มาลาคีรี | KOOKMIN

ตอนที่ 11 : มาลาคีรี 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    1 เม.ย. 64




อุทยานแห่งวิหารอันสรรค์สร้างขึ้นโดยอำนาจแห่งความรักนั้นร่มรื่นอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพรรณไม้ศักดิ์สิทธิ์หลากหลายชนิด แม้ยามกลางคืนก็ยังคงสังเกตได้ถึงความมีมนตร์ขลังที่อาจชัดเจนเมื่อต้องแสงตะวัน โซเลมอัคคีไม่ต้องการแสงไฟจากคบเพลิงในการก้าวเดินสำรวจลึกเข้าไปในอุทยานกว้างขวางแห่งนี้ เสียงฝีเท้าเคล้าเสียงใบไม้แห้งที่ร่วงโรยลงกับพื้นดังผะแผ่ว อิกอรัสจ้องมองคันศรและมือของตนที่สะท้อนเงาไม้และแสงจันทร์ กระชับแน่นกว่าเดิมด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่ยอมหยุดตั้งแต่ก่อนจะก้าวเข้ามาในเขตอุทยานเมื่อตอนกลางวัน



ความเงียบทำให้ห้วงความคิดปั่นป่วนราวกับโทสะของเพทแห่งมหาสมุทร ถึงกระนั้นก็ยังคงก้าวเดินไปอย่างไม่รีบร้อนพร้อมกับสอดส่องสายตาอันเฉียบคมของตนไปรอบๆ อย่างถ้วนทั่ว หากนับวันเดินทางรวมกับวันนี้ เท่ากับว่าเขาเหลือเวลาสำหรับภารกิจพิเศษนี้เพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น...จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบแม้ร่องรอยของนกฟีนิกซ์ที่แฝงตัวอยู่ภายในอุทยานแห่งนี้



หลังจากเฝ้าสาละวนตามหาอย่างเงียบๆ มาร่วมวัน โซเลมอิกอรัสจึงทิ้งตัวลงนั่งที่โคนต้นไม้ใหญ่อย่างเหนื่อยล้า ยกกระบอกน้ำแกะสลักจากไม้ที่เพิ่งไปเติมน้ำมาจากลำธารเล็กๆ ที่เดินผ่านขึ้นมาดื่มอีกครั้งแล้วโยนศีรษะพิงต้นไม้ ถอนหายใจอย่างท้อแท้




ลืมตาขึ้นมองจันทราเบื้องบน...หากเผชิญหน้ากันโดยบังเอิญอาจจะมีเวลาในการประเมินสถานการณ์และท่าทีของอีกฝ่ายได้ แต่เห็นทีเขาคงไม่มีเวลาจะคอยอีกต่อไปแล้ว




นกฟีนิกซ์มักจะหวงแหนเขตแดนของตนเอง กับผู้บุกรุกที่หลงเข้ามาโดยไม่ตั้งใจอาจจะพอมีความเมตตาปล่อยให้หนีไปในบางครั้ง แต่กับผู้บุกรุกที่รุกล้ำเข้ามาโดยเจตนา...นกฟีนิกซ์ไม่เคยปล่อยเลยตามเลยแม้แต่คนเดียว



โซเลมอัคคีกลืนน้ำลาย เอนศีรษะพิงต้นไม้เบาๆ อีกครั้งพลางหลับตาลงเบาๆ ประโลมหัวใจที่เต้นระรัวของตนเองให้สงบลงภายในเวลาไม่นาน แล้วจึงค่อยๆ เปิดปาก ขับร้องบทเพลงเก่าแก่ที่เขาเคยได้ยินจากเทพีแห่งคีตะเมื่อนานมาแล้ว




เสียงใด เสียงเพรียก ลู่ลิ่วลม

อกพี่ อกตรม ลมหวีดไหว

เงาไม้ ไล้จันทร์ ก้านกิ่งใบ

หวั่นใจ ไหวจิต คิดถึงเจ้า



เสียงใด เสียงธาร ธารไหลหลาก

อกเจ้า ต่างจาก ธารนี้ไหม

ไหลหลาก กรากเชี่ยว เลี้ยวลดไป

หวั่นใจ คอยเล่า เจ้าไม่มา...




“...”




อิกอรัสลืมตาขึ้นพร้อมกับหยุดคำร้องต่อมาที่ยังมีอีกหลายบทไว้เพียงเท่านั้นเมื่อสองหูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาจากบนต้นไม้สูงอีกต้นตรงหน้า ก่อนจะแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นประกายสีทองจากขนของสัตว์ร่างใหญ่ที่ส่องสว่างสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน



นกฟีนิกซ์ผู้สง่างามกำลังตั้งใจฟังเพลงที่เขาขับร้องอยู่ตั้งแต่ตอนใดก็ไม่อาจทราบ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเงียบไป มันจึงส่งเสียงในลำคอแล้วเอียงศีรษะไปมาราวกับต้องการฟังอีก



“...”



