[SJ]Would you marry me? แต่งงานกันนะ {YeRyeo,KyuMin etc.}

ตอนที่ 2 : PART 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 เม.ย. 55

 
  

HAPPY BIRTHDAY TO LEEHYUKJAE ^_^

ไก่น้อยสุดหล่อออ

 

 

Part 1

 “นี่มินนี่คืนนี้อากาศดีมากเลยเนอะ อาหารที่ร้านนั้นก็อร่อยไว้วันหลังชวนเพื่อนๆๆไปกินกันอีกดีกว่า” ร่างบางบอกกับเพื่อนซี้อย่างอารมณ์ดี

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องกินได้มั้ย ชั้นกินไปตั้งเยอะน้ำหนักจะเพิ่มกี่กิโลเนี่ย อ๊ากกกก ไม่น่ากินเยอะเลย” ซองมินพูดกับเพื่อนพลางจะทึ้งหัวไปด้วยยิ่งตัวอวบๆๆอยู่กินไปขนาดนั้นมีหวังพรุ่งนี้ได้อ้วนแน่ๆ คิดแล้วก็เหลือบมองเพื่อนตัวบางที่กินยังไงๆก็ไม่เห็นจะอ้วนขึ้นซักนิดไม่เหมือนเขาที่อ้วนเอาๆ แบบไม่มีขีดจำกัด

“เอาน่า ขึ้นได้ก็ลดได้จะเครียดทำไมเค้าชอบที่มินนี่อวบๆแบบนี้นะ กอดแล้วอุ่นดี คิคิ” ร่างบางแหย่ร่างอวบเล่น พร้อมกับกอดแน่นๆๆ ด้วยรอยยิ้มน่ารัก การกระทำนี้เรียกสายตาหวานเยิ้มจากหนุ่มๆรอบข้างให้มองกันคอแทบเคล็ด

“อ๊ะ มินนี่พวงกุญแจนายหล่นสงสัยเค้ากอดแน่นไปหน่อยเดี๋ยวเค้าไปเก็บให้นะ” ร่างบางบอกกับเพื่อนซี้เหมือนเห็นว่าเขาทำพวงกุญแจฟักทองราคาแพงของเพื่อนรักหล่นกลิ้งไป

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเค้าซื้อใหม่ก็ได้ ไปเก็บเดี๋ยวรถชนจะทำไงล่ะ รถยิ่งขับไวๆๆอยู่” ร่างอวบบอกเพื่อนอย่างเป็นห่วงไม่อยากให้ออกไปเก็บ เพราะมันกลิ้งไปอยู่บนถนนห่างจากทางเดินพอสมควร

“เดี๋ยวเค้าไปเก็บให้มันแพงไม่อยากให้มินนี่เสียตังค์ซื้อใหม่ เดี๋ยวเค้ามาแปปเดียวไม่เป็นไรหรอก” ร่างบางบอกไปเขาเสียดายตังค์พวงกุญแจอะไรก็ไม่รู้ดันไม่มีขายที่เกาหลี แพงก็แพง ไม่รู้เพื่อนเค้าซื้อมาได้ไง เห็นฟักทองเป็นไม่ได้กวาดซื้อมาหมด ร่างบางคิดไปแล้วเดินไปเก็บพวงกุญแจด้วย ร่างบางก้มลงไปเก็บกำลังจะเดินกลับก็เห็นแสงไฟส่องมาทางเขาด้วยความเร็ว ร่างบางตกใจก้าวขาไม่ออก

“อ้ากกกกกกก” เอี๊ยดดดดดด  โครมมมมม รถยนต์คันหรูหักหลบไปชนกระถางต้นไม้ข้างทาง เฉียดร่างบางไปนิดเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มตกใจรีบลงจากรถไปดูร่างบอบบางที่ล้มลงไปข้างถนนนั้น

“คุณๆๆ เป็นอะไรหรือป่าวครับ ผมขอโทษนะครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือป่าวเดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาลนะครับ” ชายหนุ่มรีบเอ่ยออกไปอย่างร้อนรนกลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไป ชายหนุ่มที่เห็นร่างบางในตอนแรกก็มองด้วยความตะลึง ร่างกายที่บอบบางน่าทะนุถนอมประกอบกับผิวพรรณที่ขาวใสดูแลอย่างดี ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ ผู้ชายหรอนี่

