แ ส น รั ก (Yaoi/Boy's love)

ตอนที่ 28 : ตอนที่27 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 ต.ค. 59

ตอนที่27





“พาแฟนมาด้วยเว้ย แม่งน่ารักดีนะ น่าแย่งมาเป็นของกูจริงๆ ฮ่าๆ”


“ไอ้เหี้ย!!!!!!”ผมพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อมันมากำไว้แน่น ไอ้เหี้ยกราฟลอยหน้าลอยตาแล้วยกยิ้มเยาะใส่ผมอย่างกวนตีน 


“หึๆ คนนี้จริงจังสินะ”


“อย่าเสือก!”


“ไม่เสือกคงไม่ได้วะ....”ผมจ้องมันเขม็ง รู้ว่าตอนนี้ตัวเองสั่นเพราะความโกรธมากขนาดไหน มันพูดแบบนี้แสดงว่ามันคงรู้แล้วว่าผมกับน้องอยู่ในสถานะไหน และมันคงรู้ว่าคนนี้ผมจริงจังมาก


“สวัสดีครับน้องขนมปัง เจอกันอีกแล้วนะ”มันเอี้ยวตัวไปมองคนตัวเล็กที่หลบอยู่ข้างหลังผมแล้วพูดเน้นชื่อน้อง ตอนนี้พวกผมเริ่มตกเป็นเป้าสายตาแล้ว


“อย่า ยุ่ง กับ แฟน กู”ผมพูดลอดไรฟันเน้นทีละคำให้ไอ้เหี้ยกราฟมันเข้าใจว่าผมอารมณ์เสียมากแล้ว มันคงแค้นจากเรื่องครั้งก่อน เพราะสายตามันที่มองกลับมานอกจากความกวนตีนก็มีความแค้นปะปนอยู่ด้วย


“ทำไมวะ ถ้ากูจะยุ่งแล้วจะทำไม”ผมเซเล็กน้อยจากแรงผลักของไอ้กราฟ หึๆอารมณ์ร้อนๆอย่างมันแอ๊บนิ่งๆได้ไม่นานหรอก ผมมองดูเพื่อนมันที่เริ่มขยับเข้ามาประชิดไอ้กราฟ ขนมปังกำเสื้อผมแน่น มือน้องสั่นๆน้อยๆ คนตัวเล็กกำลังกลัว...


“อย่ามาซ่าในถิ่นกู”ผมบอกไอ้กราฟ


“แล้วยังไงวะ คิดว่ากูจะกลัวเหรอ”


“เออ มึงต้องกลัวเพราะนี่ถิ่นของกู!”ทุกสายตาหันไปตามเสียง ผมมองพี่ฟอร์ทที่กำลังเดินเข้ามาหาพร้อมกับลูกน้องที่เดินตามเป็นแบล็คหลัง ไอ้เหี้ยกราฟมันชะงักกึกเมื่อเจอพี่ฟอร์ท ถึงพี่ฟอร์ทมันจะกวนตีนกับผมแต่มันไม่ได้ใจดีนะครับ ไอ้กราฟก็นะเคยโดนพี่ฟอร์ทกระทืบมาแล้วก็ยังจะมาซ่าในถิ่นพี่แกอีก ผมกับไอ้กราฟไม่ถูกกันมานานแล้วอย่างที่เคยบอกไว้ ไอ้ห่านี่ก็ซ่าตลอดจนมีครั้งหนึ่งที่กำลังตีกับมันอยู่แล้วพี่ฟอร์ทเข้ามาเห็นพอดี พี่แกเลยร่วมผสมโรงด้วย ปรากฎว่าตอนนั้นไอ้กราฟเละเป็นโจ๊กทั้งมือทั้งตีนพี่ฟอร์ท มันแดกเข้าไปเต็มๆ


“เข้ามาถิ่นกูแล้วมาซ่ามึงต้องการอะไร”เพราะพี่ฟอร์ทสูงกว่าไอ้กราฟ ทำให้ตอนที่พี่มันยืนประจันหน้ากันกับไอ้กราฟพี่ฟอร์ทต้องกดหน้าลงมามองมัน ไอ้กราฟก็จ้องตาพี่ฟอร์ทไม่ลดละ


“ถ้าจะมาก่อเรื่องก็ออกจากสนามกูไป หรืออยากโดนยำตีน หึๆ”พี่ฟอร์ทแสยะยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย ไอ้กราฟกำหมัดแน่น มันกวาดสายตามองรอบๆเมื่อเห็นว่าพวกพี่ฟอร์ทเยอะกว่ามันก็ทำท่าฟึดฟัด 


“ฝากไว้ก่อนเถอะ”


“อย่าฝากไว้นานล่ะ กูคิดค่าฝากแพงมากนะครับ”พี่ฟอร์ทไล้มือไปที่แก้มไอ้กราฟ แต่เพียงไม่นานไอ้กราฟก็ปัดมือไอ้พี่ฟอร์ทออก ดูมันจะโมโหหนักกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ ไอ้กราฟกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ผม


“เจอกันครั้งหน้ามึงโดนแน่ไอ้เต”มันขู่ทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป พี่ฟอร์ทกระซิบบอกลูกน้องให้ตามไอ้กราฟไปก่อนที่จะหันมามองผมกับน้อง


“เป็นไรปะเนี่ย”ผมส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนจะดึงคนตัวเล็กมาด้านหน้า


“พี่ไม่น่าพาปังมาเลย”ผมถอนหายใจออกมาเซ็งๆ รู้สึกแย่มากที่ต้องพาน้องมาเจออะไรแบบนี้


“ก็ไม่มีอะไรนิ ยิ้มๆ”คนตัวเล็กยืดตัวมาจับแก้มผมยืดออก ก็ทำตัวน่ารักแบบนี้นี่สิผมถึงหวงถึงห่วง ผมเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มเบาๆ


“วันนี้คงไม่หนุกแล้วล่ะ พาน้องกลับไปซะ เจอไอ้กราฟอีกเมื่อไหร่ก็บอกกูด้วยละกัน”พี่ฟอร์ทพูดขึ้นหลังจากคลี่คลายสถานการณ์ได้แล้ว หน้าตาพี่มันดูเซ็งๆที่สนามเกิดเรื่อง


“อืม โทษทีแล้วกัน”


“เออช่างมันเถอะๆ ไว้เจอกันใหม่นะครับน้องขนมปัง”ประโยคแรกพี่มันพูดกับผม ส่วนประโยคหลังแน่นอนว่าพี่มันพูดกับน้อง นี่นาดกูยืนอยู่ตรงนี้นะยังมาเล่นหูเล่นตาใส่แฟนกูอีก ไม่ได้กระทืบไอ้กราฟก็ขอกระทืบญาติตัวเองนี่กูจะผิดไหม?