ทว่าในตอนนี้โซเลมหนุ่มลืมเนื้อร้องและทำนองใดๆ ไปจนหมดสิ้น ได้แต่เงยหน้ามองสัตว์สวรรค์อันงดงามวิจิตรตระการตาชวนตะลึงนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้างและหลงใหล



สุวรรณปักษากางปีกกว้างของมันแล้วร่อนกายลงมายืนกับพื้นไม่ไกลจากอิกอรัส โซเลมหนุ่มชันเข่า จ้องมองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวังหากก็สับสนอยู่ในที ตัดสินซ่อนศรอัคคีของตนเอาไว้ก่อนเพื่อดูท่าที ฟีนิกซ์จ้องลึกเข้ามาในตาของชาวสวรรค์ตรงหน้าตนด้วยดวงตาสุกใสสีดำสนิทอันไร้ที่สิ้นสุดของตนเอง



“...มินอส” ส่งเสียงเรียกชื่ออันเป็นที่รักนั้นออกไปแผ่วเบา สัตว์สวรรค์ผู้มากด้วยฤทธาเอียงศีรษะกลมเล็กรับกับลำคอระหงปราดเปรียวของมัน ก่อนที่ทั่วบริเวณจะสว่างวาบไปด้วยลำแสงสีทองจนอิกอรัสต้องหันหน้าหนีพลันหลับตาแน่น



เมื่อแสงเริ่มจางลงจึงรีบหรี่ตาเปิดออกอย่างรีบร้อนและระวังตัว เพ่งมองภาพตรงหน้าที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อดวงตาเริ่มปรับสภาพให้เข้ากับความมืดเคล้าแสงจันทร์ของบริเวณนี้ตามเดิม



อิกอรัสเบิกตากว้างอีกครั้ง...สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาแทบหลอมละลายลงอย่างตรอมตรม



ภูตประจำกายของเขา ร่างบอบบางเจ้าของผิวขาวสะอาดอยู่ในชุดผ้าระบายสีทองอ่อนพร้อมกับกำไลและสังวาลย์ทองคำประดับแซมด้วยดอกไม้สีขาว เส้นผมสีดำสนิทอันอ่อนนุ่มของเด็กหนุ่มจากที่เคยยุ่งเหยิงเล็กน้อยอยู่เสมอกลับถูกหวีแต่งจนเรียบร้อยรับกับใบหน้าอ่อนหวานสวยงามสมชื่อภูตมาลาคีรี บุตรแห่งเทพีแห่งความรัก



อิกอรัสลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังคงจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา สีหน้าของมินอสดูตกใจไม่น้อยที่ได้พบเจอกับโซเลมของตนเองอีกครั้ง



“ท่านจำข้าได้หรือเปล่า”



เอ่ยถามออกไปเพื่อความแน่ใจ เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าตอบเบาๆ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก้าวเข้าไปหาภูตหนุ่มแล้วสวมกอดเอาไว้จนแนบอก



“ปลอดภัยดีใช่ไหม...ท่านไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ”



เมื่อคลายอ้อมกอดจึงเอ่ยถามพลางไล้นิ้วหัวแม่มือไปบนแก้มอุ่นเนียนใสนั้นอย่างทะนุถนอม มินอสหลับตาเอียงศีรษะรับสัมผัสนั้นพร้อมรอยยิ้มเย็น ก่อนที่จะลืมตาขึ้นพร้อมกับสีหน้าราวกับมีอะไรอยู่ในใจ



“กลับไปที่ปราสาทอะเมทิสกันเถิด ท่านไดอาน่าต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ท่านคืนร่างแล้ว”



“...”



มินอสหลุบตามองต่ำ ไม่ตอบอะไรกลับไป อิกอรัสเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ใช้สองมือช้อนใบหน้าเล็กขึ้นมาเบาๆ



“มีอะไรหรือเปล่า? ต้องการให้ข้าช่วยอะไรไหม”



ภูตหนุ่มกลอกดวงตาขึ้นสบตากับชายหนุ่มตัวสูงกว่าด้วยแววลังเล แล้วจึงหลบสายตา กระพริบตาอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังลังเลกับอะไรบางอย่างอยู่มาก



