[ FIC ] Love is Miracle ღ [ Gyuwoo ft. Infinite ]

ตอนที่ 3 : Miracle ღ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ก.ย. 60


Love is Miracle

[ 3 ]

 

ร่างหนายื่นมือออกไปรับลมเย็น บนราวกั้นชั้นดาดฟ้าของโรงเรียน ปกติบนชั้นดาดฟ้าจะมีเด็กนักเรียนขึ้นมานั่งเล่นมาสูบบุหรี่กันเต็มไปหมด แต่วันนี้บนชั้นดาดฟ้ามันช่างเงียบเหงาไม่มีใครสักคนนอกจากตัวเขาแล้วก็เพื่อนสนิทของเขา ก็แน่ล่ะเวลานี้มันเป็นเวลาเข้าเรียนกันแล้ว ใครเขาจะมานั่งเล่นกัน ซองกยูวางแขนลงบนราวกั้นพร้อมกับหันหน้าไปหาโฮวอนที่กำลังยืนทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

 

          คิดไรอยู่วะ ? “ โฮวอนหันหน้ามามองซองกยูเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ากลับไปทางเดิม

          เปล่า .. กูไม่ได้คิด

          มองไกลจากดาวอังคารกูยังรู้เลย ว่ามึงกำลังคิดเรื่องของดงอูอยู่ไม่งั้นมึงไม่นิ่งอย่างนี้หรอก

          “ … “ โฮวอนไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

          คิดมากทำไมวะ มึงดูอย่างกูดิจีบอูฮยอนมาตั้งหกเจ็ดปียังไม่เห็นจะกลัวเสียพงเสียเพื่อนอะไรเลยต่อให้เค้าไม่เอากู กูก็ยังอยากจะดูแลเค้าต่อไปเรื่อยๆ ไม่ต้องมารักกูก็ได้ขอแค่เค้ามีความสุขก็พอ.. “ ซองกยูพยักหน้าลงอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของตัวเอง ไม่คิดว่าตัวเขาเองจะพูดอะไรแบบนี้ออกไปได้ หล่อจริงๆซองกยู

          มึงเอาประโยคมาจากหนังสือฮาวทูทำยังไงให้สาวหลงใช่ไหม ? “ โฮวอนหันมาเอ่ยถามอย่างรู้ทันเพื่อนตัวดี อย่างไอซองกยูเนี่ยนะพูดอะไรเลี่ยนๆซึ้งๆแบบนี้ได้ โครตจะไม่น่าเชื่อเลย

          ทำไมมึงรู้วะ วันหลังอย่ามารู้ทันกูอีก ให้กูมีพื้นที่ได้หล่อบ้าง

          “ … “

          ชอบก็บอกไปเลย ถ้าเค้าเซย์เยสก็รุกไปแต่ถ้าเค้าเซย์โนมาก็ไม่ต้องไปเสียใจมีกูอยู่ทั้งคน ตอนนี้อยากทำอะไรก็รีบทำ ปีหน้าอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว ต่างคนต่างมีอนาคตเป็นของตัวเอง ถ้ามึงยังอยากให้อนาคตของเค้ามีมึงอยู่ในนั้นด้วยก็รีบทำคะแนน อย่ามัวแต่ไปกลัว กลัวแล้วเมื่อไหร่มึงจะเก่งซองกยูเลื่อนมือไปตบบ่าของคนข้างๆเบาๆ

          จริงหรอฮยอง ..

          เออดิซองกยูตอบกลับไปแต่ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเสียงที่พูดกับเขาเมื่อกี้นี้ไม่ใช่เสียงของโฮวอนเพื่อนรักของเขา เห้ย !! มาได้ไงวะ ไอโฮวอนหายไปไหน ! “ ซองกยูขยับตัวหนีอย่างตกใจ ไอเด็กเทวดาบ้าบออะไรนั่นทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนของเขา ?

