแวดระวัง ไฟชั้นล่างของบ้านถูกปิดลงหมดแล้วนั่นทำให้คนที่พึ่งมาถึงรู้ว่าทุกคนในบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว มยองซูถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างน้อยวันนี้เขาก็ไม่โดนพ่อตีเรื่องกลับถึงบ้านดึก แต่แปลกวันนี้พี่ชายสุดที่รักกลับไม่โทรมาหาเขาสักสายเลย ก็ดีเหมือนกันถ้าพี่ซองกยูรู้มีหวังโดนเอาไปข่มขู่ให้เขาทำอะไรอีกแน่ๆ

 

มยองซูเดินเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับหยิบโทรศัพท์เครื่องบางออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดเบอร์ต่อสายไปหาใครอีกคน ใบหน้าที่กังวลเมื่อกี้ได้หายไปเปลี่ยนใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขแทน มือหนาจับเข้าที่หัวบันไดแล้วถูเล่นอย่างไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ที่ไหน แค่เสียงสัญญาณจากปลายสายดังขึ้นมันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้ถึงขนาดนี้เลยหรอ เสียงสัญญาณบ่งบอกว่าปลายสายได้กดรับแล้วก็ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆของมยองซูแทบจะทะลุออกมาเต้นข้างนอก พ่อครับผมคิดว่าผมกำลังมีความรัก..

 

          '' ซ.. ซองยอลฮยองครับ ผ.. ผมถึงบ้านแล้วนะ '' แค่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายรับสายก๋ยิ่งทำตัวไม่ถูก มยองซูยกมือขึ้นทุบหัวบันไดอย่างแก้เขิน ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

          '' [ ดีแล้วล่ะฮยองก็ถึงบ้านแล้วเหมือนกัน มยองซูรีบไปอาบน้ำนอนนะมันดึกแล้ว อ่อ แล้วก็อย่าลืมอ่านหนังสือทบทวนในสิ่งที่ฮยองสอนไปด้วยนะ อย่าลืมล่ะ ] '' ปลายสายตอบกลับมาอย่างใจดี

 

ตุบ ๆ

 

          '' [ เสียงอะไรน่ะ ทำไมมันดังจังมยองซูทำอะไรอยู่หรอ ] '' ปลายสายถามกลับมาอย่างสงสัย มยองซูรีบชักมือตัวเองกลับมาอยู่ข้างตัวทันที เมื่อกี้เขินแรงไปหน่อยทุบไม่ยั้งเลยเริ่มรู้สึกเจ็บๆขึ้นมาแล้ว

          '' ป.. ป่าวครับข้างบ้านคงตอกตะปู ซองยอลฮยองรีบไปอาบน้ำนอนเถอะครับ อาบน้ำดึกๆเดี๋ยวไม่สบาย ผมเป็นหื้ออ.. '' มยองซูยกมือขึ้นมากัดด้วยความเขิน อยู่ต่อหน้ามันพูดจาเลี่ยนๆได้ แต่พอไม่ได้เห็นหน้าแล้วมาพูดมันก็รู้สึกเขินเป็นธรรมดา (?)

          '' [ อะไรนะ ฮยองไม่ค่อยได้ยิน ] ''

          '' ไม่มีอะไรหรอกครับ ฮยองรีบไปอาบน้ำนอนเถอะนะครับมันดึกแล้ว ''

          '' [ โอเคงั้นฮยองไปก่อนนะ มยองซูก็รีบๆนอนด้วยล่ะ ] ''

          '' ครับ.. ผมจะรีบนอน อ่า ซองยอลฮยอง ! ''

          '' [ หื้ม ? ] ''

          '' ฝ.. ฝัน ''

          '' [ หื้มม ? ] ''

          '' ฝ.. ไฟ อย่าลืมปิดไฟก่อนนอนด้วยนะครับ ช่วยลดโลกร้อน '' มยองซูยืนเอามืออีกข้างเท้าเอวแล้วตวัดขาเตะอากาศอย่างระบายอารมณ์ แค่บอกฝันดียังทำไม่ได้เลยเขาเคยปฏิญาณตนไว้ว่าจะไม่ทำตัวปอดแหกเหมือนซองกยูฮยอง แต่วันนี้เขาดันทำตัวปอดแหกซะเอง สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน..

