แ ส น รั ก (Yaoi/Boy's love)

ตอนที่ 17 : ตอนที่16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59

ตอนที่16

 

 

 

 

ถึง แล้วคร้าบบบบบบบถึงแล้ววววววววววววววถึงมหาลัยแล้วววว ตอนไปว่าใช้เวลานานแล้วนะ ตอนกลับนี่นานกว่าอีก ตรงไหนแวะได้แวะ ตรงไหนเที่ยวได้เที่ยว แล้วก็ซื้อของฝากที่เพชรบุรีอีก เอาง่ายๆว่ากว่าจะกลับถึงมหาลัยใช้เวลานานมาก

 

ภาย ในรถตู้ตอนนี้เต็มไปด้วยของฝาก ตอนไปในรถโครตโล่งง ตัดภาพมาที่ตอนกลับ - - ของเยอะขนาดไหนก็คิดดูว่าผมต้องย้ายมานั่งข้างไอ้นายอ่ะ ยังดีหน่อยที่ขากลับไม่ต้องดูไฟนอลเดธติเนชั่นอีกรอบ

 

“น้องๆเดินทางกลับบ้านกันดีๆนะคะ แล้วเจอกันวันจันทร์น๊าทุกคนนนน”

 

เด็ก บางคนที่เอารถมาจอดไว้ที่มหาลัยเริ่มทยอยกลับ บางกลุ่มที่ผู้ปกครองมาส่งก็นั่งรอหน้าคณะ พวกรุ่นพี่สถาปัตย์ก็นั่งรอเป็นเพื่อนน้อง แต่ก็มีบางส่วนที่ยกของที่ใช้ทำกิจกรรมเข้าไปเก็บในตึก 

 

“อากาศเหมาะกับการเสียตัวมากมึง ดูสิกว่าจะถึงก็เกือบมืดค่ำพอดี ฮ่า”

 

“ช่างกล้าพูดนะอิชะนีมดลูกไร้โอกาสผสมพันธ์ แก่จนผมหงอกจะขึ้นแล้วยังไม่มีผู้ชายมาติด”

 

“อิหวานอิผีเจาะปาก กูเป็นหญิงไทยรักนวลสงวนตัวค่ะมึง เอดอกกก”

 

“จงอยู่บนคานอย่างภาคภูมิไปซะมึง”

 

ถ้า ใครไม่รู้ว่ามันสองตัวสนิทกันคงคิดว่ามันใกล้จะกระโจนเข้าตบกันอ่ะ อิหวานก็ปากจัดอยู่แล้ว ไอ้มิ้นก็ใช่ย่อย หลังจากพวกมันฟาดฟันกันจนพอใจ มันถึงได้สำนึกเดินเตาะแตะไปช่วยน้องคนนู้นคนนี้ถือของ หืมมม แผนสูงมากพวกมึง น้องผู้หญิงกระเป๋าจะทับคออยู่แล้วเสือกไม่ช่วยถือ ไปช่วยน้องผู้ชายที่เป้ใบเล็กๆ กูเอือมมม

 

“พี่เตคะ ปังตัวร้อนจี๋เลยค่ะ”ผมหันไปมองเสียงน้องดาด้าที่เดินมาใกล้ๆ 

 

“ดื้อมากอ่ะบอกให้ใส่เสื้อแขนยาวก็ไม่ใส่ พี่เตไปตีก้นเลยค่ะ!”น้องดาด้าใส่อารมณ์หน่อยๆ ใบหน้าน่ารักยับย่น 

 

อ่า เจ้าตัวเล็กของผมคงดื้อใส่สินะ

 

ผม กวาดสายตามองไปจนทั่วจนไปเจอกับเด็กดื้อที่ดาด้ากำลังบ่นอยู่ ใบหน้าหวานแดงจัดโดยเฉพาะตรงปลายจมูกรั้น น้องกำลังเดินมาที่กลุ่มผม ข้างๆกันมีไอ้วินกับไอ้คริตประกบอยู่ 

 

“ดื้อ”ผมเข้าประชิดตัวน้องก่อนจะเอ่ยเสียงดุคาดโทษ

 