          ฮยองที่ยืนอยู่ตรงนี้เมื่อกี้น่ะหรอ .. อ่ออ กลับห้องเรียนไปแล้วเด็กหนุ่มหน้าหวานตอบคำถามกลับด้วยแววตาใสซื่อ สองแขนเล็กยกขึ้นเหนือศีรษะพร้อมกับหลับตาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ข้างบนอากาศดีจังเลยนะฮยอง

          นายเป็นใครกันแน่ ! ทำไมถึงต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันด้วย หรือว่าเป็นแฟนคลับ ? แต่จะบอกอะไรให้นะที่นายทำตัวแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ฉันอยากจะจดจำนายเลยรู้เอาไว้ด้วย ! “ สิ้นเสียงของซองกยู ร่างบางก็ยกมือขึ้นมาปิดปากแล้วหัวเราะอย่างสุดจะกลั้น เขาไม่เคยได้ยินอะไรที่ทำให้เขาอยากจะหัวเราะมากขนาดนี้มาก่อน

          ขำไรวะ กูซีเรียสอยู่นะเนี่ยซองกยูทำท่าจะเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกคน ทำให้คนตัวเล็กต้องรีบยกมือขึ้นเหนือหัวเพื่อกันไม่ให้อีกคนเข้ามาทำร้ายร่างกายได้

          อย่าต่อยผมนะ ! “

          งั้นก็รีบๆบอกมาว่านายเป็นใคร ทำไมถึงต้องมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆฉันด้วยแล้วยังในฝันอะไรนั่นอีก นายทำได้ยังไง ?! “

          ผมชื่อซองจง เป็นเทวดาฝึกหัดที่ต้องทำการสอบเลื่อนขั้นเพื่อไต่ระดับขึ้นเป็นเทวดาชั้นกลาง ผมแค่ต้องการให้ใครสักคนใช้ไอเทมของผมที่สร้างขึ้นมาจากเวทย์มนต์อันน้อยนิดเพื่อที่จะได้สอบเลื่อนขั้นผ่าน .. “

          เลิกไร้สาระได้แล้ว ! “ ร่างหนาเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจ ไม่ว่าเขาจะเจอกับไอเด็กนี่กี่ครั้ง เขาก็ต้องได้ฟังเรื่องราวโกหกหลอกเด็กอนุบาลแบบนี้เสมอ ซองกยูหันหลังเดินออกไปที่ประตูของชั้นดาดฟ้าทันทีโดยที่มีเสียงตะโกนไล่ตามหลังอย่างเช่นเคย

          ฮยองอย่าลืมขอนะ ! รีบๆใช้ ฮยองจะได้ไม่ต้อง #$$^*&^(&_()^& “

 

เคร้งง

 

เสียงของไม้บรรทัดโลหะตกกระแทกพื้น ทำให้คนที่นอนหลับฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะเรียนถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ พร้อมกวาดสายตาที่ยังคงแดงเพราะพึ่งตื่นนอนไปรอบๆห้อง เพื่อนร่วมชั้นเรียนยังคงนั่งเรียนกันตามปกติ มีบางคนที่แอบหลับบ้าง หรือไม่ก็แอบเล่นเกมในโทรศัพท์บ้าง ซองกยูหันไปมองเพื่อนรักของตนเองที่กำลังนั่งหลับเอาหัวพิงเข้ากับกำแพงของห้องเรียน อะไรกันนี่เขาฝันไปอีกแล้วหรอ เด็กผู้ชายคนนั้น ..

 

ทำไมถึงต้องฝันถึงเด็กคนนั้นซ้ำๆ

 

หรือว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นเรื่องจริง ??

 

ไร้สาระ เขาก็แค่ดูหนังมากเกินไปก็เลยเก็บไปฝัน ..

 

 

ซองกยูยกมือขึ้นมาปิดปากหาวอย่างไม่แคร์สายตาของอาจารย์ที่กำลังยืนสอนอยู่ที่หน้าห้องเรียน เขาเรียนมาจนจะหมดเทอมอยู่แล้วแต่ก็ยังไม่รู้เลยว่าอาจารย์สอนอะไร ซองกยูฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนอีกครั้งพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของคนตัวเล็กที่กำลังเขียนหนังสืออยู่ ก่อนจะดึงมือของอีกคนลงไปกุมอยู่ที่ใต้โต๊ะเรียน

 

อูฮยอนใช้มืออีกข้างดึงมือของซองกยูออก แต่ยิ่งดึงออกเท่าไหร่อีกฝ่ายก็ยิ่งกุมมือเขาแน่นมากขึ้นเท่านั้น อูฮยอนค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้ๆซองกยูแล้วกัดฟันกระซิบบอกเบาๆ เพื่อไม่ให้อาจารย์ได้ยิน

 

