[SJ]Would you marry me? แต่งงานกันนะ {YeRyeo,KyuMin etc.}

ตอนที่ 7 : PART 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 พ.ค. 55

 Part 5

 

 

                หลังจากที่ออกมาจากร้านอาหาร แล้วได้รับหน้าที่มาส่งร่างอวบข้างๆ คยูฮยอนก็ขับรถไปยิ้มไปจนจะกลายเป็นคนบ้าอยู่แล้ว ส่งผลให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ระแวง

            “บ้าหรือป่าวยิ้มอยู่ได้” ซองมินพึมพำเบาๆ แต่ก็ไม่พ้นหูหมาป่าไปได้ ร่างสูงเลยหาเรื่องแกล้งซะเลย

            “หึหึ หึหึ” เสียงหัวเราะรอดไรฟันดังออกมาอย่างสยองๆ ร่างอวบเริ่มไม่แน่ใจว่าคนขับมันปกติ คิดไปต่างๆ นาๆ ภายใต้ใบหน้าที่เรียบ

            ถ้าเกิดอยู่มันจอดรถแล้วเอามีดมาแทงจะหนีทางไหนดีเนี่ย แล้วถ้าเกิดมันวิตกจริตขับรถนอกเส้นทางไม่ไปส่งที่บ้านจะทำไงดี ใบหน้าเรียบเฉยคิดไม่ตก ไรเหงื่อน้อยๆเริ่มผุดขึ้นมา ให้ร่างสูงสังเกตเห็น และเหมือนจะรู้ความคิดร่างอวบ จึงแกล้งเปลี่ยนเส้นทางให้กังวลเล่นๆ

            “นี่นายบ้านชั้นไม่ได้เลี้ยวตรงนี้นะ” ร่างอวบเริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรถเลี้ยวออกนอนเส้นทาง

            “ก็อยากเลี้ยวตรงนี้ ทำไม เป็นอะไรหรือป่าวเหงื่อออกนะ” ร่างสูงแกล้งกวนประสาทเล่นๆ

            “ป่าว อากาศมันร้อน” แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ ทั้งที่แอร์มันเย็นจนสั่นอยู่แล้ว

            “หรองั้นเดี๋ยวลดอุณหภูมิให้ละกัน” ร่างสูงจัดการเร่งแอร์ให้หนาวขึ้นยิ่งกว่าเก่า

            “แล้วนายจะพาชั้นไปไหน นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านชั้นนะ” ซองมินนั่งตัวเกร็งขึ้นเรื่อยๆ

            “แล้วใครว่าพี่จะไปส่งบ้านเราล่ะ ฮึ้มม น้องซองมิน หึหึ” ร่างสูงที่เห็นซองมินกังวลก็ยิ่งแกล้งเข้าไปอีก

            “แล้วนายจะพาชั้นไปไหน”

            “พูดกับพี่ไม่เพราะเลยนะครับกระต่ายน้อย”

            “คนอย่างนายชั้นไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วยหรอก” ซองมินสะบัดหน้าใส่ สายตามองไปยังข้างทางอย่างไร้จุดหมายถ้านายทำอะไรชั้นนะพ่อจะกัดให้เป็นแผลเลย (ไรเตอร์ : เอิ่มมมม มันน่ากลัวตรงไหนเนี่ยมินนี่ - -*)

          ร่างสูงขับรถไปแอบมองเสี้ยวหน้าอวบอิ่มไปตลอดทาง เปิดเพลงเบาๆ เพื่อไม่ให้เงียบเกินไป จนร่างอวบเผลอหลับไป ชายหนุ่มจอดรถข้างทางปรับแอร์ให้เป็นปกติหยิบเสื้อโค้ตตัวใหญ่มาคลุมให้คนที่นอนหลับทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะถูกพาไปไหน

            “หลับง่ายเกินไปแล้วนะกระต่ายน้อย” คยูฮยอนนั่งมองด้วยรอยยิ้มราวกับต้องมนต์ ค่อยๆ โน้มตัวประทับรอยจูบกับหน้าผากได้รูป สูดดมความหอมจากร่างน้อยนี้เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆผละออกมา

            “เมื่อไหร่จะเปิดใจรับพี่เข้าไปซักทีนะ พี่จะรอวันนั้นนะกระต่ายน้อยของพี่” ชายหนุ่มขับรถต่อไปเรื่อยๆ นึกถึงเมื่อครั้งแรกที่เจอกับซองมิน

 

 

 

2 เดือนก่อนหน้านั้น

 

            ....ครืดดด.....ครืดดดด...