“ไม่ดื้อ”แหน่ะ ยังจะมาเถียง

 

“ดื้อสุดๆอ่ะพี่เต ไม่คิดว่าจะดื้อขนาดนี้ แอร์บนรถก็แรง บอกให้ใส่เสื้อกันหนาวไว้ก็ไม่ใส่”มาถึงไอ้วินก็บ่นยาว

 

“ก็ตอนนั้นมันร้อนนี่”

 

“ยังจะมาเถียง”

 

“พอๆอย่าดุแฟนกู”

 

“ไอ้คนหลงเมีย!”อ้ออันนี้เสียงพวกเพื่อนรักผมเอง

 

ไม่ ใช่ว่าผมไม่อยากดุน้องนะ แต่พวกคุณทนดุขนมปังได้เหรอ? แค่เห็นใบหน้าหวานที่แดงจัดเพราะพิษไข้ผมก็สงสารแล้ว ไหนจะดวงตากลมโตที่ตอนนี้ปรือปรอยอย่างอ่อนล้าอีก

 

“แล้วกลับยังไงเนี่ย”ไอ้กานต์มันถามดาด้า ไอ้วิน ไอ้คริต 

 

“บ้าน ผมทางเดียวกันกับดาด้า เดี๋ยวกลับด้วยกัน งั้นลาเลยละกันครับพี่ๆ”มันยกมือไหว้พวกผมที่ยืนกันอยู่ ก่อนจะลากแขนน้องดาด้าไปที่รถที่จอดอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่

 

“กลับด้วยกัน”

 

“ทำไมกูต้องกลับกับมึง”

 

หืม ม พวกผมค่อยๆปรายสายตามามองไอ้คู่พิลึกที่กำลังประชันฝีปากกัน หันมองตรงๆไม่ได้ครับ เดี๋ยวพวกมันรู้ตัว ต้องแอบๆมอง ไม่ได้ครับไม่ได้ ตอนนี้ต่อมเสือกกำลังทำงาน แม้ไม่ได้มองตรงๆแต่หูพวกผมนี่กระดิกกันริกๆเลยครับ 

 

“จะกลับดีๆหรือจะต้องให้อุ้ม?”

 

“นี่มึง!”

 

บร๊ะ ไอ้ห่าเอิร์ธแม่งก็เล่นตัว ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนมันสองตัวจะมีเรื่องที่ทำให้ต้องเลิกลากันไป แต่เชื่อเถอะครับ ลึกๆในใจแล้วไอ้เอิร์ธมันก็ยังรู้สึกกับไอ้คริตมันอยู่ อาจจะไม่ได้รักมากมายเหมือนเดิม...แต่ก็ยังคิดถึง สังเกตง่ายๆจากสายตาของมันที่คอยมองหาไอ้คริตตลอด มันคงไม่รู้ตัวเอง…

 

“ไอ้ เอิร์ธมึงไปกับไอ้คริตมันเถอะ กูรำคาญเสียงพวกมึงสองตัวทะเลาะกันเนี่ย”ไอ้คิลทำเป็นโวยวายขึ้นมา แต่แอบเห็นมันส่งสายตากับไอ้คริตนะ เป็นอันว่ารู้กัน

 

“มึงไล่กูเหรอไอ้เหี้ยคิลไอ้เพื่อนเวร!”

 

“เออ ไปซะชิ่วๆ”

 

ไอ้เอิร์ธหันมาแยกเขี้ยวใส่คิลอย่างงอนๆก่อนมันจะเดินกระฟัดกระเฟียดขึ้นไปบนรถตู้ หอบเอาข้าวของของมันลงมาจากรถ

 

“ยืน ทำหน้าโง่อยู่อะไรห๊ะ! มาช่วยกูถือของเส้!”นั่นน ด่าใส่ไอ้คริตด้วยเว้ย ไอ้คริตก็ทำได้แค่ส่ายหัวด้วยความระอา ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยถือข้าวของที่พะรุงพรังของไอ้เอิร์ธ

 

“ปากดีนักเดี๋ยวจะโดน”ไอ้คริตพูดใส่ไอ้เอิร์ธเสียงเหี้ยม จนไอ้เอิร์ธชะงักไปแปปนึง แค่แปปนึงจริงๆก่อนที่หมาในปากมันจะพากันทำงานต่อ