อิกอรัสไม่สบายใจที่เห็นเช่นนั้นแม้แต่น้อย มันดูราวกับมินอสไม่สามารถกลับออกไปกับเขาได้อย่างไรก็อย่างนั้น โซเลมอัคคีข่มความเจ็บปวดภายในใจ แล้วก้มลงจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนของมินอส



“บอกข้าสิ เกิดอะไรขึ้น...ข้าจะทำทุกอย่าง อย่าได้ลังเลอะไรอีกเลย”



ภูตมาลาคีรีหลับตายอมรับจุมพิตนั้นแต่โดยดี เมื่ออีกฝ่ายตั้งมั่นแน่วแน่ จึงค่อยๆ เผยยิ้มเกรงกิ่งออกมา ก่อนจะดึงมืออิกอรัสให้เดินตามไปยังที่แห่งหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน



ทั้งสองก้าวเดินตามกันไปในอุทยานอันกว้างขวางอุดมสมบูรณ์ของเทพีไดอาน่า ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้น มีเพียงสายตาของทั้งคู่ที่หันมองกันเป็นระยะ ไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มที่เป็นดั่งคำมั่นสัญญาให้กับกันและกัน ดูเหมือนมินอสจะอยู่ที่นี่จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้ไปแล้ว ในยามที่เดินเพียงลำพัง อิกอรัสไม่เคยพบเห็นเหล่าภูตนางฟ้าตัวน้อยๆ ที่เรืองแสงสีสันสวยงามในยามกลางคืนแม้แต่ตนเดียว แต่บัดนี้พวกนางกลับพากันบินว่อนหยอกล้อกันไปมา หลายครั้งหลายคราที่เข้ามาทักทายและหยอกล้อกับมินอสอย่างเป็นมิตร อิกอรัสทำเพียงแค่จ้องมองรอยยิ้มสวยงามของภูตมาลาคีรีด้วยหัวใจอันเปี่ยมสุข เขาดีใจที่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่ามินอสไม่ได้อยู่อย่างทรมานในการเป็นนกฟีนิกซ์เท่าไรนัก ยิ่งไปกว่านั้น อาจเป็นเพราะพลังอำนาจของสัตว์สวรรค์ชั้นสูงชนิดนี้ ทำให้เจ้าตัวแลดูแข็งแรงสดใสและทรงพลังอำนาจอย่างลึกลับมากกว่าเดิมอีกด้วย จะว่าสง่างามไม่ต่างกับมารดาของเขาก็คงจะไม่ผิดนัก



มินอสนำทางโซเลมอัคคีอยู่สักพักใหญ่ ทั้งสองก็เดินทางมาถึงวงเวียนน้ำพุซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุทยาน รอบด้านตกแต่งด้วยสนามหญ้าและไม้กลุ่มพุ่มออกดอกและผลสีสันสวยงาม ที่กลางวงเวียนมีบ่อน้ำพุสีขาวสูงใหญ่ตั้งอยู่ เสียงธารน้ำใสไหลรินดังแว่วๆ ชวนให้สงบใจทำให้ความรู้สึกเหนื่อยล้าเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง



มาถึงตรงนี้ มินอสมีท่าทีตื่นเต้นกว่าเดิมเล็กน้อย อิกอรัสอดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้เมื่อถูกภูตประจำกายของตนดันหลังให้เดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำพุนั้นด้วยท่าทางกระตือรือร้นราวกับเด็กๆ ท่ามกลางแสงสว่างจากจันทรา อิกอรัสขยับเข้าไปดื่มน้ำเย็นจากบ่อน้ำพุนั้นเมื่อถูกเชื้อเชิญ ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อพบว่าน้ำจากน้ำพุนี้ช่วยทำให้หายจากอาการเหนื่อยล้าได้ดีราวกับยาวิเศษ



“ท่านไม่ดื่มหรือ” หันไปถามมินอสที่ทำเพียงยืนมองด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ภูตหนุ่มเมื่อถูกถามก็ส่ายหน้าหวือ ท่าทางแก่นแก้วเหมือนมินอสที่เขาเคยรู้จัก



อิกอรัสโอบแขนกอดตอบอย่างไม่ลังเลเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาสวมกอดอย่างแนบแน่น เมื่อมินอสแนบข้างแก้มลงกับอกผาย ร่างสูงกว่าก็ก้มลงหอมที่กลางศีรษะกลมพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ด้วยความสุขแทบจะกระอัก



โอบกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง มินอสจึงคลายอ้อมกอดออก อิกอรัสไม่ทันคิดอะไรเมื่ออีกฝ่ายค่อยๆ ก้าวถอยออกไปอย่างช้าๆ ทว่าวินาทีต่อมาชายหนุ่มก็เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวอีกครั้งเมื่อมองเห็นอะไรบางอย่างที่มินอสถือกำอยู่ในมือ



“นั่นมัน...ท่านทำได้อย่างไร ไม่สิ ทำไมท่าน...”



