[SJ&SNSD]Don't forget เธอลืมไปแล้วหรอ ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่

ตอนที่ 19 : บทที่ 18 >คำสัญญา< 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ม.ค. 54

THEME : sunny

บทที่ 18 >คำสัญญา<

~ Yuri Talk ~

 

เมื่อบ่ายนั้นเกือบไปแล้วซินะ อยู่ดีๆก็รู้สึกเจ็บหน้าอกแล้วก็หายใจไม่ออกเฉยเลย ต้องไปหาหมออีกแล้วซินะ พรุ่งนี้มีนัดด้วยซิ โอ้ย เครียด!! ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ยะยัยควอน ยูริ ดูท่าว่าแทแทกับพี่บอมจะรู้แล้วซินะ จะทำยังไงต่อไปดีล่ะ

 

“ พี่ยูล พี่ยูล พี่ยูริคะ “

 

“ ฮะ ฮะ.. ใครเรียก “ ฉันสะดุ้งขึ้นเมื่อซอฮยอนสะกิดฉันอย่างแรง

 

“ ซอเรียกค่ะ คิดอะไรอยู่ค่ะ ดูเหม่อๆ “ ตอนนี้ฉันกำลังน่งอยู่บนรถตระกูลซอที่มารับซอฮยอน โดยมีผู้อาศัยอย่างฉัน แล้วยัยแทแทที่เอาแต่นั่งจ้องหน้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตายนั่งมาด้วย ส่วนคนอื่นแยกย้ายกันกลับบ้านไปแล้ว

 

“ สงสัยจะคิดหาข้อแก้ตัวอยู่ล่ะมั้ง “ วันนี้แทแทน่ากลัวสุดเลยค่ะท่านผู้อ่านที่เคารพรัก

 

“ ข้อแก้ตัวอะไรหรอค่ะพี่แท “ ซอฮยอนผู้ไม่รู้เรื่องถามขึ้น

 

“ ไม่รู้ซิ ถามเจ้าตัวเอา “ พอแทแทพูดจบ น้องซอก็เลยหันหน้ามาเพื่อเอาคำตอบจากฉัน โยนกันอย่างนี้เลยเนี่ยนะ

 

“ ไม่มีอะไรหรอกน้องซอ แค่คิดอะไรเพลินๆหนะ “ คำโกหกคำโตหลุดออกมาจากปากของฉัน

 

“ งั้นหรอค่ะ แล้ววันนี้พี่แทจะมานอนบ้านซอหรอค่ะ “

 

“ ใช่ มีเรื่องต้องสะสางซะหน่อย “ ไม่ต้องมาทำตาเขียวใส่ฉันนะ ลิงกลัวแล้ว

 

“ เรื่องอะไรอีกล่ะค่ะเนี่ย “ ดูท่าน้องซอจะเหนื่อยกับการที่ต้องหันไปหันมาระหว่างฉันกับแทแทซะแล้ว (น้องซอนั่งตรงกลางไง )

 

“ ไม่ต้องมาถามพี่เลยพี่ไม่รู้ “ คำโกหกโผล่ออกมาอีกคำ ทั้งๆที่ฉันรู้อยู่เต็มอก เครียด โว้ย!!! แอ๊ก เจ็บหน้าอกอีกแล้ว

 

“ พี่ยูลไม่เป็นไรแน่นะคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะค่ะ “ ซอฮยอนทำหน้าตาตกใจที่เห็นฉันทำหน้าตาเห่ยเกด้วยความเจ็บปวด

 

“ แกไม่เป็นไรใช่มั้ย “ แทยอนมองหน้าฉันแล้วกำมือฉันไว้แน่น

 

“ ไม่เป็นไรๆ ปวดท้องหิวข้าวอ่ะ สงสัยโรคกระเพาะมั้ง “ วันนี้ฉันต้องโกหกอีกกี่ครั้งล่ะเนี่ย แต่แทคงจะไม่เชื่อฉันหรอก หลังๆมานี่พอฉันมีเรื่องเครียดทีไรฉันก็จะเจ็บหน้าอกทุกทีเลย

 

 

 

“ พี่ทึก ยูลเป็นอะไรค่ะ ยูลเป็นโรคอะไรสักอย่างใช่มั้ย “

 

“ ..... “ คุณหมอเจ้าของไข้ฉันนามว่า ลีทึก ทำหน้าเรียบเชยไม่พูดอะไรออกมา

 

“ บอกยูลมาเถอะค่ะพี่ทึก “

 

“ ยูลเป็นโรคหัวใจหนะ หัวใจของยูลมันทำงานผิดปกติ เลยทำให้ยูลเจ็บหน้าอกแล้วก็หายใจไม่ออกบ่อยๆ “

 

“งั้นหรอค่ะ “ ฉันเองก็คิดไปบ้างแล้วล่ะ ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ เลยไม่ค่อยตกใจเท่าไร

 

“ ดูแลตัวเองหน่อยนะ อย่าคิดเรื่องอะไรที่มันเครียดๆ แล้วก็ทานยาให้ครบนะ “ พี่ทึกกี้บอกกับฉัน พี่ลีทึกเป็นแฟนเก่าของแทยอน แต่พี่เขาต้องไปเรียนต่อเลยต้องเลิกรากับยัยแทไป แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าตอนเลิกกันมันไม่ค่อยสวยเท่าไร

 

“ ค่ะ แต่พี่ทึกอย่าบอกใครนะคะ “

 

“ แต่.. “ พี่ทึกกี้ทำท่าจะเถียง

 

“ เชื่อยูลเถอะนะคะ เดี๋ยวยูลบอกพวกเขาเอง “

 

 

 

 

“ เรามีเรื่องต้องคุยกัน “ ฉันลงมาจากรถที่จอดอยู่หน้าบ้านตระกูลซอ แล้วเดินตามยัยแทแทเข้าไปในบ้านหลังใหญ่อย่างคุ้นเคย ความลับไม่มีในโลกจริงๆซินะ แทยอนหยุดยืนอยู่ตรงสระว่ายน้ำข้างๆบ้าน

 

