[ FIC ] Love is Miracle ღ [ Gyuwoo ft. Infinite ]

ตอนที่ 1 : Miracle ღ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ก.ย. 60


Love is Miracle

[ 1 ]

      

          ทำไมวันนี้กูหล่อจังวะ

 

คิมซองกยูที่อยู่ในชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมชื่อดัง กำลังยืนสำรวจใบหน้าตัวเองในกระจกของห้องน้ำโรงเรียนโดยที่มีเพื่อนๆได้แต่ยืนส่ายหัวไปมาให้กับความหลงตัวเองของคิมซองกยูที่มันเริ่มมีมากขึ้นทุกวันจนกู่ไม่กลับแล้ว คนบ้าอะไรมายืนชมตัวเองในห้องน้ำทุกวัน

 

          ฮยองเมื่อไหร่จะขึ้นห้องเรียนผมง่วงแล้วนะมยองซูที่ยืนแคะขี้ตาอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำถามพี่ชายของตนเองผ่านกระจก เมื่อคืนเล่นเกมดึกไปหน่อยแถมยังต้องตื่นเช้ามาโรงเรียนอีก แรงจะยืนตอนนี้ก็แทบไม่มีสักพักก็คงอยู่ในสภาวะทิ้งตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปทิ้งตัวไว้ที่ไหน แต่ถ้าพวกฮยองยังไม่แยกย้ายกันไปขึ้นห้องเรียนเขาคงต้องทิ้งตัวลงนอนในห้องน้ำแน่ ๆ

 

          เออมึงจะยืนชมตัวเองอีกนานไหม การบ้านกูก็ยังไม่เสร็จเนี่ยเสียงของโฮวอนเพื่อนสนิทของคิมซองกยูดังขึ้น ทำให้ซองกยูรู้สึกขัดใจเล็กน้อย มือหนาคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วพาดไว้ที่ไหล่อย่างเท่ๆ ก่อนจะหันไปส่องกระจกเป็นครั้งสุดท้าย

 

          โอเคกูหล่อมากพอแล้ว .. ปะขึ้นเรียนซองกยูเดินนำออกจากห้องน้ำไป ตามด้วยมยองซู โฮวอน และดงอู

 

คิมซองกยูถือว่าได้เป็นคนเด่นคนดังของโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องและครูบาอาจารย์ต่างก็รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเขา ไม่ใช่เพราะว่าเขาได้สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนหรือว่าอะไร แต่เป็นเพราะว่าวีรกรรมของเขากับเหล่าเพื่อนๆนั้นมันสร้างความปวดหัวให้กับทุกคนในโรงเรียนไม่เว้นแต่ละวัน ล่าสุดก็พากันเข็นรถขายน้ำเต้าหู้เข้ามาขายในโรงเรียนโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตจากทางโรงเรียน ก็เลยต้องโดนทัณฑ์บนกันไปตามระเบียบ

 

กลุ่มของซองกยูที่สนิทกันก็มีอยู่แค่สี่คนรวมถึงตัวเขาด้วย มีมยองซูที่เป็นน้องชายแท้ๆที่คลานตามกันมา หน้าตาหล่อเหลาเอาการทั้งพี่ทั้งน้อง สาวๆนี่พากันมองตามจนหลังคอแทบเคล็ด ต่อมาก็เป็นโฮวอนเพื่อนรักเพื่อนตายเพื่อนไปไหนกูไปด้วย สนิทกันตั้งแต่เกิด เกิดปุ๊ปสนิทกันปั๊ปแม่คลอดโรงพยาบาลเดียวกัน และคนสุดท้ายดงอู เขากับดงอูพึ่งมาสนิทกันตอนขึ้นชั้นมัธยมปลาย

 

ทั้งสี่คนเดินเรียงแถวหน้ากระดานพร้อมกับเก๊กท่าเดินอย่างเท่ๆ ให้เหล่าบรรดาแฟนคลับได้มีภาพของพวกเขาเพื่อเอาไว้ลงในเว็บบอร์ดของทางโรงเรียน เพราะมันจะยิ่งทำให้มีคนรู้จักกลุ่มของพวกเขามากยิ่งขึ้น เปรียบเสมือนเอฟโฟร์รุ่นที่สอง แต่ติดตรงที่ว่าพวกเขาไม่ได้ร่ำรวยขนาดมีโรงเรียนหรือมีปั๊มน้ำมันเป็นของตัวเองแค่นั้น

 

          รุ่นพี่ซองกยูคะ ! ”

 

เสียงตะโกนเรียกชื่อดังมาจากข้างหลัง ซองกยูหยุดฝีเท้าของตนเองไว้พร้อมกับหันหลังกลับไปมองตามเสียงเรียกอย่างช้าๆ พร้อมกับยักคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ซองกยูมองรุ่นน้องผู้หญิงที่ตะโกนเรียกชื่อเขาออกมาและส่งสายตาสำรวจอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

          มีไร ถ้าจะมาสารภาพรักไม่ต้องนะ เพราะฉันไม่ได้ชอบเธอซองกยูยืนกอดอกมองอีกคน

          เปล่าคะคือฉันจะมาบอกรุ่นพี่ว่า ..

