[SJ]Would you marry me? แต่งงานกันนะ {YeRyeo,KyuMin etc.}

ตอนที่ 8 : PART 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 พ.ค. 55

 Part 6

 

                เช้าวันหยุดที่แสนสดใสหลายคนคงนอนเต็มอิ่มให้หายเหนื่อยล้าจากการทำงานหรือเรียนมาทั้งอาทิตย์ ร่างสูงเป็นอีกหนึ่งคนที่นอนหลับอุตุอยู่ในคอนโดหรูสูงลิบลิ่ว ใบหน้าคมคายฝังไปกับหมอนใบนุ่มบนเตียงนอนหลังใหญ่ ร่างสูงถูกผ้าห่มพันจนเป็นดักแด้ แต่แล้วฝันหวานๆก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงโทรสับที่แผดลั่นห้อง

            “ฮี้มมมมมม...”

            “นี่!! ไอ้เย่ลุกมาเปิดประตูห้องให้หน่อยดิวะ กูรู้มึงอยู่ที่คอนโด” ซีวอนโทรหาเยซองหลังจากที่กดออดเรียกคนในห้องแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าไอ้เจ้าของห้องจะออกมาเปิด กดจนออดจะพังอยู่แล้วมันยังไม่ตื่นอีก

            “แล้วมึงมาทำไมแต่เช้าเนี่ยคนจะนอน รออยู่หน้าห้องนั่นแหล่ะ ขอนอนก่อน ติ๊ด” แล้วคนแก้มป่องก็หายตัวไปสู่โลกความฝันอีกรอบ ปล่อยให้เพื่อนหน้าหล่อรออยู่หน้าห้องอย่างเดียวดาย

            “ไงไอ้วอน เย่มันยังไม่ตื่นใช่มั้ย กูบอกแล้วไงล่ะไม่เชื่อจะรีบมาทำไม” คยูฮยอนที่เดินมาถึงห้องเยซองร้องบอกเพื่อน ปากก็หาวหวอดๆ จนแมลงวันบินเข้าไปตายหลายตัวแล้ว

            “งั้นไปหาอะไรกินกันก่อนก็ได้ ปะเหอะไอ้บอม” เมื่อเห็นว่าอีกนานกว่าเยซองจะตื่นซีวอนเลยชวนอีกคนที่มาพร้อมกันแต่ทำตัวเหมือนไม่อยู่ตรงนี้ถ้าไม่มีใครเอ่ยชื่อ

            “อืม ก็ดี” ตอบสั้นๆ แล้วพากันเดินออกไป

 

 

            นาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ จนถึง เก้าโมงกว่าซึ่งก็ได้เวลาที่คนนอนหลับสนิทลุกขึ้นจากที่นอนแล้วไปทำภารกิจส่วนตัว

            ออดดดดดดดดด

           

            “มาทำไมแต่เช้าเนี่ย” เยซองเอ่ยทักเพื่อน ก่อนจะเปิดประตูกว้างให้เข้ามาในห้อง

                “มาเค้นข้อสงสัย”

            “มึงสงสัยอะไรไอ้วอน” เยซองหรี่ตาถามอย่างไม่ไว้วางใจเท่าไร

            “ก็จะไม่ให้พวกกูสงสัยได้ไง ในเมื่อคุณชายคิมจงอุนผู้ที่ไม่เคยคบใครจริงๆจังๆ ควงคนนู้นคนนี้ที แต่ดันมาสนใจคนตัวเล็กอย่างน้องรยออุคแถมมีจับมือแล้วยังพาไปส่งบ้าน มันหมายความว่าไง” คยูฮยอนแจกแจงรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

            “ก็ไม่ยังไงคนเรามันก็ต้องมี คนที่ใช่ คนนึงของชีวิตแล้วกูก็คิดว่าคนๆ นั้นอาจจะเป็นคนตัวเล็กนี่ก็ได้”