“ มีเรื่องอะไรหรอแท “ ฉันแกล้งถามออกไปทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอก

 

“ แกมีอะไรจะบอกฉันรึเปล่า “

 

“ ไม่มีอะไรหนิ “

 

“ เราเป็นเพื่อนรักกันไม่ใช่หรอยูล “ คำถามที่หลุดออกมาจากปากของแทแท ทำฉันใจหาย

 

“ ใช่ซิ แก ยุนอา เจส น้องซอ เป็นเพื่อนรักของฉัน “

 

“ เพื่อนรักก็ไม่ควรจะมีความลับต่อกันใช่มั้ย เราสัญญาว่าจะไม่มีความลับต่อกันไม่ใช่หรอ “ ดวงตาแดงก่ำที่เอ่อไปด้วยน้ำตาของแทยอน ทำเอาฉันขาอ่อนแทบจะลงกองกับพื้น นี่ฉันทำให้เพื่อนรักเสียใจได้ขนาดนั้นเลยหรอ

 

“ .... “

 

“ ทำไมไม่ตอบคำถามฉันล่ะ แกคิดจะปิดพวกฉันไปถึงเมื่อไร เมื่อไรถึงจะบอก “

 

“ .... “

 

“ อะไรกันที่ทำให้ยูริที่จริงใจกับทุกคนเสมอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ “

 

“ ฉันขอโทษ..ฉันไม่อยากให้พวกแกเป็นห่วง “

 

“ แกหนะชอบทำเป็นใจเด็ด เข้มแข็ง แต่จริงๆแล้วแกอ่อนแอจะตาย ยิ่งทำแบบนี้พวกฉันยิ่งเป็นห่วงแก “

 

“ ฉันขอโทษนะแทแท ฉันแค่กลัว แค่กลัว ฮือ ฮือ “ ฉันทรุดลงไปนั่งกับพื้น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าอายดิน

 

“ ไม่เอา ไม่ร้อง พอแล้วนะยูล พอแล้ว พวกฉันดูแลแกได้ แกยังมีฉัน เข้าใจมั้ย “ แทยอนเดินเข้ามาลุบหัวปลอบใจฉัน

 

“ ใช่ค่ะ พี่ยูลยังมีซอด้วย “ ซอฮยอนเดินเข้ามาปลอบฉันอีกคน

 

“ น้องซอ ฮึก ฮึก “

 

“ เอาล่ะ เช็ดน้ำตาแล้วมาคุยกันดีกว่า “ แทยอนพยุงฉันไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆสระว่ายน้ำ ฉันจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนรักทั้ง 2 ฟัง โดยที่ไม่มีบิดบังอะไร ฉันไม่เคยนึกเลยว่าฉันจะมีเพื่อนที่รักฉันได้มากขนาดนี้มาก่อน ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งพวกเขามาให้ฉันนะคะ ถึงฉันจะตายวันพรุ่งนี้ฉันก็คงไม่เสียใจแล้วล่ะค่ะ

.......................................................................



~ Seohyun Talk ~


 



“ อะไรนะคะ โรคหัวใจ “ หลังจากที่ฉันดันเดินมาได้ยินพี่แทกับพี่ยูลคุยกัน ฉันก็ได้พบความจริงว่าพี่ยูลเป็นโรคหัวใจ แล้วก็มีอาการไม่ค่อยดีมาสามสี่เดือนแล้ว

 

“ อื้ม “

 

“ แสดงว่าที่พี่ยูลเจ็บหน้าอกบ่อย ก็คือ.. “ วันนี้ก็สองครั้งแล้วซินะ สงสารพี่ยูลจัง

 

“ ใช่..แต่มันไม่ได้เจ็บปวดมากขนาดนั้นหรอก “

 

“ โกหกอีกแล้ว “ พี่แททำหน้าดุๆใส่พี่ยูล

 

“ เออๆ เจ๊บก็เจ๊บ “

 

“ แล้วจะให้ฉันบอกยุนกะเจสเลยมั้ย “ นั้นซิ พี่ยุนกับพี่เจสยังไม่รู้เรื่องนี่น่า

 

“ เอาไว้ ฉันบอกเองแล้วกัน ฉันขอโทษนะแทแท ขอโทษนะน้องซอ  “

 

“ พี่ยูลหนะ ซองอนแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่ยอมบอกกัน ชิ “

 

“ โอ๋ อย่างอนนะ แค่เรื่องเล็กๆเอง ไม่ถึงกับ..ตาย..หรอกมั้ง “ พอพูดถึงเรื่องเป็นๆตายๆแล้วฉันรู้สีกเสียวสันหลังวาบเลย

 

“ ไม่เอานะคะ พี่ยูลไม่พูดเรื่องเป็นๆตายๆนะคะ “

 

หลังจากที่พวกเราคุยกันเรียบร้อย เราก็ไปกินข้าวเย็นกัน แต่ดูว่าพี่ยูลจะไม่ใช่พี่ยูลคนเดิมแล้วซิ

 

“ กับข้าวไม่อร่อยหรอลูกยูล “ แม่ของฉันถามพี่ยูล ตั้งแต่เล็กจนโตฉันอยู่กับแม่ของฉันและคุณย่า เพราะพ่อของฉันท่านเสียไปตั้งแต่ฉันยังเด็กๆ

 

“ เปล่าค่ะ พอดียูลเหนื่อยๆหนะค่ะ ขอตัวนะค่ะคุณย่าคุณแม่ “ พี่ยูลรีบลุกเดินขึ้นไปบนห้องนอน ฉันกับพี่แทมองหน้ากันแล้วพยักหน้า

 

“ อิ่มแล้วค่ะ ขอตัวนะคะ “ พี่แทกับฉันพูดขึ้นพร้อมกัน

 

“ พี่ยูลค่ะ ซอเข้าไปนะคะ “ ภายในห้องนอนของฉันที่ตอนนี้มีเตียงขนาดยักษ์สำหรับสามคนนอนตั้งอยู่ พอมองไปบนเตียงก็เห็นพี่ยูลนอนอยู่

 