          ว่า ? “

          ว่าน้ำเต้าหู้ที่พวกรุ่นพี่ทำ อร่อยมากเลยนะคะ -//- ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เอามาขายอีก ฉันจะกินให้สำลักตายกันไปข้างเลยค่ะว่าจบก็ยืนบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย พวกผู้หญิงเวลาเจอหน้าเขาก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ..

          ไม่ได้หรอก เดี๋ยวโดนครูตีอีก อินบ๊อกซ์มาทางเพจแล้วกันเดี๋ยวจะทำมาให้ซองกยูตอบอย่างส่งๆไป พร้อมกับก้มลงมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือของตนเอง ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่า อีกไม่กี่นาทีก็จะเป็นเวลาที่หวานใจของเขาจะมาถึงโรงเรียนแล้ว ต้องรีบขึ้นห้องเรียน จะมามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้ !

          จริงหรอคะรุ่นพี่ ได้ค่ะฉันจะอินบ๊อกซ์ไปนะคะ รุ่นพี่อย่าลืมมาตอบนะคะสัญญานะคะ ! “ รุ่นน้องผู้หญิงทำสีหน้าตื่นเต้นปนดีใจก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปด้วยท่าทางที่อารมณ์ดี ซองกยูหันหน้าไปหาโฮวอนอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่รุ่นน้องคนนั้นทำ

          น้องเขาอยากกินขนาดเลยหรอวะโฮวอนมองตามหลังรุ่นน้องผู้หญิงคนนั้นไปอย่างไม่เข้าใจเหมือนกัน กับไอแค่น้ำเต้าหู้ไปหาซื้อกินที่ไหนก็ได้ แต่อย่างว่าแหละนะคนดังจะทำอะไรก็มีแต่คนสนใจ

 

ทั้งสามคนเดินขึ้นมาถึงบนห้องเรียน มยองซูแยกไปเข้าห้องเรียนของตัวเองก่อนหน้านี้แล้ว ซองกยูยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียนพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ อย่างน้อยเขาก็ขึ้นมาทันเพราะว่าตอนนี้หวานใจของเขายังมาไม่ถึง ขายาวๆก้าวเข้าห้องเรียนก่อนจะโยนกระเป๋านักเรียนไว้ที่โต๊ะริมหน้าต่างที่ประจำของตนเอง

 

ซองกยูเดินกลับไปที่ประตูห้องเรียนอีกครั้ง แล้วยกมือขึ้นมากอดอกเพื่อรอใครบางคนเดินเข้ามา นับเวลาถอยหลังรอได้เลย : )

 

5

 

4

 

3

 

2

 

1

 

          ไอแปะหลบไป !!! “

 

เสียงตะโกนดังลั่นขึ้นที่หน้าห้องเรียน เรียกความสนใจจากคนที่อยู่บริเวณนั้นๆให้พากันหันมามอง อูฮยอนต้องหัวเสียแต่เช้าเพราะมาเจอไอแปะหน้าหนูคิมซองกยูมายืนเก๊กท่าทำหน้ากวนส้น .. ไม่รู้จักเวล่ำเวลา

 

          มาเรียนแล้วหรอซองกยูส่งยิ้มกว้างให้อีกคนที่กำลังยืนปั้นหน้ายักษ์ใส่เขาอยู่หน้าประตูห้องเรียน

          ยังไม่มามั้ง มีตาก็หัดลืมสะบ้างสิ ! “

          เอ้า .. ถามดีๆนะเนี่ย

          ไม่ต้องมายุ่ง ! หลบไปเลยนะ พ่อสร้างประตูห้องเรียนไว้หรือไง !! “ อูฮยอนจะเดินผ่านช่องว่างอีกฝั่งของประตู แต่ก็โดนขายาวๆยกขึ้นมากั้นขวางไว้ คนตัวเล็กหลับตากำหมัดแน่นอย่างข่มอารมณ์ จะกวนประสาทกันแต่เช้าเลยใช่ไหม ได้ !!