“อะไรๆ มาทำสายตาใส่ เดี๊ยะๆ”พอพี่มันหันมาเห็นสายตาผม พี่มันก็กวนตีนใส่ทันที เหตุการณ์ดูพลิกไปมากจากเมื่อกี้ จากที่เดือดเรื่องไอ้กราฟโผล่มา ตอนนี้กลับมาสู่การกวนตีนอีกครั้งแล้ว เฮ้อปรับอารมณ์ไม่ทัน


“เออๆกลับล่ะ”ผมกับน้องลาพี่ฟอร์ทก่อนจะเดินผละออกมา






ออกจากสนามแข่งรถเราก็ไปหาอะไรใส่ท้องกัน ครั้งแรกกะว่าจะพาน้องไปกินอาหารในห้างแต่คนตัวเล็กกลับบอกว่าอยากกินบะหมี่ ผมก็ไม่ขัดศรัทธาครับ บะหมี่ก็บะหมี่มีร้านนึงใกล้ๆมหาลัยรสชาติอร่อยมากกก ยังไม่เคยไปกินหรอกแต่ไอ้เอิร์ธมันเคยมาโฆษณาให้ฟัง ผมยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูเวลา...อืมร้านยังไม่ปิด งั้นไปกินที่นี่แล้วกัน


ขับรถไม่นานก็เจอร้านบะหมี่ที่ต้องการคนค่อนข้างเยอะพอสมควร ตอนที่แลมโบกินีลูกรักผมแล่นเข้ามาจอดผู้คนรอบๆต่างมองเป็นตาเดียวกัน คงไม่คิดว่าจะแวะมาจอดเพื่อกินบะหมี่อะ ผมก้าวลงจากรถก็เป็นจังหวะเดียวกันที่น้องลงจากรถพอดี ผมเลยเดินเข้าไปคว้าข้อมือคนตัวเล็กแล้วจูงเข้าไปในร้าน


“อ้าวเฮ้ยยยย พี่เตหวัดดีพี่ๆ”ผมหันไปมองตามเสียงก็เจอกับรุ่นน้องปี1ที่นั่งกันอยู่จนเต็มโต๊ะ  หืมมตอนมาก็ไม่ได้สังเกตแม่งอยู่กันครึ่งร้านได้มั้ง


“โอ๊ะโอ หวัดดีครับคนน่ารัก”ไอ้เด็กปี1สายเกรียนรีบทำหูตาแพรวพราวใส่แฟนผมทันที มีเล่นหูเล่นตาใส่จนตีนผมนี่มันกระตุกหงึกๆ คันตีนอยากเตะปากเด็ก ก็รู้ว่าพวกมันแค่แซวแค่ล้อ แต่กูหมั่นไส้ไงคร้าบบบ ฮ่าๆ


“แฟนกูครับ พวกมึงอยากตีนไหมล่ะ”ผมกอดอกกดตามองมันแบบเหี้ยมๆ


“ม่ายยย น้องแซวน้องหยอกแค่นี้ต้องโมโหด้วย เอ้านั่งๆ นั่งกับพวกผมนี่แหละ”ว่าแล้วมันก็ขยับแหวกทางให้ผมกับน้องแทรกตัวเข้าไปนั่งได้ ผมหันมองรอบโต๊ะ เอออเด็กปี1ที่เกรียนๆทั้งนั้นเลย


“นี่มาแดกหรือมาถล่มร้านเค้าวะ”


“โถ่พี่ ร้านนี้มันอร่อยอะ พี่เอิร์ธเคยมาคุยให้ฟัง”อ่ออออ เหมือนกูเลย


“แล้วนี่ได้แดกกันยังพวกมึง”


“หึๆๆ”พวกมันส่ายหัวเป็นคำตอบ คงมาได้ไม่นานเพราะไม่งั้นพวกมันก็คงกินเสร็จเตรียมกลับกันล่ะ


“มึงชื่อไร?”ผมหันไปถามไอ้ตัวหัวโจก ไอ้นี่ล่ะที่เป็นคนทักผมคนแรก 


“ชื่อทีครับพี่เต”ไอ้ทีตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ


“หนูชื่อเชอรี่นะคะพี่เต”ลูกสาวอิหวานแหกปากทันทีหลังจากที่ไอ้ทีพูดจบ โอยยย โบว์มึงจะใหญ่ไปไหนนน กูลงไปนอนในโบว์มึงได้เลยนะเนี่ย กูล่ะเพลียย


“คริคริ”ผมเบนสายตากลับมามองคนตัวเล็กข้างๆที่นั่งขำเอ่อ...น้องเชอรี่แนะนำตัวเอง มันไม่ได้แนะนำธรรมดาไง มันมีสกิลการเลื้อยมาพันแข้งพันขาผมด้วย 


กระทืบกระเทยกูจะผิดไหม?


“ขำเหรอหือออ”ผมยื่นมือเข้าไปบีบจมูกโด่งรั้นเบาๆแล้วโยกไปมา ฮ่าๆ ขนมปังก็ตีแขนผมใหญ่เลย กล้าหือกับพี่เหรอครับบบ


“เจ็บๆ”


“เฮ้ยพี่เตอย่าแกล้งขนมปังงง”


“มึงรู้ชื่อแฟนกูได้ไงเนี่ย?”