            “ฮัลโห.....”

“ฮัลโหล มินนี่อยู่ไหนแล้ว วันนี้อาจารย์จะสอบย่อยนะ สายแล้วทำไมยังมาไม่ถึงอีกล่ะ” รยออุครีบบอกเพื่อนรักไปอย่างรีบร้อนกลัวว่าเพื่อนจะมาไม่ทัน

“ใกล้จะถึงตึกคณะแล้วอุคกี้ นาฬิกาปลุกมันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันไม่ยอมปลุกเลยสายแบบนี้อ่ะ แค่นี้ก่อนนะพูดไปด้วยแล้วเหนื่อย ติ๊ด” ซองมินกึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยขาสั้นๆ แถมยังคุยไปด้วยทำให้เหนื่อยเข้าไปอีกจึงวางสายไปก่อน

ปึก..

“อ้ะ ขอโทษครับผมรีบไปหน่อย” ซองมินรีบขอโทษก่อนจะรีบเดินไป แต่ถูกดึงตัวไว้ก่อน

“นี่ เดินชนแล้วขอโทษแค่นี้หรอ ง่ายไปหรือป่าว คยูคะดูเด็กนี่ซิไม่มีมารยาทเลย” หญิงสาวพูดเสียงออดอ้อนกับร่างสูง

“ก็เขาขอโทษแล้วนี่ครับ จะให้เขาทำอะไรล่ะ” ชายหนุ่มตอบกลับไปอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันไปมองร่างอวบที่ตอนนี้ดูจะรีบร้อนมาก ใบหน้าแดงๆที่เกิดจากการวิ่งจนเหนื่อย บวกกับเหงื่อน้อยๆ คนๆ นี้ น่ารักจัง ชายหนุ่มคิดก่อนจะพูดกับคนอวบน่ารักนี่

“ไม่เป็นไรนะครับ ดูน้องรีบๆ อยู่ รีบไปเถอะครับ”

ซองมินไม่สนใจอะไรเท่าไหร่จึงพยักหน้าก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง แต่ก็ยังถูกหญิงสาวดึงไว้อีก ซองมินจึงฟิวส์ขาดทันที

“นี่คุณ ผมขอโทษไปแล้วยังจะเอาอะไรอีก ผมรีบอยู่นะ” ซองมินพูดกับหญิงสาวอย่างเหลืออด

“ขอโทษแล้วชั้นหายมั้ยห๊ะ กล้าขึ้นเสียงกับชั้นเร๊อะ รู้มั้ยว่าชั้นเป็นใคร” หญิงสาวพูดอย่างเอาแต่ใจ

“จะเป็นใครมันก็เรื่องของคุณ ผมรีบผมขอตัว อ้อ ดูแลแฟนคุณให้ดีด้วยนะฮะ อย่าปล่อยให้มาระรานคนอื่นแบบนี้ อย่าหาว่าผมไม่เตือน” ซองมินพูดรวดเดียวจบก่อนรีบวิ่งไปทันที

“กรี๊ดดดดดดดดดด มันเป็นใครกล้ามาว่าคนอย่าง จอง นิโคล คยูคะจัดการให้นิโคลด้วยนะคะ” หญิงสาวกรีดร้องซะหมดความสวยจนคนหันมามองกันหมด

“ก็น้องเค้าขอโทษแล้วคุณจะเอาอะไร ถ้าไม่พอใจก็เรื่องของคุณผมไม่เกี่ยว” ชายหนุ่มบอกอย่างไม่สนในเท่าไรนัก ก่อนเดินจากไปทิ้งให้หญิงสาวกรีดร้องอยู่อย่างนั้น