          ที่รักอย่าเงียบดิ เค้าใจคอไม่ดีเลยได้ทีเผลออูฮยอนก็ยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่เป้าของคิมซองกยู แต่อีกคนก็จับความเคลื่อนไหวได้เลยรีบหุบขาแล้วเอามือมาบังไว้ได้ทัน เกือบไปแล้วลูกพ่อ เป็นเด็กไม่ดีเลยนะที่รัก ถ้าเค้าเป็นหมันแล้วทำลูกให้ที่รักไม่ได้ขึ้นมาจะทำไง

          เงียบไปเลยนะซองกยู ใครเป็นที่รักนาย หลบไป ! “ อูฮยอนยกมือขึ้นมาดันเข้าที่อกของอีกคนเพื่อให้พ้นออกจากประตู ซองกยูรวบข้อมือของคนตัวเล็กไว้ที่อกพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มใส่

          ถ้าเค้าไม่หลบให้อะ ที่รักจะทำไรเค้า หื้มม ^^  ซองกยูแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆอีกคน อูฮยอนรีบเบือนหน้าหนีทันที ไอบ้าคิมซองกยูสงสัยเราจะอยู่ร่วมโลกด้วยกันไม่ได้แล้ว !

          จะทำอะไรน่ะหรอ ก็ทำแบบนี้ไง ! “ อูฮยอนเอื้อมมือที่ถูกอีกคนล๊อคข้อมือไว้ไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงบิดเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ พร้อมใช้นิ้วบดขยี้อย่างไม่ปราณีเสียงร้องที่กำลังโอดครวญต่อหน้าเขา

         โอ้ยยยยยยย !!! พอๆ พอแล้ว ! เจ็บๆ ปล่อยก่อนๆ โอ้ยเจ็บ ! “ ซองกยูดึงมือของอูฮยอนออกจากหัวนมของตัวเอง แล้วใช้มือถูเข้าเบาๆเพื่อให้มันหายเจ็บ แต่ก็ไม่เป็นผลตอนนี้เริ่มรู้สึกปวดๆแสบๆขึ้นมานิดๆ ซองกยูหันไปส่งสายตาเกรี้ยวกราดใส่อูฮยอนที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่หน้าห้อง

          แบร่ สมควรแล้วไอแปะ !! “ อูฮยอนแลบลิ้นใส่ซองกยูก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ซองกยูมองตามพร้อมกับตะโกนใส่อีกคนตามหลัง

          ทำร้ายร่างกายกูมากๆเดี๋ยวได้กลายเป็นเมียกูเข้าสักวัน ! “ ซองกยูยังคงใช้มือถูเข้าที่หัวนมของตัวเองเพื่อบรรเทาความเจ็บ บิดหัวนมกูเป็นขนมโปเตโต้เลยอิห่า .. เป็นเกลียว = =*

 

l พักกลางวัน l

 

          ซองยอลไปกินข้าวกันอูฮยอนหันไปบอกเพื่อนตัวสูงที่กำลังจดการบ้านลงในสมุด ซองยอลพยักหน้าลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ละสายตาออกจากสมุดจดการบ้าน อูฮยอนก็เลยเก็บสมุดหนังสือลงใต้โต๊ะรอซองยอล ตอนนี้เพื่อนในห้องคนอื่นๆก็พากันลงไปกินข้าวกันหมดแล้วก็เหลือแค่เขากับซองยอล และก็กลุ่มของ .. ไอบ้าซองกยู ที่นอนฟุบโต๊ะอยู่หลังห้องกันสามคน นี่พ่อแม่ส่งมาเรียนนะไม่ได้ส่งมาให้นอนชิงแชมป์โลก ไม่รู้ล่ะหมั่นไส้ เห็นหน้าก็อยากจะด่า ไม่เห็นหน้าก็ยิ่งอยากด่าเข้าไปใหญ่

             ปะไปกินข้าวกันซองยอลลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินนำไปที่ประตูห้องเรียน อูฮยอนลุกขึ้นตามแต่ก็ต้องหยุดชะงักขาตัวเองเอาไว้ พร้อมกับหันกลับไปมองที่หลังห้องอีกครั้ง จะปลุกดีไหมนะ ..

 

ไม่เห็นต้องไปสนใจเลยนอนเน่าตายต่อไปเถอะ !

 

อูฮยอนทำสีหน้าไม่เข้าใจตัวเอง เมื่อกี้ในหัวของเขาบอกว่าไม่ต้องไปสนใจ แต่ตอนนี้ขาทั้งสองข้างกลับพาเขามายืนอยู่ที่หลังเก้าอี้ของอีกคนสะแล้ว มือบางกำเข้าหากันแน่น เขายอมปลุกอีกคนก็ได้เดี๋ยวหาว่าไร้น้ำใจ ไม่ได้เป็นห่วงหรืออะไรหรอกนะอย่าเข้าใจผิด

 

ปั๊ก !