“เอ่อ....ผมไม่เป็นไรครับแค่ถลอกนิดหน่อยเอง ยังไงคุณก็ไม่ได้ชนผม แผลแค่นี้เดี๋ยวก็หาย” ร่างบางบอกไปด้วยความเกรงใจเพราะเขาก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก สายตาก็มองชายหนุ่มอย่างเขินๆ กับความห่วงใยที่ส่งมาให้ พลันเห็นซองมินมาดูอย่างร้อนรน

“นายเป็นอะไรหรือป่าวเจ็บตรงไหน ไปโรงพยาบาลเถอะ เดี๋ยวจะเป็นแผลเป็นนะ” ซองมินรีบถามออกมาชุดใหญ่ เขาไม่ได้โกรธอะไรชายหนุ่ม ยังไงก็มีความรับผิดชอบพอควร ที่ไม่ชนแล้วหนี

“เค้าไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องไปก็ได้ กลับไปทายาที่บ้านมินนี่ดีกว่า” ร่างบางบอกกับร่างอวบ แต่ความจริงแล้วเขาไม่ชอบไปโรงพยาบาลต่างหาก

“ไม่ได้ครับผมว่าคุณควรไปโรงพยาบาลนะ จะได้ตรวจให้ละเอียดเผื่อคุณเป็นอะไรขึ้นมาผมคงต้องรู้สึกผิดมากๆๆ เลย ขึ้นรถดีกว่าครับเดี๋ยวผมพาไป” ชายหนุ่มบอกอย่างห่วงใย เขาเป็นห่วงคนตัวบางตรงหน้านี่จริงๆ

“ก็ได้ครับ รบกวนด้วยนะครับ ^_^”  ร่างบางเดินไปขึ้นรถของชายหนุ่มโดยที่ชายหนุ่มดูแลไม่ขาดพร้อมกับเพื่อนรัก

“ผมต้องขอโทษคุณอีกครั้งนะครับคุณ......” ชายหนุ่งนึดขึ้นได้ว่ายังไม่รู้ชื่อร่างน้อยตรงหน้านี้เลย

“อ๋อ แห่ะๆๆผมลืมแนะนำตัว ผมคิมรยออุคครับ เรียกรยออุคเฉยๆก็ได้ ^_^ ส่วนนี้เพื่อนผมครับชื่ออีซองมิน” ร่างบางแนะนำตัวเองพร้องกับชี้ไปยังเพื่อนร่างอวบด้วย

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณรยออุค คุณซองมิน ผมคิมจงอุนครับ หรือจะเรียกเยซองก็ไม่ขัดข้องครับ ^_^” ชายหนุ่มบอกชื่อตัวเองพร้อมส่งยิ้มตาหยีไปให้ เขารู้สึกดีใจมากที่ได้เจอกับคนร่างเล็กนี่ ตลอดการขับรถไปโรงพยาบาลเขาก็แอบมองรยออุคผ่านกระจกอยู่บ่อยๆ จนถึงโรงพยาบาลชื่อดัง บรุษพยาบาลรีบนำรถเข็นมารับร่างบางเข้าห้องฉุกเฉินไปทำแผลทันที ไม่นานร่างเล็กก็ออกมา พร้อมกับคุณหมอ

“แผลถลอกนิดหน่อยไม่ร้ายแรงอะไรนะครับ พยายามอย่าให้แผลโดนน้ำนะครับจะได้หายไวๆ เดี๋ยวเชิญรับยาทางช่องนั้นนะครับ” คุณหมอบอกกับร่างเล็กแล้วกลับไปทำงานต่อ โดยมีพยาบาลเข็นรถพาร่างเล็กไปยังช่องรับยา ร่างสูงจัดการเคลียร์ค่ารักษาให้ พร้อมอาสาไปส่งร่างเล็ก

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณนะครับ”

“อ๋อครับขอบคุณมากเลยนะครับ” ร่างเล็กตอบร่างสูงไปแล้วหันไปพูดกับเพื่อนรัก “มินนี่คืนนี้เค้าไปนอนบ้านนายนะ ถ้ากลับบ้านเดี๋ยวคุณแม่จะตกใจได้ถามกันทั้งคืนแน่” ซองมินก็ไม่ขัดอะไรเขาก็รู้ว่าแม่ของตัวเล็กเนี่ยเป็นห่วงลูกขนาดไหน ขืนเพื่อนเขากลับบ้านไปคงจะโดนซักซะสะอาดไม่เหลือบคราบชัวร์