“เค้ารู้กันทั้งมหาลัยแหละค่ะ อีกอย่างหนูเป็นลูกเพจพี่เตน้องขนมปังด้วยล่ะ”น้องเชอรี่ลูกสาวอิหวานพูดอย่างภูมิอกภูมิใจสุดๆ ขนมปังก็เม้มปากแน่น แก้มใสขึ้นสีระเรื่ออ่อนๆ


“ไม่ต้องเขินนะๆ”น้องเชอรี่มันโบกไม้โบกมือให้แฟนผม เหมือนกับว่าไม่ต้องคิดมาก เขินไปก็เท่านั้น ยังไงถ้ามีโอกาสมันก็จะล้ออ ฮ่าๆ


“ไอ้ทีไปสั่งบะหมี่ให้กูดิ๊ เอาพิเศษสองนะ”ไอ้ทียกมือรับคำสั่ง ก่อนมันจะเดินไปสั่งบะหมี่ให้ผม 


ร้านบะหมี่นี้เป็นร้านทั่วๆไปที่ตั้งอยู่ข้างทางครับ เปิดเย็นๆดึกๆ แต่รสชาติอร่อยคนมากินเยอะมากหนึ่งในนั้นก็เด็กมหาลัยผมเนี่ยแหละ เป็นร้านที่เราต้องบริการตัวเองนะเพราะพนักงานน้อย


ผมโอบเอวน้องไว้หลวมๆ ขนมปังเอียงคอมองอย่างสงสัยผมเลยยกคิ้วข้างเดียวกวนๆส่งกลับไปให้ คนตัวเล็กก็ยู่ปากใส่ทันที มีบ่นอะไรของเค้าก็ไม่รู้งุ้งงิ้งๆด้วย หมั่นเขี้ยวมาก ทนไม่ไหวเลยก้มไปฟัดแก้มน้องเบาๆ


“มีความอิจจจ”น้องเชอรี่เบ้ปากใส่แต่หน้าตาอิจฉาสุดๆ ฮ่าๆๆๆ ส่วนน้องน่ะเหรอ...อายจนแทบจะมุดเข้าอกผมแล้วครับ ^  ^


“ทำไรเนี่ย”ขนมปังกัดปากแล้วว่าผมเสียงเข้ม ผมดูลูกแมวที่กำลังขู่แง๊วๆแล้วก็ได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งไปให้ ทำไมขนมปังเป็นคนแบบนี้ ทำไมต้องทำตัวน่ารักด้วย แค่นี้ผมก็หลงน้องฉิบหายแล้วเนี่ย


“แก้มหอม”ผมพูดทั้งๆที่ตาก็มองน้องตลอดไม่หลบไปไหน


“แก้มหนูหอม พี่ชอบ”


“แก้มหนูก็หอมนะ”เหมือนบรรยากาศสีชมพูหวานแหวนฟรุ้งฟริ้งถูกตัดไปเมื่อน้องเชอรี่พูดแทรกขึ้นมา เท่านั้นยังไม่พอยังจะยื่นหน้ามาใกล้หน้ากูอีกกกก เดี๋ยวกูมัดรวมกับอิหวานแล้วเผาพร้อมกันนะ!


“อย่าทำหน้าดุใส่หนูสิพี่เต แค่แกล้งเล่นเฉยๆแต่ถ้าได้ก็ดี เนาะปังเนาะ”


“อื้ออ”อ้าว อะไรคือแฟนผมไปเออออกับน้องเชอรี่ด้วยวะ


แล้วในระหว่างที่รอบะหมี่ไอ้แก๊งเกรียนรวมถึงเชอรี่ก็ชวนแฟนผมคุยไม่หยุดปาก แรกๆขนมปังมีหน้าที่แค่อือออแต่สักพักน้องก็เป็นฝ่ายชวนคุยบ้าง อาจจะเป็นเพราะว่ารุ่นราวคราวเดียวกันมันเลยสปาคกันมั้ง อารมณ์ว่าเคมีตรงกันอะเลยคุยกันถูกคอ อีกอย่างไอ้พวกนี้ก็ฮาๆขำๆ พอบะหมี่มาเสิร์ฟแล้วก็ทานกันอย่างเงียบๆ น้องเชอรี่หยุดพูดทันทีเมื่อมีของมายัดปาก ไอ้ทีก็กินอย่างไม่พูดไม่จา คงจะหิวมากเพราะมันเบิ้ลหลายรอบเลย


หันมามองคนตัวเล็กข้างๆที่ค่อยๆงับเส้นบะหมี่เข้าปากผมก็ได้แต่ยิ้ม อาจจะเพราะมองน้องนานเกินไปขนมปังเลยหันมาเอียงคอใส่ผมอย่างสงสัยทั้งๆที่งับเส้นบะหมี่อยู่ พอผมส่ายหน้าน้องก็ก้มลงไปทานต่อ


“อ่ะ”คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยในตอนที่ผมเอาทิชชู่เช็ดที่มุมปากให้ กินยังไงให้เลอะเนี่ยเด็กน้อยเอ๊ย


“อิ่มมากก เอิ๊กก”


“ไอ้ควายที เรอทำเชี่ยไรรร”


“ก็กูอิ่มมม”ไอ้ทีมันลูบท้องแล้วหันไปเรอใส่เพื่อนมันอีกรอบ ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ แม่งทุเรศ ฮ่าๆ ในฐานะรุ่นพี่ที่ดีก็เลยเลี้ยงพวกมันมื้อนี้ไป น้องเชอรี่ดีใจน้ำตาแทบไหล ฮ่าๆมันว่าแบบนี้นะ เอ้า าา อิ่มท้องแล้วก็กลับบ้านไปกกเมียยยย อยากคลอเคลีย ผมเสพติดน้องแว้วว






เบื่อ เบื่ออออ คือไม่ใช่อะไรตอนนี้ผมอยู่ในที่ประชุมครับ พูดดูดีเนาะแต่อันที่จริงแล้วเราก็แค่เปิดห้องๆหนึ่งประชุมเรื่องงานตลาดนัดมหาวิทยาลัย เหมือนให้แต่ละชั้นปีแต่ละภาคส่งตัวแทนมาเพื่อรับทราบในการประชุมในครั้งนี้อะ วางแผนว่าเราจะทำอะไรยังไง เพราะอีกสองอาทิตย์ก็ถึงวันงานแล้ว ทางคณะวิศวะของเราตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยคร้าบบบ ไอ้ผมก็ง่วงมากเพราะเมื่อคืนกวนน้องทั้งคืนจนคนตัวเล็กรำคาญผมเลยได้ออกมานอนที่ห้องนั่งเล่น เจ้าลูกแมวร้ายกาจมากล็อคห้องนอนด้วย - -*