 

          เฮ้ยย ! “ อูฮยอนรีบวิ่งออกจากห้องเรียนทันทีที่อีกฝ่ายส่งเสียงร้องออกมา หัวใจจะวายตายตกใจหมดเลยถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าโดนเขาเพ่นกบาลใส่แบบนั้นคงได้ลุกขึ้นมาต่อยเขาเป็นแน่

          วิ่งหนีอะไรมาอูฮยอนซองยอลเอ่ยถามเพื่อนสนิทตัวเล็กของตัวเองที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา

          อ่อ ออกกำลังกายน่ะ นายก็ควรออกกำลังกายบ้างนะ อ้วนขึ้นแล้วนะเนี่ย นี่ใช่เหนียงหรือเปล่าอูฮยอนแกล้งยื่นมือไปจับใต้คางของซองยอลเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น แต่ในใจก็อยากจะแกล้งเพื่อนตัวสูงด้วยแหละ

          ไม่มีเหนียงสักหน่อย นายนั่นแหละควรไปออกกำลังกาย นี้คนหรือฮิปโปมองไกลๆ ยังแยกไม่ออกเลย

          ด่าขนาดนี้ไม่เรียกกูว่าอีช้างเลยล่ะ ! “

          อ้าวเรียกได้หรอ

          ประชดดด !! “

 

l อีกด้าน l

 

ปั๊ก !

 

          เฮ้ยย ! “ ซองกยูสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเจ็บๆที่ศีรษะ เขากำลังฝันดีเลยฝันว่าได้ไปเดทกับไอดอลที่ชอบด้วยกำลังจะถึงฉากเข้าได้เข้าเข็มก็เหมือนโดนใครถอดรองเท้ามาฟาดหัวเขาสะงั้น มือหนายกขึ้นมาลูบเข้าที่ศีรษะของตัวเองเบาๆ พร้อมกับส่งสายตามองไปรอบๆห้องก็ไม่เห็นใครสักคนหวานใจเขาก็ไม่อยู่ เหลืออยู่แค่พวกเขาสามคน ซองกยูหันไปมองโฮวอนที่นอนฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะเรียนข้างๆก่อนจะหรี่ตามองอย่างจับผิด มันแกล้งกูเปล่าวะ ..

 

จึก

 

          โอ้ยยย ! ไอชิบหาย !! “ โฮวอนเด้งตัวขึ้นก่อนจะใช้มือลูบเขาที่หัวนมของตัวเอง โฮวอนหันหน้าไปมองซองกยูที่ฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะเรียนแกล้งทำเป็นหลับอยู่ กวนตีนชาวบ้านเขาแบบนี้จะมีใครได้นอกจากมันคนเดียว โฮวอนเอื้อมมือไปตบเข้าที่ศีรษะของซองกยูหนึ่งทีเน้นๆเพื่อเอาคืน

 

ปั๊กก !

 

          โอ้ยไอเชี้ยเจ็บ ! “ ซองกยูเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับทำสีหน้าเจ็บปวด มือหนายกขึ้นคลำเข้าที่ศีรษะของตัวเองจุดเดิมที่เคยเจ็บ มึงจะย้ำทำไมเนี่ยแผลเก่า

          มาหยิกหัวนมกูทำไม แสบเลยไอสลัด โฮวอนเอ่ยปากบ่น พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเรียนมาใส่ในกระเป๋า

          กูอาจจะกำลังฝันอยู่ก็ได้

          ฝันหน้ามึงอ่ะ ไปกินข้าวได้แล้วคาบบ่ายเรียนผละด้วย

          พละไอสลัด มึงไปปลุกดงอูดิเดี๋ยวกูรอนอกห้อง ซองกยูว่าจบก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปรอที่หน้าห้องเรียนทันที

          ทำไมต้องเป็นกูด้วยวะ โฮวอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาก็ไม่ได้ลำบากใจอะไรหรอกที่ต้องทำหน้าที่ปลุกอีกคน แต่ว่าหัวใจของเขามันไม่ค่อยรักดีเท่าไหร่ มันมักจะเต้นแรงทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้กับเพื่อนรักอย่างจางดงอูเสมอ ..

 

แปะ

 

เสียงฝ่ามือใหญ่ทาบลงกับกระจกตรงประตูห้องเรียน ซองกยูยืนสังเกตการณ์อยู่หน้าประตูห้อง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนรักของเขารู้สึกยังไงกับเพื่อนตัวเล็ก อาจจะเพราะความเป็นเพื่อนกันก็เลยทำให้โฮวอนไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกไปจริงๆได้ โฮวอนก็คงกลัว ว่าถ้าวันนึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นเปลี่ยนไป อาจจะกลับมามองหน้ากันไม่ติดก็ได้ ถ้าอีกฝ่ายเขาไม่ได้คิดอะไรด้วย แต่ถ้าไม่ลองก็คงไม่รู้ โฮวอนเพื่อนรักเป็นคนที่จริงจังมากในๆทุกการกระทำและความรู้สึก ถึงจะชอบกวนตีนไปบ้าง แต่โฮวอนก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงเลยล่ะ