 

“ไปซะพวกมึงกูรำคาญลูกกะตา”

 

“ผมไปก่อนนะครับ”ไอ้คริตยกมือไหว้พวกผมเรียงตัว ก่อนจะลากไอ้เอิร์ธที่แหกปากโวยวายไปขึ้นรถของมัน

 

ไอ้คู่นี้มันจะลงเอยกันยังไงวะเนี่ย

 

“ไอ้เตมึงไปลากแรดสองตัวมากลับเข้าฝูงซิ”

 

แรด สองตัวที่ไอ้นายว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไอ้มิ้นกับอิหวานเอง มันบอกจะไปช่วยน้องยกของนะ แต่ดูมันสองตัวไปป่วนเขามากกว่าอ่ะ ไอ้มิ้นมันก็ผู้หญิงสวยคนหนึ่งน้องๆไม่อะไรมาก แต่อิหวานนี่สิ ฮ่าๆ ไอ้น้องผู้ชายทำหน้าโครตแหยงตอนมันไปเลื้อยๆใกล้ๆน้อง อิหวานน มึงกลายร่างเป็นงูเตรียมพร้อมกระเดือกเด็กผู้ชายลงท้องแล้วใช่ไหมมม

 

“พวก มึงจะกลับกันไหมมมม ถ้าลีลากูทิ้งไว้นี่นะโว้ยย! ปล่อยน้องเค้าไปมีอนาคตเถอะมึงงง!”กร๊ากกกก มึงกล้ามากไอ้กานต์ แหกปากอีกก เอาดังๆเอาให้ไอ้มิ้นกับอิหวานอายอีกก ไม่ใช่มีแค่พวกผมนะที่ฮาครืน ไอ้พวกถาปัตย์ที่เหลือก็ขำกร๊ากอ่ะ ฮ่าๆ ไอ้มิ้นกับอิหวานสะดุ้งโหยงสุดตัว หน้ามันบ่งบอกถึงความอายมาก เอาปี๊บไปคลุมหัวไหมเพื่อน

 

“อิ เหี้ยกานต์ อิดอก อิผู้ชายจัญไรไร้ความเป็นสุภาพบุรุษ อิผี!! ถ้ามึงจะตะโกนขนาดนี้นะอิห่ารากกก”สิ้นเสียงตะโกนของไอ้กานต์ อิหวานรีบวิ่งติดจรวดด้วยความอายกลับมาทันที มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เปิดปากด่าไอ้กานต์ก่อนเลย ไอ้มิ้นก็อีกคน มันไม่ด่านะ แต่ตบหัวไอ้กานต์ฉาดใหญ่เสียงดังลั่นเลย คาดว่าคืนนี้หัวปูดแน่ไอ้กานต์มึง กูฟันธง

 

“เรียกกูมาก็ขึ้นรถสิยะ อยู่ให้หนักแผ่นดินเหรอห๊าาา!”

 

โดนอิหวานพูดแซะแบบนี้ก็ต้องรีบขึ้นรถสิครับ เดี๋ยวองค์มันลงแล้วจะโดนด่ากันยาววว ฮ่าๆ

 

 

 

 

 

 

“ไอ้ เตคืนนี้ให้น้องไปค้างด้วยหรือพาไปส่งบ้านวะ ตัวน้องแม่งร้อนจี๋เลย”ไอ้มิ้นมันเอามือไปอังหน้าผากน้อง หน้ามันเป็นกังวลมาก คงจะห่วงน้องอยู่เหมือนกัน

 

ตอนนี้พวกผมอยู่กันบนรถตู้ครับกำลังกลับไปบ้านไอ้นายเพราะจอดรถกันไว้ที่นั่น 

 

“ว่า จะพากลับไปคอนโด เดี๋ยวค่อยโทรไปบอกแม่น้อง”ผมพูดก่อนจะก้มลงมองคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้ม ผิงอกผมอยู่ ลมหายใจร้อนๆบอกถึงสภาวะที่ผิดปกติของร่างกาย

 