 

 

“ฮึ่ย เกือบทำไม่ทันแล้วมั้ยล่ะ คอยดูนะถ้าคะแนนออกมาไม่ดีพ่อจะไปเผาบ้านให้มอดเลย คนอะไรเอาแต่ใจชะมัด ขอให้แฟนบอกเลิกไปเลย ย๊ากกก อารมณ์เสีย” ตั้งแต่สอบเสร็จร่างอวบก็บ่นไม่หยุด ร่างน้อยๆของเพื่อนรักจึงได้แต่นั่งนิ่งๆ ไม่กล้าถามอะไรรอให้สถานการณ์ดีกว่านี้ก่อน และเหมือนจะคิดอะไรออกจึงเดินไป แล้วกลับมาด้วยถุงเต็มมือไปหมด

“มินนี่เค้าซื้อขนมมาให้กินก่อนนะจะได้ใจเย็นๆ นี่ๆ มีทั้งพายฟักทอง เค้กฟักทอง คุกกี้ฟักทอง ทาร์ตฟักทอง แล้วก็นี่น้ำฟักทอง” ร่างเล็กบรรยายแต่ละอย่างให้เพื่อนร่างอวบฟัง ทุกอย่างมีส่วนประกอบเป็นฟักทอง วิธีเดียวที่จะทำให้ซองมินลืมทุกอย่างคือฟักทอง

“น่ากินจังเลยอุคกี้ เค้ากินแล้วน้า อ้ำ ง่ำๆๆ” เห็นมั้ยล่ะลืมสนิท บอกแล้วว่าลืมเห็นตาลุกวาวตั้งแต่ได้กลิ่นแล้ว

เมื่อจัดการของตรงหน้าจนเรียบร่างอวบก็อารมณ์ดีสุดๆ เสมือนไม่เคยมีเรื่องให้ขุ่นเคืองใจ รยออุคจึงเรียบๆ เคียงๆ ถามอย่างสงสัย

“มินนี่นาฬิกาปลุกเสียหรอ”

“อื้ม ดีนะที่แม่บ้านเข้ามาปลุกไม่งั้นไม่ทันสอบแน่ๆ เท่านั้นยังไม่พอนะอุคกี้ มาถึง ม. ดันวิ่งไปชนยัยรุ่นพี่เรื่องมาก ขอโทษก็แล้วยังจะเอาอะไรอีกก็ไม่รู้ ออดอ้อนแฟนให้จัดการอยู่นั่นแหล่ะ น่ารำคาญ กว่าจะออกมาได้ นี่ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดนะทำไม่เสร็จแน่ๆ พูดแล้วแค้น ถ้าเจออีกนะจะกัดให้หูหลุดเลย นั่นไง พูดไม่ทันขาดคำตายยากจริงๆ ฮึ เช้าควงอีกคนกลางวันควงอีกคนเจ้าชู้จริงๆ” รยออุคหันไปดูแต่ก็มองไม่เห็นเพราะบรรดาสาวๆทั้งหลายลุกขึ้นชะเง้อคอมองจนจะเป็นยีราฟอยู่แล้ว คนตัวเล็กจึงหันกลับมาคุยกันเพื่อนต่อไป

 

 

“มินนี่ไปนั่งรอคนขับรถที่เดิมกันนะ” รยออุคชวนเพื่อนหลังจากหมดคาบเรียนที่หนักหน่วงของวันนี้

“จะไปส่องพี่เยซองล่ะซิ เค้าขี้เกียจฟังอุคกี้เพ้อ เดี๋ยวว่าจะไปชมรมซักหน่อย”

“อ่า มินนี่อ่ะพูดอะไรก็ไม่รู้ ฝากทักพี่ทึกกี้ด้วยนะ” รยออุคที่โดนเพื่อนแหย่นิดหน่อยแต่ก็ส่งผลให้หน้าแดงรีบเดินหนีไปมุมที่ใช้ ส่อง รุ่นพี่คนดังทันที

