Homolism' GOT7 : MarkBam BNior

ตอนที่ 7 : Chapter 5 วันหยุดสุดสัปดาห์ ที่ไม่ธรรมดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    8 ส.ค. 57

 


 

Chapter 5 วันหยุดสุดสัปดาห์ ที่ไม่ธรรมดา

 

 

ผ่านมา 1 อาทิตย์แล้วสำหรับเทอมนี้ ใครจะไปคิดว่าช่วงเวลาแค่ไม่กี่วัน เด็กหนุ่มผู้น่ารัก ใสซื่อ(?)อย่างแบมแบมต้องเจอเรื่องราวมากมายขนาดนี้ สงสัยปีนี้จะเป็นปีชงรึก็ไม่ก็ทราบ ได้มาครบเลยทั้งมิตรทั้งศัตรู แต่ก็นั่นแหละนะ ถ้าไม่เกิดเรื่องร้ายๆ แล้วเราจะเห็นคุณค่าของเรื่องราวดีๆ ได้อย่างไรกันล่ะ จริงไหม?

ส่วนเรื่องข่าวแบมแบมที่ยุนมินกิเขียนไปวันก่อนก็กลายเป็นเรื่องที่คนไม่ค่อยใส่ใจจะพูดกันแล้ว คนเราสมัยนี้ช่างลืมกันง่ายเสียจริง แต่ก็ถือว่าเป็นข่าวดีของแบมแบมล่ะนะ

เช้าวันนี้แบมแบมตื่นสายกว่าเคย ปกติตัวเองจะตื่นเช้าตลอดอยู่แล้ว แต่พอเป็นวันหยุดเข้าหน่อยเลยขอตื่นสายจะเป็นไรไป ขณะที่พาร่างอันเพรียวเล็กของตัวเองลงมาจากเตียงก็เห็นรูมเมทสุดหล่อตื่นแล้ว แต่ยังอ่านหนังสืออยู่ที่เตียง (วรรณกรรมจีนกำลังภายในนี่แหละ) ดูท่าจะชอบเสียจริง

“อรุณสวัสดิ์ ต้วนหลาง” ตัวเล็กทักทายเหมือนทุกวัน แต่ที่เพิ่มมาคือคำเรียกแสนน่ารักที่ตอนนี้เจ้าตัวเริ่มชินแล้วที่จะเรียก

และมันก็ทำให้ได้เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มกลับมาทุกเมื่อ

“รุณหวัด” มาร์คยิ้มละไมลอดผ่านหนังสือเล่มโปรด “วันนี้นายจะกลับบ้านพี่ใช่มั้ย ก็วันหยุดนี่นะ”

“ก็อาจจะ.. แล้วนายล่ะ”

มาร์คยักไหล่หน้าตายๆ แววตาว่างเปล่าเหมือนปากอุโมงค์อันลึกลับ แปลกพิกล

ส่วนใหญ่แล้ววันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ค่อยจะมีใครอยู่หอหรอก หลายคนจะกลับบ้าน เว้นแต่พวกเด็กกิจกรรม และพวก... ไม่มีที่จะกลับ

“วันนี้นายอยู่กับฉันได้มั้ย?”

“เห๋?..”

“ได้มั้ย?” มาร์คย้ำถามน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม

แบมชั่งใจอยู่สักครู่ แล้วพยักหน้ารับอย่างฉงนในใจ “แล้วเราจะไปไหนกันล่ะ?”

“ไปที่ไหนก็ได้ที่นายอยากไป..”

ที่ไหนก็ได้ที่เราอยากจะไปเหรอ...??

เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าสวยหวานปรากฏเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาวิบวับเป็นประกาย

“ไปสวนสนุก!!

 

 





 

สวนสนุก สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนอุ่นหนาฝาคั่ง โดยเฉพาะในวันหยุดเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่มากับพ่อแม่ กลุ่มวัยรุ่นที่มากันเป็นกลุ่มใหญ่ หรือแม้แต่คู่รักวัยแรกรุ่น พวกเขาดูมีความสุขผ่านใบหน้าที่เปื้อนยิ้มทั้งนั้น

โดยเฉพาะแบมแบม ที่กำลังโลมเลียเจ้าไอศกรีมโคนอย่างเอร็ดอร่อย อยู่บนชิงช้าสวรรค์กับมาร์คหลังจากที่สนุกสนานผ่านเครื่องเล่นคณานับจนแทบหมดแรง