 

ณ โรงอาหาร

 

เสียงพูดคุยกันในโรงอาหารดังจ้อกแจ้กจอแจจนฟังไม่ได้ศัพท์ ซองกยูยืนขมวดคิ้วเคร่งเครียดอยู่หน้าโรงอาหาร คนเยอะแบบนี้ชาตินี้จะได้กินไหมข้าว โรงอาหารก็ออกจะใหญ่แต่ดันไม่มีที่ว่างให้เขาได้นั่งเลย เด็กนักเรียนมันเยอะเกินไปสงสัยต้องให้พ่อมาคุยกับผอ.สักหน่อยแล้ว ว่าให้ไล่เด็กออกไปบ้างอยู่ไปก็ไม่ได้ทำให้โรงเรียนลอยบนฟ้าได้แต่อย่างใด และแน่นอนถ้าเขาไปบอกผู้เป็นพ่อแบบนั้น คนๆแรกที่จะโดนไล่ออกจะเป็นใครไม่ได้ นอกจากตัวเขาเอง ..

 

          ไอกยูมึงเอาเสื่อมาไหม โฮวอนที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างๆใช้หัวไหล่สะกิดถามซองกยู

          มึงถามผิดคนแล้วมั้ง มึงต้องถามคนที่ยืนข้างๆมึงโน้น ซองกยูเอ่อยปากแซวเพื่อนรักของตัวเอง โฮวอนได้แต่ทำสีหน้าไม่พอใจใส่

          มึงถามดงอูหน่อยดิว่าเอาเสื่อมาป่าว โฮวอนกระซิบกระซาบเสียงเบาใส่ซองกยูเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเขารู้

          มึงก็ถามเองดิ โอ๊ะ ! กูเจอหวานใจกูละ ซองกยูเดินยิ้มแฉ่งเข้าไปหาอูฮยอนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวกลางโรงอาหารทันที

          เชี้ยกยู ! รอกูด้วย โฮวอนทำท่าจะวิ่งตามซองกยูไปแต่ก็ชะงักขาไว้ก่อนจะหันกลับไปหาเพื่อนตัวเล็กที่ยืนมองเขาตาปริบๆ เอ่อ .. ไปกันเถอะดงอู เพื่อนตัวเล็กยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้าลงอย่างช้าๆ โฮวอนหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนสีหน้าที่กำลังเปลี่ยนสีของตนเองเอาไว้ ก่อนจะเอื้อมมือของตัวเองไปจับมือของคนตัวเล็กไว้แล้วพาเดินเข้าไปในโรงอาหาร

          โฮวอน .. เสียงเรียกที่มาจากคนตัวเล็กนั้นยิ่งทำให้โฮวอนใจสั่น

          คนมันเยอะ กลัวนายหลงน่ะ

          ขอบคุณนะ ^^ “

 

ซองกยูเดินเข้าไปหาอูฮยอนที่โต๊ะอาหารโดยที่อีกฝ่ายยังไม่สังเกตเห็นเขา แถมยังนั่งหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข เขาตามจีบอูฮยอนมาตั้งแต่มัธยมต้น รวมๆแล้วก็เกือบหกปี ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเขาจะจีบใครได้นานขนาดนี้ คนอย่างคิมซองกยูรักใครแล้วรักจริงไม่มีเปลี่ยนใจ ต่อให้มีผู้หญิงสวยๆมานั่งแก้ผ้าตรงหน้า มีหรอที่เขาจะไม่เอา ..

 

เรื่องมองผู้หญิงมันก็มีบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่ก็ไม่ทำให้เขาตัดใจจากอูฮยอนได้ บอกแล้วว่ารักใครรักจริงสักวันนึงแหละ เขาจะทำให้อูฮยอนมาบอกรักเขาให้ได้คอยดูเลย

 

          ที่รักกกก มากินข้าวทำไมไม่ชวนเค้ามาด้วย รู้ไหมเค้าคิดถึงแทบแย่ ซองกยูนั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาวข้างๆอูฮยอน แล้วยกแขนขึ้นกอดไหล่บางของคนตัวเล็กไว้แน่น

          ไอแปะ !! ปล่อยนะ อูฮยอนพยายามดันแขนแกร่งของอีกคนออก แต่อีกคนไม่ยอมปล่อยก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาหาตัว

          ขอหอมหน่อยดิ ซองกยูทำปากจู๋ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆที่แก้มใสของคนตัวเล็ก อูฮยอนใช้มือดันปากของอีกคนออก ก่อนจะสะบัดตัวหนี