 

~ บวา รา Mr.simple simple…..~   โทรศัพท์หรูของชายหนุ่มดังอีกครั้ง ร่างสูงหยิบสมอลล์ทอร์กขึ้นมาใส่

“ฮัลโหล เออโทษทีนะกูไม่ไปแล้ว” ร่างสูงบอกคนปลายสายไป แต่เค้าก็ได้ยินแต่เสียงงืมงำๆของไอเพื่อนตัวแสบ

                “อ้ายเย่เมื่อหร่ายเมิงจามา กูรอเมิงนานแล้วน้า” เสียงปลายสายเอ่ยออกมามึนๆๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้นี่มันเมาอีกแล้ว อะไรของมันเมาทีไรโทรหาเขาทุกที

            “มึงเป็นไรนักหนาเนี่ยไอ้คยูใครสั่งใครสอนให้เมาแล้วโทรหากูเนี่ย กูรู้กูเป็นเพื่อนสนิทมึงแต่มึงอย่ามาสนิทกับกูตอนเมาได้มั้ยกูรำคาญ” เยซองบอกเพื่อนซี้ขี้เมาไป

            “เมิงม่ายร้ากกกูแล้วหรออออ ถ้าเมิงม่ายร้ากกูแล้ววว เมิงพากระต่ายมาหากูหน่อย กูอยากเจอกระต่ายยยยย” ร่างสูงถึงกับงงอะไรของมันอยากเจอกระต่าย????

            “มึงอยากเลี้ยงกระต่ายหรอวะไอคยู หน้าอย่างมือเนี่ยนะ?? ยังเอาตัวไม่รอดยังจะเลี้ยงกระต่าย มึงเชื่อกูกระต่ายมันน่ารักไปไม่เหมาะกับมึงหรอก”

ร่างอวบที่นั่งอยู่ด้านหลังสะดุ้งขึ้นมา “กระต่าย คยู คงไม่ใช่ไอ้หมาป่าหน้าหื่นหรอกมั้ง” บ่นพึมพำเบาๆ

            “มินนี่ว่าอะไรนะ พูดกับเค้าป่าว” รยออุคได้ยินเพื่อนบ่นๆ เลยถามออกไป

            “ออ ป่าวๆ ไม่มีอะไร แห่ะๆๆ” ซองมินตอบออกไปเขาคงคิดไปเองคงไม่ใช่หรอกมั้ง

            “นี่ ไอคยู กูขอคุยกับไอบอมหน่อยดิ” เยซองขอพูดกับคิบอมซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาคุยกับคยูฮยอนทั้งคืนคงจะไม่รู้เรื่อง

            “เมิงม่ายยร้ากกกูจริงๆช่ายหม้ายยย อ้ายบอมมมมม ญาติเมิงไม่ร้ากกกกูแล้ว มานจาคุยกาบเมิงงงง” คยูฮยอนดราม่าใส่เยซองพร้อมทำท่าเหมือนจะร้องไห้ คิบอมเดินมารับโทรศัพท์ญาติผู้พี่ที่อายุห่างกันแค่ปีเดียวของเขา

            “อืม ว่าไง”

            “คืนนี้ฝากเก็บศพคยูมันหน่อยนะชั้นคงไปพามันกลับบ้าน ให้มันนอนที่ห้องนายแหล่ะ ถ้ารำคาญมันก็หาผ้ามามัดปากมันไว้มันจะได้ไม่พล่ามมาก” เขารู้ดีว่าไอ้นี่เมาแล้วพูดมากแต่ถ้ามันอยู่กับผู้หญิงมันจะแปลงร่างจากพูดมากเป็นหื่นใส่

            “อืม” คิบอมตอบกลับด้วยคำที่สั้นสุดๆๆ เยซองก็อดคิดไม่ได้ญาติเขามันจะถนอมเสียงเพื่อ? หรือมันกลัวดอกพิกุลร่องออกจากปากมัน พูดน้อยเหลือเกิน  - -”