            “จริงจัง? คิบอมเอ่ยถามญาติผู้พี่

            “อืม คิบอมนายก็น่าจะรู้นะว่าพ่อชั้นจะให้ไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ การที่ชั้นเจอคนที่ใช่มันอาจจะทำให้ชั้นไม่ต้องแต่งงานกับคนที่พ่อหามาให้ก็ได้ แต่ถึงยังไงชั้นก็ไม่ยอมแต่งอยู่แล้ว” เยซองบอกให้เพื่อนรู้รวมทั้งการจับแต่งงานของพวกผู้ใหญ่ แต่ละคนจึงตาโตอย่างตกใจ

            “จริงดิ นี่พ่อมึงจะจับแต่งงานหรอวะ” ซีวอนย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ

            “เออดิ ใครก็ไม่รู้น่าตากูก็ไม่เคยเห็นชื่อกูยังไม่รู้เลย” เยซองส่ายหัวกับความคิดของผู้ใหญ่

            “แล้วมึงโดนด้วยปะไอ้บอม” คยูฮยอนหันมาถามญาติผู้น้องของเพื่อน

            “ยังอ่ะ พ่อแม่ยังไม่ใจร้ายกับกูขนาดนั้น”

 

            หลังจากหายสงสัยกันแล้ว 4 หนุ่ม ก็คลุกตัวกันอยู่ในห้องหาอะไรทำกันจนหมดวัน

 

…………………………..

 

          อีกด้านหนึ่งภายในบ้านหลังงามของตระกูลคิมมีร่างเล็กๆ กำลังง่วนอยู่กับการทำขนมภายในห้องครัวที่มีอุปกรณ์เอื้ออำนวยอย่างครบครัน

            ร่างเล็กๆ ของรยออุคที่มีแป้งเลอะหน้าน้อยๆ ดูน่ารัก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องมาทำคุกกี้น่าตาน่าทานในตอนนี้

 

            หวัดดีฮะพี่เยซอง ร่างเล็กรับโทรศัพท์เสียงใส

ทำอะไรอยู่ครับอุคกี้

ออ ดูทีวีอยู่ฮะ พี่เยซองมีอะไรหรือป่าวฮะ

อืมมม ก็มีอยู่นะแต่ไม่ใช่วันนี้อ่ะร่างสูงทำเสียงเหมือนคิดนิดนึงแล้วตอบกลับมาให้คนตัวเล็กสงสัยเล่นๆ

เอ๋? ร่างเล็กเอียงคออย่างสงสัย

พรุ่งนี้ว่างมั้ยครับ

ก็ว่างนะฮะ ทำไมหรอฮะ

งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับที่บ้านนะ

จะไปไหนหรอฮะ

ไม่บอก แค่นี้ก่อนนะแล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับตัวเล็ก ติ๊ด ร่างสูงวางก่อนโดยไม่รอให้คนตัวเล็กเอ่ยอะไรได้อีก


 

“พี่เยซองจะพาไปไหนน้า อยากรู้จัง อ่า เสร็จแล้วหวังว่าพี่เยซองคงชอบนะ” ร่างเล็กยิ้มกับคุกกี้ช็อคโกแลตที่บรรจุลงกล่องอย่างสวยงาม

“ยิ้มอะไรเอ่ยอุคกี้ เอ๊ะ..ทำคุกกี้หรอ จะเอาไปให้เจ้ามินนี่ชิมล่ะซิ” คุณแม่คนสวยเดินเข้ามาภายในครัวแล้วเห็นลูกชายตัวเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับกล่องคุกกี้

“เอ่อ ป่าวฮะคุณแม่ คือ...อุคกี้ทำให้คนที่อุคกี้แอบรักมานานแล้วน่ะฮะ” ร่างบางตอบเสียงอ่อยกลัวคุณแม่จะว่า แต่อย่างเขาคงโกหกไม่ได้ยังไงซะก็คงโดนจับได้อยู่ดี

“หืม?? ลูกมีคนที่แอบรักด้วยหรอไม่บอกคุณแม่เลยนะ” คุณแม่คนสวยทำหน้าแซวลูกชายตัวน้อย

“คุณแม่อ่ะ >//<” ร่างบางทำท่าเขินๆ

“ใครกันน้า เป็นผู้โชคดีคนนั้น ถ้าคุณพ่อรู้คงทำตัวเป็นจงอางหวงไข่แน่เลย คิคิ” พูดแล้วก็นึกไปถึงคนเป็นพ่อที่หวงลูกนักหนา นี่ถ้ารู้ว่าลูกตัวน้อยๆ ไปชอบใครเข้าคงอยู่บ้านเฝ้าลูกไม่ยอมไปทำงานเป็นแน่