“เห็นนายตัวเล็กๆ อย่างนี้ แต่แรงเยอะใช่เล่นเลยนะ” มาร์คพูดแซว

“แน่นอน! ไม่งั้นจะถีบนายยุนกิจนกระเด็นได้ไง ฮิๆ” ตัวเล็กยิ้มย่องอวดอ้างสรรพคุณตัวเองอย่างไว้ท่า ลิ้นก็เลียไอศกรีมไม่หยุด จนมีลอยเลอะติดพวงแก้มอวบ

มาร์คเห็นแล้วจนต้องเอ่ยปากบอก

“แก้มนาย...” พร้อมขยับเข้าไปหมายจะ...

แต่แบมแบมเลี่ยงหนีพร้อมกับเอามือเช็ดออกอย่างรวดเร็ว ราวกับรู้ทันว่าจะโดนทำอะไร (แบมไม่มีทางลืมเหตุการณ์ที่ใต้สะพานแม่น้ำฮันง่ายๆ -///-)

“โอ๊ะ! ดูนั่นสิ น่ารักจัง” แบมรีบออกเฉไฉไปเรื่องใหม่ นิ้วสวยๆ ชี้ไปยังชิงช้าอีกตัวที่อยู่ไม่ไกลนัก

มาร์คหันตามไปมองก็เห็นเป็นพ่อแม่ลูกครอบครัวที่ดูอบอุ่นมาก มีคุณพ่อสวมหมวกหมีเล่นกับลูกชายที่หน้าตาน่ารักมากๆ ข้างๆ ก็มีคุณแม่ยังสวยที่หัวเราะไปกับสองพ่อลูก

“เห็นแล้วคิดถึงป๊าม๊าเลย...” ตัวเล็กพูดบ่นๆ แต่ยังอดยิ้มกับความน่ารักของครอบครัวนั้นไม่ได้ ผิดกับมาร์คที่ใบหน้าเฉื่อยชาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ผิดไปจากนาทีก่อนลิบลับ

เป็นอะไรของเขานะ..??

 

 





 

หลังจากที่กินเล่นเที่ยวในสวนสนุกกันค่อนวัน ก่อนกลับแบมแบมเสนอว่าอยากกินอาหารจีน มาร์คก็ตามใจพามาที่ภัตตาคารถงเป่ยแถวย่านกังนำ หรูหราทีเดียว แถมยังเลือกห้องวีไอพีอีกต่างหาก (ตกลงใครมาเป็นเพื่อนใครกันแน่)

แม้ทุกอย่างจะดูปกติ มาร์คยังดูยิ้มแย้มให้ได้เห็น แต่แบมแบมไม่ได้คิดไปเองเลยว่ามีอยู่บ่อยครั้งทีเดียวที่ลอบเห็นประกายความเศร้าในแววตาคู่นั้นของชายหนุ่ม

“ขอถามได้มั้ย?” แบมแบมเปิดบทขึ้น หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟติ่มซำเสร็จแล้ว แววตาคู่สวยจดจ้องที่คนตรงหน้ามิวางตา

“ว่ามาสิ” มาร์คพูดเสียงห้วน มือก็จับตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอคำถามสะกิดใจ

“ดูแปลกๆ ไปนะ ตั้งแต่ออกจากสวนสนุก เป็นอะไรบอกได้มั้ย?”

“นายคิดมากไปแล้ว” มาร์คตอบอย่างไม่สนใจจะมอง เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารราวกับว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องมาแล้วเป็นชาติ

ในห้องเกิดความเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงสวาปามอาหารของมาร์ค จนกระทั่ง

ปึง!

มาร์คทุบโต๊ะอย่างแรงจนตะเกียบช้อนส้อมกระเด็นจากโต๊ะ ท่าทีแข็งกร้าวแบบนี้แบมแบมเคยเห็นมาก่อนตอนบุกไปเอาเรื่องกับมุนกิ แต่คราวนี้มันต่างออกไป ร่างบางรับรู้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น

แบมแบมยังนั่งนิ่ง เฝ้ามองมาร์คอย่างเป็นห่วง และเลือกที่จะไม่พูดอะไรไปมากกว่านี้จนกว่าเจ้าตัวเขาจะเปิดใจยอมเล่าให้ฟังเอง