          '' [ ฮยองไม่ลืมหรอก ไว้เจอกันนะมยองซู ] ''

          '' ค.. ครับ '' มยองซูเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม แล้วก้าวขาขึ้นบันไดบ้านไป ชั่งมันวันหลังค่อยทำคะแนนเพิ่มแล้วกัน วันนี้นั่งกินไก่ที่ร้านซองยอลฮยองจนเกือบจะเป็นเก๊าตาย

 

 

          '' ฮยองนอนยังวะ '' มยองซูหยุดยืนที่หน้าประตูห้องนอนของพี่ชายตัวเองแล้วยกมือขึ้นเพื่อจะเคาะประตูเรียก แต่ก็ต้องรีบเก็บมือลงไปในทันทีที่ได้ยินเสียงแปลกๆดังออกมาจากห้อง มยองซูหรี่ตาลงอย่างสงสัยพร้อมกับเอียงหูแนบพิงกับประตูเพื่อฟังเสียงแปลกๆที่ดังอยู่ในห้อง

 

          '' อ่ะ อื้ออ ก.. กายู พ.. พอแล้ว อูย.. ย.. ยอน ม.. ไม่ไหวแล้ว อื้ออ เจ็บ ''

 

          '' จะเสร็จแล้ว อีกแปปเดียวนะทนหน่อย ''

 

มยองซูเอาหน้าออกจากบานประตูแล้วยืนทำหน้าตาสงสัย ซองกยูฮยองคุยอยู่กับใคร พาเพื่อนมานอนบ้านด้วยหรอ หรือว่าจะเป็นโฮวอนฮยองกับดงอูฮยองกันนะ มยองซูเอาหูแนบพิงกับบานประตูอีกครั้งเพื่อฟังให้ชัดๆ เพราะว่าถ้าเป็นโฮวอนฮยองกับดงอูฮยองมา เขาจะได้ขอเข้าไปนอนด้วย

 

          '' อื้มม อ่า กายูมันลึก ลึกไป อื้ออ ม.. ไม่ไหวแล้ว อ.. อูยอน ส.. เสี ..อ๊า ''

 

มยองซูรีบดีดตัวออกจากบานประตูห้องนอนของพี่ชายตัวเองทันทีที่ได้ยินอะไรๆ ที่มันชัดเจนขึ้น เสียงแบบนี้ไม่น่าจะใช่โฮวอนฮยองหรือดงอูฮยองแน่นอน เพราะซองกยูฮยองคงไม่พาเพื่อนมาเล่นจ้ำจี้กันที่บ้านแน่ๆ ใบหน้าของมยองซูผู้เป็นน้องชายเริ่มขึ้นสี หรือว่าเขาจะไปชวนซองยอลฮยองมาลองเล่นจ้ำจี้ที่บ้านเขาดู ดีไหมนะ..

 

          '' พ.. พอแล้ว กายู อ.. อูยอนไม่ไหวแล้ว อื้ออ อ่าา '' เด็กน้อยส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับนอนกำผ้าปูที่นอนแน่น

          '' ใกล้แล้ว.. ใกล้จะเสร็จแล้ว ''

          '' ม.. ไม่เอาแล้ว กายู อ่ะ อื้ออ อ่าา '' ร่างเล็กนอนบิดเร้าไปมาบนเตียงอย่างทรมาน

          '' อย่าร้องแบบนั้น.. ''

          '' ท.. ทำไม อื้ออ อ่า กายู พ.. พอได้แล้ว '' ซองกยูหยุดการกระทำทุกอย่าง เพราะคิดว่าคนตัวเล็กคงจะไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาก็ด้วยเขาก็เริ่มจะทนไม่ไหวกับเสียงร้องครวญครางของเด็กดื้อนี่แล้ว ยิ่งฟังตบะก็ยิ่งจะแตก แต่กลัวว่าฟังไปฟังมามันจะไม่ได้แตกแค่ตบะนี้สิ