“ เป็นอะไรรึเปล่ายัยยูล “ พี่แทยอนเดินเข้าไปนั่งข้างๆพี่ยูล

 

“ เปล่าหรอก แทแทพรุ่งนี้ฉันจะไปเจอเขา “ พี่แททำหน้ายู่เข้าหากันทันทีที่ได้ยิน เขา ก็คือบุคคลที่เรารู้กันดี

 

“ จะไปหามันทำไม ผู้ชายแย่ๆอย่างนั้นหนะ “ พี่แททำสีหน้าไม่พอใจ

 

“ นั้นซิค่ะพี่ยูล “ ฉันไม่รู้ว่าพี่ยูลกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

 

“ ไปเคลียร์ให้มันจบๆไป “

 

“ ให้มันจริงเถอะ “ ฉันเห็นด้วยกับพี่แทมากๆเลย พี่ยูลหนะชอบใจอ่อนอยู่เรื่อย

 

“ อื้ม ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรฉันจะบอกแกทุกอย่างเลย สัญญา “ พี่ยูลยกนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วทำท่าเกี้ยวก้อยสัญญาแบบที่เราทำกันประจำ

 

“ อืม/ค่ะ “ พอพี่ยูลทำแบบนี้แล้วมันทำให้ฉันรู้สึกผิดกับทุกคน ที่ปกปิดความลับนั้นไว้

 

เพื่อนรักก็ไม่ควรจะมีความลับต่อกันใช่มั้ย เราสัญญาว่าจะไม่มีความลับต่อกันไม่ใช่หรอ

คำพูดของพี่แทยอนยังติดตรึงอยู่ในหัวของฉันนี้ฉันกำลังทำผิดใช่มั้ย จะทำยังไงดีนะ

 

ติ๊ด ติ๊ด เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นบ่งบอกว่ามีข้อความเข้า

 

[   นอนรึยังคนดีของพี่  พี่คยูคนนี้คิดถึงน้องซอใจจะขาดแล้ว

     อีก 2 วิ พี่จะโทรไปหานะ ที่รัก ~

                                                                            พี่คยูสุดหล่อ    ]




หนึ่ง

 

สอง

GEE GEE GEE GEE BABY BABY  นั้นไงล่ะว่าแล้ว 2 วิจริงๆด้วย ^^

 

[ ฮัลโหล ]

 

“ ค่า พี่คยู “

 

[ คุณใช่ที่รักของผมรึเปล่าครับ ] จะมาไม้ไหนอีกค่ะเนี่ยะ

 

“ ไม่ใช่ค่ะ ฉันชื่อ ซอฮยอน “ ดูซิว่าพี่จะแกล้งอะไรฉันอีก

 

[ ขอโทษครับ งั้นผมคงโทรผิดซะแล้วล่ะ ] อ้าวกำไงเป็นงี้ล่ะค่ะ พี่คยู T T

 

“ เอ่อ เดี๋ยว พี่คยูแกล้งซอหรอค่ะ “

 

[ ก็ผมโทรหาที่รักของผม แต่คุณบอกว่าคุณไม่ใช่ผมก็คงจะโทรผิด ] T [ ] T พี่คยูแกล้งซอ

 

“ ใช่ก็ได้ค่ะ “

 

[ คุณว่าอะไรนะครับ ] ยังจะมาให้พูดซ้ำ

 

“ ซอบอกว่า ซอเป็นที่รักของพี่คยูเอง พี่โทรไม่ผิดหรอกค่ะ “

 

[ ฮ่า ฮ่า น้องซอนี่น่ารักจริงๆเลย ]

 

“ มีอะไรก็รีบๆพูดเถอะค่ะ ซอง่วงแล้ว “ ทีใครทีมันนะคะพี่คยู

 

[ โอ๋อย่างอนพี่นะคะที่รัก ว่าแต่ซอไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย วันนี้หนะ ]

 

“ ค่ะไม่เป็นไรแล้ว “

 

[ ผู้ชายคนนั้นใช่มั้ยที่.. ] ฉันเข้าใจได้ทันทีว่าพี่คยูต้องพูดถึงคนๆนั้นแน่นอน

 

“ ค่ะ ใช่ค่ะ “ ฉันจะไม่โกหกพี่คยูหรอก

 

[ พรุ่งนี้เย็นๆจัดปาร์ตี้กันมั้ยที่บ้านแทแทก็ได้ ]

 

“ เอาซิค่ะ เดี๋ยวซอบอกพี่แทให้ น่าสนุกนะคะ “

 

[ อื้ม พี่รักน้องซอนะ รักมากๆและก้จะรักตลอดไปด้วย ]

 

“ บ้า ^///^ “ มาพูดอะไรตอนนี้ซอเขินนะคะ

 

[ น้องซอไปพักผ่อนเถอะ ฝันดีนะที่รักของพี่ ] นับวันพี่คยูยิ่งน้ำเน่าเข้าไปทุกวันๆนะคะ

 

“ ค่ะ ฝันดีค่ะ “ ฉันวางสายจากพี่คยู พร้อมกับเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นพี่แทยอนที่อาบน้ำเสร็จแล้ว นอนอยู่ข้างๆพี่ยูล พรุ่งนี้ฉันจะบอกพวกพี่ๆทุกอย่างค่ะ

 

ติ๊ด ติ๊ด เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือของฉัน สงสัยพี่คยูจะส่งมาอีกแล้ว

 

[ ระวังพี่สาวสุดสวยของเธอไว้ให้ดีๆนะคะ ที่รัก

                                            ยงฮวาที่รักของเธอไง ]


นี่เขากำลังจะทำอะไรกันแน่นะ ฉันจะต้องรู้ให้ได้...




............................................................