ผมนั่งมองอิหวานเสนอความคิดเรื่องบูธที่จะจัด เพศที่สามนี่ดูถูกไม่ได้เลยนะ ยอมรับว่าคนกลุ่มนี้เขามีความคิดที่สร้างสรรค์มาก น้องเชอรี่ลูกสาวปีหนึ่งของมันก็ความคิกดีไม่ต่างกัน ตอนนี้ก็คุยกันเรื่องตรีมของคณะว่าจะเอาแบบไหน เกมที่จะเล่นก็ได้แล้ว ไอ้มิ้นมันเสนอทำตรีมซุ้มแบบแนวเจ้าชายอังกฤษอะไรของมันก็ไม่รู้ ไอ้ปิงก็อยากได้แบบดาร์คๆให้ดูเท่สมกับเป็นคณะวิศวะ ผมมีหน้าที่ฟังอย่างเดียวเพราะง่วงมาก คาดว่าอีกไม่กี่นาทีคงจะได้ไปเข้าเฝ้าพระอินทร์


“เราพอจะมีอะไรที่ดึงดูดคนเข้าซุ้มวิศวะเราได้บ้างวะ”สิ้นเสียงไอ้ปิงทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ผม...อะไรรร วันงานกูไม่ว่าง กูจะไปเฝ้าเมียยยย แล้วเหมือนอิหวานมันอ่านใจผมออกนะ แม่งรีบพูดขึ้นทันทีเลย


“น้องขนมปังไม่หายไปไหนหรอก อิเตมึงต้องเอาหน้าหล่อๆของมึงมาเรียกลูกค้า”


“ลูกค้าพ่องงงง”


“เอออกูลืม ฮ่าๆ”สัส กูไม่ใช่เด็กขายนะเว้ย


แล้วสรุปก็ได้ตรีมBlack or White โดยผู้ชายจะใส่ชุดดำ ส่วนผู้หญิงใส่ชุดสีขาว พวกพื้นหลังซุ้มปีสองอาสาจะวาดภาพกราฟฟิกเอง ผมว่าก็โอเคนะ มันดูครีเอทดี ช่วงที่จัดงานจัดสถานที่มหาลัยคงชุลมุนสุดๆไปเลยแหละ นี่แค่คิดก็เหนื่อยแล้วอะ


เราประชุมกันไปได้อีกครึ่งชั่วโมงก็แยกย้ายกัน น้องๆปีหนึ่งค่อนข้างตื่นเต้นกันพอสมควร แต่หน้าพวกรุ่นพี่นี่เหมือนโดนสูบพลังอะ บางทีการมีงานมันก็เหนื่อยพอๆกับการเรียนนะ เปล่าหรอกกูขี้เกียจ ฮ่าๆๆ 


“อิเต สายกูบอกว่าไอ้เหี้ยกราฟมายุ่งกับมึงเหรอ”ในจังหวะที่จะก้าวออกจากห้องเสียงอิหวานก็ดังขึ้น ผมหันกลับไปมองด้านหลังก็เจอมันยืนกอดอกทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ ไอ้มิ้นไอ้ปิงก็ไม่ต่างกัน แต่เหมือนว่าไอ้สองตัวหลังนี่มันยังไม่รู้เพราะหน้ามันยังงงๆกันอยู่


“ไม่เชิงว่ะ เหมือนมันจะยุ่งกับเมียกูมากกว่า”ผมถอนหายใจออกมาเซ็งๆ


“อิดอกก แล้ววันนั้นมึงจะพาน้องไปสนามเพื่อออ”


“ไอ้เตมึงพาน้องไปสนามที่ฟอร์ทอ่อ?”ไอ้มิ้นแทรกขึ้นมาอย่างสงสัย ผมพยักหน้าให้เป็นคำตอบ ก็นั่นมันสนามญาติผมก็เหมือนเป็นถิ่นผม แต่ใครมันจะไปรู้ว่าไอ้เหี้ยกราฟจะไปโผล่อยู่ที่นั่นล่ะ


“กูก็ไม่คิดว่ามันจะไปโผล่ที่นั่นเหมือนกัน”


“มีเมียน่ารักนี่แย่หน่อยนะ ฮ่า”ไอ้ปิงดูเป็นคนเดียวที่ไม่เครียดแต่มันกลับขำแทน เอาจริงๆถึงผมกับไอ้กราฟจะไม่ถูกกันแต่ผมยอมรับนะว่าไอ้เหี้ยกราฟมันยังพอมีสมองคิดอยู่บ้าง ไม่ใช่ว่าเจอหน้ากันต้องตีกันตลอด


“ธรรมดาแหละเว้ย เมียกูน่ารักกกก”


“ทีงี้เรียกเมีย กล้าไปเรียกต่อหน้าน้องไหมละมึงงง”ไอ้มิ้นลากเสียงยานคาง


“ต่อหน้าน้องก็เรียกแฟนสิครับบ ฮ่าๆๆ”ลองไปเรียกเมียดูดิ่ ถ้าน้องไม่เขินน้องก็คงบิดหูผมอ่ะ ไม่เอาครับไม่เอาไม่กล้าเสี่ยง ช่วงนี้ลูกแมวดุ


“แล้วมีแค่ไอ้กราฟใช่ไหมที่มาวุ่นวาย”


“อืม..อันที่จริงมีช่วงนึงที่ใบปอไปเจอกูกับน้องที่ร้านไอ้ธันวะ”


“เฮ้ยย!จริงดิ!”สามเสียงประสานขึ้นมาพร้อมกัน


“เออ แต่จากวันนั้นกูก็ไม่เจอปอเลยนะ”


“โอ้ยยมึงคะ อย่าไปไว้ใจพวกชะนีร้องหาผัวมันนัก”อิหวานจีบปากจีบคอพูด ตามันนี่มองบนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


 “ที่มันหายไปมันอาจจะวางแผนชั่วอยู่ก็ได้ใครจะไปรู้


มึงคิดลบเกินไปรึเปล่าไอ้ปิงว่าไม่จริงจังนัก พวกผมที่หลือถอยหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ไอ้เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปรู้ล่ะนอกจากตัวของใบปอเอง