“เฮ้อออ อุคกี้เอ๊ยยยย แอบส่องอยู่อย่างนี้พี่เค้าจะรู้มั้ยเนี่ย” ร่างอวบส่ายหน้าน้อยๆ กับความขี้อายของเพื่อนรัก

 

 

สายลมยามบ่ายแก่ๆ พัดเบาสบาย แสงอาทิตย์เตรียมตัวจะลาของฟ้าในอีกไม่กี่ชั่วโมงทอแสงผ่านต้นไม้ใหญ่เกิดเป็นเงาสะท้อนบนสระน้ำระยิบระยับอย่างสวยงาม

ร่างอวบนั่งผ่อนคลายอยู่ริมสระ เปลือกตาบางปิดสนิท สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ปล่อยตัวไปกับธรรมชาติเพื่อคลายเครียดเรื่องที่ไม่สบายใจ ร่างอวบชอบมานั่งตรงนี้คนเดียวยามมีเรื่องที่ทำให้อารมณ์ไม่ดีอย่างเช่นวันนี้

“มานั่งหลับตาตรงนี้เดี๋ยวโดนฉุดไปนะครับ” คยูฮยอนที่โดดเรียนแอบมางีบอยู่ตรงนี้ตั้งแต่บ่ายรู้สึกตัวว่ามีคนเดินมาพอเห็นว่าเป็นรุ่นน้องที่เจอเมื่อเช้า จึงหลบมองอย่างเงียบๆ ซักพักและส่งเสียงมาในที่สุด

ฟึ่บ

ซองมินสะดุ้งลืมตาขึ้นหันซ้ายหันขวาอย่างตกใจ แต่ก็ไม่เห็นใครซักคน

“พี่อยู่นี่ครับ” ชายหนุ่มกระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่ หย่อนตัวนั่งข้างๆ ร่างอวบที่มองอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไร

“สวัสดีอย่างเป็นทางการนะครับ พี่ชื่อ โจว คยูฮยอน นะยินดีที่ได้รู้จักครับ น้องชื่ออะไรเอ่ย” ร่างสูงแนะนำตัวส่งยิ้มแป้นให้ร่างอวบ

“สวัสดี แต่ไม่ยินดีที่จะรู้จักขอตัวครับ” ว่าแล้วก็ลุกพรวดขึ้นทันที แต่ถูกมือหนาจับไว้ก่อน

“ขอตัวแต่อย่าลืมเอาใจไปด้วยนะครับ หรือจะฝากไว้ที่พี่ก่อนดีครับ กระต่ายน้อย”

“อย่ามาทำตัวหื่นแถวนี้ ไอ้หมาป่า ปล่อย!!! ซองมินสลัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วเดินจากไปทันที

“หึหึ ช่างต่างจากคนที่ผ่านๆ มาซะจริงๆ เราคงได้เจอกันบ่อยๆ นะ อีซองมิน” ร่างสูงพูดเบาๆ กันตัวเอง แล้วเดินผิวปากลั้ลลาอย่างอารมณ์ดี

 

…………………………………

 

อีกด้านหนึ่งรถยนต์คันงามขับอย่างไม่เร่งรีบสำหรับเจ้าของรถแต่สำหรับร่างบางที่นั่งมาด้วยนั้นเหลือบเห็นความเร็วที่วิ่งด้วยระยะทาง 190 กิโลเมตรต่อชั่วโมง นี่ไม่รีบใช่มั้ยเนี่ย

“เอ่อ...นี่ๆๆ พี่หน้านิ่ง ขับช้าๆๆ กว่านี้ได้มั้ยอ่ะ แบบ..เอ่อ วิญญานจะตามมาไม่ทันแล้วอ่ะ” ทงเฮกอดเบาะแน่นส่งนิ้วเล็กๆ มาจิ้มๆ ร่างสูง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“หืม?? นี่ขับช้าแล้วนะ ไวไปหรอ ประมาณนี้โอเคมั้ย” ร่างสูงลดความเร็วให้กับร่างบางหันไปถามอย่างใจดี