          ปล่อย มือ เดี๋ยว นี้ ! “ คนตัวเล็กพยายามพูดให้เสียงเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการสอนของอาจารย์ ซองกยูส่ายหัวเล็กน้อยทั้งๆที่ยังนอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ซองกยูปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ ! อูฮยอนพยายามแกะมือปลาหมึกของซองกยูออกอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล ซองกยูเอาศีรษะแนบลงกับโต๊ะเรียนพร้อมกับหันหน้ามาหาคนตัวเล็กที่กำลังขมวดคิ้วทำสีหน้าไม่พอใจใส่เขาอยู่เช่นเคย

          กลับบ้านด้วยกันนะซองกยูกระซิบเบาๆกลับไป ร่างบางที่ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักเล็กน้อยแล้วรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่พอใจทันที

          ไม่มีทาง ! ”

          ไม่กลับด้วย ก็ไม่ปล่อย : )คนตัวเล็กหมดความอดทนกับคนตรงหน้า อูฮยอนยื่นมืออีกข้างไปหยิกเข้าที่ต้นแขนของซองกยูอย่างแรง

 

กึก !

 

ซองกยูสะดุ้งจนเข่าไปกระแทกกับขาของโต๊ะเรียน ก่อนจะทำสีหน้าเจ็บปวดแต่พยายามไม่ส่งเสียงร้องออกไป ซองกยูเอื้อมมืออีกข้างไปจับมือของอูฮยอนที่กำลังหยิกแขนของเขาอยู่ออก แต่อูฮยอนกลับยิ่งเพิ่มแรงหยิกแบบมหาศาล ถ้าอีกฝ่ายยังไม่เลิกหยิกเขามีหวังได้เนื้อหลุดติดมือกันไปข้างแน่ๆ ซองกยูปล่อยมือข้างที่พยายามจะดึงมือของอีกคนออกแล้วย้ายมือหนาไปที่ท้ายทอยของคนตัวเล็กก่อนจะรั้งอีกคนเข้ามาประกบริมฝีปากเบาๆ

 

O.O

 

มือเล็กที่กำลังหยิกเข้าที่ต้นแขนของเขาหยุดนิ่งลง แล้วเปลี่ยนเป็นกำเข้าที่แขนเสื้อนักเรียนของเขาแทน ซองกยูผละตัวออกแล้วจ้องมองไปที่ใบหน้าของคนตัวเล็กที่กำลังทำสีหน้าตกใจ เขาก็แค่อยากให้อีกฝ่ายหยุดทำร้ายร่างกายเขาก็แค่นั้นเอง ไม่ได้จะทำให้อีกคนตกใจอย่างที่เป็นอยู่ ซองกยูยื่นนิ้วไปจิ้มเข้าที่หน้าผากของอูฮยอนเพื่อเรียกสติของอีกคนให้กลับมา

 

          ไอแปะ !!!! “ เสียงตะโกนดังลั่นห้องทำให้อาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจจนเผลอทำไวท์บอร์ดตกพื้น

          เกิดอะไรขึ้นนักเรียน ! “ อาจารย์วิชาสังคมเดิมมาที่โต๊ะพร้อมกับเอ่ยถาม

          อาจารย์ครับ ไอแปะนี่มันแกล้งผม !! “ อูฮยอนชี้นิ้วไปที่ซองกยูอย่างรู้สึกโมโหที่โดนอีกคนทำแบบนั้นใส่ มันก็ไม่ถึงกับไม่ชอบหรอกแค่มันรู้สึกแปลกๆ แล้วอีกอย่างนี่มันในห้องเรียนด้วยมาทำตัวแบบนี้มันเสียมารยาทมากเลยนะ

 

ทำไมไม่ไปทำที่อื่น ..

 

          ซองกยูนายไปแกล้งอะไรเค้า โดนหักคะแนนไปคราวก่อนยังไม่พออีกใช่ไหมหรือต้องให้ครูเรียกผู้ปกครองอาจารย์สังคมเริ่มเอาผู้ปกครองมาขู่ อาจารย์โรงเรียนนี่ทำไมถึงชอบเอาผู้ปกครองมาขู่เด็กจัง เห็นว่าเขากลัวหรือไง

 

ใช่ เขากลัว ..