~ Yuri Talk ~

 

โอ้ย !! ปวดหัวจัง ทำไมช่วงนี้มีแต่โรครุมเร้าอย่างนี้ล่ะ ฮึบ อดทนอีกหน่อยแล้วกัน ฉันก็เคยคิดนะ ว่าจะอยู่ต่อไปทำไมในเมื่ออยู่ต่อไปฉันก็ทรมาน

 

ตั้งแต่เด็กจนโตมาถึงป่านนี้ฉันแถบจะนับได้เลยว่าเดือนไหนบ้างที่ฉันไม่ป่วยเป็นโรคอะไรซักโรค โรงพยาบาลก็เหมือนกับบ้านหลังที่สองของฉันเลยก็ว่าได้ แต่เรื่องแบบนี้ฉันไม่เคยจะบอกใครหรอก ฉันไม่อยากให้คนอื่นต้องมาทุกข์ร้อนเพราะฉัน ก็ฉันน่ะมัน อึด ถึก ควายนี่นา ( เหมือนด่าตัวเองอยู่เลยอ่ะ )

 

เช้านี้ฉันตื่นมาพร้อมกับลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไร วันนี้จะมีเรื่องร้ายๆโผล่มาอีกมั้ยนะ ฉันลุกลงจากเตียงที่มีแค่ฉันนอนอยู่ ไม่ต้องถามถึงยัยแทแทกับยัยซอ ปกติฉันก็ตื่นคนสุดท้ายอยู่แล้วอ่านะ พอฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแทยอนก็เปิดประตูห้องเข้ามา

 

“ ว้าว .. วันนี้ต้องโลกแตกแน่ๆ ลิงตื่นเองโดยไม่ต้องปลุก “ ฉันจะถือว่ามันเป็นคำทักทายยามเช้านะย่ะเพื่อนรัก = =*

 

“ ทำไมฉันตื่นเองไม่ได้รึไง “

 

“ ได้ซิ ดีซะอีก ฉันจะได้ไม่ต้องถีบแกลงจากเตียง ไปทานข้าวเช้ากัน คุณแม่กับคุณย่ารออยู่ “

 

ฉันดูเหมือนคนนิสัยแย่ ไร้มารยาทยังไงก็ไม่รู้ซิ มาอยู่บ้าน เขานอนบ้านเขา กินบ้านเขา แล้วยังต้องให้เขารออีก อ๊าก!! ยัยควอน ยูริ เธอจะมีอะไรดีบ้างมั้ยเนี่ย

 

“ ขอโทษที่ช้านะคะ คุณย่าคุณแม่ “ ฉันโค้งงามๆ ย้ำว่างามๆ ให้คุณย่าและคุณแม่ของน้องซอ

 

“ ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะหนูยูล เมื่อคืนนอนหลับดีมั้ย “

 

“ ค่ะ คุณย่า สบายมากๆเลย “ 4 ปีมานี่ ฉันต้องเป็นภาระให้ทุกคนมาโดยตลอด ด้วยเหตุผลที่ทุกคนไม่ให้ฉันอยู่คนเดียว ฉันเลยต้องไปนอนบ้านคนนั้นทีคนนี้ที แต่ครอบครัวของทุกคนก็ต้อนรับฉันเป็นอย่างดี ฉันดีใจมากๆเลย

 

“ แล้ววันนี้สาวๆจะไปไหนกันล่ะ “ คุณแม่ยังสาวและสวยของน้องซอหันหน้ามาถามพวกเรา

 

“ พอดีเย็นนี้จะมีปาร์ตี้ที่บ้านพี่แทค่ะแม่ เราเลยจะไปเตรียมของกัน “ ปาร์ตี้ ? ปาร์ตี้อะไรหว่า

 

“ ปาร์ตี้สาวๆหรอจ๊ะ หรือว่ามีหนุ่มๆด้วย “ คุณแม่หันไปถามซอฮยอนอย่างรู้ทัน

 

“ ก็หลายคนค่ะคุณแม่  -//- “ ความคิดไอ้กี้แน่นอน ไม่ถูกให้ตกบันไดเลยเอ้า ( ทำไมชอบหาเรื่องเจ็บตัวว่ะไอ้ยูล )

 

หลังจากนั้นเราก็คุยกันอีกหลายเรื่อง มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้อยู่ในครอบครัวของตัวเองเลย จะว่าไปฉันไม่ได้เจอหาพ่อกับแม่มานานเท่าไรแล้วนะ

 

“ พี่ยูลจะให้ซอไปส่งที่ไหนค่ะ “ ตอนนี้พวกเราสามคนนั่งอยู่บนรถคันหรูของตระกูลซอ

 

“ ไม่ต้องหรอกน้องซอ พี่ไปเองได้ “

 

“ ไม่ได้ค่ะ ซอจะไปส่งแล้วพี่ยูลก็ห้ามไปกับคนไม่รู้จักด้วยนะคะ “ เออ.. นี่มันเพื่อนหรือแม่กันแน่ค่ะเนี่ย

 

“ จ๊ะๆ ว่าแต่เย็นนี้มีปาร์ตี้หรอ “

 

“ ค่ะ ที่บ้านพี่แท ถ้าพี่ยูลเสร็จธุระแล้วโทรหาซอหรือไม่ก็พี่แทนะคะ ซอจะเอารถมารับ “

 

“ ไม่ต้องลำบากหรอก พี่กลับเองได้ ไม่หลงทางหรอก “

 

“ ไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่งั้นซอจะไปด้วย “ อ้าว ไงเป็นงั้นไป วันนี้ซอฮยอนดูแปลกนะ มีอะไรรึเปล่า

 

“ น้องซอมีอะไรปิดบังพวกเรารึเปล่า “ แทยอนที่นั่งเงียบมานานหันมาถามน้องซอ

 

“ เอาไว้ซอจะเล่าให้ทุกคนฟังพร้อมกันเย็นนี้ดีกว่าค่ะ “  



.........................................