 

……………………………

 

          แล้ววันอาทิตย์ก็ได้มาถึงร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มหนาค่อยๆ ลืมตาขึ้น หันไปดูนาฬิกาที่ตอนนี้เข็มยาวชี้เลขห้าเข็มสั้นชี้เลขหก ร่างเล็กยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ที่วันนี้ตื่นเช้ากว่าวันอื่นคงเป็นเพราะตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวกับร่างสูง

            ร่างบางทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยๆ อยู่ภายในห้อง จนเวลาเลยมาถึง แปดโมงกว่าๆ จึงลงไปข้างล่างเพื่อทานอาหารเช้า

            “ลงมาแล้วหรอลูก” คุณแม่คนสวยยิ้มหวานให้ลูกน้อย

            “ฮะ แล้วคุณพ่อล่ะฮะ” ร่างเล็กถามไปเมื่อไม่เห็นคนที่หน้าเหมือนบิดาอยู่แถวนี้

            “ออ ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วแหล่ะ เห็นว่าช่วงนี้ยุ่งๆ เหมือนเตรียมจะทำอะไรกันอยู่” คุณแม่บอกกับลูกรักที่นั่งบนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว

            มื้อเช้าดำเนินไปพร้อมกับเสียงพูดคุยของแม่ลูก ที่สรรหาเรื่องมาเล่าสู่กันฟังได้ตลอดเวลา

 

            “คุณหนูคะ มีคนมาหาค่ะจะให้เชิญเข้ามาเลยหรือป่าวคะ?” ป้าแม่บ้านเดินมารายงานเมื่อมีแขกมาหาคุณหนูของบ้านตั้งแต่เช้า

            “ออ เชิญเข้ามาได้เลยฮะ” ร่างเล็กส่งยิ้มแล้วตอบแม่บ้านไป

            “สวัสดีครับคุณน้า” ร่างสูงเดินเข้ามายังโต๊ะอาหารที่มีร่างเล็กและผู้ใหญ่คนสวยอีกหนึ่งคนที่คาดว่าคงเป็นมารดาของร่างบาง

            “สวัสดีจ่ะ เพื่อนอุคกี้หรอ ทานข้าวมาหรือยังมาทานข้าวก่อนมา” คุณแม่คนสวยทักทายก่อนให้มาร่วมโต๊ะด้วย

            “ขอบคุณครับ” ร่างสูงส่งยิ้มให้อย่างนอบน้อม อย่างน้อยคุณแม่ก็ไม่ดุ

            “พี่เยซองมาเช้าจังเลย นี่คุณแม่ของอุคกี้นะ คุณแม่ฮะนี่พี่เยซองฮะ” ร่างบางเอ่ยทักร่างสูงแล้วแนะนำคุณแม่ของตัวเอง ก่อนจะแนะนำร่างสูงให้คุณแม่รู้จัก

            “ออ จ่ะทานเต็มที่เลยนะ” คุณแม่ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร

            “ขอบคุณครับ ^_^

          “คุณแม่ฮะเดี๋ยวอุคกี้ออกไปข้างนอกกับพี่เยซองนะฮะ” ร่างเล็กที่เห็นว่าคุณแม่ไม่ว่าอะไรร่างสูงจึงขอออกไปเที่ยว

            “หรอจ๊ะ น้าฝากเจ้าตัวเล็กนี่ด้วยนะ” คุณแม่พยักหน้าอนุญาตพร้อมฝากฝังลูกน้อยกับร่างสูงเสร็จสรรพ

            “ครับคุณน้าเดี๋ยวผมดูแลให้อย่างดีเลยครับ” ร่างสูงรับคำอย่างหนักแน่น

            “งั้นอุคกี้ไปแล้วนะฮะคุณแม่” ร่างเล็กบอกลาแล้วเดินไปหอมแก้มคุณแม่ฟอดใหญ่
            "คนนี้หรอ น่าสนใจนะ เอ...ทำไมเหมือนเคยเห็นมาก่อนนะ" คุณแม่เอ่ยเบาๆ เมื่อลูกน้อยเดินออกไปกับร่างสูงแล้ว

