The Days Before | KOOKMIN

ตอนที่ 1 : วันนั้นที่เรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    26 ก.ย. 63





ประตูกระจกของห้องประชุมเล็กถูกดันเปิดออกมาโดยชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำสุภาพ เจ้าของสีหน้ายุ่งเหยิงก้าวเดินไปตามทางเดินอันปราศจากผู้คนเพราะอยู่ระหว่างเวลางานไปยังเลานจ์รวมที่อยู่อีกฝั่งของชั้นนี้ แม้การประชุมจะตกลงได้ลงตัวดีแล้ว แต่เพราะมีบางอย่างต้องนำมาคิดต่อทำให้พัค จีมินไม่สามารถดื่มกาแฟกระป๋องจากตู้กดอัตโนมัติภายในเลานจ์ได้อย่างสบายใจเท่าไรนัก



เดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวที่มุมห้องแล้วเหม่อมองห้องขนาดกลางที่ไร้ซึ่งพนักงานคนอื่นใดนอกจากเขา พวกทีมเมเนเจอร์เรียกเขามาเพื่อแจ้งแผนการตลาดแบบสั่วๆ ให้ฟังจนต้องตามแก้กันบาน ทำงานมาด้วยกันกี่ครั้งแล้วก็ยังพลาดซ้ำจุดเดิมๆ จนอดคิดไม่ได้ว่าฟังคำพูดของหัวหน้าฝ่ายการตลาดแบบเขาบ้างหรือเปล่า อย่างน้อยๆ ก็ควรจะคิดแผนที่มันพอจะทำจริงได้บ้าง ไม่ใช่สักแต่ว่าจะยึดวันเทศกาลแล้วที่เหลือปล่อยให้พวกพีอาร์ กราฟฟิคกับฝ่ายพัฒนาเอาไปปั่นต่อกันเองจนหัวหมุน มันใช้ได้ที่ไหนกัน แถมยังจะมาเถียงเขาเรื่องแผนโปรโมทอีก กี่ครั้งแล้วที่ต้องหัวเสียเวลาคุยงานกับทีมนี้ ถึงจะฉะไปจนเข้าที่เข้าทางแล้วแต่ก็ยังไม่วายต้องเร่งงานในบางส่วนอีก เพราะแผนมันดันกะหลั่วมาตั้งแต่วันนัดประชุมแล้ว



น่าจะร่วมห้าปีได้แล้วที่พัค จีมินทำงานในฝ่ายการตลาดของบริษัทแห่งนี้ที่ซึ่งสินค้าหลักคือเกมส์ออนไลน์ทุกประเภท สองในทั้งหมดเจ็ดเกมส์ออนไลน์ของบริษัทนั้นได้รับความนิยมและกำลังเป็นกระแสในกลุ่มเกมเมอร์เกาหลีในตอนนี้ เพราะงั้นถ้าให้พูดแบบไม่ถ่อมตัวก็นับว่าเป็นบริษัทเกมส์ที่มีชื่ออยู่มากทีเดียว ตัวเขาที่ไม่สันทัดเรื่องเกมส์เพราะเรียนจบเศรษฐศาสตร์มาก็ได้เรียนรู้และดั้นด้นทำงานจนกระทั่งได้ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการตลาดมาเมื่อหนึ่งปีก่อน แม้จะไม่ชอบเวลาที่ต้องปวดหัวกับทีมเมเนเจอร์ที่ดูแลแต่ละผลิตภัณฑ์ แต่ก็ยังไม่มีแผนการจะย้ายไปทำงานที่อื่นแต่อย่างใด



หัวหน้าพัคผู้เข้มงวดและไม่มีแฟน ดูเหมือนพนักงานสาวในบริษัทจะแอบเรียกเขาแบบนั้น แต่พัค จีมินก็ไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่มีแฟนเลย ตัวเขาเองไม่ได้ใจเต้นกับใครมาสิบกว่าปีได้แล้วมั้ง



ดื่มกาแฟดำในกระป๋องจนหมดก็ดูเหมือนอารมณ์ขุ่นมัวจะสดใสขึ้นมาบ้างแล้ว พัค จีมินทิ้งกระป๋องลงในถังขยะแล้วยืดเส้นยืดสายให้สบายตัวหนึ่งยก แล้วจึงเดินออกไปจากเลานจ์เพื่อไปลุยงานต่อที่แผนกของตนเอง