 

ควอนยูล รายงานตัวค่ะ หลังจากที่หายไปนานเพราะไรเตอร์ไม่ว่างจะมาอัพ (ทำไมมาโยนให้ฉันย่ะ = = : ไรเตอร์) มาต่อกันเลยดีกว่าค่ะ รีดเดอร์ที่รัก

หลังจากที่ซอฮยอนมาส่งฉันที่หน้าร้านเบเกอรี่ที่แสนจะน่ารักและไม่เข้ากับฉันอย่างแรง เฮ้อ! จะให้ทำยังไงได้ล่ะคะ ก็ที่นี้มีความทรงจำดีอยู่นิ ใช่แล้ว ฉันมีเดทแรกที่นี่เองค่ะ แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือกจะมาที่นี่นะคะ คนเผด็จการที่นั่งอยู่ข้างในนั้นค่ะเป็นคนพาฉันมา

“ ยินดีต้อนรับค่ะ  “ เสียงพนักงานต้อนรับพูดกับฉัน ฉันเดินตรงเข้าไปหาโต๊ะที่มีคนนั่งอยู่แล้ว ก็พี่ฮันนั้นแหละ จะมีใครซะอีกล่ะ แต่ทำไมวันนี้บรรยากาศไม่ค่อยดีเลย แถมยังมีคนท่าทางแปลกนั่งอยู่ในร้านด้วย

 

“ มาแล้วหรอ แขนหายรึยัง “  ชิส์ เห็นท่าทางเก๊ก แล้วมันหมั่นไส้ โว้ย!!

 

“ หายแล้วค่ะ ขอบคุณที่คุณฮันเป็นห่วงนะคะ “

“ ทำไมถึงพูดจาเหินห่างขนาดนั้นล่ะยูล “ เขาก็ยังเก๊กต่อไป ตอนแรกที่ฉันเข้ามาในร้านฉันรู้สึกเกร็งๆนะ แต่พอเห็นท่าทางเก๊กๆแบบนั้นแล้ว มันก็เตือนฉันให้รู้ว่าฉันมาทำอะไรที่นี่

 

“ ก็เราเพิ่งจะรู้จักกันยังไม่ถึงเดือนเลยนิคะ ไม่ได้สนิทสนมหรือรู้จักกันมาก่อนหน้านี้เลยนิ “ เรื่องกระทบกระแทกแดกดันนี่มันงานถนัดของฉันอยู่แล้วล่ะ

 

“  พี่ขอโทษ “  คำนี้อีกแล้ว ฉันเกลียดประโยคนี้ นี่พี่คิดจะพูดแต่ประโยคนี้ไปถึงเมื่อไร

 

“ คุณพูดเป็นแค่คำว่า ขอโทษ หรอคะ “

 

“ พี่ขอโทษ “ เขายังพูดประโยคนั้นซ้ำ เหมือนกับตอนที่เขาทิ้งฉันไป

 

“ ฮึ..พี่จะมาขอโทษอะไรฉันอีก พี่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ พี่แค่ทิ้งฉันไป ปล่อยให้ฉันจมปลักอยู่กับคำสัญญาบ้าๆบอๆ จนต้องเป็นภาระทุกคนจนถึงทุกวันนี้ พี่ยังไม่ผิดอะไรซักนิดเลยนะคะ “

 

“ ..... “ อีกแล้วเขาเงียบอีกแล้ว เขาก็เป็นอย่างนี้ตลอดแหละ ชอบปล่อยให้ฉันเป็นตัวตลกอยู่คนเดียว

 

“ แล้วนี่พี่เรียกฉันมา เพื่อจะให้มาดูพี่เงียบไม่พูดไม่จาหยั่งงั้นหรอคะ “ คำพูดของฉันทำให้เขาหันมาสบตาฉันแล้วพูดขึ้น

 

“ เปล่าๆ สั่งอะไรหน่อยมั้ย ชอบเค้กร้านนี้ไม่ใช่หรอ น้องครับสั่งขนมหน่อยครับ “

 

“ ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นนะค่ะ ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้วฉะ... “

 

“ ขอดับเบิ้ลช็อคโกแลตครันชี่ แอนด์ เอิร์ลเกรย์ 2 ทีครับ “ เขาจำได้ด้วยว่าฉันชอบกินอะไร ชิส์ แต่มาจำได้ตอนนี้มันก็สายไปแล้วล่ะค่ะ

 

 

4 ปีก่อน

 

 

“ พี่คะ อันนี้น่าอร่อยจัง “ ตอนนี้ฉันอยู่ในร้านเบเกอรี่ที่แสนจะน่ารักค่ะ ฉันกับพี่ฮันนั่งอยู่ที่โต๊ะ ที่เรียกได้ว่าบรรยากาศดีที่สุดในร้านนี้ แล้วเราก็กำลังดูเมนูอยู่นั้นเอง

 

“ ยูลอยากทานอะไรสั่งเลยนะ พี่เลี้ยงเอง “ มันก็แน่ล่ะ พี่พาฉันมานะคะจะให้ฉันจ่ายได้ยังไง

 

“ เอา ดับเบิ้ลช็อคโกแลตครันชี่ แอนด์ เอิร์ลเกรย์ ค่ะ “ ขนมอะไรชื่อยาวเป็นบ้า แต่ก็น่ากินเป็นบ้าเหมือนกัน

 

“ ผมเอาคาปูชิโน่ร้อนครับ “

 

“ มาร้านเบเกอรี่สั่งกาแฟเนี่ยะนะคะ “ ฉันมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

 

“ ก็พี่ไม่ชอบทานเค้กนิ แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีป้ายบอกไว้นิว่าต้องสั่งขนมก่อนถึงจะสั่งกาแฟได้ “

 

“ พี่ฮัน... “ พี่ย้อนฉันหรอ พี่มันกวนประสาทสุดๆเลย

 

“ ทำไมทำหน้าเหมือนลิงโดนรถเหยียบอย่างนั้นล่ะ พี่ล้อเล่นหนะ ฮ่าฮ่าฮ่า “ นี่พี่ว่าฉันอีกแล้วนะ แถมยังทำหน้าตาทะเล้นใส่อีก พี่นี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ

 

“ ฉันเหมือนลิงตรงไหนเนี่ยะ ไม่เห็นจะเหมือนเลย ชิส์ “ อะไรๆก็ลิง ฉันเหมือนลิงมากนักรึไง (เหมือนจ๊ะยัยลิง : ไรเตอร์)

 