          อย่ามาโรคจิตนะ !! “

          อายทำไม คนรักกัน

          ใครรักนาย ไอหน้าหนู ! “ อูฮยอนลุกขึ้นยืนพร้อมกับคว้าจานข้าวของตัวเองไว้ในมือ ไม่นงไม่นั่งมันแล้ว

          ที่รักจะไปไหน ?! “

          ยุ่งไรด้วย ไปเถอะซองยอลแถวนี้หมามันเยอะ ! “ อูฮยอนกระแทกเสียงใส่ซองกยูในประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินสะบัดก้นออกไปจากโต๊ะทันที โดยที่ไม่สนใจสายตาวิงวอนของซองกยูที่มองตามตาละห้อย ซองยอลส่งยิ้มแห้งๆมาให้ซองกยูโฮวอนและดงอูก่อนจะขอตัวเดินตามเพื่อนตัวเล็กไป

          ไอโฮวอนแถวนี้มีหมาด้วยหรอวะ ซองกยูเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับส่งสายตามองไปรอบๆโรงอาหาร ไหนวะหมาไม่เห็นมีหรือหวานใจของเขาตาฝาดกันนะ สงสัยต้องซื้อสกิตเพียวเด้สักยี่สิบกล่องให้กินก่อนนอนซะแล้วเป็นห่วงจริงๆ

          เขาว่ามึงนั้นแหละไอฟายยย

          มึงหมั่นไส้กูใช่ไหมถึงมาลงกับกู อูฮยอนรักกูจะตายเขาจะมาว่ากูทำไม

          ชอบเขาแล้วทำไมไม่บอกเขาไปล่ะ ประโยคคำถามของเพื่อนตัวเล็กเรียกความสนใจจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆได้เป็นอย่างดี

          บอกได้จริงหรอ ! “ โฮวอนหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆกาย พร้อมกับถามคำถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง ซองกยูที่เห็นเพื่อนทำท่าทางแบบนั้นก็ลอบขำออกมาเบาๆ

          ดงอูถามกูไม่ได้ถามมึง ทำไมมึงต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย

          หุบปากไปเลยมึงอ่ะ

          เอ้ากูผิดอะไร

 

l ตกเย็นหลังเลิกเรียน l

 

ซองกยูเก็บของใส่กระเป๋าของตัวเองอย่างอารมณ์ดี เลิกเรียนแล้วต้องทำเนียนขอไปส่งอูฮยอนที่บ้านให้ได้ถึงจะโดนอีกคนปฏิเสธมาตลอดหกปีก็เถอะ มันต้องมีสักวันแหละที่เขากับคนตัวเล็กต้องได้กัน .. ได้เป็นคนรักของกันและกันไง ซองกยูลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่กำลังเก็บของของตัวเองใส่กระเป๋านักเรียนอย่างขมักเขม้น

 

 นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเรียนของคนตัวเล็กสองสามทีเพื่อเรียกความสนใจของอีกคน อูฮยอนเงยหน้าขึ้นมามอง พอได้เห็นว่าเป็นซองกยูก็รีบชักสีหน้าไม่พอใจใส่ทันที จะมากวนอะไรเขาอีก กวนมาตั้งหกปีแล้วไม่เบื่อบ้างหรอ ใช่เขาโดนคนตรงหน้านี้ตามตื้อมาเกือบหกปีกว่าแล้ว ถ้าถามว่าไม่เบื่อหรอไม่รำคาญบ้างหรอ ก็คงตอบได้ว่าเบื่อแต่ไม่ได้รำคาญอะไรมากมาย เบื่อตรงที่คนตรงหน้าชอบกวนประสาทเขานี่แหละ ถ้าอีกคนพูดจาดีๆทำตัวดีๆกับเขา เขาก็คงจะเก็บไปพิจารณาอยู่หรอก แต่นี้กลับตรงกันข้ามเลย ชอบพูดจากวนประสาท อยากจะชกให้หน้าหงายอยู่เหมือนกันแต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะสวนกลับมา

 

          มีอะไร ? “

          กลับบ้านยังไง

          ที่บ้านส่งฮอมารับ มีอะไรจะถามอีกไหม อูฮยอนสะพายกระเป๋านักเรียนไว้ที่หลังก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้ พร้อมกับยืนประจันหน้ากับซองกยู

          ฮอลงจอดที่ไหน จะได้เดินไปส่ง : )

          ไม่ต้องมายุ่ง ! ถอยไปเลย อูฮยอนดันตัวอีกคนให้หลบไปให้พ้นทาง แล้วเดินออกจากห้องเรียนทันที ซองกยูที่เห็นอีกคนกำลังเดินจากไปก็รีบวิ่งเข้าไปคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงเข้าหาตัวแรงๆ นั่นทำให้คนตัวเล็กหันหน้ามากระแทกเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง

          โอ้ยย ! เจ็บนะเว้ยไอบ้าแปะเล่นบ้าอะไรเนี่ย !! “ ร่างบางตะโกนใส่อีกคน ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบเข้าที่ศีรษะของตนเองเบาๆ นี่อกหรืออะไรทำไมแข็ง นึกว่ามีแต่ไขมันสะอีก

          เจ็บเหมือนกันเนี่ยย กระแทกเข้ามาได้หัวนมช้ำไปหมดแล้วมั้ง

          ใครใช้ให้นายเล่นอะไรแบบนี้ล่ะ สมควรแล้วไอบ้า

          ให้ไปส่งป่าว หล่อ สปอร์ต ใจดี มีรถขับ แต่ไม่มีตังค์กินข้าว เอาไงจะให้ไปส่งไหม ซองกยูควงกุญแจรถหรูในมือโชว์ ใครๆก็อยากจะนั่งรถไปกับเขาทั้งนั่น ไม่เว้นแม้แต่ยามที่เฝ้าหน้าประตูบ้าน อูฮยอนกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธอีกคนไปแต่ก็มีเสียงนึงขัดขึ้นมาก่อน

          ฮยองพ่อบอกให้รีบกลับบ้าน ฝนมันจะตกแล้ว มยองซูยืนเกาะขอบประตูห้องเรียนของพี่ชายตัวเอง พร้อมกับทำตาปริบๆ รีบกลับบ้านก็ดีจะได้รีบไปเล่นเกมด้วย มยองซูเบนสายตาไปทั่วห้องเรียนแต่ก็ต้องมาสะดุดเข้ากับผู้ชายหน้าหวานราวกับผู้หญิงที่กำลังนั่งจดอะไรไม่รู้ใส่สมุด เหมือนดั่งต้องมนต์เข้าให้ มยองซูค่อยๆก้าวขาเข้าไปในห้องเรียนอย่างช้าๆ ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะเรียนของซองยอล

          น้องนายมาตามแล้ว นายก็กลับบ้านกับน้องไปแล้วกัน อูฮยอนหันมาบอกลาซองยอลก่อนจะรีบวิ่งออกจากประตูห้องเรียนไป ซองกยูหันไปมองน้องชายตัวเองอย่างขัดใจ มึงมาผิดเวลาอ่ะมยองซู

          ฮยองชื่อไรครับ ซองยอลเงยหน้าขึ้นมามองมยองซูอย่างสงสัย เด็กนี่คุยกับเราหรือเปล่านะ ซองยอลหันไปมองรอบๆตัว ผมถามฮยองนั่นแหละชื่ออะไร มยองซูจับสายกระเป๋าสะพายทั้งสองข้างแน่น เขาคิดว่ารุ่นพี่ที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ช่างน่ารักเสียจริงๆ สงสัยต้องขึ้นมาหาซองกยูฮยองบ่อยๆซะแล้ว

          ฮยองชื่อซ ..

          กลับบ้านไอแสบ ไหนบอกว่าพ่อให้รีบกลับไง ซองกยูเดินเข้ามาล๊อคคอน้องชายของตนเองไว้แล้วรีบลากออกจากห้องเรียนทันที ไอโฮวอนดงอูกูกลับก่อนนะ มีอะไรก็ทักมา ซองกยูหันไปโบกมือให้เพื่อนสนิททั้งคู่แล้วใช้แรงทั้งหมดลากน้องชายตัวแสบให้เดินตามเขามา

          โหยฮยองอะไรวะ ลากออกมาไม่รู้จักเวล่ำเวลา มยองซูดึงแขนของซองกยูออกจากคอของตนเอง แล้วหันมาโวยวายใส่ อารมณ์เสียเลยนะเนี่ยชื่อยังไม่ทันได้รู้ ที่อยู่ยังไม่ทันได้ถาม

          มึงอ่ะขัดไม่รู้จักเวลา เดี๋ยวกูจะฟ้องพ่อว่ามึงแอบเล่นเกมดึกๆดื่นๆไม่ยอมนอน

          ไรวะฮยองเรื่องแค่นี้เอง ฮยองอย่าฟ้องพ่อเลยนะเดี๋ยววันหลังนั่งรถเมล์กลับบ้านให้ ฮยองอยากจะไปส่งใครก็ไปส่งเลยดีไหม มยองซูยกมือขึ้นมาถูๆกันเป็นเชิงขอร้อง ขอความเมตตาจากพี่ชาย ถ้าพ่อรู้ว่าเขาเอาแต่เล่นเกมไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนแบบนี้โดนไล่ให้ไปเรียนพิเศษแน่ๆ คนยิ่งไม่ชอบเรียนอยู่