          '' แค่แคะหูให้เฉยๆ ทำไมต้องร้องแบบนั้นด้วย '' มือหนาหยิบสำลีก้านที่ใช้แล้วโยนทิ้งลงถังขยะเล็กที่วางอยู่ข้างๆโต๊ะเครื่องแป้ง

          '' ก็.. ก็อูยอนจั๊กจี้นี่นา กายูนั้นแหละจิ้มเข้ามาลึกเกิน อูยอนเจ็บนะ ! '' อูฮยอนลุกยกศีรษะออกจากตักของซองกยูแล้วทำสีหน้าโกรธใส่อีกคนทันที

          '' เขาบอกว่าเวลาเจ็บ ต้องผายปอดนะรู้มั้ย '' มือหนารั้งท้ายทอยของคนตัวเล็กเข้ามาหาตัวแล้วประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางของอีกคนอย่างไม่ทันตั้งตัว อูฮยอนยกมือขึ้นมากำแขนเสื้อของคนตัวโตอย่างตกใจแต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายกระทำอยู่แบบนั้น ซองกยูจูบแช่อยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ได้มีการลุกล้ำใดๆ เพราะเขายังมีสติยังพอรู้ว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขานั้นยังเด็กแค่ไหน ซองกยูผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้าแล้วกดจูบลงบนหน้าผากของคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดเขา นอนได้แล้วนะเด็กดี..

          อูยอนง่วงแล้วกายู เด็กน้อยเริ่มทำตาปรือซบหน้าลงบนไหล่กว้างของซองกยูอย่างเหนื่อยอ่อน ก็ซนมาทั้งวันแล้วนี่

          ง่วงก็นอนได้แล้ว ฝันดีนะไอดื้อ ซองกยูจับร่างเล็กลงนอนบนเตียงอย่างเบามือพร้อมกับดันตัวเองลงไปนอนข้างๆแล้วใช้มือดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมให้อูฮยอนแล้วค่อยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ตัวเอง ซองกยูดึงอูฮยอนเข้ามากอดไว้ก่อนจะหลับตาลง ถ้าอูฮยอนอยู่กับเขาในทุกๆวันมันก็คงจะดี..

 

 

ผมเป็นเทวดานะอย่าลืมสิ

 

อยากขอเมื่อไหร่ก็ขอ แต่พรที่ฮยองขอมันจะอยู่ได้แค่วันเดียวนะ

 

 

 

Rrrrrrrrrrrr.

 

เสียงโทรศัพท์แผดเสียงร้องดังลั่นอยู่บนหัวเตียง ทำให้คนที่พึ่งเข้านอนเมื่อตอนรุ่งเช้าถึงกับต้องลุกขึ้นมานั่งหัวเสีย สีหน้าบ่งบอกว่ายังไม่พร้อมต้อนรับแขกตอนนี้ มือหนาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์แล้วมองที่หน้าจอพอเห็นว่าเป็นชื่อใครโทรเข้ามาก็แทบจะปาโทรศัพท์ออกนอกระเบียง

 

 

          โหลมึงจะโทรมาทำไมเนี่ย ! วันนี้วันอาทิตย์ไม่มีเรียนเว้ย !! “ โฮวอนตะคอกเสียงใส่ปลายสายอย่างสุดจะทน แต่น้ำเสียงร้อนรนของเพื่อนตาเล็กของเขานั่นทำให้เขาเริ่มอารมณ์เย็นลงเพราะความเป็นห่วง

          “ [ ไอวอนอูฮยอนหาย อูฮยอนหายไป เชี้ยยยอูฮยอนหายไปไหนไม่รู้เมื่อคืนยังนอนกับกูอยู่เลย เมื่อวานกูรับปากแม่ยายไปแล้วด้วยว่าจะไปส่งอูฮยอนที่บ้าน ไอโฮวอนกูจะทำยังไงดีวะ อูฮยอนหายไปแล้วหายไปไหนไม่รู้ ] “