“ ก็เหมือนตรงนี้ไง “ พี่ฮันพูดพลางยื่นนิ้วยาวๆมาดีดหน้าผากฉัน อะไรเนี่ยะ ขยี้หัวบ้างล่ะดีดหน้าผากบ้างล่ะ นี่เห็นฉันเป็นตัวอะไรกัน ห๊ะ

 

“ ไม่คุยด้วยแล้ว “ ฉันทำหน้างอนๆใส่เขา

 

“ พี่รักเธอนะ ควอน ยูริ “ อืมฉันรู้แล้ว ว่าพี่รักฉัน !!! อะไรนะรักฉันงั้นหรอ

 

“ ห๊า เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะ “ ฉันหันกลับไปหาเขา โดยหน้าตาที่ตกใจสุดขีด

 

“ ฮ่าฮ่าฮ่า เธอทำหน้าตาตกใจเหมือนลิงเจอผีเลย “

 

“ นี่พี่ว่าฉันอีกแล้วนะ ทำไมหน้าตาฉันมันตลกนักรึไง หัวเราะอยู่ได้ “ ไอ้คนขี้แกล้งเอ้ย ~

 

“ ฮ่าฮ่า ปะ..เปล่านะ พี่บอกว่าพี่รักเธอ ยูริ “ ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก ฉันชักจะโกรธจริงแล้วนะ

 

“ พี่ไม่ต้องมาแกล้งฉันแล้ว ฉันไม่มีอารมณ์เล่นด้วยหรอกนะ “

 

“ พี่ไม่ได้แกล้ง พี่รักเธอจริงๆนะยูล “ เขาทำหน้าตาจริงจัง ซึ่งมันทำให้ดูน่าหมั่นไส้ยิ่งกว่าเดิมซะอีก

 

“ งั้นหรอกคะ แล้วจะมาบอกยูลทำไม “

 

“ เอ้า ไม่ให้บอกยูลแล้วจะให้พี่ไปบอกลิงที่ไหนล่ะ “

 

“ พี่ฮัน... “ ฉันจ้องเขาตาเขม็ง

 

“ ก็พี่กำลังบอกรักเธออยู่นะ “ หัวใจของฉันมันพองโตโดยไม่รู้ตัว ฉันนึกว่าฉันคิดไปเองฝ่ายเดียวซะอีก

 

“ มีอะไรเป็นหลักฐานว่าพี่รักฉัน “ ฉันก็ถามไปงั้นๆแหละ ใครมันจะไปตอบได้ล่ะ

 

“ ไม่มี “ นั้นซิมันจะไปมีได้ยังไงล่ะ

 

“ ขนมที่สั่งได้แล้วค่ะ “ ว้าว ของจริงน่ากินกว่าในรูปอีกนะเนี่ยะ เค้กที่รักของฉัน

 

“ แล้วพี่จะมาโมเมได้ไงว่ารักฉัน “ ฉันถามเขาพลางยักเค้กคำโตเข้าปาก มันอร่อยมากเลย

 

“ แล้วยูลรักพี่รึเปล่า “ ไหงมาถามกลับอย่างนั้นล่ะ

 

“ พี่ยังไม่ตอบคำถามยูลเลยนะ “

 

“ งั้นก็แสดงว่าพี่คิดไปเองฝ่ายเดียวซินะ เฮ้อ ~ “ เขาทำหน้าเศร้าสุดสุด

 

“ เอ่อ .. ไม่.. เปล่า.. คือ.. โว้ย ~ ยูลก็รักพี่ พอใจรึยังค่ะ “ ทั้งๆที่รู้ว่าคนขี้แกล้งกำลังแกล้งฉันอยู่ แต่ฉันยอมให้เขาแกล้งฉันง่ายๆซะงั้น

 

“ ฮ่าฮ่าฮ่า ยูลนี่น่ารักจริงๆนะเนี่ย “ นี่เขาเรียกตบหัวแล้วลุบหลังรึเปล่าเนี่ย = =”

 

“ ไม่ต้องมาชมเลย พี่นี่กวนบาทาฉันจริงๆเลยนะ “ ฉันพูดพร้อมกับยัดเค้กคำสุดท้ายเข้าปากไป (แกจะกินเร็วไปไหนยัยลิง : ไรเตอร์)

 

“ โถ่ยูลก็ ถ้าพี่ไม่กวนอย่างนี้ยูลจะรักพี่หรอ “ อย่ามาทำหน้าตาเจ้าเล่ห์อย่างนั้นนะ แล้วเขาก็เอานิ้วมาปาดครีมเค้กที่ติดอยู่ที่ปากฉันแล้วก็ชักมือกลับไปพร้อมกับดูดนิ้วที่ติดครีมของเขา นี่เขากำลังทำให้หัวใจของฉันอยากจะออกมาเต้นข้างนอกซะให้ได้เลย

 

“ คะ..ใครบอกว่ายูลรักพี่ ยังไม่ได้พูดซักคำ “

 

“ ใครบอกก็ไม่รู้ซิ “ เขาชูโทรศัพท์ให้ฉันดู พร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้ฉัน

 

“ นี่พี่อัดเสียงยูลหรอ ห๊ะ “  ฉันพูดเสียงดัง

 

“ ก็เก็บหลักฐานไว้มัดตัวคนปากแข็งไง “ อ๊ากกกก พี่นี่มันรวมความชั่วร้ายเลยใช่มั้ยเนี่ย เจ้าเล่ห์ หื่น กวน เผด็จการ ขี้แกล้งด้วย

 

“ พี่มันคนใจร้ายชัดๆ พี่เป็นซะอย่างนี้ แล้วยูลจะเชื่อคำพูดพี่ได้ยังไง ยูลจะเชื่อได้ยังไงว่าพี่จะไม่หลอกยูล “

 

“ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ยูลเสียใจ จะไม่ทำให้ยูลต้องเจ็บปวด พี่สัญญา... “ เขาพูดจบ เขาก็เอานิ้วมาปาดครีมเค้กที่ติดอยู่ที่ปากฉันแล้วก็ชักมือกลับไปพร้อมกับดูดนิ้วของเขาที่ติดครีม เขากำลังทำให้หัวใจของฉันอยากจะออกมาเต้น

 

 