แทบจะจนด้วยคำพูด อิกอรัสรู้สึกราวกับในหัวปั่นป่วนไปหมดจนคิดคำถามอะไรไม่ออกเมื่อเห็นว่าในมือมินอสคือคันศรอัคคี อาวุธประจำกายของเขาที่เขาได้ซ่อนมันเอาไว้ใต้เขตอาคมภายในตัวของไปแล้ว



ไม่มีใครเอามันออกมาได้นอกจากตัวเขาเอง...แต่ภูตตรงหน้าของเขากลับเพิ่งคว้ามันไปอย่างง่ายดาย เมื่อพยายามลองอันเชิญอาวุธประจำกายของตนเองก็ยิ่งมั่นใจว่านั่นไม่ใช่มนตร์ลวงตาแน่นอน ศรอัคคีของเขาถูกมินอสดึงออกไปแล้วจริงๆ...โดยที่เขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยด้วย



ในอกของโซเลมหนุ่มสั่นไหว บางอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อนและไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุดทำให้อิกอรัสปากคอสั่นแม้จะพยายามข่มใจตัวเองลงก็ตาม



“มินอส...นั่นท่านหรือเปล่า”



“...”



ใบหน้าอ่อนหวานที่ต้องแสงจันทร์อันอบอุ่นเผยยิ้มเย็นราวกับกับสายธารในบ่อน้ำพุ ก่อนจะยกศรอัคคีคันใหญ่ของชายหนุ่มตรงหน้าขึ้น เปลวไฟสีแดงปนน้ำเงินลุกพรึ่บขึ้นท่วมในวินาทีต่อมา



“...!



สายเกินไปแม้แต่จะเอ่ยปากร้องห้าม เพียงพริบตาเมือ่เปลวไฟนั้นดับลง ศรอัคคีก็สลายหายไปกับอากาศราวกับไม่เคยมีมาก่อน อิกอรัสได้แต่ยืนอยู่กับที่ด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ผสมปนเปกันไปจนทำให้มือและขาสั่นเทา ความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดเห็นทีจะเป็นความตื่นตกใจปนกับความเศร้าจนอยากจะร้องไห้ออกมา



ต่อมาจึงบังเกิดเป็นอารมณ์โกรธเกรี้ยว...นกฟีนิกซ์ตัวนี้ มันรู้ดีว่าใครสำคัญต่อเขา



สัตว์สวรรค์ในร่างภูตหนุ่มรูปงามก้าวดุ่มๆ ตรงเข้ามาหาโซเลมอัคคีตรงหน้า อิกอรัสเตรียมพร้อมทั้งกายและใจสำหรับการปะทะ สายตาสับสนแปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ จ้องมองการเคลื่อนไหวของคนตรงน้าไม่วางตา



“...”



คาดหวังว่าจะได้ปะทะ แต่อีกฝ่ายกลับหยุดชะงักตรงหน้าเขา ทำให้จังหวะเสียไปเล็กน้อย นกฟีนิกซ์แสยะยิ้ม ก่อนจะเอื้อมสองมือมาผลักที่แผงอกของชายหนุ่มตรงหน้าเต็มแรง




“...!!




อิกอรัสเซไปด้านหลังตามแรง เพียงกระพริบตาครั้งเดียวสิ่งแวดล้อมรอบข้างก็เปลี่ยนไป จากวงเวียนน้ำพุแปรเปลี่ยนเป็นป่าทึบตามเดิม และทิศทางที่เขาเซล้มลงไปก็คือหุบเหวลึก






☼☼☼☼☼☼








             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

441 ความคิดเห็น

  1. #420 kingoffish (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 17:08

    !!!!!!

    #420
    0
  2. #354 Sepjkm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 12:45
    สงสารอิกอรัส สู้เขาอิพี่5555555
    #354
    0
  3. #353 P-A-I-N (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 17:39
    อมก. น้องลึกลับมากชอบ คนพี่ต้องสู้นะเพื่อน้องทำให้ได้!!
    #353
    0
  4. #349 Chiara_1 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 01:24
    ภาษาสวยมากเลย

    ลุ้นมากด้วย
    #349
    0
  5. #347 IFERN07 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 02:34
    โอ๊ยย ลุ้น
    #347
    0
  6. #346 onenthrx13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 16:04
    น้อง! อย่าเปนแบบนี้;-;
    #346
    0
  7. #344 Hihi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 20:41