 

            สองร่างเดินเคียงกันไปยังรถยนต์สีดำคันหรูติดฟิล์มสีดำทึบ ร่างสูงเปิดประตูให้กับร่างเล็กได้เข้าไป แล้วจึงเดินไปฝั่งคนขับประจำที่ของตน

            “พี่เยซองจะพาอุคกี้ไปไหนหรอฮะ” เมื่อรถยนต์ถูกขับไปซักพักร่างเล็กจึงเอ่ยถามขึ้น

            “อืมมมม ถ้าภาษาทั่วไปเขาเรียกว่าไปเดท ^_^

          “พี่เยซองอ่ะ ^////^

 

…………………………….

 

 

          ภายในห้องนอนโทนสีแดงยังคงมีร่างบางนอนทอดกายอยู่บนเตียงสีแดงเพลิงอย่างสุขอุรา

            ปัง

            “นี่!!!! ซินตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ ตะวันจะตรงหัวอยู่แล้วทำไมยังนอนอีกเนี่ย วันนี้เราต้องไปทำโปรเจคกันนะ” อีทึกเข้ามาในห้องคนสวยอย่างถือวิสาสะเพราะมีกุญแจสำรองอยู่ เมื่อเห็นสภาพเพื่อนรักก็โวยวายไม่หยุดทั้งๆที่บอกไว้แล้วแท้ๆ

            อีทึกและฮีซอลพักอยู่ที่หอพักเดียวกันใกล้ๆ มหาลัย แต่อยู่คนละห้องกันเพื่อความเป็นส่วนตัว ทั้งสองนั้นไปมาหาสู่กันทุกวันเดี๋ยวฮีซอลไปหาอีทึก เดี๋ยวอีทึกมาหาฮีซอลอย่างเช่นวันนี้

            “อืมมมมม ทึกกี้ขอนออนต่ออีก 10 นาทีนะ”

            “ไม่ได้!!! จะลุกไม่ลุก ถ้าไม่ลุกชั้นจะไม่ใส่ชื่อนายในโปรเจคนะ” คำขู่ที่ทำให้คนงัวเงียลุกพรวดตาโต

            “ทึกกี้อ่ะ รู้มั้ยการนอนไม่เพียงพอจะทำให้สมองไม่ปลอดโปร่งแถมหน้าตาก็จะไม่สดใสขอบตาคล้ำอีกด้วยนะ” ฮีซอลบรรยายสรรพคุณการนอนให้เพื่อนคนสวยฟังยาวเหยียด

            “ไม่ต้องมาแถ ปกตินายนอนสี่ทุ่มทุกวันนี่มันจะเที่ยงอยู่แล้ว นายนอนมา 14 ชั่วโมงแล้ว นี่หรอนอนน้อยของนาย ไปอาบน้ำเลย” ฮีซอลยู่หน้าทันทีที่เพื่อนรู้ทัน

            “ทึกกี้อ่ะ”

            “เดี๋ยวนี้!!!!

       “คร้าบบบบบบบ”

            “ห้ามแอบหลับในห้องน้ำด้วย ให้เวลา 10 นาที”

            “ฮือออ ทึกกี้ใจร้าย” คนสวยได้แต่ร้องแง่วๆ ใส่เพื่อน

 

 

            กว่าทั้งสองจะพากันออกมาจากห้องได้ก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่าๆ ตอนนี้ทั้งสองมาปรากฏตัวอยู่บนห้างดัง เพื่อมาหาซื้ออุปกรณ์ไปทำโปรเจค สองร่างเดินหาร้านนู้นออกร้านนี้ถือของพะรุงพะรังแลดูวุ่นวาย

            “ซินว่าของครบแล้วหรือยังอ่ะ”

            “อืม น่าจะครบแล้วนะ เดี๋ยวดูลิสต์ก่อน” ว่าแล้วก็หยิบโพยที่จดยาวเป็นหางว่าวขึ้นมาดู