สิ่งที่ผ่านมามันก็แค่คำสัญญาบ้าบอ ที่ไม่ได้มีความหมายอะไรกับพี่เลยใช่มั้ย คงเป็นฉันเองที่ยึดติดกับมัน

 

“ ขนมที่สั่งได้แล้วค่ะ “ เสียงเรียกจากพนักงานทำให้ฉันตื่นจากความทรงจำที่แสนเจ็บปวด

 

“ ยูลเป็นอะไรรึเปล่า กินนี่ซิ ของโปรดยูลไม่ใช่หรอ “ ขนมที่ได้ชื่อว่าเป็นของโปรดของฉันถูกวางไว้ตรงหน้า ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น ฉันคงซัดมันเรียบ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะกินมันเท่าไร

 

“ พี่ต้องการอะไร “ ฉันถามเขาเสียงเรียบ

 

“ ทำไมล่ะ ยูลไม่ชอบมันแล้วหรอ ถ้างั้นสั่งอย่างอื่นก็ได้.. “

 

“ พี่จะทำอะไร ทำแบบนี้พี่ต้องการอะไรจากฉันอีก “ น้ำตาของฉันกำลังจะไหลออกมา แต่ฉันต้องเก็บมันไหว ฉันสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่ร้องอีก ไม่ร้อง จะไม่ร้องเด็ดขาด

 

“ พี่ขอโทษนะยูล พี่ขอโทษ  พี่ขอโทษ พี่รู้ว่าที่ทำไปมันผิดมาก แต่พี่ไม่อยากให้เธอไปอยู่กับคนอื่นจริงๆ  “

 

“ ฉันฟังคำขอโทษจากพี่มามากเกินจะทนแล้ว พอกันที “ ฉันทำท่าลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

“ ระ..เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยยูล “ ประโยคนั้นของเขาทำเอาฉันต้องทรุดตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

 

“ มันไม่มีทางเป็นเหมือนคุณฮันกยอง มันไม่เหมือนเดิม ตั้งแต่ที่คุณทิ้งฉันไปแล้ว “

 

“ แต่... “

 

“ มันจะเหมือนเดิมไปได้ยังในเมื่อ 4 ปีที่แล้วพี่ทิ้งฉันไว้กับไอ้คำสัญญาบ้าๆของพี่ “

 

“ มันไม่... “ ฉันไม่รอให้เขาพูดต่อ

 

“ แล้วตอนนี้พี่ก็กลับมาแล้วมาบอกฉันว่าให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ทั้งๆที่พี่ก็มี...คู่หมั้นแล้ว “ ฉันพูดความจริงกับเขาถึงมันจะทำให้ฉันเจ็บปวดก็เถอะ

 

“ ..... “

 

“ พี่ก็อย่างนี้ตลอด...เผด็จการ แล้วอีกอย่างตอนนี้ฉันคบกับแทคอยู่พี่ก็รู้ เพราะฉะนั้นพอกันที เราอย่าได้เจอกันอีกเลย “

 

“ แต่พี่รักเธอ พี่ยังรักเธออยู่ พี่ไม่ได้อยากทิ้งเธอไป พี่ไม่ได้อยากให้เธอต้องเจ็บปวด พี่ไม่ได้อย่างผิดสัญญา แล้วพี่ก็ไม่ได้อยากจะมีคู่หมั้นอะไรนั้นด้วย ยูลเข้าใจพี่มั้ย “

 

“ พี่ก็พูดได้ซิ พี่มันไม่ได้เป็นคนที่เจ็บซะหน่อย “

 

“ ใครบอกว่าพี่ไม่เจ็บ ตลอด 4 ปีมานี่พี่เจ็บ เจ็บจนจะทนไม่ไหว ยิ่งกลับมาแล้วเห็นเธออยู่กับคนอื่นพี่ยิ่งเจ็บ “

 

“ แล้วยังไง พี่เลยจะมาบอกให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม “

“ พี่รักเธอ ควอน ยูริ “

 

“ ฉันไม่เชื่อพี่... “ ฉันตะคอกใส่หน้าเขา

 

“ แต่พี่รักเธอจริงๆ “

 

“ พี่ก็พิสูจน์ซิ มีอะไรที่พิสูจน์ได้ มีมั้ย ไม่มีใช่มั้ยล่ะ ฮึ..พอเถอะ ฉันเสียเวลามามากเกินไปแล้ว ฉันขอตัว “ ฉันพูดประโยคยืดยาวออกมาด้วยเสียงที่ดังพอที่จะทำให้คนทั้งร้านหันมามองโต๊ะของเรา

 

“ ให้โอกาสพี่อีกซักครั้งนะยูล “ เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ แต่ฉันสะบัดมันออกพอกับพูดออกไปว่า

 

“ โอกาสของพี่มันหมดไปตั้งแต่ 4 ปีที่แล้วแล้ว “ ฉันลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากร้านนั้นทันที โดยที่ไม่คิดจะหันกลับไปมองสิ่งที่อยู่ข้างหลัง ฉันจะไม่เสียใจกับมัน ถึงแม้มันจะต้องใช่เวลาอีกหน่อยก็เถอะ ฉันคงตัดสินใจถูกใช่มั้ยค่ะ มันถูกแล้วใช่มั้ย

 

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นแล้วโทรออกไปหาปลายสายที่ฉันคุ้นเคย

 

“ ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่นั้น ไอ้แมวแทค “

 

[ อื้ม แกรู้ได้ไง ]

 

“ ตัวล้ำๆ แถมแต่งตัวสะดุดตาขนาดนั้น ฉันไม่รู้ก็โง่เต็มทนแล้วย่ะ “

 

[ แกไม่เป็นไรใช่มั้ย อยู่ไหน ฉันจะไปหา ]

 

“ ฉันอยู่.. “

 

เอื๊ยด ~ !!! เสียงรถเบรกที่ดังไปทั่วท้องถนน ทำให้ฉันหันกลับไปมองหาต้นเสียงแล้วก็พบกับคนกลุ่มนึงที่ลงมาจากรถ แล้วตรงมาที่ฉัน ฉันรีบยัดโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋า ลางไม่ค่อยจะดีแล้วซิ

 

“ พวกแกเป็นใคร .. “

 

“ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ มากับเราซะ “ ชายที่ดูอายุมากกว่าฉันไม่กี่ปีพูดขึ้น ทำไมเขาถึงหน้าตาคุ้นขนาดนี้นะ

 

“ ฉันไม่ไป “ ฉันพยายามเดินหนีพวกเขา

 

“ จัดการพาเธอไป “ ผู้ชายร่างถึก 2 คน เข้ามาจับแขนฉันแล้วลากฉันไปที่รถ

 

“ ไม่ๆ ปล่อยฉัน ช่วยด้วยค่ะ โจรลักพาตัว ช่วยด้วย “ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย....