เมื่อจัดการเพื่อนหน้าหื่นเสร็จ ร่างสูงก็ชวนคนในรถคุยบรรยากาศจะได้ไม่เงียบ

            “สองคนเรียนที่ไหนหรอครับ” ร่างสูงถามออกไปเป็นการเก็บข้อมูลร่างเล็กไปด้วย

            “ออ เราสองคนเรียนที่มหาลัย SM คณะบริหารครับ” รยออุคเป็นคนตอบออกไปเพราะดูท่าแล้วซองมินหัวเริ่มไม่อยู่กับที่เอนไปเอนมา

            “หืมมมม เราเรียนที่เดียวกันนี่ คณะเดียวกันด้วยทำไมไม่เคยเห็นเลย ผมอยู่ปี 3 แล้วรยออุคอยู่ปีไหนล่ะ” ร่างสูงดีใจมากที่เรียนที่เดียวกันผ่านมาตั้งหลายปีทำไมเขาไม่เคยเจอเนี่ย

            “ผมอยู่ปี 2 ครับ พอเลิกเรียนมินนี่ก็จะลากผมไปที่ชมรมคงไม่เจอเพราะผมขลุกอยู่กับมินนี่ตลอด แห่ะๆๆ” ทุกวันหลังเลิกเรียนเขาก็จะถูกซองมินพาไปชมรมทำขนมจนเขาพลอยทำเป็นไปด้วยเพื่อนเขาชอบทำขนมมากแถมอร่อยด้วย ทำไปกินไปเลยทำให้เพื่อนเขาอวบอย่างที่เห็น

ร่างเล็กแอบน้อยใจที่เยซองไม่เคยเห็นเขาเลย แต่ก็ไม่แปลกตัวเขาเองก็แอบมองเยซองอยู่ห่างๆ เป็นประจำ เขาชอบร่างสูงมานานแล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นผู้ชายแก้มป่องๆ ตาตี่ๆ ร้องเพลงเพราะสุดๆ ในวันปฐมนิเทศ แต่ไม่กล้าเข้าหาก็คนมันเขินอ่ะ >.< ขนาดตอนนี้ยังรู้สึกหน้าร้อนๆ เลย ไม่เคยได้อยู่ใกล้ขนาดนี้แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้ว

            “อืม อยู่ปี 2 หรอ งั้นพี่ขอแทนตัวเองว่าพี่นะ ^_^ ชายหนุ่มสร้างความสนิทสนมกับร่างน้อยคนนี้

            “ออ ได้เลยครับ พี่เยซอง งั้นพี่เรียกผมว่าอุคกี้ก็ได้นะ ชื่อเล่นผม” ร่างเล็กยินดีเป็นอย่างมากอยู่ในฐานะพี่น้องเขาก็พอใจแล้ว คิคิ

ชายหนุ่มชวนคุยไปเรื่อยๆจนมาถึงบ้านซองมินในที่สุด

            “พี่เยซองขับรถกลับดีๆ นะครับ ขอบคุณมากเลยที่มาส่งงั้นผมเข้าบ้านก่อนนะครับ บ๊ายบายครับ ^_^ ร่างเล็กกำลังเดินเข้าบ้านพร้อมกลับร่างอวบที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น

            “เอ่อ อุคกี้ครับ”

            “ครับ???

       “ฝันดีนะครับ ^_^” ชายหนุ่มบอกกับร่างเล็กพลางเกาหัวแก้เขินไปด้วย

            “อ่า ฝันดีเหมือนกันนะครับ >////< ร่างเล็กบอกแล้วเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าที่แดงจัด คืนนี้เขาคงหลับฝันดีมากๆๆ อย่างที่ร่างสูงบอกแหล่ะ คิคิ

 

 

 

อ่าไรเตอร์มาต่อแล้ว เป็นไงบ้างเอ่ยใช้ได้หรือป่าว นึกว่าจะไม่ทันมาลงวันนี้ซะแล้ว เอิ๊กๆๆ คิดเห็นยังไงบอกกันนะคะ เค้าอยากรู้ คิคิ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #12 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 22:49
    น่ารักทุกคนค่ะ
    #12
    0
  2. #2 <3 KIMJONGWOON (@kai-_-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 16:18
     พี่เย่น่ารักอ้ะ ><
    #2
    0