มีพนักงานชายอีกสองสามคนเดินผ่านมาทางนี้พอดี พัค จีมินจดจำคนที่เดินนำหน้าได้เป็นอย่างดี คุณฮวัง ชานซองหัวหน้าทีมฝ่ายพัฒนาของบริษัท ทั้งสองค้อมศีรษะทักทายกันในทันที ก่อนที่สายตาจะจับจ้องนิ่งงันไปยังหนึ่งในชายทั้งสามที่เดินตามมาจากด้านหลัง ซึ่งอีกฝ่ายก็จ้องมองกลับมาด้วยอารามประหลาดใจเล็กน้อยไม่ต่างกัน



“เพิ่งประชุมเสร็จเหรอครับ หัวหน้าพัค” พัค จีมินเป็นฝ่ายละสายตาไปก่อนเพื่อส่งยิ้มสุภาพและตอบคำถามของพนักงานรุ่นพี่



“ใช่ครับ กำลังจะกลับไปที่แผนก”



“งั้นเหรอครับ ส่วนทางนี้เพิ่งพาพนักงานใหม่ไปแนะนำตัวกับทีมกราฟฟิค คุณจอน จองกุก นี่คือคุณพัค จีมิน เป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดของบริษัทเรา”



ทั้งสองค้อมศีรษะทักทายกันพอเป็นพิธีเมื่อถูกแนะนำโดยฮวัง ชานซอง พัค จีมินได้ยินจากเพื่อนร่วมงานในแผนกว่าบริษัทรับวิศวกรทีมพัฒนาจากบริษัท PSC ที่เพิ่งปิดตัวไปมาหนึ่งคน ไม่คาดฝันเลยจริงๆ ว่าพนักงานใหม่ที่ว่าจะเป็นจอน จองกุกคนนั้น



“ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวนะครับ” พัค จีมินไม่แม้แต่จะมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง ส่งยิ้มให้ฮวัง ชานซองเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงหันหลังเดินจากไปอีกทางด้วยฝีเท้าที่ไม่ได้รีบเร่งหากก็ไม่ได้เอื่อยเฉื่อยตรงไปยังโต๊ะทำงานของตนเองที่ด้านหลังสุดของแผนกฝ่ายการตลาดที่พนักงานคนอื่นๆ กำลังทำงานกันอย่างเงียบสงบ มีเสียงพิมพ์งานและเสียงคุยโทรศัพท์ดังเคล้าคลอแว่วๆ ซึ่งเป็นบรรยากาศตามปกติที่สุดแสนจะคุ้นชินในทุกๆ วัน



ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมแล้วเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะที่ตั้งค่า sleep เอาไว้ก่อนไปประชุม ระหว่างรอเครื่องประมวลผล ชายหนุ่มมองจ้องไปยังหินทับกระดาษขัดมันธรรมดาๆ ของตนเองอย่างเหม่อลอย



ภาพความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนค่อยๆ ฉายขึ้นในหัวอย่างไม่ปะติดปะต่อ หากก็เข้าใจและจดจำได้เป็นอย่างดีว่าเกิดอะไรขึ้น บ้านที่พูซานที่เขาอาศัยอยู่มาตั้งแต่เกิด ในปัจจุบันครอบครัวของเขาย้ายออกจากบ้านนั้นไปโดยสมบูรณ์แล้ว และยังได้ข่าวว่ามีการสร้างสวนสาธารณะขึ้นใหม่แถวนั้นด้วย ภาพบรรยากาศเก่าๆ ที่ฉายวนอยู่นี้จึงมีตัวตนอยู่แค่ในความทรงจำของเขาเท่านั้น ทั้งทางรถไฟ ร้านค้าโชว์ห่วยเก่าๆ สนามเด็กเล่นเล็กๆ ที่ชิงช้าพังไปตัวหนึ่งและไม่เคยมีใครมาซ่อม