“ฮะ ดีกว่าตะกี้เยอะเลย” ร่างบางคลายอ้อมแขนจากเบาะ นั่งให้ดูปกติที่สุด แล้วฉีกยิ้มกว้างเป็นการขอบคุณให้ร่างสูง

“อ่อ พี่มีชื่อนะไม่ได้ชื่อว่าหน้านิ่ง” ร่างสูงหยอกร่างบางหน่อยๆ

“แห่ะๆๆ ก็ผมไม่รู้นี่ เห็นพี่ทำหน้านิ่งมาตั้งแต่เห็นอ่ะ” ร่างบางบอกออกไปพร้อมทำหน้าหงอยๆ เหมือนเด็กถูกผู้ใหญ่ดุ

“พี่ชื่อคิมคิบอม”

“อ่อ ผมชื่ออีทงเฮนะฮะ เรียกด๊องก็ได้ ด๊องเรียนอยู่นิเทศนะ พี่คิบอมล่ะ” ร่างบางแนะนำตัวเองอย่างน่ารัก

“บริหารน่ะ” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ตามฉบับ

ระหว่างทางร่างบางสรรหาเรื่องต่างๆ มาพูดคุยเจื้อยแจ้วไปไม่หยุดไม่หย่อน ร่างสูงตอบรับร่างบางแทบทุกคำถาม เรียกว่าวันนี้เป็นวันที่พูดมากที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ร่างบางนั้นไม่ได้ทำให้เขารำคาญแต่อย่างใด ตรงกันข้างกลับดูน่ารัก สดใส ทำให้คิบอมรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ถึงบ้านแล้วพูดไม่หยุดเลยนะ”

“ก็พี่คิบอมไม่พูดอ่ะ ด๊องก็ต้องหาเรื่องมาคุยด้วย ด๊องไม่ชอบอยู่เงียบๆ มันเหงา” ร่างบางตอบไปอย่างที่ตัวเองรู้สึก

“อ่า ด๊องเข้าบ้านแล้วดีกว่า พี่คิบอมรำคาญด๊องแน่เลย” ร่างบางทำหน้าเป็นปลาหงอย

“ไม่หรอก ก็ดีเหมือนกัน เข้าบ้านเถอะดึกแล้ว” ชายหนุ่มให้ร่างบางเข้าบ้านก่อนที่จะหาเรื่องมาคุยอีกคงไม่ได้นอนกันพอดี

“ฮะ พี่คิบอม บ๊ายบายนะฮะ ขอบคุณที่มาส่งด๊องนะ” ร่างบางออกจากรถไปโบกมือหยอยๆ จนกระทั่งรถคันงามลับตาไป ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ กับท่าทางที่แสนน่ารักไร้การเติมแต่งของร่างบาง

 

…………………………………..

 

อีกทิศหนึ่งของกรุงโซลมี 2 ร่างนั่งอยู่ในรถคันหรูอย่างเงียบๆ ที่ไม่มีการพูดนั้นไม่ใช่อะไรร่างบางที่นั่งปุ๊บก็โอนเอนไปมา แล้วหลับไปในที่สุดซึ่งมันเป็นผลมาจากแอลกอฮอล์ทำให้ร่างบางนั้นปวดหัวมึนๆ

“นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงพาไปทำอะไรแล้วมั้ยเนี่ย ไว้ใจคนง่ายจังนะมาหลับแบบนี้ได้ไง แล้วบ้านอยู่ไหนก็ไม่รู้ งั้นพาไปหาอะไรอุ่นๆ ดื่มดีกว่าจะได้หาย” ฮันคยองหาทางที่ดีที่สุดให้กับร่างบางที่นอนไม่รู้เรื่อง

“ฮยอกแจครับ ฮยอกแจ ตื่นก่อนครับมาหาอะไรกินก่อนเร็ว” ชายหนุ่มสะกิดเรียกร่างบาง ฮยอกแจค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ขยี้ตาเบาๆ เหมือนเด็กน้อย ชายหนุ่มมองท่าทางน่ารักแล้วยิ้มละมุน