          โทรหากูแต่เช้าเพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ

          “ [ เออดิอูฮยอนสำคัญกับกูมากเลยนะเว้ย กูจะทำไงดีวะอูฮยอนหายไปแล้ว ] “

          มึงใจเย็นๆก่อนดิ ที่มึงเห็นอูฮยอนเมื่อวานมึงแน่ใจนะว่าไม่ได้ฝันไป

          “ [ ...! ก.. กูก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ] “

          งั้นมึงก็ไปโทรไปหาอูฮยอนดิ

          “ [ โทรห่าอะไรกูไม่มีบ.. กูมีเบอร์แม่ยายอยู่นี่หว่างั้นแค่นี้ก่อนนะไอวอนขอบใจมึงมากจุ๊บๆ ] “ หลังจากที่ซองกยูวางสายไป โฮวอนก็รีบกดปิดเครื่องพร้อมกับทำหน้าตาขนลุกกับสิ่งที่เพื่อนรักพึ่งพูดใส่กับเขา

 

 

จุ๊บ.. ห่าอะไรของมัน

 

 

ซองกยูเปิดดูประวัติการโทรเข้าแต่ก็ต้องตกใจ เพราะว่าเบอร์ของแม่ยายนั้นหายไปแล้วเหมือนไม่เคยมี ซองกยูกดหาแล้วหาอีกก็ไม่เจอเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาหาเขาเมื่อวานได้เลย หรือว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นความฝันกันนะ แล้วไอที่เขากอดที่เขาจูบไปนี่เขาทำมันในฝันอย่างนั้นหรอ แต่ความรู้สึกมันเหมือนจริงมากๆ จริงจนไม่สามารถคิดว่ามันเป็นแค่เพียงความฝันได้เลย

 

ก๊อกๆ

 

          ฮยอง มยองซูเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหาซองกยูที่ข้างเตียง พร้อมกับยืนกอดอกมองด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม

          ยิ้มห่าอะไรคนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่

          ทำมาเป็นอารมณ์ไม่ดี เมื่อคืนฮยองยังอารมณ์ดีอยู่เลย

          อารมณ์ดีไรวะ เมื่อวานกูไม่ได้เห็นหน้ามึงเลยนะไปไหนมา กลับบ้านดึกอีกแล้วใช่ไหมกูฟ้องพ่อให้ตีมึงก้นลายแน่ ซองกยูล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างตัดใจ เรื่องที่เกิดขึ้นเขาก็แค่ฝันงี่เง่าไปเองแค่นั้น โครตไร้สาระเลยอุตส่าห์ดีใจนึกว่าจะได้อูฮยอนเป็นเมียจริงๆ ถึงจะเป็นแค่ฝันแต่มันก็โครตจะมีความสุขจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย

          แหมฮยองทำมาเป็นขู่ แล้วทีฮยองอ่ะพาใครขึ้นมาเล่นจ้ำจี้เมื่อคืน ผมได้ยินนะเสียงร้องนี่ดังไปถึงปากซอยบ้าน จะทำอะไรก็เบาๆหน่อยนะครับ ห้องนอนพ่ออยู่แค่นี้เอง มยองซูส่งยิ้มกวนๆให้พี่ชายก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง เขาเข้ามาแซวพี่ชายเฉยๆมันไม่มีอะไรหรอก

          จ้ำจี้บ้าบออะไรของมันวะ.. เห้ยย !! มยองซูน้องรัก เดี๋ยวก่อน !! “ ซองกยูรีบลุกออกจากที่นอนแล้ววิ่งไปลากคอเสื้อน้องชายของตัวเองที่กำลังจะก้าวขาพ้นประตูห้องนอนของเขาออกไป