แล้วบทสนทนาก็จบลงเพียงแค่นั้นเพราะพวกผมได้อันเชิญตัวเองกันมาที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำ ไม่ว่าจะยังไงพื้นที่ตรงนี้ก็ยังคงเสียงดังเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเพื่อนผมมันไฮเปอร์หรือมันเป็นบ้ากันแน่ ไอ้เอิร์ธก็นั่งแหกปากแซวสาว เดี๋ยวเถอะมึงกูจะถ่ายคลิปไปบอกไอ้คริต ไอ้กานต์ไอ้คิลก็ไลฟ์สดลงเฟสบุ๊คในหัวข้อเรื่องที่ว่าผู้หญิงนมใหญ่ดีอย่างไร ฮ่าๆๆ ไอ้สัส! โครตเสื่อมอะ


ดูว่างกันจังนะดูเหมือนคำพูดไอ้มิ้นจะไม่ได้ไปกระทบประสาทการได้ยินของพวกมันเลย จนกระทั่ง

 

โครมมมม

 

เฮือกกกกก อิเหี้ยหวานนนนนน อิหวานแม่งคนจริงว่ะ มันถอดรองเท้าแล้วเขวี้ยงลงกลางวงเลย ไอ้คิลไอ้กานต์กระโดดกอดกันกลม ไอ้เอิร์ธนี่กรี๊ดแตก ส่วนไอ้นายไอ้ห่านี่นั่งหน้าเหวอเลย ฮ่าๆ กูขอเก็บภาพแปป ทำไมเห็นแล้วกูขำ แล้วตรงนี้มันไม่ใช่ที่ลับตาคนไง เห็นกันแทบครึ่งคณะ เสียงหัวเราะดังลั่นเหมือนไปดูเดี่ยวไมโครโฟน  กร๊ากกกกกกกกกก อิหวานยืนกอดอกเท้าเอวลอยหน้าลอยตา ไอ้มิ้นโครตชอบใจ


อิหวานนนน มึงตายยยยยยยยยยยยแล้วหลังจากนั้นก็เป็นเหตุการณ์ที่มนุษย์ผู้ชายจำนวนหนึ่งวิ่งไล่เอารองเท้าปาใส่หัวกระเทยครับ แล้วทำไมมึงไม่ไปวิ่งไล่กันที่อื่นนน มึงมาวิ่งวนรอบโต๊ะกันทำไม กูเสียวโดนลูกหลงครับบบบ


กร๊ากกกกกกก ฮ่าๆๆๆกลุ่มกูกลายเป็นคณะตลกของคณะไปล่ะตอนนี้ แล้วเหมือนมีกำลังเสริมจากกองทัพเพราะพวกไอ้ธันเดินผ่านมาแบบไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวเห็นพวกผมวิ่งๆไล่กันมันก็มาวิ่งด้วย เพื่อออออ นี่มึงไม่คิดจะเข้ามาถามก่อนไปวิ่งกับพวกมันหน่อยเหรอ โอยยยกูล่ะปวดหัว


แฮ่กๆ พวกพี่วิ่งรอบโต๊ะกันทำไมวิ่งวนเกือบสิบรอบไอ้ธันมันถึงได้ฤกษ์ถาม


นี่มึงไปวิ่งกับเค้าแต่มึงไม่รู้อะไรเลยเนี่ยนะไอ้ธัน


เอ้า ผมนึกว่าพวกพี่เล่นสนุกกันเลยมาวิ่งด้วย


โถ่ววว มีปุ่มควายไหมครับ ขอกูกดปุ่มควายหน่อยยยยแล้วไอ้ปิงมันก็เอานิ้วไปจิ้มตามเนื้อตามตัวไอ้ธัน ไอ้ห่าธันมันก็ทำหน้างงๆเอ๋อๆ


พวกมึงนั่งลงเถอะ กูอายเค้าทนไม่ไหวจริงๆเลยออกปากบอกพวกมันไป


หอบแดกเลยสิพวกมึง เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำให้ ไอ้เตขอเงินหน่อยผมหันขวับไปมองไอ้มิ้น เกี่ยวไรกับเงินกูครับบ อันนี้พูดในใจนะเพราะความเป็นจริงผมกำลังยื่นกระเป๋าเงินส่งให้มันอยู่ ไอ้มิ้นพอได้ของที่ต้องการก็วิ่งปรู๊ดไปซื้อของทันที ผมว่ามันแปลกๆนะ มันไม่น่าจะมีน้ำใจกับเพื่อนขนาดนี้ ผมว่ามมันนั่นแหละที่หิวแต่อ้างไอ้พวกนี้


ดูเป็นภาพที่น่าอดสูพอสมควรเมื่อผู้ชายตัวโตๆ(เอิ่ม...รวมอิหวานด้วยละกันเนอะ)มานั่งอัดเบียดกันที่โต๊ะม้าหินอ่อน นั่งเต็มตูดไม่ได้นะต้องนั่งเฉียงๆเดี๋ยวไม่ครบคน ไอ้กลุ่มปีสองที่เข้ามาใหม่ไม่รู้มันไปเอาทาวเวอร์บล็อกมาจากไหน เพราะพอนั่งได้ที่มันก็ควักออกมาตั้งทันที ศึกสายเลือดระหว่างปีสามกับปีสองจึงเกิดขึ้น....


ไอ้เหี้ยยยย


อ๊ากกกกกกกก


กรี๊ดดด อิห่าอย่าโดนมือกูววววว


ไอ้สัสเอิร์ธเล่นแค่สองนิ้วไม่ใช่สองมือออ


มึงงงถึงตากูแล้ววว


โอพ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกช้างด้วย


ไอ้กานต์มึงกวนสมาธิกู!”