“ถึงบ้านแล้วหรอฮะ” ร่างบางยังคงงัวเงีย มึนๆ อยู่

“ยังครับ แต่พี่ว่าฮยอกแจน่าจะดื่มอะไรอุ่นๆ ให้หายมึนก่อน พี่ไม่รู้นะครับว่าบ้านฮยอกแจอยู่ไหน” ชายหนุ่มส่งยิ้มแสนอบอุ่นมาให้ร่างบางที่ตอนนี้เกิดอาการแปลกๆ หน้าร้อนๆ ได้แต่คิดในใจสงสัยคงดื่มเยอะเกินไปหน่อยมั้ง เลยร้อนๆ

ร่างบางค่อยๆ ลงจากรถเดินเอียงๆ เหมือนโลกหมุน ร่างสูงที่เห็นจึงยิ้มขำแล้วเดินไปประคองร่างบางก่อนที่จะล้มหัวทิ่มไปซะก่อน

เมื่อเข้ามาในร้านร่างสูงสั่งข้าวต้มปลา กับชาอุ่นๆ ให้ร่างบาง นั่งมองร่างบางกินอย่างเพลินๆ

“พี่ฮันคยองไม่ทานหรอฮะ” ฮยอกแจถามขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ได้สั่งอะไรมาทาน

“ไม่ล่ะ พี่กินเยอะแล้ว รู้สึกดีขึ้นมั้ย”

“ฮะ ดีขึ้นมากเลย ขอโทษพี่ฮันคยองด้วยนะฮะที่ต้องมาลำบากเพราะฮยอก” ฮยอกแจขอโทษอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ร่างสูงต้องมาเดือดร้อน

“ไม่เป็นไรหรอกพี่เต็มใจ กินเยอะๆนะ” ฮันคยองยิ้มให้ร่างบางอย่างเอ็นดู

เมื่อร่างบางกินจนเกลี้ยงถ้วยแล้ว จึงพากันกลับ ร่างสูงขับมาจนถึงคอนโดของฮยอกแจ และมันก็เป็นคอนโดที่ร่างสูงอาศัยอยู่ด้วย

“ฮยอกแจพักที่นี่หรอครับ”

“ฮะ แต่ไม่ค่อยอยู่เท่าไรฮยอกชอบไปนอนบ้านด๊องมากกว่า อยู่คนเดียวมันเหงา”

“แล้วทำไมไม่อยู่ที่บ้านล่ะครับ” ชายหนุ่มถามไปอย่างที่คิด

“ไม่เอาอ่ะ อยู่ที่บ้านพี่โซราชอบให้ฮยอกทำอะไรแปลกๆ เดี๋ยวคุณแม่ก็ลากให้ไปงานนู้น งานนี้ ฮยอกไม่ชอบเลยขอมาอยู่คนเดียวดีกว่า” ร่างบางอธิบายให้ร่างสูงที่ดูจะตั้งใจฟัง

“ออ ถ้าอยู่คนเดียวแล้วเหงาเดี๋ยวพี่ไปเล่นด้วยบ่อยๆ นะ พี่ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน”

“หืม??? จริงหรือฮะ ทำไมฮยอกไม่เคยเห็นพี่ฮันคยองเลยล่ะ” ฮยอกแจทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“ก็เราบอกเองไม่ใช่หรอว่าไม่ค่อยอยู่ที่นี่” ฮันคยองถามกลับ

“เออ ใช่ฮยอกลืมไป ฮ่าๆๆ พี่ฮันคยองอยู่ชั้นไหนหรอฮะ”

“พี่อยู่ชั้น 38 หน่ะ แล้วฮยอกล่ะ”

“อ๋อ ผมอยู่ชั้น 37 ฮะ” ทั้ง 2 เดินไปคุยไปเรื่อยๆ จนลิฟท์มาถึงชั้นที่ฮยอกแจอยู่

“อ่าถึงแล้ว ขอบคุณสำหรับวันนี้มากๆ เลยนะฮะ ผมไปก่อนนะฮะ” ฮยอกแจยิ้มให้ร่างสูงตาหยี

“ไม่เป็นไรครับฝันดีนะครับ” ชายหนุ่มบอกร่างบางก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลง

“ช่างบังเอิญจริงๆ นี่หรือเปล่าพรหมลิขิต เราคงจะเจอกันบ่อยๆ นะ ฮยอกแจ” ร่างสูงอารมณ์ดีสุดๆ เดินเข้าห้องด้วยรอยยิ้ม

 

…………………………………………..