“เอออิเตแล้วเรื่องที่มึงคบกับน้องนี่จะไปบอกแม่น้องไหมวะ”อิหวานถามขึ้นมา

 

“คบลูกเค้าก็ต้องบอกสิวะ อีกอย่างกับขนมปังกูจริงจังนะ”ผมกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเมื่อคนในอ้อมแขนเบียดร่างกายเข้ามาหาความอบอุ่น

 

“น้องขนมปังน่ารักเนอะ”อ้าวไอ้เชี่ยกานต์มึงคิดไม่ซื่อกับแฟนกูรึเปล่าเนี่ย

 

“ของกู”

 

“กูก็ไม่ได้บอกว่าน้องเป็นของกูซะหน่อย ชิ ไอ้ขี้หวง”

 

“ก็นี่แฟนกู กูหวง”

 

ก้ม ลงไปฟัดแก้มของคนที่กำลังป่วย น้องครางงึมงำอย่างรำคาญ ทั้งหวง ทั้งห่วงอ่ะคนนี้ แก้มก็ห๊อมหอม กลิ่นตัวของน้องก็เป็นกลิ่นธรรมชาติ ไม่ได้ปรุงแต่งแต่อย่างใด เวลาสูดกลิ่นหอมๆจากตัวน้องมันทำให้ผมสดชื่น ไม่ฉุนจมูกเหมือนพวกกลิ่นน้ำหอม ถึงจะเป็นน้ำหอมราคาโครตแพง แต่มันก็เกิดจากการปรุงแต่งอยู่ดี

 

“แฟน กูน่ารักต้องมีคนมาชอบเยอะแน่ๆเลยว่ะ หึๆ”ผมพูดอย่างขำๆ ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะรู้อยู่แล้วว่าคนชอบน้องเยอะ ส่วนมากเป็นตัวผู้เหมือนผมนี่สิ

 

“แต่ ก็อาจจะมีคนถอดใจไปเยอะนะเว้ย เพราะเพจมหาลัยก็ลงข่าวที่มึงคบกับน้องแล้ว แม่งเร็วจริงๆ แอดมินเพจเป็นะวกถาปัตย์ป่าวะ ฮ่าๆ”ไอ้นายพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับขำไปด้วย

 

เฮ้ยยยย มันรวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอวะเนี่ยย ดีๆๆครับดีๆ คนเขาจะได้รู้ว่าไอ้เด็กน่ารักแก้มแดงตาโตนี่เป็นแฟนผม ฮ่าๆ

 

“ถ้ามึงทำน้องเสียใจนะไอ้เต แฟนคลับน้องฆ่ามึงแน่คอยดูเถอะ”

 

“คนนี้กูรักจริงหวังแต่งครับผม ^ ^”

 

 

 

 

 

 

 

ขนม ปังหลับลึกมากจริงๆครับ ถึงบ้านไอ้นายผมอุ้มน้องขึ้นแลมโบลูกรักน้องก็ยังไม่ตื่น นี่อุ้มขึ้นคอนโดมาอีกก็ยังไม่ตื่น เหมือนตัวจะร้อนมากกว่าเดิมด้วย 

 

ผม อุ้มน้องเข้ามาในห้องนอน วางน้องลงบนเตียงเบาๆ อันดับแรกเช็ดตัวให้น้องก่อน แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องเป็นชุดนอนของผมนี่ล่ะ ตัวใหญ่กว่าน้องมาก แต่ก็ดีกว่าให้น้องใส่กางเกงยีนส์นอน จัดการห่มผ้าให้น้องเรียบร้อยเป็นอันว่าเสร็จ

 

“อือออ หนาวว”คนบนเตียงละเมอเพราะพิษไข้

 

“เดี๋ยวพี่ลดแอร์ให้อีกนะ”

 

“พี่เต ฮึ่ก ปังหนาว…”

 

ขนม ปังเริ่มงอแง กายบางพลิกตัวไปมาก่อนจะห่อตัวเข้าหากันเพราะความหนาว ตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร น้องหายใจติดขัด ตอนนี้ผมโครตเป็นห่วงน้องเลยแม่ง! 