ฮ่าๆๆจริงจังกว่าสอบไฟนอลอีกเพื่อนกูรวมถึงตัวกูด้วย คงรู้จักไอ้เกมตึกถล่มกันใช่ไหม ที่มันเป็นบล็อกไม้อะ นั่นแหละครับผมเรียกมันว่าทาวเวอร์บล็อก จริงจังมากแค่ไหนดูจากเหงื่อของแต่ละคนที่ออกตามขมับสิ หน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปมยิ่งกว่าอาจารย์แม่ให้ติดเอฟ ตอนนี้เวียนมาถึงตาไอ้นายล่ะ ไอ้พวกที่เหลือก็ทำตัวสงบมากกก อันนี้ผมประชดนะฮ่าๆ คือแม่งแทบทุกคนอยากให้ไอ้นายทำตึกถล่มอะ พูดกันตรงๆคืออยากแกล้งมัน ก็แกล้งผมไม่ได้นิ


ฟู่วววว


เป่าหาพ่อมึงเหรอไอ้เอิร์ธไอ้นายหันไปตลาดใส่ไอ้เอิร์ธเสียงดัง


เก๊าแค่ถอนหายใจเองน๊าไอ้เอิร์ธทำหน้าตาบ๊องแบ๊ว แล้วกะพริบตาปริบๆ ในขณะเดียวกันที่ไอ้นายหันไปด่าไอ้เอิร์ธ อิหวานก็พยายามเป่าบล็อกไม้ให้ล้มอยู่อีกฝั่ง


อะไรของพวกมึงเนี่ย!”ดูไอ้นายจะเดือดขึ้นมานิดหน่อย เพราะมันคงพอรู้แล้วแหละว่าทุกคนรุมแกล้งมัน


รักดอกจึงหยอกเล่นนนอิหวานกระโดดเข้าไปออเซาะไอ้นาย แต่มึงช่วยดูหน้ามันด้วยครับอิหวานน มันจะแดกหัวมึงแล้วนั่น


โกงแบบนี้งั้นกูไม่เล่นนะ


หยั่มมาาาาา


มาแว้ววววเสียงแหกปากดังมาแต่ไกล จนคนทั้งโต๊ะต้องหันไปมอง อ้อทายสิครับว่าเราลืมใครไป ไอ้มิ้นไงงง แม่งเอากระเป๋าเงินกูไปแล้วหายเงียบ นี่ถ้ามันไม่กลับมาผมก็ลืมแล้วนะว่ามันบอกจะไปซื้อขนม แล้วที่สำคัญแม่งเอากระเป๋าเงินกูไปด้วยครับ


โอ้ยชะนีคะ มึงไปนานจนประเทศพัฒนาขึ้นมาเยอะเลยค่ะอันนี้คงไม่ต้องบอกว่าใครเป็นคนจิก


ไม่ค่ะเพื่อน ถ้าประเทศพัฒนามันต้องไม่มีมึงว่าเสร็จมันก็เอาตีนเขี่ยไอ้เอิร์ธออกให้พ้นทางแล้วสวมรอยนั่งลงไป ไอ้เอิร์ธที่โดนแย่งที่ก็ทำหน้ามึนๆงงๆเหมือนปลาที่ว่ายไปชนปะการัง เท่านั้นยังไม่พอแม่งกวาดทาวเวอร์บล็อกที่พวกกูนั่งต่อกันตั้งนานสองนานทิ้ง แล้ววางถุงขนมลงไปแทน

 

ไอ้สาดดดดดดดดดด

 

กูต่อกันตั้งนานนนนไอ้ปิงแทบลงไปดิ้นกับพื้น


จริงเหรอ ซอรี่นะมายเฟรนแหม เสียงมึงนี่ดูสำนึกผิดจากใจเหลือเกินนน


ทุกคนทำได้แค่ส่ายหัวให้กับความกวนตีนของไอ้มิ้น อย่างน้อยพวกผมก็เป็นสุภาพบุรุษนะคร้าบ ไม่ตบผู้หญิง...รอกระทืบอย่างเดียว ฮ่าๆ


ไอ้มิ้นยื่นกระเป๋าเงินคืนให้ผม พอเปิดดูด้านในปรากฏว่าหายไปสามพัน ผมรวยครับหายไปแค่สามพันผมไม่ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว แต่ที่สงสัยคือ...ขนมบนโต๊ะจากที่คาดคะเนด้วยสายตาแล้วไม่เกินห้าร้อยแน่ๆ แล้วที่เหลือละ? หึๆ จิ๊กเงินกูอีกแล้วครับไอ้เพื่อนเวร


ตื่นเต้นกับงานตลาดนัดมหาลัยจรุงไม่ต้องทำเสียงกระแดะก็ได้มั้งอิหวานน


จะได้เจอผู้ชายน่ะสิมึงไอ้เอิร์ธตอกกลับอิหวานไปจนมันต้องเบ้ปากใส่


แน่น๊อนน เบื่อขี้หน้าพวกไม่หล่อแบบพวกมึงจะตายชักว่าแล้วมันก็ยัดเลย์เข้าปากอีกคำใหญ่ โหวว กูนี่หล่อสุดในสามโลกแล้วครับมึง


มองข้ามคนหล่อๆแบบกูได้ไงวะผมยักคิ้วข้างเดียวให้มันอย่างกวนๆ อิหวานเอียงคอ45องศา ที่มันคิดว่ามันน่ารักอะ แต่ผมมองแล้วสยอง มันพองลมที่แก้มแล้วทำหน้าคิดหนัก


อย่างมึงนี่ให้เท่าไหร่ดีวะอิเต


คนกันเองห้าร้อยก็ได้ หึๆ


แล้วห้าร้อยนี่ทำไรได้มั่งคะ


รุก ไซ้ ชัก ไม่รีบครับ


กร๊ากกกกกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆ


อิดอกก กูฮาคำตอบบ


ลดๆหน่อยพี่ คนกันเองร้อยนึงไป๊ เอิ๊กๆไอ้ธันพูดแทรก ก่อนมันจะก้มไปหัวเราะที่โต๊ะเหมือนคนโดนผีเข้า อะไรวะฮาขนาดนั้นเลยเหรอ กูจำมาจากในทีวีนะเนี่ยย


ไอ้สัสน้อยไป


กูๆๆๆไอ้คิลชูไม้ชูมือเรียกร้องความสนใจ


กูให้ห้าบาท


ไอ้คิลไอ้เหี้ยยยย


ไอ้คิลให้ห้าบาท งั้นกูให้สามบาทไอ้นาย


ดูพวกมึงรักกูกันจังเลยนะไอ้พวกเวรผมพูดแดกดัน ก็เป็นไปตามที่คาดไอ้พวกเพื่อนผมก็ไม่ได้สำนึกอะไรหรอก หยอกกันขำๆ อย่างผมมีค่ามากกว่าห้าร้อยอีกเนอะ ไม่เชื่อถามแฟนผมได้ ฮาาา