 

 

คยูฮยอนขับรถไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง

“นี่ๆๆ กระต่ายน้อยตื่นได้แล้วนะ ถึงบ้านแล้วครับ” ร่างสูงเขย่าตัวร่างอวบเอาๆ เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย

“หืม นี่บ้านชั้นนี่ นายมาได้ไงเนี่ย” ซองมินชะเง้อคอมองสำรวจรอบๆ พบว่ามันเป็นบ้านของตนนั่นเอง

“ก็บ้านกระต่ายน้อยไง ไม่อยากกลับบ้านตัวเองก็ไปบอก งั้นไปบ้านพี่ละกัน” ชายหนุ่มทำท่าว่าจะขับรถออกไป เป็นการแกล้งคนอวบ

“หยุดเลยๆ อย่ามาลามก กลับไปได้แล้ว” ว่าแล้วก็เดินลงจากรถปิดประตูเสียงดัง เดินลิ่วเข้าบ้านไปทันที

“เฮ้อออ จะอยู่คุยก่อนก็ไม่ได้นะ อุตส่าห์ขับอ้อมโลก สุดท้ายก็ไม่ได้คุยดีๆ” ร่างสูงบ่นเบาๆ ก่อนขับรถออกไป

“รู้บ้านเราได้ไงกันนะไม่เห็นถามซักคำ ช่างเถอะไปนอนดีกว่า” ซองมินหลบมุมซุ่มมองรถของร่างสูงจนขับออกไป ก่อนจะหมุนตัวเข้าบ้าน

 

“ใครมาส่งคะลูกมินนี่”

“คุณแม่ยังไม่นอนอีกหรอฮะ” ซองมินได้ยินเสียงคุณแม่นั้นสะดุ้งโหยงหันไปยิ้มให้คุณแม่แสนสวย

“ยังจ่ะ แม่รอลูกอยู่เห็นลูกกลับดึกแม่เลยเป็นห่วง ยังไม่ตอบแม่เลยนะคะว่าใครมาส่งเอ่ย” คุณแม่คนสวยวกเข้าเรื่องที่ถามไว้

“อ่อ หมาป่าน่ะฮะคุณแม่ เดี๋ยวมินนี่ไปนอนก่อนนะฮะ คุณแม่ก็นอนได้แล้วนะฮะเดี๋ยวขอบตาจะคล้ำไม่สวยนะฮะ” ซองมินจุ๊บแก้มใสๆของคุณแม่ไปหนึ่งทีก่อนขึ้นห้องนอน

“สงสัยลูกคนนี้คงจะมีคนมาดูแลแทนแม่แล้วแน่เลย ใครกันนะ” คุณแม่ยังสวยเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนเข้าห้องนอนไป

 

………………………………………..

 

 

กี้มันช่างแกล้งจริงๆ ทำแบบนี้แล้วมินนี่เขาจะไว้ใจให้จีบมั้ยเนี่ย อ๋อยนู๋ด๊องน่ารักเหลือเกินทำให้พี่หน้านิ่ง หน้าไม่นิ่งได้ ป๋าดูแลนู๋ไก่ดีจัง คึคึ

ขอโทษนะคะที่มาอัพช้าอ่า sorry sorry อย่างแรง ไปแล้วคร้า เจอกันใหม่ตอนหน้าจะเป็นอย่างไร

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ที่เข้ามาอ่านกัน ช่วงนี้ฝนตกรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ^_^

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #20 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 23:04
    เจ๊ฮีซอลอิ่มแปร๊เลย
    #20
    0
  2. #19 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 23:00
    น่ารักทุกคู่ แต่มินดุมากๆๆๆๆ
    #19
    0
  3. #8 <3 KIMJONGWOON (@kai-_-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 20:36
    คยูจีบมินให้ติดนะ!
    #8
    0