 

“ไม่งอแงนะครับคนดีของพี่”ไม่รู้ว่าน้องจะได้ยินที่พูดไปหรือเปล่า…

 

ผม ตัดสินใจสอดร่างกายเข้าไปในผ้านวมผืนหนา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าตัวน้องเข้ามาในอ้อมกอด ขนมปังตัวร้อน ลมหายใจที่พ่นออกมาก็ร้อน...ผมไม่เคยดูแลคนป่วยมาก่อน เท่าที่รู้คือต้องเช็ดตัว แล้วทำยังไงต่อวะ!

 

“พี่เต พี่เต…..พี่เต”ขนมปังเพ้อเรียกชื่อของผมซ้ำๆ น้องเบียดกายเข้าหาผมเพราะต้องการหาไออุ่นมาบรรเทาความหนาว

 

ถ้า เป็นเวลาปกติผมคงได้โอกาสลวนลามหาเศษหาเลยกับร่างกายนุ่มนิ่มนี่ไปแล้วล่ะ แต่ตอนนี้คือน้องไม่สบายไง...ใบหน้าหวานที่แดงจัดเพราะพิษไข้ซุกอยู่ที่อกผม น้องยังครางงึมงำอยู่อย่างไม่รู้ตัว ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น หวังว่าน้องจะหายหนาว

 

“อะ อึ่ก ฮืออ พี่เต”

 

“ชู่วว ไม่เอาไม่งอแงนะครับคนเก่ง”

 

“ปังปวดหัว ฮึกก หนาว…”

 

“ดื้อไง อยู่บนรถไม่ยอมใส่เสื้อกันหนาว”

 

ก้มลงไปหอมหน้าผากเนียน อยากบอกว่าตอนนี้น้องงอแงมากๆเลย ผมห่วงน้องนะ แต่ผมก็แอบชอบน้องมุมนี้ ดูงอแงดี เหมือนลูกแมวอ่ะ

 

...มันน่ารัก…

 

 

 

 

เกือบ สองชั่วโมงที่น้องงอแงเพราะพิษไข้ แต่ตอนนี้คนตัวเล็กน่ารักหลับไปแล้วแหละครับ เด็กตัวขาวๆแทบจะจมลงไปกับเตียงที่มีชุดเครื่องนอนสีขาว อืมมม ทำไมมองแล้วดูน่าฟัดจังวะ

 

ผม ออกมาจากห้องนอนปล่อยให้คนป่วยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ มาหยุดนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีในห้องนั่งเล่น ควานมือหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะกดโทรออก...เสียงสัญญาณโทรศัพท์ ดังไม่นานก็มีคนรับสาย เป็นเสียงที่ฟังแล้วอบอุ่น...เสียงคุณแม่ของขนมปัง

 

[ว่า ไงเตลูก]ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมคุณแม่ถึงรู้ว่าเป็นผม ก็จีบลูกเค้าทั้งทีเข้าทางแม่นี่ดีสุดๆเลยครับ ผมแลกเบอร์กับท่านนานแล้ว ผมร้ายไหมล่ะ

 

“คุณ แม่ครับวันนี้ผมขอพาปังมานอนที่คอนโดนะครับ พอดีน้องไม่สบาย”อย่าด่าผมกันนะคร้าบบ พาลูกพาเต้าเขามานอนที่คอนโดตั้งนานเพิ่งจะโทรไปขออนุญาต แหะๆ

 

[ตายจริง! แล้วขนมปังเป็นอะไรมากไหมลูก]

 

“ตัวร้อนกับมีไข้ครับ ผมเช็ดตัวให้น้องไปแล้วคุณแม่ไม่ต้องห่วง”

 

[งั้นแม่ฝากเตดูแลน้องด้วยนะ เวลาน้องไม่สบายน้องจะงอแง]

 

ผมเชื่อครับคุณแม่ ผมเจอมากับตัวแล้ววววว

 

“ผมจะดูแลน้องอย่างดีเลยครับไม่ต้องห่วง แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมพาน้องไปส่งนะครับ”

 

[จ้าๆ]

 

“ครับสวัสดีครับ”

 