เพื่อนสนิทข้างบ้านที่ตัวติดกันเป็นตังเม ไปไหนก็ไปด้วยกัน แม้กระทั่งหวัดหรือเหาก็ต้องเป็นด้วยกันเพราะไม่เคยคิดจะห่างกันเลยแม้แต่วันเดียว แม้จะห่างหายกันไปในช่วงมัธยมต้นเพราะครอบครัวของอีกฝ่ายต้องย้ายไปอยู่โซล แต่ทั้งสองก็ไม่เคยหยุดที่จะติดต่อกันทั้งผ่านทางโทรศัพท์หรือจดหมาย เมื่อขึ้นชั้นม.ปลายจึงได้กลับไปพบกันอีกครั้ง พัค จีมินเป็นฝ่ายที่สมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนเดียวกันในโซลเพราะต่างคนต่างทนความคิดถึงที่มีต่อกันไม่ได้



เป็นสามปีที่เก้ๆ กังๆ แต่ก็นับได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต เด็กหนุ่มสองคนที่แอบคบกันโดยที่เพื่อนๆ ในห้องไม่มีใครรู้ แม้แต่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่สนิทกันราวกับญาติมิตรก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าลูกชายทั้งสองของตนเคยจูบกันในห้องครัวในวันปีใหม่ งานพาร์ทไทม์ที่ชายหาดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนขึ้นม.ปลายปีสองที่ทั้งสองได้ทดลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในห้องเช่าเล็กๆ อย่างคนที่มีรายได้ ได้ลองทำอะไรหลายอย่างที่ผู้ใหญ่เขาทำกันอย่างงกๆ เงิ่นๆ แต่ก็ถือว่าพยายามได้ดี ในตอนนั้นคิดว่าตัวเองเก่งกาจและสามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องพึ่งพาใครได้แล้ว พอมองย้อนกลับไปเงินเดือนของพนักงานพาร์ทไทม์มันก็แค่เศษเสี้ยวหนึ่งของการทำงานจริงๆ เท่านั้น ซึ่งรวมถึงระดับความยากและความเครียดในการทำงานด้วยเช่นกัน



คอมพิวเตอร์ออกจากโหมด sleep พร้อมใช้งานแล้ว แต่พัค จีมินก็ทำเพียงจ้องมองเดสก์ท็อปที่เต็มไปด้วยไฟล์และไอคอนแอพพลิเคชั่นต่างๆ ที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หัวคิ้วขมวดเข้าหากันจางๆ เมื่อคำพูดหนึ่งดังแวบขึ้นมาในหัวพร้อมกับสีหน้าของคนพูดที่เขาจดจำได้ดีว่าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไรเลย



ลองเลิกกันก่อนไหม บางทีลองไปคบผู้หญิงดูอาจจะดีเหมือนกัน



ขยับตัว ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับขณะก้มหน้าเพื่อซ่อนสีหน้าลำบากใจยามนึกถึงช่วงเวลานั้นเอาไว้ พัค จีมินกลืนน้ำลาย หัวใจที่ด้านชาไปนานหลายปีเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้เต้นแรงเพราะความรู้สึกที่ดีเท่าไรนัก



น่าสนใจนะ ลองดูก็ได้



ในวันนั้นตัวเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับข้อเสนอนั้นเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังตอบรับออกไปได้อย่างง่ายดายเชียว






⧆⧆⧆⧆⧆⧆⧆

#กุกมินวันก่อน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #48 Lajeemolala_rr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 08:15

    บรรยากาศอึมครึมเว่อ
    #48
    0
  2. #5 ornanong_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 17:06
    อะโหห แนวแฟนเก่าง่า เศร้าๆเทาๆเลย แงง
    #5
    0
  3. #3 MeiPatcharin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 04:30

    เห้อออออเปิดมาแบบนี้...มีซึมแน่
    #3
    0
  4. #2 parksukie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 00:27
    คือพอลองไปคบผู้หญิงแล้ว ห่างกันไปเลยเหรอ รอติดตามนะค้าาา
    #2
    0
  5. #1 urmyblue. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 23:52
    เเงน้อง;--; เปิดมาก็เเอบเศร้าๆเเหะ พล็อตดีมากเลยคับคุณไรท์ จะรอติดตามนะคะ
    #1
    0