          อะไรของฮยองเนี่ย ! ตกใจหมด มยองซูดึงมือซองกยูออกจากคอเสื้อแล้วยกมือปัดเข้าที่คอเสื้อของตัวเองอย่างรังเกียจ ซองกยูเลยตบกบาลน้องชายตัวแสบไปทีด้วยความหมั่นไส้ รุนแรงวะ แค่ทำท่ารังเกียจแค่นี้เอง มยองซูบ่นพี่ชายของตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นจัดทรงผมให้เข้าที่ทั้งๆที่ยังไม่ทันได้อาบน้ำ

          เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ

          รุนแรงจังวะ

          ไม่ใช่ดิก่อนหน้านั้นมึงพูดว่าอะไร

          อะไรของฮยองเนี่ย..

          ไม่ใช่ดิ เมื่อกี้มึงพูดว่าเมื่อคืนมึงได้ยินเสียงร้องมึงได้ยินจริงๆหรอวะ !? “ มือหนาของซองกยูจับเข้าที่ต้นแขนของน้องชายอย่างแรงพร้อมกับเขย่าเพื่อเค้นเอาคำตอบจากอีกฝ่าย เขากำลังลุ้นกับคำตอบ ..

          เออดิฮยองร้องดังขนาดนั้นใครจะไม่ได้ยินบ้าง ไม่เชื่อฮยองก็ลองไปถามยามที่ยืนอยู่หน้าปากซอยบ้านดูดิว่าได้ยินเสียงไหม

 

ป๊อก !

 

          โอ้ยยฮยองดีดหน้าผากผมทำไมเนี่ย ผมฟ้องพ่อแน่ ! “ มยองซูคาดโทษพี่ชายตัวเองแล้วยกมือขึ้นถูหน้าผากที่เริ่มแดงของตัวเองเบาๆ พี่ชายของเขาชอบใช้แต่กำลังก็ว่าอยู่ทำไมถึงคิดอะไรไม่ค่อยออกช่วงนี้..

          มึงก็เว่อร์ไปดังขนาดนั้นกูคงต่อลำโพงไปตั้งหน้าปากซอยบ้านแล้วล่ะ ไปไหนก็ไปป่ะหมดความสำคัญแล้ว ซองกยูโบกมือไล่มยองซูให้ออกไปให้พ้นหน้าประตูห้องก่อนจะดึงบานประตูปิด ซองกยูหันหลังพิงกับบานประตูนิ่ง ถ้าไอมยองซูมันได้ยินเสียงของอูฮยอนเมื่อคืน งั้นก็แสดงว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาก็ไม่ได้ฝันบ้าบอไปคนเดียว..

 

ซองกยูเดินไปนั่งบนเตียงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออก รอเสียงสัญญาณสักพักปลายสายก็มีคนตอบกลับมา

 

ขอโทษค่ะเลขหมายปลายทางไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความเสียงหลังสัญญาณค่ะ ติ้ด..

 

          ไอเชี้ยวอนนนนนนน !!! “




Talk : ลืมกันแล้วชิมิ ขอโทษนะคนับบบปกติจะชอบอัพฟิคถี่มากๆ เหมือนคนว่าง งานการไม่มีทำ 5555555 ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วก็เลยมาอัพช้าหน่อยนะคะ ขอโทษเน้ออ รักนะฮับจุ๊บๆ


✄THE ORA


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #19 meaw meaw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:42
    งื้อออออ สงสารพี่กยู อูยอนน่ารัก น่าฟัด มาทำให้หลงแล้วก็หายไป
    ทำไงดีหล่ะ
    #19
    0
  2. #14 Blacklistza Pukky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 17:19
    อิพี่เเม่ง5555555
    ซงซานอ่ะ อยากฟัดเเต่ทำอะไรไม่ได้เพราะน้องยังเด็ก
    จริงๆน้องโคตรน่ารักน่าฟัดอ้ะ >< เปนนี่ก็คงทนไม่ไหว 

    #14
    0
  3. #13 RabbitJJong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 06:51
    ขนาดน้องมันยังเด็ก พี่ยังลวนลามขนาดนี้ ไม่อยากนึกถึงตอนโต55555
    #13
    0