และการรอคอยของเขาก็ถือว่าสิ้นสุดรวดเร็วเกินคาด

“คนๆ นั้น ผู้ชายคนนั้นที่นายเห็น มีลูกที่น่ารักกับภรรยาที่ชิงช้า” มาร์คเว้นวรรคราวกับสะกดอารมณ์ ก่อนจะเค้นน้ำคำสุดท้ายออกมาอย่างยากลำบาก “นั่นน่ะพ่อฉันเอง กับแม่เลี้ยงและลูกชายที่เขารักสุดหัวใจ”

ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น... สินะ

แบมแบมใคร่คิดด้วยหัวใจที่ชาวูบ ขนาดคนฟังอย่างเขายังรู้สึกแย่เพียงนี้ แล้วต้วนหลางล่ะ...??

 “ขอตัวเข้าห้องน้ำนะ นายกินรอไปก่อนเลย”

มาร์คลุกขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร่างเขาหายไปจากห้องไวเสียยิ่งกว่าสายลมพัด จนแบมร้องเรียกไม่ทัน แต่มีบางอย่างที่ทำให้ตาคู่สวยสะดุด คือกระเป๋าเงินที่หล่นจนเปิดแง้มออกอยู่หน้าประตู

ตัวเล็กคลานไปหยิบกลับมา และจังหวะสายตาสบเข้าไปข้างในอย่างไม่ตั้งใจ สิ่งที่อยู่ข้างในทำเอาปากอันอวบอิ่มห่อเป็นรูปตัวโอ

เอ๋....???? วันนี้เหรอ!!!!!

 

 





 

            ห่างออกมาจากภัตตาคารถงเป่ยเพียงไม่ไกล มีคฤหาสน์หลังใหญ่อยู่ละแวกชุมชนคนร่ำคนรวย มีป้ายทองติดอยู่ประตูว่า “ตระกูลอิม”

ตระกูลอิมนี้พื้นเพแล้วมีเชื้อขุนนางเก่าที่อพยพมาจากเปียงยางก่อนที่จะมีการแยกแผ่นดินเป็นเหนือใต้ เริ่มค้าขายจนร่ำรวยขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันทำธุรกิจโทรคมนาคม และส่งอกสินค้าไอทีระดับสูงไปหลายประเทศ ในครอบครัวประกอบด้วย พ่อ แม่ ลูกสาว 2 คน แต่งงานไปแล้วกับคนที่พ่อแม่หาให้ (เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจครอบครัว) และลูกชาย 1 คน ที่กำลังเรียนอยู่ระดับมัธยมปลาย นามว่า อิมแจบอม

ทุกๆ วันแจบอมต้องเรียนอย่างหนัก ไปพร้อมๆ กับรักษาภาพพจน์การเป็นคุณชายอิม ความกดดันต่างๆ ที่เขาได้รับมันหล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนที่เข้าถึงยาก ยากที่ใครจะเข้าใจ น้อยคนนักที่จะสัมผัสตัวตนที่แท้จริงของเขาได้ หนึ่งในนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเขานั่นเอง

“คืนนี้นายจะค้างใช่มั้ย?” แจบอมเอ่ยปากถาม เมื่อเวลาก็ล่วงเลยมามืดค่ำ แต่ไม่ทีท่าทีว่าเพื่อนสนิทคนนี้จะยอมจรลีกลับรัง (ทั้งๆ ที่บ้านก็อยู่ห่างกันแค่ 2 หลังคา)

“ยังไงก็ต้องค้างล่ะ ยังเหลืออีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ติว” ยองแจพูดเนือยๆ ตัวก็กลิ้งไปกับเตียงนุ่มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกองหนังสือหลายวิชา

ยองแจเองก็เป็นลูกชายมหาเศรษฐีเช่นกัน ที่บ้านทำธุรกิจจำพวกโรงแรม ห้างสรรพสินค้า และสวนสนุก ตัวเองก็มีหน้าที่ต้องสืบทอดเหมือนกัน แต่ติดที่เขาไม่เก่งเท่าแจบอม และต้องเป็นหน้าที่แจบอมที่ต้องติวเนื้อหาที่เรียนมาในแต่สัปดาห์ให้เสมอ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ช่วยแก้อาการกรนของนายด้วยล่ะ” แจบอมทิ้งท้ายไว้อย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

จังหวะเดียวกับที่มือถือแจบอมบนเตียงสั่นขึ้นเพราะมีสายเข้า ด้วยความอยู่ใกล้ตัวที่สุด ยองแจคว้ามาดู ทันทีที่เห็นชื่อที่โชว์เข้ามาเจ้าตัวก็ถือวิสาสะรับแทนทันที

“หวัดดีครับ”

(เอ๋...? นั่นมือถือแจบอมรึเปล่าครับ?) น้ำเสียงตามสายแสดงความฉงนจนรู้สึกได้

“ใช่ครับ มือถือแจบอม แต่ถ้าเป็นตอนนี้เขาไม่สะดวกคุย มีอะไรจะฝากไว้มั้ย?”