 

.............................................................................................

 

จบไปอีกหนึ่งตอน ฮ่าฮ่าฮ่า แทคยูลหรือฮันริดี อ๊ากกกกก ไรเตอร์เครียด ตอนต่อไป ตัวร้ายโผล่พรึบ ให้ใครจะไปช่วยยูลดีนะ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ใกล้สอบแล้ว อ่านหนังสือๆ อิอิ อย่าลืมเม้นด้วยนะ > <




ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะคะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #287 kyuseo_kokko (@kyuseokokko) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 19:49
    คัยจับยูล ย้งหรอ
    #287
    0
  2. #267 airinez (@airinez) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:26
    ใครจับยูล ???
    #267
    0
  3. #230 salapaonoi (@popor2) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มกราคม 2554 / 01:07

    ฮันริสิค่ะๆๆๆๆๆๆๆ

    #230
    0
  4. #225 Yizu (@khunpeeh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2554 / 15:48
    ยูลงานเข้าตลอดเลย -*- ใครมาช่วยยูล จะยุให้ไรเตอร์ยกยูลให้เลย
    #225
    0
  5. #224 Bn-NamiKa (@bn-girls) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2554 / 12:33
    อ่า~ใครจับยูลไป??????
    #224
    0
  6. #223 Lollipop24 (@jangleploy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2554 / 11:19
    ยูลโดนลักพาตัว
    คนที่มาลักพาตัวนี่ใช่ย้งรึเปล่านะ
    #223
    0
  7. #222 maknaeKyuSeo (@lovekyuseo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2554 / 03:58
     เครียดแทนยูลและไรต์เตอร์  เลือกยากเนอะ
    เก็บไว้ทั้งสองคนเลยดีมั้ยค่ะ อิอิ
    แล้วใครลักพาตัวยัยลิงล่ะนี่
    #222
    0
  8. #221 {~Tae..Tae~} (@patparita) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2554 / 00:33
    ตายเเล้ว!!! ยูลโดนลักพาตัว รึเปล่า??
    ฮันริๆๆๆๆ *0*

    #221
    0
  9. #220 candy chou (@kimizz-candychou) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2554 / 23:27
    ตอนนี้มันช่างยาวจริงอะไรจริงนะเนี่ย ฮึฮึ

    @ คห. 210 นั้นซิๆ ยิ่งแต่งต่อไปยิ่งสงสารแมวเหมียว เอายังไงดีน้า รอลุ้นกันดีกว่านะคะ

    ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาโดยตลอดนะคะ อีกซัก 15 ตอนรวมตอนพิเศษก็จะจบแล้ว ฮึฮึ

    >< ไรเตอร์สัญญาว่าจะพยายามมาอัพนะ แต่คงนิดๆหน่อยๆ เพราะไรเตอร์จะสอบแล้ว T T

    รักรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนนะคะ เย้ ^ o ^
    #220
    0
  10. #219 Sone*view (@run-devil-run) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2554 / 19:30
     มาต่อนะค่ะ อยากได้ ฮันริอ่าาไรเตอร์สู้ๆ
    #219
    0
  11. #209 Yizu (@khunpeeh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2554 / 14:01
    แรกเริ่มเดิมทีเนิ่นนานมาแล้วเข้ามาอ่านเรื่องนี้เพราะ ฮันริ เจ้าค่ะไรเตอร์ แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจเท่าไหร่แล้วเจ้าค่ะ แมวเหมียวน่ารักมากๆเลยเจ้าค่ะ มันคงไม่ดีนะเจ้าคะ ถ้าจะทำร้ายจิตใจเจ้าแมวน้อย แต่หลายๆคนก็คงแอบลุ้นฮันอยู่เหมือนกัน กลุ้มใจแทนไรเตอร์นะเจ้าคะ ยังไงก็ขอจบสวยๆหน่อยนะเจ้าคะ -*-
    #209
    0
  12. #208 mod (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2554 / 21:05
    ตาย๊งแกจะทำไรของแกเนี่ยยย
    #208
    0
  13. #206 Bn-NamiKa (@bn-girls) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 22:41
    ยงจะทำอะไรอะ????
    #206
    0
  14. #205 Yizu (@khunpeeh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 21:47
    ยูลของเค้า แงๆๆ
    #205
    0
  15. #204 maknaeKyuSeo (@lovekyuseo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 21:34
    ตากี้หนูซอ พี่เขินนะ อิอิ
    กี้รู้อยู่แล้วดีจัง
    แล้วนั่นเค้าจะทำอะไรอ่ะ อย่ามาขู่ซอนะ
    ริบอกเพื่อนๆและน้องๆแล้ว ค่อยยังชั่วจะได้ไม่ต้องคิดมากคนเดียว
    #204
    0
  16. #203 candy chou (@kimizz-candychou) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 20:39
    ขิมเปลี่ยนสีตัวหนังสือแล้ว

    มองเห็นรึป่าวค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ


    #203
    0
  17. #202 .... (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 19:14
    ไรเตอร์ค่ะมองไม่เห็นหนังสือเลยค่ะ



    แต่อ่านได้อยู่แล้ว
    #202
    0
  18. #201 {~Tae..Tae~} (@patparita) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 18:57
    อ่า....รู้กันเเล้ว = =''

    (ไม่มีอะไรจะบรรยาย = ='' เเหะๆ)
    #201
    0