 

          ผมไม่ได้แกล้งนะครับ

          โกหก !! “ อูฮยอนพูดขัดขึ้นมา จะไม่ได้แกล้งเขาได้ยังไงก็ในเมื่อ เมื่อกี้ยัง .. แกล้งเขาอยู่เลย ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิดชอบ ! คนแบบนี้น่ะหรอที่มาชอบเขา มันน่าชอบกลับไหมละ

          เปล่าไม่ได้โกหก

          แล้วเมื่อกี้มันคืออะไร !! “

          ก็ตั้งใจไง ..

          “ ..  !! “

 

อูฮยอนอ้าปากค้างเตรียมจะด่าแต่ก็ด่าไม่ออก ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร ไออาการที่หน้าเริ่มร้อนแล้วใจมันเริ่มสั่นแรงๆแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันนะ แล้วไอสัมผัสที่ปากของเขาที่มันยังติดอยู่ไม่ยอมหายไปอีกล่ะ ทำไมกัน ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้

 

 

เพราะไอแปะหน้าหนูนี่คนเดียวเลย ..

 

 

l ตกเย็นหลังเลิกเรียน l


 

ซองกยูได้แต่นั่งทำหน้าบูดหน้าบึ่งปากยื่นปากยาวอย่างอารมณ์เสีย เพราะอูฮยอนรีบเก็บกระเป๋าแล้วหนีเขากลับบ้านไปตั้งแต่ที่อาจารย์เดินออกไปจากห้อง วันนี้ก็อดไปส่งอีกคนที่บ้านอีกเช่นเคย ทำไมอีกคนถึงใจแข็งแบบนี้ นี่กะจะให้เขาตามตื้อไปจนแก่เลยหรือไงถึงจะยอมใจอ่อนให้เขาได้ ดักฉุดทำเมียเลยดีไหม ก็คงได้แต่คิดในใจ ..

 

          เห้ออซองกยูถอนหายใจออกมา แล้วยกเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะเรียนพร้อมกับใช้มือกอดอก

          ทำมาเป็นนั่งถอนหายจงหายใจ กูเห็นนะเว้ยว่ามึงทำไรอ่ะโฮวอนรีบเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างๆซองกยูทันที ดีนะที่เขาเผลอสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนในคาบสังคม ไม่งั้นคงไม่เห็นอะไรดีๆแบบนี้แน่

          อูฮยอนโกรธกูจนหนีกลับบ้านไปละ เออกูมีเรื่องจะถาม

          อะไรวะ ? “

          วันนี้มึงกับกูได้ขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึกเรียนปะซองกยูหันหน้าไปถามโฮวอนด้วยความสงสัย ในทุกๆครั้งที่ฝันถึงเด็กผู้ชายคนนั้นความรู้สึกมันเหมือนจริงมาก จนเขาแยกไม่ออกเลยว่ามันคือเรื่องจริงหรือว่ามันเป็นความฝันกันแน่

          ขึ้นห่าไรล่ะ กินข้าวเสร็จก็ขึ้นมาหลับบนห้องกันหมด ขนาดปวดเยี่ยวยังไม่ลุกไปเยี่ยวเลย

          จริงหรอวะ

          ถามทำไมวะ ? “

          กูฝันแปลกๆมาส ..ซองกยูยังไม่ทันได้พูดจบก็มีเสียงเปิดประตูห้องเรียนดังขึ้นมาขัดจังหวะ

 

ครืนน กึกๆ

 

          ฮยอง : )เป็นมยองซูนั่นเองที่เป็นคนเปิดประตูเข้ามา มยองซูเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาในห้องเรียน ซองกยูยกมือขึ้นทักทายน้องชายตามประสา แต่กลับโดนผู้เป็นน้องเมินเฉยใส่ มยองซูเดินผ่านหน้าซองกยูไปอย่างไม่สนใจก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะเรียนของซองยอล

          อ้าวมยองซู เลิกเรียนแล้วหรอซองยอลเงยหน้าขึ้นมาจากสมุดจดการบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มทักทายรุ่นน้องที่พึ่งทำความรู้จักกันเมื่อไม่นานมานี้