(อ๋อ.. เหรอครับ อือ.. เอาเป็นว่าบอกเขาว่าจะโทรมาใหม่ครับ)

“จะบอกเขาให้ครับ”

(ครับ ขอบคุณ)

...............

..........................

ทางนั้นวางสายไปแล้ว ยองแจยังกำมือถือไว้ในมือชั่งใจครุ่นคิดอยู่หลายวิ จนในที่สุดตัดสินใจลบประวัติการรับสายนี้ทิ้งไป แล้วรีบโยนมือถือกลับไปไว้ที่เดิม จังหวะเดียวกับที่แจบอมออกมาจากห้องน้ำพอดี

“นายคุยกับใครรึเปล่า?” แจบอมถาม

ยองแจยักไหล่นิดๆ ยิ้มเนือยๆ อย่างรำคาญ “พวกโทรมาขายประกันน่ะ ช่วงนี้ชักจะเยอะไปแล้ว บ้าชะมัด!

แจบอมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะเขาเองก็เคยโดนโทรมาอยู่บ้างเหมือนกัน ไม่นานก็มีแม่บ้านมาตามไปทานมื้อเย็น แล้วทั้งสองก็ลงไปพร้อมกัน ทิ้งมือถือไว้เบื้องหลังเหมือนลืมไปแล้วว่ามันเคยมีอยู่

 

 


 

เฮ้อ!! เฮ้อออออออออออ!!!

ร่างบางทอดถอนหายใจอย่างเหงาหงอยบนเตียงนอนโล่งๆ มีเพียงตุ๊กตาลูกเจี๊ยบตัวเท่าหมีที่แฟนหนุ่มซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดนอนเป็นเพื่อน

แจบอมจะรู้มั้ยนะ ว่าตอนนี้กำลังมีคนคิดถึงเขามากแค่ไหน คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน แต่ทั้งที่เป็นวันหยุดแท้ๆ แต่ช่วงนี้กลับไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเท่าไหร่นัก

“คนบ้า!” จินยองถลึงตาใส่เจ้าเจี๊ยบตัวโตราวกับมันเป็นตัวแทนของแจบอม ก่อนจะระรัวหมัดน้อยๆ ใส่อย่างไม่ยั้ง “บ้าๆๆๆๆๆ ฉันเป็นแฟนนายนะ!!

 

 








 

ยิ่งค่ำอากาศก็ยิ่งหนาวเย็น และถนนก็เริ่มจะโล่งเรื่อยๆ ในตอนนี้ได้เวลาสมควรกลับหอแล้วหลังจากที่เที่ยวมาทั้งวัน กฎของหอพักในระบุไว้ว่าห้ามกลับหอเกินสี่ทุ่ม

“นายจะว่าอะไรก็ว่ามา” มาร์คเอ่ยปากถามอย่างสุดจะทนได้ เมื่อสังเกตว่าเจ้าคนตัวเล็กมันทำท่าทางแปลกๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรตั้งแต่ออกจากภัตตาคาร จนกระทั่งอยู่ในรถแล้ว

แบมแบมทำเสียงฮึดฮัดอยู่ในลำคอ แต่สุดท้ายก็ยอมพูด

“ไปที่ๆ หนึ่งหน่อยได้มั้ย ก่อนกลับหอ มีที่ๆ หนึ่งอยากให้ไปด้วยกัน”

“ที่ไหนล่ะ?”

“โบสถ์ที่อยู่ใกล้ๆ โรงเรียนเรา”

“ไหนๆ ก็ตามใจนายมาทั้งวันแล้ว เอาให้สุดๆ ไปเลยแล้วกัน!