ก็นั่งคุยกันไม่นานพวกไอ้ธันก็ขอตัวไปประชุมห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ของชั้นปีมัน เหลือแต่พวกปีสามที่หน้าตาดีแต่สมองฝ่อนั่งจ้อกันต่อไป ก็อยากไปที่อื่นนะ แต่ขี้เกียจขยับตัวมาก อีกอย่างตรงนี้ก็ร่มดี อากาศเย็นสบาย ยิ่งตอนนี้เขากำลังเรียนกันอยู่คนเลยน้อยด้วย ไอ้นายเป็นศพแรกที่ตาย และอิหวานกับไอ้มิ้นก็กำลังจะเป็นศพต่อไป


โย่วว เชี่ยเตผมหันไปมองตามเสียงทักแล้วก็เจอกับไอ้หล่อ(น้อยกว่าผม)สามคนกำลังเดินเข้ามาหา ไปต้องตกใจครับ มันไม่ได้มาตีหัวผมแน่นอน


อ้าวเชี่ยม่อนผมยืดตัวขึ้นยกมือทักทายมันกลับไป ไอ้พวกที่หลับและกำลังจะหลับก็สะลึมสะลือตื่น


ไงมึงผมยักไหล่ให้เป็นคำตอบ ไอ้คนที่ทักผมนี่ชื่อม่อน อีกสองคนที่เหลือชื่อไอ้ปั๊กกับไอ้บิ๊ก เป็นเพื่อนร่วมคณะนี่แหละ แต่ส่วนมากเราจะเจอกันในงานสังคมที่แม่ผมชอบหนีบผมไปด้วย


ม่อนขาาาาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเสียงใคร มึงหายง่วงแล้วเหรออิหวาน?


เอาตีนกูก่อนไหม เงียบก่อนกูจะคุยกับเพื่อน หึๆ


อิเต อิดอก!”


เออ แล้วสบายดีไหมวะ


ก็เรื่อยๆมันตอบเสียงชิวๆตามสไตล์มัน


ที่เดินมาทักกูนี่มีไรไหมวะ ฮ่าก็บอกว่าบังเอิญก็ดูไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ ที่ถามกลับไปแบบนั้นไม่ได้หมายความว่าพวกมันนิสัยไม่ดีนะ ก็คนทั่วไปธรรมดานี่แหละ แค่ไม่บ้าแบบเพื่อนผม


จะชวนมาเป็นนักร้องนำให้หน่อยหืม?


“……………….”


อย่าทำเหมือนมึงไม่เคยร้องเพลงน่าไอ้เหี้ยเตไอ้ม่อนทำสายตาเจ้าเล่ห์แล้วส่งซิกไปให้ไอ้สองตัวที่ยืนอยู่ข้างหลัง


กูเล่นด้วยดิ่ผมหันขวับไปตามที่มาของเสียง โอ้ววไอ้นายเองครับคนเสนอตัว


เฮ้ยจริงเปล่าไอ้นาย ถ้าพูดเล่นๆกูต่อยนะ ฮ่าๆ


ไอ้สัสกูพูดจริง คิดถึงตอนเล่นดนตรีสมัยมัธยม


โอเค แล้วมึงตกลงว่าไงครับไอ้ชายเตแล้วก็วกกลับมาที่กู ไม่ใช่ว่าผมหยิ่งอะไรหรอกนะ แต่จำได้ว่าเหมือนไอ้ม่อนมันจะเป็นคนร้องนำตลอด แล้วไหงมาทาบทามผม


แล้วมึงไม่ร้อง?ผมถามมันอย่างสงสัย


กูเบื่อว่ะ อยากเล่นดนตรีมั่ง แค่นี้สาวก็กรี๊ดกูเยอะล่ะ เอิ๊กๆๆแล้วมันก็หัวเราะกับคำตอบสุดมโนของมัน


เล่นงานตลาดนัดมหาลัยใช่มะงานตลาดนัดมหาลัยที่พวกผมประชุมกันเนี่ย ไม่ได้มีแค่จัดบูธเล่นเกมอย่างเดียวนะครับ ยังมีการแสดงมินิคอนเสิร์ตจากนักศึกษาในมหาลัยด้วย ซึ่งในทุกๆปีก็จะมีการแสดงคอนเสิร์ตจากนักศึกษามหาลัยเจ้าภาพ และแน่นอนปีนี้มหาลัยผมเป็นเจ้าภาพ พวกสายดนตรีทั้งหลายก็คงวอมวงเตรียมพร้อมไว้แล้ว


ว่าแต่วงมึงชื่ออะไรวะ?ผมเลิกคิ้วถามไอ้ม่อน


ยังคิดไม่ออก กูยกหน้าที่นี้ให้มึงเลย พรุ่งนี้ไปยื่นใบสมัครไอ้ปั๊กกับไอ้บิ๊กพยักหน้าเห็นด้วยกับการตัดสินใจของไอ้ม่อน หึๆให้กูคิดชื่อวงเหรอ..ได้เลยเพื่อน


เออโอเค งานนี้กูเอาด้วยผมยิ้มแล้วตอบตกลงไอ้ม่อนไป


ดีมากเตเพื่อนรัก หึหึ




คิดถึงจังเลยยย ฟอด


อ่าไม่ได้เจอแฟนตั้งหลายชั่วโมงยังตัวหอมเหมือนเดิมเลย ว่าแล้วก็ขอฟัดแก้มอีกสักสามฟอด ง่อววว


ใจเย็นพี่ นี่ในมหาลัยน้องดาด้าคงทนไม่ไหว เลยออกปากเหน็บผม ฮ่าๆ โทษครับพี่ลืมไปว่านี่ในมหาลัย


ก็นั่งอยู่คณะตัวเองมันเบื่อ ไหนๆก็ว่างแล้ว เลยหอบพรรคพวกยกพลกันมาประจำการกันที่คณะสถาปัตย์ มาบ่อยจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในคณะนี้ละ ฮ่าๆ

 

ก็ผมมาหาแฟนนน

 