          ทำไมกูต้องทำตามที่มึงขอด้วย ซองกยูถามมยองซูกลับอย่างกวนๆ ความจริงเขาจะรีบตอบโอเคตกลงในทันทีที่ไอแสบมันพูดจบแล้ว แต่ติดที่ว่ามันน่าหมั่นไส้ก็เลยต้องแกล้งมันสักหน่อย

          ถ้าฮยองไม่ยอมทำตามที่ผมขอ ผมก็จะฟ้องพ่อเหมือนกันที่ฮยองแอบขับรถออกจากบ้านไปตอนตีสองของวันพฤหัส ผมรู้นะว่าฮยองออกไปไหนมา อย่าให้ผมต้องพูด มยองซูพูดข่มพี่ชายของตนเองอย่างถือไพ่เหนือกว่า รู้งี้เอามาขู่ตั้งแต่แรกก็ดีไม่ต้องยืนขอร้องให้เสียเวลา

          มึงพูดแล้วนะว่าจะนั่งรถเมล์กลับ

          จะนั่งรถเมล์กลับดีไหมน้า ..

          ไอมยอง ! ถ้ามึงยังกวนไม่เลิกกูจะไม่บอกข้อมูลของเพื่อนร่วมห้องที่มึงเดินไปถามชื่อเขาแน่

          เห้ยฮยองตกลงๆ เดี๋ยวนั่งรถเมล์กลับบ้านให้สักอาทิตย์เลย

          สัญญาก่อนว่ามึงจะนั่งรถเมล์กลับบ้าน แล้วก็ห้ามบอกพ่อด้วย ซองกยูยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าของน้องชายตัวเองเพื่อทำพันธสัญญา มยองซูยื่นนิ้วก้อยเข้ามาเกี่ยว

          ฮยองก็ห้ามบอกพ่อเรื่องเล่นเกมด้วย แล้วฮยองก็ต้องบอกข้อมูลของฮยองคนที่น่ารักๆคนนั้นให้ผมด้วย

          คอล / คอล  




Talk : -..- สวัสดีค่ะรีดเดอร์ที่น่ารักทุกกกคนนน วันนี้เค้าก็กลับมากับฟิคเรื่องใหม่ของ คุณคิมกับน้องนัมอีกล้าววว ก็ยังคงเป็นฟิคกากๆเหมือนเดิมเน้นกากเน้นเกรียนกันไป ฟิคของเค้าก็ยังคงมีคุณหมีโฮวอนที่น่ารักเช่นเคย ไม่ว่าจะเปิดฟิคอีกกี่เรื่องก็จะยังคงมีคุณโฮวอนในทุกๆเรื่องไป ฮิฮิ คุณโฮวอนหนีเค้าไม่พ้นหรอก แฮร่ๆ อยากให้ทุกๆคนในอินฟินิทและคุณหมีโฮวอนมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย และมีผลงานดีๆออกมาให้เราได้เชยชมเสมอๆน้า อินสปิริทคนดีอย่าเศร้าเลยนะ เพราะถ้าแฟนคลับเศร้า ศิลปินก็คงเศร้าไม่แพ้กัน มาคอยซับพอร์ตอินฟินิทและคุณโฮวอนกันต่อไปเรื่อยๆด้วยกันเถอะเนาะ ร๊ากกน้า รักทั้งศิลปินและแฟนคลับเลย เค้ารักด้อมนี้มากๆ มาอยู่ด้วยกันไปอีกสิบปียี่สิบปีเลยนะ เยิฟๆ ขอโทษนะคะที่บ่นยาวไปหน่อย ช่วงนี้ฝนตกบ่อยรีดเดอร์ทุกคนอย่าลืมดูแลสุขภาพของตัวเองด้วยนะคะ ด้วยรักและห่วงใยจากใครคนหนึ่ง : )

✄THE ORA



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #15 meaw meaw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 17:45
    อร๊ายยย แค่ตอนแรกก็สนุกแล้วอ่ะ
    พี่กยูสู้ๆนะ น้อวแกลียดแสดงว่าน้องรักแหล่ะ

    พี่น้องคิมเจ้าเล่ห์ทั้งคู่เลยอ่ะ
    #15
    0
  2. #9 Blacklistza Pukky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 00:21
    งื้ออออ ขอบคุณนะคะที่ยังเเต่งให้อ่าน
    เป็นฟิคที่ฮีลเราได้ดีในสถานการณ์เเบบนี้เลย 
    อ่านไปหลุดขำไปอ่ะ555
    #9
    0
  3. #3 sira1997 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:44
    สู้ๆค่ะ alwayinfinit7
    #3
    0
  4. #2 RabbitJJong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:28
    เย่ มาแล้ววว
    ใช่ค่ะ ชีวิตเราต้องดำเนินกันต่อไป
    ไม่ว่ายังไงทั้ง7คนก็คือคนที่เรารักเสมอ:)
    #2
    0