สิ้นคำของมาร์คต้วน เขาก็เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วราวกับจะเหาะได้ แค่ชั่วอึดใจก็มาถึงที่หมาย เป็นโบสถ์ขนาดไม่ใหญ่มาก และเงียบมาก..... เสียด้วย

“ทำไมเราต้องมาที่นี่”

ไร้ซึ่งคำตอบจากแบมน้อยผู้น่ารัก มีเพียงรอยยิ้มบางๆ เจือให้ได้เห็น แต่มันช่างเป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์พิกลในความคิดของร่างสูง

“ตามมาเถอะน่า!

ตัวเล็กไม่พูดพล่ามทำเพลง ถือโอกาสชายหนุ่มเผลอจับมืออีกฝ่ายแล้วลากไปยังที่ที่เขาต้องการ

แบมแบมพามาร์คเดินอ้อมตัวโบสถ์ และเดินขึ้นเนินมาเรื่อยๆ กว่าสิบนาทีก็ถึงที่หมาย มันเป็นพื้นที่หลังโบสถ์ที่เป็นเนินสูงคล้ายจุดชมวิวซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของโซลได้สุดสายตา มีแสงไฟแห่งราตีสว่างไปทั่วเมืองประชันแข่งกับหมู่ดาวบนฟากฟ้าแห่งรัตติกาล

“สวยใช่มั้ยล่ะ!

มาร์คคลี่ยิ้มกับภาพเบื้องหน้า คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็นภาพที่สวยจริงๆ

“มันสวยมาก แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจนายพาฉันมานี่ทำไม จะปลอบใจฉันรึไง หือ?”

แบมแบมไม่ตอบอีกแล้ว เอาแต่ยิ้มอย่างแฝงความนัย “นั่งรอตรงนี้ก่อน ขอเวลาอีก 5 นาที แล้วจะบอก นะ!

ตัวเล็กทิ้งท้ายไว้ด้วยคำพูดชวนน่าสงสัย ก่อนจะหายลับเข้าไปหลังโบสถ์ ทิ้งให้ต้วนหลางนั่งโง่อยู่คนเดียวบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่กับแสงสว่างจากหลอดไฟเพียงดวงเดียว

...................

............


5 นาที ผ่านไป...


พรึ่บ!!!!!!!!!!

แสงจากหลอดไฟดับวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตาคมเบิกกว้าง ส่ายไปมาหาต้นตอ แต่ก็พบแต่ความเงียบสงัด

“แบม!! แบมแบม!!!” มาร์คตะโกนเรียก แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบรับ “แบ...ม ...” น้ำเสียงห้าวขาดห้วง เขาเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างกำลังมา... คล้ายๆ กับกลุ่มแสงสีเหลืองประกายเขียวขนาดใหญ่ กำลังตรงมาทางเขา

มันคือหิ่งห้อย!! หิ่งห้อยกว่าพันตัวกำลังบินโฉบผ่านเขาราวกับร่ายรำ มันบินกันเป็นคู่ๆ ไปเกาะบนต้นไม้ใหญ่ข้างเขา ทำให้ต้นไม้ทั้งต้นส่องแสงสว่างเป็นประกายสวยงามยิ่งกว่าสิ่งใดๆ ที่เขาเคยเห็นมา

มาร์คกำลังหลงใหลกับหมู่มวลหิ่งห้อย จนแทบจะลืมสังเกตไปแล้วว่าใครกำลังมาอยู่ใกล้ๆ จนกระทั่งเสียงหวานนั้นลอยละล่องเข้ามาเป็นบทเพลงหวาน กับร่างบางที่ในมือถือเทียนหอมส่งกลิ่นหอมละมุน

เฮย เฮย เตอ เทียน คง ตี้ ชุย

จันทร์เจ้าขามีดาวเป็นเพื่อน


เลียง เลียง เตอ ฟาน ซิง เซียง ซุย

ดูสิดูหิ่งห้อยบินเกี่ยวก้อยกัน


ชอง เอ้อ เฟย ชอง เอ้อ เฟย

มาเป็นคู่ๆ ไปเป็นคู่ๆ


หนี่ จ้าย ซือ เนียน ซุย

บินมาเป็นคู่..คู่   


เสียงเพลงอันหวานซึ้งกำลังขับขานโดยแบมแบม ที่มีหมู่มวลหิ่งห้อยบินสะบัดปีกเป็นเหมือนดนตรีบรรเลงและร่ายรำเป็นเพื่อน มีมาร์คเป็นจุดศูนย์กลาง