คนตัวเล็กที่โดนผมขโมยฟัดแก้มก็ทำได้แค่บ่นอุบอิบ มือเล็กๆก็กำลังเขียนงานที่อาจารย์สั่ง แฟนใครน๊าทำไมน่ารักขนาดนี้ ดูสิๆ แก้มสีขาวที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงจัดไม่รู้ว่าเขินหรือโกรธที่ผมมาทำประเจิดประเจ้อกันแน่


เอิร์ธหยุดกินดิ๊นั่นก็อีกคู่ ไอ้คริตส่ายตัวอย่างปลงให้แฟนมันที่กำลังยัดขนมปังจากเซเว่นเข้าปาก


กูหิวววไอ้เอิร์ธมันพูดทั้งๆที่ขนมปังยังเต็มปาก


กินเข้าไป กินไปเยอะๆ ได้ข่าวว่าออกกำลังกายบนเตียงมันช่วยเผาผลาญพลังงานดี


อ่ะ คะ..แค่กๆไอ้คริตยกยิ้มให้กับผลลัพธ์ที่ตามมา


ไอ้ควายยยยยยยปากน่ะด่าเค้า แต่หน้านี่แดงฉิบหาย


มองหน้าพี่ทำไมครับผมถามเสียงกวน ก็ขนมปังน่ะสิจ้องผมตาไม่กระพริบเลย

 

ผมก็เขินนะ ^ ^

 

มองไม่ได้เหรอ?อะไรคือการเอียงคอถามม งื้ออน่ารักเกินไปแล้ววว


ได้ครับได้น้องยิ้มหวานส่งกลับมาให้ผม โอยย แค่นี้ก็ใจละลายอะ ทำตัวเหมือนเด้กมัธยมที่เพิ่งมีความรักฮ่าๆ


มดขึ้นแล้วๆๆอิหวานออกอาการอย่างเห็นได้ชัด ออกอาการกวนส้นตีนผมเนี่ย


เป็นเหี้ยไร


อิจฉาตาร้อน หุหุสงสัยมันจะชอบที่โดนผมด่า บ้าจริงเพื่อนกูเนี่ย ช่างมันๆ ขอมองหน้าแฟนก่อน ขนมปังยังขะมักเขม้นกับการเขียนงานส่งอาจารย์ ผมเท้าคางมองด้านข้างของคนน่ารัก ปากสีชมพูเม้มแน่น ตากลมโตจดจ่อกับสมุดตรงหน้า บางครั้งที่ริมฝีปากบางคลายออกเพื่อท่องจำบางอย่างอยู่ ทำไมน๊า ยิ่งมอง ยิ่งอยาก..... อืม อยากอย่างที่ทุกคนคิดกันอยู่นั่นล่ะ ฮ่า


ปังคร้าบผมเรียกน้องเสียงอ้อน


ครับน้องตอบรับ แต่สายตาก็ยังคงจดจ้องเขียนงาน จนผมต้องแอบเนียนขยับเข้าไปใกล้ เหล่มองรอบโต๊ะเล็กน้อย โอเคทางสะดวกเพราะไม่มีใครสนใจ


รักกกผมกระซิบแผ่วเบาที่หูเล็ก


“…………………..”


รักแฟน


“………………..”


รักปังนะคร้าบบบ


“………………….”น้องหยุดชะงักกึก แก้มเนียนแดงปรั่ง อันนี้ผมมั่นใจว่าน้องเขิน ผมค่อยๆขยับใบหน้าเคลื่อนเข้าใกล้แก้มใส ก่อนจะกดจมูกลงไปเพื่อสูดกลิ่นความหอม


อ่ะน้องสะดุ้งเล็กน้อย


อย่าคิดว่าไม่เห็นนะ


อิหวานนน เดี๋ยวกูทำบุญไปให้มึงนะสุดจะทนแล้วจริงๆ สาสสสสกูอยากฟัดแฟนมึงเข้าใจกูไหมมม แกล้งไม่เห็นหน่อยได้ไหม ถ้าน้องอายมากๆกูทำไรน้องไม่ได้ อิเวรเอ้ยยย!!


ฮ่าๆแล้วพวกมันก็หัวเราะด้วยความสะใจ

 

กูอยากฆ่าคนนนนน

 








To be con.


ครบ100%แล้วเน้ออออ 


ก่อนอื่นต้องกราบขอโทษแรงๆที่มาต่อช้ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หลังสอบคือเคลียร์งานยาวว จนตอนนี้ก็ยังมีงานค้างอยู่เลย


อีกอย่างตอนนี้เรามีการสูญเสียที่คนไทยทั้งประเทศต่างเสียใจ เราเป็นคนนึงที่เสียใจมากๆ เกิดมาก็เจอท่าน รักทั้งๆที่ไม่เจอเห็นหน้าสักครั้ง สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือทำตามคำพ่อสอน


แล้วเจอกันในตอนหน้านะคะ พูดคุยกันได้ที่เพจนิยายเน้ออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

612 ความคิดเห็น

  1. #314 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 19:30
    มีเพื่อนที่ดีและรักกันและมีแฟนที่น่ารักมีชัยไปกว่าครึ่งใช่ไหมพี่เต
    #314
    0
  2. #266 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 03:20
    จะผิดไหม ถ้าเราเชียร์ ฟอร์ทกราฟ 555555 รู้สึกแบบฉากไล้แก้มของคู่นี้ดูมีอะไร แบบให้พี่ฟอร์ทจัดหนักจัดเต็มที จะได้มิมายุ่งกับน้องปัง อิอิ
    #266
    0
  3. #101 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 09:21
    รอน่ารักอ่ะ
    #101
    0
  4. #96 hpawing (@hpawing) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 16:31
    รอค่ะรอ
    #96
    0
  5. #95 sirintip phetnongchum (@pompam241241) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 14:26
    สู้ๆน้าา รีบมาเขียนต่อนะคะ
    #95
    0
  6. #91 RapipornTempiam (@RapipornTempiam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 16:50
    งุ้ยยย เศ้ราแปป #แต่สู้เป็นกำลังใจให้เคลียร์งานให้เสร็จน่ะค่ะพี่ไรท์ ^_^ >_<
    #91
    0
  7. #90 Secret_frappe (@Secret_frappe) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 16:33
    งุ้ยย รออน้า
    #90
    0
  8. #89 W_A_P (@My_Punch) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 16:25
    สู้ๆค่ะ เราจะรอ
    #89
    0