          ครับ แล้วฮยองจะกลับบ้านยัง

          ใกล้แล้วล่ะ มยองซูมีอะไรหรือเปล่า

          ฮยองกลับบ้านยังไง นั่งรถอะไรกลับ มีใครมารับหรือเปล่าครับ ? “

          ไม่มีใครมารับหรอก ฮยองนั่งรถเมล์กลับ บ้านฮยองอยู่แค่นี้เองคำตอบของซองยอลนั่นทำให้มยองซูที่ยืนยิ้มกว้างถึงกับแสดงออกทางสีหน้าว่าดีใจสุดๆ ไม่เสียแรงที่เขาขอนั่งรถเมล์กลับบ้านเอง ให้มันได้อย่างนี้สิไอมยองซู

          ผมก็นั่งรถเมล์กลับ งั้นฮยองกลับบ้านพร้อมผมนะมยองซูส่งสายตาอ้อนวอนไปให้คนตรงหน้า

          ก็ได้ แต่ว่า ..

          ครับ ? “

          มยองซูไม่ต้องกลับบ้านพร้อมกับซองกยูหรอซองยอลหันหน้าไปส่งยิ้มให้กับซองกยูที่นั่งอยู่หน้าห้องที่กำลังมองมาทางเขาเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากลับไปฟังคำตอบจากมยองซู

          ซองกยูไหนครับผมไม่เห็นรู้จัก ผมรู้จักแต่ซองยอลฮยองคนเดียว : )

          ไอมยอง !! “ ซองกยูตะโกนข้ามหัวโฮวอนเพื่อจะด่าไอน้องชายตัวดี ดูมันทำเจอคนน่ารักเข้าหน่อยนี่ลืมพี่มันเลย คืนนี้คงมีเรื่องต้องเคลียร์กับมันยาวๆแน่นอน

          ฮยองกลับบ้านกันเถอะครับ เดี๋ยวผมถือกระเป๋าให้นะมยองซูดึงปากกาที่อยู่ในมือของซองยอลออกแล้วจัดการเก็บพวกสมุดหนังสือเรียนของอีกคนใส่กระเป๋าแล้วถือให้พร้อมกับดึงแขนของรุ่นพี่หน้าหวานให้รีบเดินตามออกไปจากห้องเรียน

          เดี๋ยวสิมยองซู ฮยองถือกระเป๋าเองก็ได้นะซองยอลก้าวขาออกมาจากห้องเรียนก่อนจะยื้อแขนของตัวเองที่อีกคนจับเอาไว้ มยองซูหันหน้ากลับมาพร้อมกับส่งยิ้มให้อีกคน แล้วตอบกลับด้วยประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงใบหน้าของตนเองที่กำลังร้อนผ่าว

          ก็ผมอยากถือให้ .. ไม่ได้หรอครับ : )

 

l อีกด้าน l

 

          ไม่รู้ว่าจะสมน้ำหน้าหรือจะสะใจดี แอบชอบเค้าเค้าก็ไม่สนใจ แถมน้องชายยังจะมาเมินใส่อีก ทำไมชีวิตเพื่อนกูตลกแบบนี้วะ โฮวอนนั่งหัวเราะเยาะซองกยูที่กำลังนั่งทำหน้าเซงจากเหตุการณ์เมื่อกี้

          หุบปากไปเลยมึงอ่ะ แล้วดงอูไปไหน ? “

          ไปส่งงานอาจารย์เดี๋ยวก็กลับมา เห้ยไอแว่นวันนี้rovป่าว โฮวอนตอบกลับซองกยูแล้วหันหลังกลับไปถามเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ใส่แว่นหนาเตอะนั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่

          ม .. ไม่ได้ระ .. หรอกครับวันนี้ ผ.. ผมต้องอ่านหนังสือเรียน เพื่อนร่วมชั้นตอบกลับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ โฮวอนได้แต่ส่ายหัว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกรุ่นน้องหรือเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายถึงชอบทำตัวเหมือนกลัวเขาไปกันหมด แค่เคยมีข่าวลือว่าเขาเดินไปต่อยยามหน้าโรงเรียนโทษฐานไม่ให้เอารถขายน้ำเต้าหู้เข้ามา แต่มันเป็นแค่ข่าวลือไง เขาไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น นี่แหละน้าที่บอกว่าแค่ข่าวลือก็สามารถทำให้คนตายได้