เทียน ชาง เตอ ซิง ซิง หลิว เลย

ดึกสงัดเราอยู่คู่กัน  


ตี้ ชาง เตอ เมย กุย กู้ เวย

ฝนพรำๆ ลมพัดโบกโบย 


เลิ่ง เฟิง ชุย เลิ่ง เฟิง ชุย

เจ้าเป็นคู่  เราก็เป็นคู่  


จื่อ เย้า โย่ว หนี่ เพย

ดอกไม้พลิ้ว หล่นเป็นคู่คู่

 

 

ชอง เอ้อ เฟย ฮัว เอ้อ ซุย

ถามหิ่งห้อย ส่องแสงเพื่อใครเอ่ย...


ยี่ ซวง โย่ว ยี่ ต้วย ช๋าย เมย

ไม่กลัวมืด  ไม่กลัวเหนื่อย 


ปู้ พ่า เทียน เฮย จื่อ พ่า ซิง ซุย

สลัดปีกบินมากลางเวหา


ปู้ กวน เล่ย ปู้ เล่ย เย่อ ปู้ กวน ตง นาน ซี เปย

จะห่วงไปใย.....ถึงกลางหิมะหนาว เราก็ยังมีคู่

 


 

เงียบไปนาน... หลังจากบทเพลงสิ้นสุดลง แต่มันช่างเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมาย มาร์คยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ แสงหิ่งห้อยตกกระทบกับประกายน้ำตาให้ได้เห็นมุมที่อ่อนแอของผู้ชายคนนี้ ที่ยากจะบอกได้เหลือเกินว่ามันสุขใจหรือทุกข์ใจมากกว่ากัน

แบมแบมขยับร่างเข้าไปใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนละไม

“สุขสันต์วันเกิด... ฮึ๊!

มาร์คดึงตัวเล็กมากอดแน่นโดยไม่ให้ได้ตั้งตัว...จนเทียนหอมกระเด็นหลุดออกจากมือ เขากอดรัดร่างแบมแบมไว้ด้วยความรู้สึกทั้งหมดผ่านร่างกายนี้ ความรู้สึกที่อยากขอบคุณ ที่ไม่อาจจะเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดเพียงสองพยางค์ได้

แบมแบมลอบยิ้มในความมืดใต้เงาของแสงหิ่งห้อย พร้อมกับสวมกอดรับชายหนุ่ม มือเล็กเลื่อนไล้แผ่นหลังแกร่งราวกับจะปลอบประโลมและขับไล่ความเศร้าใจไปให้พ้น

สิ่งที่แบมแบมจะทำเพื่อตอบแทนต้วนหลางได้ คงมีเพียงเท่านี้ อยู่ข้างๆ เขา คอยเป็นเพื่อนเขาในวันที่เขาไม่มีใคร

 

 



.............. โปรดติดตามตอนต่อไป ................

 

แอบหายไปหลายวันเลย ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แต่ก็กลับมาพร้อมกับความฟินให้แม่ยกนะจริงมั้ย? อิอิ เป็นวันหยุดที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ความสัมพันธ์ของมาร์คแบมที่เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ มันจะนำพาเขาทั้งสองไปทิศทางไหนต้องติดตามนะ ส่วนบีเนียร์นี่ยังไง? ยองแจยังไง?? หึหึ น่าลุ้นพอกันแหละ (ส่วนเรื่องเพลงที่แบมร้อง คำร้องนั้นไรเตอร์แปลมาเองจากตัวพินอินอาจจะมีพลาดบ้างอย่าว่ากันน้า 55555 ไม่ต้องสงสัยทำไมแบมร้องเพลงจีนได้ มโนว่าตอนเด็กๆ เคยเรียนภาษาจีนแล้วครูพาร้อง ร้องเป็นเพลงเดียว อิอิอิ)

 

 

 

อัพเดต 25/03/2557 (แก้ไข 08/08/2557)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

3,107 ความคิดเห็น

  1. #3078 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:54
    งือออ คือดีๆๆๆ
    #3078
    0
  2. #3060 bever2017 (@bever2017) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 00:11
    ฮือๆ ทั้งเศร้า ทั้งซึ้ง มาร์คคงเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัวมาก ได้แบมมาเป็นเพื่อน ดีจริงๆ
    #3060
    0
  3. #3040 benzbegun (@benzbegun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:44
    ซึ้งอ่ะ