คุณ แม่น้องวางสายไปแล้ว...ถึงจะบอกว่าจะดูแลน้องอย่างดีแต่ตอนนี้ผมก็กังวลนะ ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่เคยดูแลคนป่วย ไอ้พวกเพื่อนๆผมก็มีแต่ทนถึกบึกบึน สิบล้อชนยังไม่ตาย อย่าว่าแต่ป่วยเลย เกิดมาชาตินี้เชื้อโรคจะทำอะไรพวกมันได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้ โอยยยย กูเครียดดด

 

นั่งๆสไลด์รายชื่อในโทรศัพท์ก็ไปสะดุดอยู่ที่รายชื่อหนึ่ง...เอาวะเป็นไงเป็นกัน!

 

“แม่คร้าบบบบบบบ”ฮ่าๆผมโทรไปหาคุณนายแม่ผู้หวังทองจากอิชิตันนั่นเองง

 

[ใคร?]หืมม แม่ผมไม่เมมชื่อลูกตัวเองไว้ในเครื่องเหรอวะ?

 

“เตลูกชายสุดหล่อของแม่ไงงง”

 

[จำได้ว่าไม่เคยมีลูก]

 

“โฮฮฮฮฮ แม่อ่าาาา ทำไมพูดกับเตแบบนี้”

 

[ฮ่าๆ โทรมามีไรไอ้ลูกนอกคอก ร้อยวันพันปีไม่เคยจะโทรมา บ้านก็ไม่กลับ คอยดูนะฉันจะเอาระเบิดไปวางที่คอนโดแก]

 

“แม่ไม่ใจร้ายกับเตหรอกน่า”

 

[ใจร้ายสิยะ ไม่รู้จักกลับบ้านกลับช่อง]

 

“ติดเมียยยยยยยยยย”

 

[คนไหน? คนที่เท่าไหร่?]

 

“คนนี้จริงจังนะเออ อนาคตลูกสะไภ้แม่เลยนะ”

 

[หราาาาาาาา จริงจังตล๊อดดดด แล้วคนนี้สวยมะ?]

 

“น่าร้ากกกกกกกกกก”

 

[ชิ ว่าแต่โทรมามีไร ป๊าตะโกนเรียกแม่ให้ไปตีฮอนด้วยแล้วเนี่ย พูดมาเร็วๆ]พ่อแม่บ้านไหนเฟี้ยวฟ้าวแบบบ้านผมบ้างคร้าบบบบ เริ่ดไหมล่ะมีตีฮอนกันด้วยย

 

“ฮ่าๆ เมียไม่สบายทำไงดีอ่ะแม่”

 

[พาไปหาหมอสิ]

 

“ก็ถ้าอาการยังไม่ดีจะพาไปหา อยากรู้ว่าตอนนี้ต้องทำยังไงบ้าง”

 

[เอายาให้กิน แล้วคอยเช็ดตัวบ่อยๆไข้จะได้ลด]

 

“โอเชรรร”

 

[เออแล้วก็กลับมานอนบ้านบ้าง พาเมียมาให้แม่กับป๊าดูด้วย]

 

“เร็วๆนี้แหละเดี๋ยวพาไป ฝันดีล่วงหน้านะแม่”

 

[คุณมาตีฮอนนนนนน ตี๊ด]

 

กร๊า กกกกกกก ได้ยินเสียงป๊าตะโกนดังลั่น ก่อนที่สายจะตัดไป บันเทิงไหมล่ะบ้านผม วันไหนว่างๆว่าจะพาไปเล่นตลกคาเฟ่ น่าจะรุ่งกว่าขายรถขายเพชร ฮ่าๆๆๆ

 

เอาล่ะครับไปป้อนยาแฟนผมกันเถอะ

 

 

 

 

“ตัวเล็กตื่นมากินยาก่อนครับ”

 

“อือ”มีแต่เสียงที่ตอบกลับ ส่วนเจ้าตัวนั้นทำการมุดผ้านวมเรียบร้อยแล้วครับ

 

“กินยาก่อนเดี๋ยวไม่หายนะ”ก้มลงไปกระซิบชิดติดหูเล็ก กลิ่นตัวหอมๆของน้องมันทำให้ผมอยากปล้ำน้องอ่ะ