          วันนี้พวกมึงกลับบ้านพร้อมกูแล้วกัน

          คนดีจังวะ พอโดนทิ้งนี่กลายเป็นคนดีขึ้นมาเชียว

          งั้นมึงก็กลับเองแล้วกัน เดี๋ยวกูไปส่งดงอูที่บ้านเอง

          ได้ไง !! กูกลับด้วย

          กูไม่ให้กลับ

          กูจะกลับ ! “

          กูไม่ให้กลับ ! “

          กูจะกลับ !! “

          ก็กูไม่ให้กลับไง ! “

          ก็กูจะ .. ! “

          โฮวอนซองกยูเดี๋ยวเรากลับบ้านก่อนนะ พอดีต้องไปรับน้องให้ป้าข้างบ้านด้วย ขอโทษนะโฮวอนวันนี้คงกลับบ้านด้วยไม่ได้แล้ว ดงอูยืนส่งยิ้มอย่างรู้สึกผิดมาให้อยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน

          อ่อ ไม่เป็นไรกลับบ้านดีๆนะ ถ้าถึงแล้ว .. อ่า ทักมาหาด้วยนะ โฮวอนพูดพร้อมกับหลบสายตาของอีกฝ่าย ดงอูพยักหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะโบกมือลา

          ง้อวววววว ซองกยูอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแซวเพื่อนตัวเอง ที่ตอนนี้กำลังนั่งหูแดงเพราะความเขินอาย

          ง้อวห่าไรสลัด ! กลับบ้านดิ ไหนๆก็โดนทิ้งทั้งคู่แล้ว โฮวอนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าที่โต๊ะเรียน ซองกยูมองตามอย่างอดขำไม่ได้ ด้านใหม่ของโฮวอนเพื่อนรัก

 

l ภายในรถ l

 

นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกระจกฝั่งที่ตัวเองนั่ง เพื่อรอให้รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เวลานี้เป็นเวลาเลิกงานรถมันก็ค่อนข้างติดเป็นธรรมดา หยาดเม็ดฝนเริ่มตกลงมาบนกระจกที่ละเม็ดสองเม็ด ซองกยูเอื้อมมือไปกดเปิดเพลงฟังฆ่าเวลา

 

          เออมึงยังพูดเรื่องนั้นไม่จบเลย โฮวอนเอื้อมมือลงไปปรับเบาะรถให้เอนลงก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างสบายใจ รถเพื่อนก็เหมือนรถเรา

          เรื่องไรวะ

          มึงบอกมึงฝันแปลกๆ แปลกยังไง ? “ ซองกยูเอามือกอดอกแล้วพิงหลังเข้ากับเบาะรถ

          กูฝันถึงผู้ชายคนนึงอายุน่าจะเด็กกว่ากูหน่อย หน้าสวยๆเหมือนผู้หญิง แล้วก็มาบอกกูว่าเป็นเทวดาแล้วก็พยายามจะยัดเยียดนาฬิกาเก่าๆมาให้กู กูฝันแบบนี้มาสองวันแล้ววันนี้ในห้องเรียนกูก็ฝัน ที่กูถามมึงไงว่าวันนี้ได้ขึ้นไปบนดาดฟ้าหรือเปล่า

          “ … “

          แต่ที่กูตกใจก็คือ มึงดันเอานาฬิกาที่เหมือนกับในฝันมาให้กู มึงว่ามันไม่บังเอิญไปหน่อยหรอวะ หรือว่าสิ่งที่ไอเด็กนั้นพูดมามันจะเป็นเรื่องจริง มึงคิดว่าไง .. ซองกยูหันไปขอความคิดเห็นจากเพื่อนรัก

          “ .. คร่อกก Zzz “

          สลัด ! แล้วมึงจะให้กูเล่าทำไม

 

l หนึ่งชั่วโมงต่อมา l

 

รถหรูเคลื่อนตัวเข้าไปจอดในโรงจอดรถ ซองกยูเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่ข้างหลังเบาะออกมาแล้วก้าวขาลงจากรถ พร้อมกับกดสัญญาณรีโมทเพื่อล๊อครถ ร่างหนาเดินเข้าไปในบ้านที่มีน้องชายตัวดีนั่งดูทีวีจอใหญ่ยักษ์รออยู่ที่ห้องรับแขก

 

          อ้าวฮยองกลับมาแล้วหรอ ผมรอตั้งนาน มยองซูเอ่ยปากทักพี่ชายตนเองตามปกติ

          เรารู้จักกันด้วยหรอครับ ? “ ซองกยูตอบกลับอย่างเอาคืนเรื่องเมื่อตอนเย็นที่อีกคนทำเป็นไม่รู้จักเขา ไอมยองซูมันน่าโดนตบให้กบาลลั่น