    #3040
    0
  4. #3019 kanokpornMLBB (@kanokpornMLBB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:11
    วุ้ยยยยย อบอุ่น เขิน ละมุน ชอบบ
    #3019
    0
  5. #2987 tooraworn (@tooraworn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:54
    ยองแจชอบแจบอมหรอ??
    แจ็คมาเอาเมียไปเก็บด่วนนนน!!!!!
    #2987
    0
  6. #2972 pingpongcrazy (@ficexo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 11:28
    อบอุ่น~~~~~
    #2972
    0
  7. #2902 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 15:22
    ทำไมสัมผัสได้ถึงความโรแมนติก >< อ๊ายยยยยยยยย ไม่เป็นไรนะต้วน แบมอยู่ตรงนี้แล้วเนอะ เขิน -////////-
    สัมผัสได้ว่ายองแจแอบชอบแจบอมรึเปล่านะ 
    #2902
    0
  8. #2862 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 23:06
    น่ารักอ่ะ โรแมนมากบรรยายกาศ
    ยองแจทำไมทำแบบนี้ง่าาาาาาาาาาา
    #2862
    0
  9. #2664 PukyViolet (@PukyViolet) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 02:17
    ยองแจ เอาไงวะ
    #2664
    0
  10. #2644 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 15:04
    มาร์คแบมนี่น่ารัก ส่วนคู่2แจนี่ยังไง อย่ามาทำให้บีเนียร์เลิกกันเชียวนะแจไม่งั้นเราจะไปเอาโคโค่มาเลี้ยงที่ไทย
    #2644
    0
  11. #2631 Park Ha Jin (@hcorio) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 07:00
    น่าสงสารต้วนหลางจัง
    #2631
    0
  12. #2611 inkza-555 inkza (@inkforever) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 10:53
    แบมแบมนั้ลล้ากกกกก
    #2611
    0
  13. #2542 lalissa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 02:10
    อย่างไงนี่แจแจชอบพี่บีหรอ

    เนียร์งอนละพี่บีง้อด่วน

    น้องแบมน่ารักพี่มาร์คเหมือนมีปมอะไรในใจ
    #2542
    0
  14. #2515 ShadeinShadow (@unreal-story) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 15:04
    ไรท์คะ เพลงนี้ชื่ออะไรคะ??
    #2515
    0
  15. #2493 pong narak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 18:26
    ละมุน...........ละเมอ
    #2493
    0
  16. #2484 Tanatat i love u (@runks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 22:43
    มาร์คแบม-//-
    #2484
    0
  17. #2451 เค้าจะไปดาวพลูโต (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 00:25
    อร้ายยย!!!เขินอ่ะ...
    #2451
    0
  18. #2440 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 17:25
    คบกันเลยไหม น่ารีกขนาดนี้
    #2440
    0
  19. #2389 Little Prae (@praerupie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 09:15
    น่ารักกกกมาร์คในมุมนี้ก้มีเหมือนกัน ความรู้สึกที่ สองคนนี้มีต่อกันมันแบบไหนก้น่าจะยังไม่แน่ใจแต่ที่รู้คือมีความสุข..
    #2389
    0
  20. #2382 minsong10 (@ninja94) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:15
    แบมแบมน่ารักที่สุดเลย≧∪≦☆
    #2382
    0
  21. #2363 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:10
    แบมโคตรน่ารักอ่ะ
    #2363
    0
  22. #2353 Layfa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:27
    แตงจะดีหรือแตงจะร้ายยยยย ก็ฉันยังม่ายเข้าจายยยยยยยยยยยย~

    แต่คู่มาร์คแบมตอนนี้คือเลอค่ามากกกก โรแมนติกที่สุดอ่าาาาา 💖💖
    #2353
    0
  23. #2340 Lukin_ALY (@aul-j) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:36
    แบมโรแมนติกดีจังงง TwT
    #2340
    0
  24. #2313 paripuri (@paripuriparipuri) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 17:45
    หือออออ ยองแจ??? นายมีความนัยแฝงนะะะะะ
    ปล วันเกิดมุ้งมิ้งมากกกก ทำไมน่ารักขนาดนี้น้องแบมลูกกกก
    #2313
    0
  25. #2194 Fadiar Da (@fadiar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 10:48
    มาร์แบมคือ สิ่งที่เรียกว่าฟิน ไรท์ดีงามมาก
    #2194
    0