 

หวังว่าแม่ยกน้องคงไม่ตบผมนะ อิอิ

 

“ตื่นก่อนนน”

 

“อื้มมม”คนตัวเล็กพลิกกายหนีอย่างรำคาญ แต่หนีไม่พ้นผมหร๊อกก

 

ก็ เข้าใจนะว่าน้องป่วย แต่ผมก็ยังอยากแกล้งอ่ะ ผมดูโรคจิตเนอะ ฮ่าๆ ไม่ตื่นใช่ไหมด้ายยยยย….ผมคลุกวงในน้องทันที พรมจูบไปที่ปลายคางเล็ก ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปที่จมูกรั้น คลอเคลียอยู่กับใบหน้าน้องไม่ห่าง ขนมปังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญ พ่นลมหายใจร้อนจากพิษไข้มาอย่างแรง 

 

งั่มๆ น่าฟัดๆๆ

 

“อือ ปวดหัว พี่เตอย่ากวน…”

 

“ตื่นมากินยาก่อนคร้าบ”น้องปรือตาขึี้นมองผม แอบสงสารคนป่วยนิดนึง

 

“ยังไม่โทรบอกแม่เลยว่ามาค้างนี่”

 

“พี่โทรบอกแล้วล่ะ ลุกขึ้นมากินยาก่อนนะเดี๋ยวไม่หาย”

 

“อืม…”

 

น้องค่อยๆลุกขึ้น หน้าน้องยังดูเพลียๆอยู่ ผมเอามืออังหน้าผากวัดไข้...อืมม เหมือนไข้จะลงมานิดนึง สงสัยเพราะผมเช็ดตัวให้

 

“ไหนยา”

 

“ให้ป้อนไหม? ^ ^”

 

“ม่ายยยยยยยย”

 

ฮ่าๆ น่ารักว่ะแฟนใครว๊าาาา

 

พอ กินยาเสร็จน้องล้มตัวลงนอนต่อเลยครับ ห่มผ้าจนแทบจะมิดหัว เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอกทูลหัววว พอล่ะไม่อยากแกล้ง ขอไปอาบน้ำมั่งดีกว่าาา

 

 

 

 

เป็น การอาบน้ำที่เร็วสุดในชีวิตเพราะต้องออกมาเช็ดตัวให้น้องอีก ไข้จะได้ลดเร็วๆ ลมหายใจน้องสม่ำเสมอ หลับตาพริ้ม ขนตางี้โครตยาว ยาวกว่าผู้หญิงบางคนอีก ริมฝีปากบางสีสด อืมม อยากจูบ...แต่รอน้องหายป่วยก่อนแล้วกัน

 

ตอน ที่นั่งรถกลับจากประจวบไอ้มิ้นมันเอามือถือผมไปสมัครอินสตาแกรมให้ได้ ไอ้แอพนี้ผมรู้จักนะ ไม่ได้บ้านนอกเค้าออกจะเล่นกันทั่วบ้านทั่วเมือง แต่ผมแค่ขี้เกียจสมัคร ผมนั่งพิงหัวเตียง มือนึงลูบหัวลูกแมวเหมียวตัวเล็กๆที่ผมพามานอนคอนโด หึๆ อีกมือกดโทรศัพท์เล่นยิกๆ ไอจีที่ไอ้มิ้นสมัครให้ตอนนี้คนกดติดตามผมเป็นหมื่นล่ะ โอ้ววววบร๊ะเจ้าาาา! คาดว่าคนอื่นที่รู้คงเพราะไอ้มิ้นมันแท็กรูปมาหาผม รูปที่ไปประจวบกันนั่นล่ะ ไม่ใช่แค่ไอ้มิ้นที่แท็กมา อิหวานก็แท็ก นอกนั้นก็เป็นบรรดาแฟนคลับผม ผมเปลี่ยนรูปประจำตัวเป็นรูปของตัวเอง ก่อนจะ…..