          โหฮยอง พูดเล่นนิดหน่อยทำมาเป็นงอน มยองซูใช้มือตบลงบนโซฟาสองสามทีเพื่อให้พี่ชายของตนเองเดินมานั่ง

          ไม่อ่ะกูเบื่อหน้ามึง พ่อกลับมายัง

          พ่อบอกกลับดึก

          เออ หากินเองแล้วกันกูจะขึ้นไปนอนแล้ว ว่าจบซองกยูก็เดินขึ้นบันไดไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของมยองซูเลยสักนิด

 

ร่างหน้าเดินเข้าไปในห้องนอนของตนเอง เครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องเปิดเองอัตโนมัติเพราะมีตัวจับสัญญาณที่ติดอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอน ซองกยูโยนกระเป๋านักเรียนลงบนพื้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดแรง ทันทีที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงก็รู้สึกเจ็บๆเข้าที่หลัง ซองกยูลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มออกมาดูว่าเขานอนทับอะไร

 

          เห้ย !! มาได้ไงวะ ซองกยูตกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า นาฬิกาสร้อยคอเก่าๆที่เขาเป็นคนโยนมันทิ้งไปเองกับมือเมื่อตอนเที่ยง แต่ตอนนี้กลับมาอยู่บนเตียงของเขา เป็นไปไม่ได้ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นคนทิ้งมันเองกับมือแล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากเรื่องบ้าๆนี้สักทีวะ ซองกยูชักสีหน้าไม่พอใจ ตอนนี้เขาอารมณ์เสียมากๆ เขาไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร เหมือนโดนอะไรก็ไม่รู้ตามหลอกหลอนจนน่ารำคาญไปหมด ซองกยูกำนาฬิกาสร้อยคอเรือนเก่าแน่นอย่างใส่อารมณ์ ถ้าขอๆไปแล้วมันจะจบใช่ไหม งั้นก็ขอเมียมาคนขอรุ่นน้องน่ารักๆ นมใหญ่ๆ ก้นใหญ่ๆ ไหนอ่ะออกมาดิ ขอแล้วนี่ไง ! “ ซองกยูพูดแบบส่งๆอย่างรำคาญใจ เขาว่าแล้วเรื่องทั้งหมดมันก็แค่เรื่องไร้สาระ เขาสัญญาเลยถ้าเจอไอเด็กนั่นคราวหน้าเขาจะซัดให้หน้าหงายเลย

 

ซองกยูเอื้อมมือไปดึงเก๊ะที่หัวเตียงออกก่อนจะโยนนาฬิกาสร้อยคอลงไป แล้วกระแทกเก๊ะปิดเสียงดังอย่างอารมณ์เสีย แล้วนึกถึงประโยคที่เด็กนั่นเคยพูดกับเขา

 

ฮยองหนีผมได้นะ แต่ฮยองหนีไอเทมผมไม่ได้หรอก

 

เหอะ โครตไร้สาระ ..



Talk : มาแล้วนะฮับบ ตอนนี้ก็งงๆเด๋อ เหมือนเช่นเคย พี่กยูขอพรล้าวววววว ทำไมตื่นเต้นแทน ฝากติดตามตอนต่อๆไปด้วยนะคะ ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านฟิคของเค้าน้า


 
✄THE ORA



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #17 meaw meaw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:10
    นี่ขนาดยังจีบไม่ติดนะ พี่ยังทั้งจับ ทั้งจุ๊บอูฮยอน แล้วถ้าจีบติดนี่ไม่อยากคิดเล๊ยยยยยยยย
    #17
    0
  2. #11 Blacklistza Pukky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 00:30
    ขนาดยังจีบไม่ติดยังได้จุ๊บเเล้วอ้ะ จีบติดจะขนาดไหนน้อ
    เเต่เอาจริงๆถ้าเราเปยพี่กยูคงเเอบหลอน 
    ฝันถึงอะไรซ้ำๆเเบบนั้น
    #11
    0
  3. #6 RabbitJJong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 07:11
    อะไรคือรุ่นน้องน่ารักๆ นมใหญ่ๆ555 ทำไมพี่ต้องหื่น ;-;
    #6
    0