            “อ้อ ขาดอีกอย่างเดียวก็ครบแล้ว”

            “หรอ งั้นรีบไปเหอะเดี๋ยวจะเย็นซะก่อน” คนตาสวยรีบเร่งเพื่อนก่อนที่จะเย็นไปมากกว่านี้

 

            ภายในห้างเดียวกันมีสองร่างแกร่งกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ มองสิ่งรอบข้างไปเรื่อยๆ

            กึก

            “O_O ไอ้วอนเห็นอย่างที่พี่เห็นป๊ะ” คังอินสะกิดซีวอนยิกๆ

            “ชัดเลยพี่ ฟ้ากำหนดมาจริงๆ หึหึ” ซีวอนยกยิ้มอย่างถูกใจแล้วพากันเดินไปหาร่างบางทั้งสอง

 

            “อ้าว พี่อีทึกพี่ฮีซอลสวัสดีครับ มาซื้ออะไรครับเนี่ยเยอะแยะเชียว” ซีวอนปรี่เข้าไปทักทายอย่างสุภาพ

            “ออ พวกพี่มาซื้ออุปกรณ์ไปทำโปรเจคนะซีวอน” แน่นอนว่าตอบดีขนาดนี้คงไม่ใช่คนสวยนามฮีซอลที่ยืนจิกตาจนลูกตาจะถลนอยู่แล้ว

            “งั้นเดี๋ยวผมช่วยถือนะครับนางฟ้า” คังอินแย่งของในมือเล็กๆ ของอีทึกมาจนหมด

            “ไม่เป็นไรก็ได้นะ เดี๋ยวพวกเราก็จะกลับกันแล้ว” อีทึกเอ่ยอย่างเกรงใจ

            “หรอครับ นี่ก็เย็นแล้วอยู่ทานข้าวกันก่อนมั้ยครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง” ซีวอนที่ยังไม่อยากให้คนสวยกลับเท่าไรเลยเอ่ยชวน

            “นายจะเลี้ยงหรอไปซิ หิวพอดีเลย” ฮีซอลตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด

            “หืม?? เอ่อ ครับ งั้นไปกันเลยเนอะ” ร่างสูงทั้งสองออกจะงงนิดหน่อยที่ฮีซอลตอบตกลงแทนที่จะปฏิเสธ

            “ออ ไม่ต้องงงกันหรอกซินเค้าถือคติว่า สวย หยิ่งแบบผู้ดี เจอของฟรีคิมฮีไม่มีปฏิเสธ อ่ะ” อีทึกอธิบายเมื่อเห็นใบหน้าที่บ่งบอกว่างง

            ทั้งสี่พากันไปที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนสั่งอาหารมากมายจนเกรงว่าจะทานกันไม่หมด บรรดาอาหารน่าทานมากมายที่ทยอยมาเสิร์ฟเรื่อยๆ นี้เป็นฝีมือการสั่งแบบแร๊ปของคิมฮีซอลทั้งนั้น

            “ทำไม? ก็นายเลี้ยงชั้นก็สั่งให้เต็มที่จะได้ไม่เสียน้ำใจนายที่อุตส่าห์เลี้ยงใช่ม๊ะ” แล้วแม่นางก็ก้มหัวรับประทานอาหารเย็นต่อไป ท่ามกลางเสียงพูดคุยเจี้อยแจ้วไปเรื่อยๆ จนมื้อเย็นที่แสนอร่อยทางปากสำหรับฮีซอล และอร่อยทางสายตาสำหรับ 2 ร่างแกร่งจบลงด้วยความสุข

 

………………………………….

 

          อ่ามาอัพแล้ว อัพช้ามากอ่ะตอนนี้รู้ตัวขอโทษด้วยนะคร้า แห่ะๆ ช่วงนี้มีเรียนเลยไม่ค่อยมีเวลาเท่าไร จะหาเวลามาต่อบ่อยๆ นะจ๊ะ ^O^

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #23 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 23:15
    จัดเต็มเลยเจ๊ๆๆๆๆ
    #23
    0
  2. #22 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 23:05
    เจ๊ฮีซอลอิ่มแปร๊เลยๆๆๆ
    #22
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(