 

แช๊ะ

 

แอบถ่ายคนป่วยที่นอนหลับตะแคงข้างมาทางผม มุมนี้น้องดูน่าทะนุถนอมมากอ่ะ ผิวขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะ หึๆ น่าร้ากกกกก

 

“ลูกแมวป่วย”

 

นั่นคือแคปชั่นประกอบรูปภาพรูปแรกในไอจีผม เพียงไม่นานยอดไลค์ก็กระฉูด รวมถึงคอมเม้นท์ด้วย

 

‘กรี๊ดดดดดดดดดพี่เตกับน้องขนมปังอยู่ด้วยกันนนน’

 

‘ฟินอ่าาาาาา’

 

‘ทำไมถึงไปอยู่ด้วยกันได้อ่ะ ขอกรี๊ดแปปปป’

 

‘พี่เตทำไรน้องปังเนี่ย ดูน้องเพลียๆนะ คริคริ’

 

‘ขนมปังน่ารักจังเลย’

 

‘ไอ้หลงเมียยยยย’

 

‘น้องปังกูววววว ไอ้เหี้ยเตมึงทำไรน้องง’

 

‘มีความอิจจจจ’

 

ฮ่าๆ สามเม้นท์ล่าสุดนี่เพื่อนในคณะผมเอง ฮ่าๆ ทำไมสะใจ แฟนกูน่ารักพวกมึงจะทำไม๊ ว่าแล้วก็นอนมั่งดีกว่า อยากนอนกอดแฟน ตั้งแต่คบกันยังไม่ได้นอนกอดกันเลย ง่อวว

ผม ดึงน้องให้มาซุกที่อก คนน่ารักขยับเล็กน้อยเพื่อให้ได้ท่าที่นอนสบายก่อนจะนอนนิ่ง จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ผมเอื้อมมือเล็กน้อยเพื่อปิดไฟที่โคมไฟ ตอนนี้มีแค่แสงของดวงจันทร์ที่ลอดเข้ามาจากผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท

 

ผม ก้มลงจูบหน้าผากเนียนของคนที่ได้ชื่อว่าแฟนอย่างแผ่วเบา จูบด้วยความรัก ก็ไม่เคยคิดว่าวันนึงจะต้องมาตกหลุมรักเด็กผู้ชายตัวขาวๆตาโตๆ ชีวิตที่ผ่านมาฟันหญิงไม่เลือก มีคนเสนอตัวเข้าหาทุกวัน ไม่เคยขาดเซ็กส์ แต่ตั้งแต่วันนั้น….วันที่ไอ้เคนลากไปที่คณะของมัน ใจผมมันก็เต้นตึกตักตอนเจอน้องครั้งแรก ก็ไม่คิดว่าจะรักได้มากมายขนาดนี้ ตอนนั้นบอกตรงๆไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะต้องเป็นคนนี้...แต่ตอนนี้

 

 

 

 

ถ้าไม่ใช่คนนี้

ก็คงไม่ใช่คนที่ใช่…..สำหรับผม

 

 

 

 

 

 

 

to be con.

 

หายไปนานขอโทษค่ะ อย่าเพิ่งทิ้งเค้าน๊าาาาhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Huahed00015.gif

 

มีใครดูบอลยูโรไหมมม นักบอลหล่อโฮกกก 5555

 

ตอนหน้าเป็นพาร์ทของเอิร์ธฝากติดตามด้วยนะคะจุ๊ฟๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

612 ความคิดเห็น

  1. #507 สาว(ใจจะ)วาย (@wimmixs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 00:27
    ขอให้พี่เตสิ้นลายไปตลอดนะคะพรี่
    #507
    0
  2. #465 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 16:14
    ดูแลอย่างดี อิอิ
    #465
    0
  3. #303 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:56
    น้องป่วยต้องดูแลน้องดีนะพี่เต
    #303
    0
  4. #246 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 03:07
    งืออออ พี่เตดูแลน้องปังดีๆนะ
    #246
    0
  5. #69 161149381 (@161149381) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:01
    อิจแรงม้วกกกกกกกกก
    #69
    0
  6. #33 zominho (@zominho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 23:51
    พี่เตดูแลน้องดีจัง อยากดั้ยๆๆๆ /โดนขนมปังมาร้องไห้ใส่55555
    #33
    0