    มันตะงิดตั้งแต่น้องเงียบ น้องเป็นคนช่างพูดอยู่นะ

    เวลาน้องจะนางฟ้าคิดแล้วก็ฟุ๋ง~ฟุ้ง

    เวลาน้องร้ายนิดๆ(?)ก็นางมารในร่างชายหนุ่ม😂

    #ภาษาสวยเหมือนเดิม~#รักไรท์

    #344
    0
  8. #343 JJEONJKK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 14:45
    มันไม่ง่ายเลยสินะที่ตะทำให้น้องกลับมาหาอิกอรัสได้
    #343
    0
  9. #342 vivi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 13:25

    น้องอย่าใจ้ราย นั่นอิกอรัสนะ

    หนูจำไม่ได้จริงๆใช่มั้ย

    อิกอรัส นายต้องรีบๆทำให้มินอสคืนร่างไวๆนะ


    #342
    0
  10. #341 MeiPatcharin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 01:24
    นกนี่มันร้ายนัก!!!!
    #341
    0
  11. #338 Muay199960007 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 05:02
    ภาษาของไรท์สวยมากกกก ชอบบบ
    #338
    0
  12. #337 SmilePasta_UoUv (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 02:56
    อิกอรัสสสสส ????😢 ก็ว่าอยุมันจาง่ายขนาดนี้เลยหรอ อิกอรัสอย่าเปนอะไรนะ เอามินอสกลับมาให้ได้น้าาาาาาา
    #337
    0
  13. #336 Phiphiprimpan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 20:44

    สนุกมากๆเลยค่ะ คือบับ งงมาก ยังไงเอ่ย มินอส อิกอรัส

    #336
    0
  14. #335 내 침침~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 20:19
    คถคุนไรท์ทททท คถมินอสสส คถทุกอย่างเลยบบ
    #335
    0
  15. #334 Helio (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 11:14

    ไรท์หายไปนานมากกกก ต้องยุ่งแน่ๆ เลย กลับมาคราวนี้เรื่องยังน่าตื่นเต้นเหมือนเดิม ฮือออ รอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วว ขอบคุณที่มาอัพนะคะ ><

    #334
    0
  16. #333 parksukie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 06:31
    มินอสสสสสสสสสส กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้เร็วๆเถอะนะ
    #333
    0
  17. #332 caramel macchiato (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 02:27
    แง้งงง ยัยน้อนนนนน เมื่อไหน่น้องจะเป็นเหมือนเดิมมมม เอาใจช่วยพ่อพระเอกของเรา สุ้ๆนะคับไรท์
    #332
    0
  18. #331 Maewsamse03 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 01:54
    คิดถึงคุณไรท์มากๆ แงงง
    #331
    0
  19. #330 Bunny1997buzan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:59
    ไม่เคยผิดหวังกับภาษาไรท์เลยจริงๆภาษาสวยมากสมกับที่รอรีบมาต่อให้จบนะคะรออยู่น้าาา
    #330
    0
  20. #329 ilysbjjk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:51
    อ้ากกกกเกิดไรขึ้น!!!!!!! นอนไม่หลับอีก เพราะอ่านเวลานี้ กี้สสสสคิดถึงยัยมินอสสสสสสสสสคิดถึงคุมไรทททท์
    #329
    0
  21. #328 minmine25 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 23:51
    ึิคิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกที้สุดเรยคุณไรท์!!!!!!!!
    #328
    0
  22. #327 jjacksonn7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 23:38
    ฮือหลงกลซะแล้ว เอาตัวรอดให้ได้นะ
    #327
    0
  23. #326 baimikm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 23:33
    อิกอรัส หลงกลสัตว์สวรรค์ในร่างมินอสแล้ว แงเอาน้องคนเดิมกับมา
    //ตอนแรกคิดว่าเจอนกฟีนิกซ์ต้องต่อสู้กันดุเดือดแน่ๆที่ไหนได้ฉลาดกว่าที่คิด แทบเดาไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไงต่อไปแต่ที่แน่ๆคืออิกอรัสอย่าเพิ่งเป็นอะไรน้าา
    #326
    0
  24. #325 Kanokwan114 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 23:26
    คุณไรท์กลับมาแล้ววว เราคิดถึงมากๆ นี่นั่งอ่านวนไปวนมาหลายรอบเลย5555 สนุกมากค่ะ แต่ตัดจบแบบนี้ค้างมากกก แต่ก็ซู่ๆ เอาหนูมินอสกลับมาให้ได้นะ
    #325
    0
  25. #324 bambuboo272 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 23:17
    คุณไรท์กลับมาแล้ววววว ช่วยน้องให้ได้นะอิกอรัส!!!!
    #324
    0